« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
‫هی، ناندو!
‫چرا بیرون بیمارستان سیگار می‌کشی؟
‫زنم مریضه، ‫توی بیمارستان بستریه.
‫چی شده؟
‫بیماری زنانه دیگه، چی می‌تونه باشه!
‫چه بیماری زنانه‌ای؟
‫خرجش... ‫- این سیگاره چنده؟
‫ده روپیه. ‫- ده روپیه؟
‫چند تا سیگار داری؟ ‫- یکی دیگه.
‫پول برای خریدن مرگ داری،
‫ولی پول برای نجات جون زنت نداری.
‫چی میگی؟
‫به این نگاه کن. ‫نوشته سیگار کشیدن مرگ آوره.
‫این نوار بهداشتی‌ها جون آدمو نجات میده.
‫نخند.
‫با پول دو تا سیگار،
‫می‌تونی از مبتلا شدن زنت ‫به بیماری جلوگیری کنی،
‫بیماری که بخاطر استفاده از پارچه‌های کثیف ‫به وجود میاد.
‫و اگه سیگار رو ترک کنی، ‫می‌تونی خودتو از کلی بیماری نجات بدی.
‫با پولی که خرج مرگ می‌کنی، ‫می‌تونی جون دو نفر رو نجات بدی.
‫جون خودت و زنت.
‫یه فکری بکن حالا دیگه می‌تونی بخندی
‫با سیگار کشیدن قهرمان نمیشی، ‫با نجات جون یه نفر قهرمان میشی.
‫ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Tv::.
‫مترجم : تالاپاتی ‫بازبینی و ویرایش نهایی ‫Askar.m99
‫"زندگی یه خوابه یا جادوعه، ‫راز زندگی کردن چیه،"
‫"کسی می‌دونه؟"
‫"چیزی که می‌بینی فقط یه لحظه‌ست، ‫بقیه داستان چیه،"
‫"چطور تموم میشه، ‫کسی می‌دونه؟"
‫"پس جای نگرانی چی هست؟"
‫"چیزی که قراره اتفاق بیفته، اتفاق میفته."
‫"هر چی مال منه، مال توئه"
‫"و هر چی مال توئه، مال منه." ‫- میتش، این چایی رو بگیر.
‫"زندگی یه خوابه یا جادوعه،"
‫توپ رو بده!
‫بگیر!
‫"کسی می‌دونه؟"
‫"چیزی که می‌بینی فقط یه لحظه‌ست،"
‫"بقیه داستان چیه،"
‫"چطور تموم میشه، ‫کسی می‌دونه؟"
آپلود زیرنویس : قـاسـم سـمـنـگـانـی @Qasem_Samangani
‫"هر چی مال منه، مال توئه ‫و هر چی مال توئه، مال منه."
‫چقدر... چقدر می‌ارزه؟ ‫- خیلی گرونه.
‫جزء جهیزیه‌م بود.
‫اون نه. این...
‫خونه...
‫چقدر می‌ارزه؟
‫"هر چی مال منه، مال توئه,"
‫"و هر چی مال توئه، مال منه" ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم
‫بله، داداش؟ بله؟
‫نه، نه، نمی‌تونم کاریش کنم.
‫هر شیش طبقه در دانگری رزرو شدن. ‫- اینو بگیر.
‫یه لحظه صبر کن.
‫راه بیفت، وگرنه می‌رم رو ...
‫میتش، مواظب حرف زدنت باش!
‫یاد بگیر چطوری رانندگی کنی، مرد! ‫- اینو بگیر.
‫باشه، دو تا طبقه دیگه ‫روی ساختمون می‌سازم. برای تو.
‫قبوله؟ ‫- غذاتو بخور.
‫عالیه! ‫- اونجا غذا نیست.
‫پس با هم گرمش می‌کنیم!
‫ساندویچ میخوری؟ ‫- نه ممنون.
‫منظورم مهمونی خونه گرفتنه، آتیش بای!
‫باشه، به زودی بهت خبر میدم.
‫بریم، بریم.
‫این ترافیک احمقانه... ‫خیلی دیرمون شده.
‫امروز موهامو صاف کردم. ‫- کاملا بی‌فایده... چی؟
‫موهام... ‫- عالیه.
‫هی بچه‌ها، می‌دونید ‫محمود بای به من چی گفت؟
‫گوش می‌دید؟
‫زنگ زد و گفت، ‫'میتش مگهانی، بهت افتخار می‌کنم.'
‫'آدمایی مثل تو هستن که ‫دنیا رو تغییر میدن.'
‫گفتم: "ممنون، آقا." ‫باورت میشه؟
‫"تو" یا "آدمایی مثل تو"؟
‫مهم اینه که...
‫به این یارو نگاه کن. ‫انگار پول اضافه برای عوارض جاده داده.
‫هی! راه بیفت!
‫برو، از روم رد شو.
‫برو، بابا! برو! ‫- هی، می‌خوای منو زیر کنی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بهت قول میدم
‫که تا ۲۵ سال آینده،
‫روح صداقت، ‫انرژی کارگران
‫و عشقم کم رنگ نمیشه.
‫لعنتی، یارو! کوری؟
‫صبر کن تا مردم ‫عکس منو توی روزنامه ببینن.
‫آدم‌های واقعی، ‫برخلاف ریلز اینستاگرام تو.
‫زود باش. بیا.
‫شروع کنیم.
‫موهام خوبه؟ ‫- عالیه.
‫خیلی خوب شده
‫راه رو باز کنید! باهاشونم
‫اوه، منو نشناختی؟
‫ایشون دعوت شدن. ‫- بله.
‫میتش مگهانی.
‫هی، تیواری! ‫- ببخشید!
‫ببین. ‫- راه رو باز کن!
‫داره صدات می‌کنه.
‫موفق باشی.
‫یه کم دست بزنید! ‫- یه کم دست بزنید!
‫قبول می‌کنم!
‫بفرمایید میتش بای.
‫سبکه، نه؟
‫این نصف مقداره...
‫قرارداد رو برات نوشتم ‫که فقط نصف جاده رو بسازی؟
‫من کلاً تو ساخت این جاده ضرر کردم! جدی میگی؟-
‫آه، اومدن! ‫تیواری، با خانواده‌ام آشنا شو.
‫همسرم. ‫- سلام.
‫بچه هام، ریحا و راهول.
‫راهول... ‫- به عمو تیواری سلام کن.
‫اینو برات گرفتم. ‫- یه کم ادب یاد بگیر. سلام کن.
‫یه لحظه نگهش دار.
‫چی می‌گفتی؟ ‫- همین که تو این جاده ورشکست شدم
‫یه جاده سه کیلومتری. ‫- بله.
‫۲ میلیون روپیه برای شن، ‫۳ میلیون برای ماسه،
‫کارگر ارزونی که ازشون بهره کشی کردی.
‫به علاوه اون چیزی که از بالا کشیدی. ‫- بریم، اینجا خیلی گرمه.
‫یه لحظه صبر کن.
‫اون ۱۰ درصدی که از بالا برداشتی.
‫چقدر برامون باقی مونده؟
‫بیخیال، میتش بای!
‫من که چیزی از بالا نکشیدم!
‫من از بهترین مواد استفاده کردم. ‫- بریم.
‫اینا بهترین موادن؟ ‫- بله.
‫اگه اینجا تف کنم، چاله میشه.
‫تف کنم؟ ‫- نه، نکن.
‫میتش بای... ‫- برو تو ماشین منتظر باش.
‫دستام... ‫- بفرمایید، سوییچ رو بگیر.
‫به مادرت کمک کن، ‫کولر رو روشن کن.
‫و دنده رو جا نزن! ‫- نه، نمی‌زنه.
‫الان میام. ‫- باشه.
‫خداحافظ آقا. می‌بینمتون. ‫- خداحافظ.
‫یه سری به خونه ما بزن. ‫- حتماً، ممنون.
‫میتش بای...
‫به من کلک نزن، تیواری! ‫پول کجاست؟
‫کاریه که شده.
‫اوه، پس می‌خوای ‫سخت بازی در بیاری؟
‫هر کاری می‌خوای بکن.
‫منم همین کارو می‌کنم.
‫و تموم شد.
‫محمود بای.
‫میتش بای، اما چرا...
‫به چی زل زدی؟
‫اون یه احمقه. ‫- بله. به تو رفته.
‫باورم نمیشه جدی گرفتی.
‫معمولاً جدی نمی‌گیرم. ‫خوشحالم که الان می‌تونیم بهش بخندیم.
‫بگو، میتش.
‫محمود بای، کار تمومه.
‫اون خنگه هنوز اینجاست؟ ‫- همینجاست. سلام کن.
‫سلام، محمود بای. ‫تمام مبلغ رو بهش دادم.
‫می‌خواد منو تیغ بزنه؟ ‫- نه، اون واقعاً آدم خوبیه.
‫به زودی می‌بینمت. ‫- بله. باشه.
‫تیواری، وقتی کسی بهت نان و نمک میده،
‫نباید بهش خیانت کنی.
‫درسته؟ حق با منه؟ ‫- صد در صد.
‫اشکالی نداره. پیش میاد. مشکلی نیست
‫به زودی می‌بینمت. ‫- حتماً.
‫بریم. بابا اومد.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اوتکارش! خونه رویایی من
‫اگه کار به همین منوال پیش بره، ‫یه روز مال ما میشه.
‫انگار جن زده‌ست!
‫خونه، خونست ‫چه جن توش باشه چه آدم.
‫بزن بریم. بوق میزنن.
‫برو بابا، از روم رد شو!
‫میتش...
‫همه عجله دارن انگار که ‫رییس جمهورن.
‫وسط خیابون وایسادی خب ‫بوق میزنن.
‫خب معلومه بوق میزنن.
‫مامان. ‫- جانم؟
‫میشه امشب خونه نیخیل بمونم؟
‫نه.
‫همش اونجایی.
‫یه بارم ما دعوتش کنیم ‫خونه ما بیاد، نه؟
‫اونم اومد.
‫سلام میرا خانم. سلام نیخیل.
‫چطوری؟
‫اون یکی ماشینم ‫تعمیرگاهه.
‫واسه همین این یکی رو ‫آوردم.
‫کدوم یکی رو؟
‫خدافظ نیخیل! ‫- بای!
‫مراسم چطور بود؟ ‫- خیلی خسته کننده بود!
‫فکر کنم دستیار بابام ‫اینجا زندگی میکنه.
‫ولی خونه اون دوبلکسه.
‫بستنی چطور بود؟ ‫- دوست نداشتم.
‫بفرمایید آقا؟
‫این چیه؟ برو پاتل رو صدا کن
‫چی شده مگهانی؟
‫بیا ماشینت رو بردار.
‫همش یادم میره جای ‫پارکم رو گرفتی.
‫اینم سوییچ... بگیر! ‫- ول کن! یکی رو زخمی میکنی!
‫بیا خودت بردارش!
‫نه بابا! جمعه ها فقط ‫مشروب میخورم، نه رانندگی .
‫فقط جمعه ها؟ تو که همیشه مستی
‫فقط یه جا پارکش کن...
‫ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Tv::.
‫مترجم : تالاپاتی
‫چیه؟ ‫- ببین عمو.
‫کیفم تو اون یکی ‫ماشینته.
‫آهان. باشه...
برش دار
خودت برش دار
‫این چیه گذاشته تو کیفش، جنازه؟!
‫این نسل جدید کلا ‫خراب شدن.
‫برو راست! بزنش!
‫ولش کن، ولش کن!
‫بابا، Oculus!
‫اصلا داری بازی میکنی؟ ‫- آره.
‫نه، نداری. داره سرت کلاه میذاره. ‫- نیخیل، دارم بازی میکنم، نه؟
‫آره... ببین، یه زامبی اونجاست.
‫داشتم اونو میدیدم--
‫آره جون خودت.
‫بابا، من یه اتاق جدا ‫واسه خودم میخوام!
‫میشه یه کم آب بدین؟ ‫دارم از تشنگی میمیرم.
‫شنیدی چی گفت؟ ‫یه کم آب براش بیار.
‫لیوان خوبا نه، ‫میشکنه!
‫هی، گوش کن.
‫حسابدارمون، شیلیش بای...
‫باید برم ببینمش.
‫الان؟ ‫- آره.
‫حالا چی‌کار کنم؟ شب زنده داره
‫شب زنده دار چیه، طرف مثل خفاشه
‫زود برمیگردم.
‫میتو.
‫چند بار بهت بگم زنگ بزن ‫بعد بیا تو؟
‫واسه اومدن به خونه خودم؟
‫مراسم چطور بود؟
‫یه لحظه هم آرامش ندارم ‫تو زندگیم.
‫بخاطر زنت؟
‫نه بابا، اون که فرشته ست.
‫جدی؟
‫چی شده؟
‫اون پاتل احمق هست!
‫و نیخیل.
‫نخیل کیه؟ ‫- دوست راهول.
‫خودش رو چی فرض کرده؟
‫انگار تو قصر زندگی میکنه.
‫امروز رفتیم دنبالش.
‫دلم می‌خواست زیرش بگیرم.
‫به من چه یه بچه چی ‫فکر میکنه؟
‫به من چه بچه هام ‫چی فکر میکنن!
‫حالا که رفتن مدرسه ‫بین المللی،
‫با دوستای جلفشون تو ‫باندرا، کارتر رود، بنداستند.
‫هر کاری میکنم واسه اونا ‫کافی نیست.
‫راهول خجالت میکشه ‫نخیل رو دعوت کنه خونمون.
‫خب یه خونه جدید بگیر. ‫مشکلت حل میشه!
‫همه که خونه جدید ‫مفتکی گیرشون نمیاد.
‫میتو. ‫- بله؟
‫میخوام یه کاری ‫برام بکنی...
‫لطفاً.
‫تا حالا بهت نه گفتم؟
‫عالی!
‫اینم متن تست بازیمه.
‫بلند شو. ‫- الان؟
‫بلند شو پیرمرد. ‫- به من نگو پیر.
‫اجرا می‌کنم.
‫تو به متن بچسب. باشه؟
‫"در مسابقه موش و گربه امروزی"
‫"می‌دوم، می‌افتم،"
‫"دوباره بلند می‌شم و ادامه می‌دم."
‫"اما پوستم زیبا می‌مونه"
‫"به لطف گلو اند گورجس."
‫خب؟ نظرت چیه؟
‫میثو؟
‫فکر کنم... باید اون خونه رو بگیرم.
‫کدوم خونه؟
‫خونه رویاهام.
‫چطوری عمو؟
‫یه فنجون چای.
‫حال آقای مهتا چطوره؟ ‫- دلال شدی؟
‫سرده. ‫- هنوزم ده روپیه‌ست.
‫فکر می‌کنی زرنگی؟
‫یه کم.
‫بگیر برای خودت.
‫یه چیزی بگو.
‫تنها زندگی می‌کنه؟
‫پیرمرد؟ آره.
‫و خانواده‌اش؟ ‫- این که دوتا چیز شد.
‫اون یکی رو هم بده...
‫کاملاً تنهاست. ‫یه پسر داشت، آمیت. فوت کرده.
‫پیرمرد هم ‫یه پاش لب گوره.
‫چیز دیگه؟ گرون‌تر میشه. ‫- شاید بعداً.
‫زود باش پسرم.
‫مادرت چطوره؟ ‫- عمه‌ها!
‫یه پا مبارزه.
‫اینو بگیر.
‫ممنون عمه،
‫امیدوارم کمکتون کنه. ‫- ممنون عمه.
‫ممنون عمه؟
‫ممنون عمه.
‫بدون شماها من کجا بودم!؟
‫عموم از ناشیك ‫تا اینجا اومده
‫که فقط برای درمان مامان ‫به من پول بده.
‫اما دو هزار تا ‫با این وضعیت اقتصادی خیلی زیاده.
‫چطور می‌تونه اینو بگه؟
‫چطور می‌تونی رو خانواده قیمت بذاری؟
‫کاملاً درسته. ‫- درسته؟
‫چطوره اونو بدی به من،
‫من دو هزار تا هم بهش اضافه می‌کنم
‫و یه کاری می‌کنم مامانت ‫برای همیشه خوب بشه.
‫باشه؟
‫بی‌شرم!
‫عموت چه مرد دوست‌داشتنی‌ایه.
‫خیلی خوبه...
‫این دیگه چیه-- وایسا!
‫صبر کن، خواهش می‌کنم. ‫- برو بیرون! گورتو گم کن!
‫صبر کن، خواهش می‌کنم.
‫چوتو!
‫برو گمشو وگرنه ‫با آمبولانس می‌ری.
‫فقط وایسا! من فقط--
‫چوتو!
‫"مردی از باندرا پس از مرگ پسرش، ‫زندگی‌اش را وقف آشرام کرد"
‫راه بیفت. ‫دعاتو بکن و راه بیفت.
‫سلام.
‫وام نمی‌خوام!
‫باباجی نگهدارت باشه!
‫آقا. همیشگی؟ ‫- همیشگی.
‫شیر یا خط کی برد؟ ‫- استرالیا.
‫همیشه می‌برن. ‫حتماً سکه‌شون دو رو داره.
‫بابا، یه امضا لازم دارم.
‫دوباره؟ کدوم درس؟
‫معلومه دیگه، ریاضی!
‫منم از ریاضی خوشم نمی‌اومد.
‫بابا، لطفاً به مامان نگو که افتادم.
‫وگرنه مهمونی تولدمو کنسل می‌کنه.
‫نه. به مامانت نمی‌گم.
‫دفعه بعد بیشتر درس بخون.
‫اما تولد که سالی یه باره.
‫منم به مامانت نمی‌گم...
‫آقا، تو صف وایسا. ‫- وایسادم که.
‫یه کم بیا جلوتر.
‫نمی‌تونی صف رو بهم بزنی! ‫- ببخشید!
‫بله. ‫- برو سر جات تو صف!
‫ببخشید.
‫عمو گوویند؟
‫شما گوویند...
‫عمو، من میتش مگهانی‌ام.
‫دوست دوران بچگی آمیت.
‫منو نمی‌شناسی؟ اشکالی نداره
‫آخرین باری که همدیگه رو دیدیم... ‫مراسم ختم آمیت بود.
‫ما کی باشیم که با خواست باباجی مخالفت کنیم؟
‫زیاد اینجا میای؟
‫سه‌شنبه‌ها و شنبه‌ها.
‫و هربار تو صف می‌ایستی؟
‫نه. نمی‌تونم بذارم مثل گله ‫تو صف وایسی.
‫بیا بریم.
‫عمو، لطفاً بیا.
‫به من اعتماد کن عمو، بیا.
‫هی... آقا! کجا میری؟
‫الان دیگه نمیشه از صف برم؟
‫برو جلو.
‫بیا.
‫دعاشو بگیر و برو.
‫باباجی رو عشق است!
‫دعاشو بگیر و برو.
‫بیا.
‫دعاشو بگیر و برو.
‫از این طرف.
‫این پدرته؟
‫نذری ویژه رو براش ببر! ‫- چشم آقا.
‫بیا.
‫بعدش فهمیدم.
‫اون موقع بود که فهمیدم
‫که دنبال این سراب زندگی دویدن ‫هیچ لذتی نداره.
‫خوشبختی واقعی تو خانواده‌ست،
‫و بین اونایی که قبولشون داری ‫و جزئی از خودتون میدونینشون.
‫بذار من اینو بگیرم.
‫سه شنبه میبینمت. ‫- سه شنبه.
‫باباجی رو عشق است!
‫میتیش.
‫چای میخوری؟
‫شاید بهتره نخوریم عمو.
‫دلم نمیخواد دوباره ‫با سنگ از اینجا بیرونمون کنن.
‫اوه!
‫اون تو بودی؟ ‫- آره.
‫باورم نمیشه! ‫- اشکالی نداره.
‫میدونی چیه عمو؟ ‫بیا اون چایی رو بخوریم.
‫ببخشید.
‫بخاطر اون سنگ انداختن. ‫- اشکالی نداره.
‫این دلال‌های املاک...
‫...خیلی رو مخن. ‫- دقیقا.
‫انگار تو خونشونه.
‫به محض اینکه یه ملک خوب ببینن، ‫مثل کرکس روش میفتن.
‫و خونه ما... خیلی دوست‌داشتنیه.
‫بیا تو.
‫سقفش بلنده.
‫چه نور خوبی داره.
‫یه پذیرایی قشنگ. ‫مثل تالاره.
‫و شروع یه آشرم ‫برای خودت!
‫کفش‌ها.
‫واعظ و کفش کتانی ‫به هم نمیان.
‫چوتو!
‫چوتو! چای!
‫وای نه! مراقب باش!! ‫نزدیک بود فاجعه بشه!
‫هر چی دارم از صدقه سر اینه.
‫حتی جونم.
‫چطور مگه؟
‫پدرم بیست و پنج سالش بود ‫که فوت کرد.
‫مثل آمیت. ‫- مثل آمیت.
‫برای همین اعتقادم به باباجی کم شد.
‫غیر ممکنه! ‫- بله.
‫و من...
‫یه تنبیه دردناک شدم.
‫برای همین یه "هاون" ترتیب دادیم ‫تا ارواح خبیثه رو از بین ببریم.
‫و لطف باباجی جونمو نجات داد.
‫لطف باباجی و یه عمل بای‌پس.
‫بله.
‫و این...؟
‫اتاق آمیت. ‫- آمیت.
‫برای همین برام آشنا بود.
‫همه خاطرات دارن ‫برمیگردن.
‫چوب کریکت آمیت.
‫اینو ببین!
‫این ماییم! ‫این آمیت و این منم.
‫تمام روز همین کارو میکردیم. ‫کریکت...
‫میلک شیک شکلاتی...
‫تو این خونه بزرگ بدون آمیت ‫حتما خیلی تنهایی.
‫حداقل چوتو رو داری.
‫بابا، دلم خیلی برای آمیت تنگ شده. ‫من میرم.
‫گوش کن.
‫"عمو" خوبه.
‫«بابا» مسئولیتش خیلی زیاده.
‫آره. حق با توئه.
‫ببخشید.
‫امیدوارم ناراحتت نکرده باشم. ‫- نه.
‫عمو. ‫- سلام بابا جی.
‫سلام بابا جی.
‫صورت حساب ماه پیش.
‫چوتو!
‫نه، عمو. نه.
‫نه.
‫چی؟ ‫- نه.
‫کسی تو خونه غذا نمی‌پزه؟
‫کسی تو خونه غذا نمی‌پزه؟؟
‫اینا غذای مونده می‌فروشن.
‫نه آقا. دیگه نه... ‫- با من بحث نکن.
‫از این به بعد، فقط غذای خونگی
‫که عروستون درست کرده. ‫هر روز.
‫اینو بگیر.
‫حالا برو.
‫عمو، شما... باشه، خداحافظ.
‫سلام بابا جی.
‫آقا، زنگ رو زدن. ‫- زدن؟
‫از این طرف، لطفا.
‫بیا.
‫اینجا اتاق پیلاتسه، آقا.
‫درسته.
‫آقا.
‫محمود بای.
‫میتیش! بیا بیا!
‫یه چیزی براش بیار بخوره. ‫- بله، آقا.
‫کافیه!
‫خالص، آقا؟ ‫- نه. دو انگشت سودا.
‫سودا به مالت سینگل نمیاد.
‫پس بدون سودا.
‫ممنون. به سلامتی!
‫به سلامتی. به سلامتی!
‫می‌خوای وارد بشی؟ ‫- نه.
‫بیا دیگه! ‫- نمی‌تونم.
‫محمود بای...
‫قیمت سهام آلتک به پایین‌ترین ‫حد خودش رسیده...
‫تا جایی که می‌تونستن، ریختن.
‫حالا، می‌خوان پمپ کنن!
‫مطمئنا، اما من مال خودم رو ‫گرون خریدم...
‫عزیزم.
‫آلتک ریسک نیست. ‫یه فرصته.
‫کلی سهام بخر.
‫دوست دارم این کارو بکنم، ‫اما همه پولم... خوابیده.
‫دوستت، راجان چطور...
‫اگه منو بهش معرفی می‌کردی، ‫می‌تونستم سرمایه‌گذاری کنم.
‫ممنون، راجان بای.
‫دوست محمود بای، ‫دوست منه.
‫البته.
‫سه ماهه دیگه پسش می‌دم. ‫- حتما!
‫برم؟
‫لوگو رو بگیر بالا.
‫اینجوری؟ ‫- یه کم بالاتر.
‫آره... لبخند بزن. اوکی.
‫گرفتمش.
‫تمومه؟
‫«بابا جی چه اسم» ‫«بزرگی داره.»
‫«بابا جی چه عقل» ‫«بزرگی داره.»
‫«در او مرهمی برای» ‫«هر دردی وجود داره!»
‫دمپایی‌ها قشنگن، نه؟
‫بیا.
‫تازه از مزرعه، ‫پر از عطر و بو.
‫وقت شامه!
‫نوشیدنی خنک میل دارید؟
‫چوتو، بدو یه نوشیدنی خنک بیار.
‫به خنکی بابا، به تازگی بابا.
‫خمیر دندان ویبور بابا.
‫قرن‌هاست که غذای خونگی ‫نخوردم.
‫ممنون عزیزم.
‫بستنی؟
‫بله. ‫- چوتو، بدو یه بستنی بیار.
‫من تازه از مغازه برگشتم...
‫با بستنی،
‫حلوا هویج هم داریم، بابا.
‫ببخشید. عمو.
‫بابا خوبه.
‫باید منتظر ‫بستنی بمونیم؟
‫معلومه که نه!
‫بفرمایید. ‫- مال خودت.
‫موبایلمو پیدا نمی‌کنم.
‫موبایلمو ندیدی؟
‫داری رو بالش وامی‌ستی!
‫آره، خب؟ ‫- خب؟ خاکشونو بگیر!
‫و هیچ‌وقت به اندازه کافی ‫نمک تو غذا نمی‌ریزه.
‫همه چی بی‌مزه است. ‫- شنیدی؟
‫خودت که خیلی بامزه‌ای!
‫بیشتر از این دیگه شور می‌شی. ‫- هیچ احترامی نداریم انگار...
‫همیشه باید یه چیزی بگی!
‫کجا می‌ری میتش؟
‫می‌رم آشرام.
‫تو این هوس جدیدت، ‫پسرتو فراموش نکن.
‫اون تو آشرام چیکار کنه؟
‫امروز تولدشه، میتش!
‫آهان، راست میگی! ببخشید. ‫- مهمونی ساعت ۷ هست.
‫ساعت ۷ بود یا ۸؟ ‫- خوب بود!
‫فراموش نکن کیک بگیری. ‫- نه بابا.
‫چی براش بگیریم؟
‫تو براش کفش کتانی می‌گیری. ‫یعنی، من گرفتم.
‫مثل اونایی که نیخیل داره. ‫و یه کوله پشتی جدید هم براش گرفتم.
‫عالی، خانم مگهانی.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫اینم فاکتور کیکه.
‫بیارش. لطفاً بادش کن.
‫باید برم. ‫- بفرمایید، بادش کن.
‫گوش کن.
‫مامانم امروز میاد. ‫برای مهمونی.
‫هیچ‌وقت فقط برای مهمونی نمیاد.
‫فقط برای چند روزه.
‫تو همین چند روز ‫کار طلاقمونو راه می‌ندازه.
‫اینو بگیر. دیرم شده. ‫- اَه، بیخیال!
‫وقتی رفتی کیکو بگیری،
‫حواست باشه روش نوشته باشه ‫«تولدت مبارک، راهول».
‫الان برمی‌گردم. ‫- کجا می‌ری؟
‫یه رسم دارم. ‫وقتی هند کریکت بازی می‌کنه،
‫دوست دارم یه چیزی بخورم.
‫تو هم؟ ‫- تو هم؟!
‫سلام آقا. همیشگی؟
‫نه. ویژه.
‫و اینم رسم منه.
‫با این تسبیح من، ‫هیچ‌وقت نمی‌بازیم.
‫«کجایی؟»
‫یه دونه دیگه؟
‫نه. راستش... من...
‫«مامان همین الان رسید.»
‫یه دونه دیگه. بزن بریم.
‫ویژه.
‫صبر کن، به سلامتی!
‫سرمایه‌دار.
‫من و آمیت اینو می‌خوردیم.
‫یواشکی!
‫یواشکی؟
‫ولی آمیت با من می‌خورد.
‫یعنی، من یواشکی می‌خوردم.
‫به خاطر بابام.
‫اون مثل تو باحال نبود.
‫همش به آمیت فکر می‌کنم.
‫منم همینطور.
‫خیلی دلم براش تنگ شده.
‫سیگار؟
‫نه؟
‫بد برداشت نکن،
‫ولی تو این خونه بزرگ،
‫شرط می‌بندم همش می‌بینیش. ‫تو حیاط،
‫یا بالا و پایین رفتن از پله‌ها،
‫تو باغ، ‫تو پذیرایی...
‫هیچ‌وقت دلت نخواسته ‫از این خونه بری؟
‫حرف دهنتو بفهم. ‫انگار الان اون دلال‌ها شدی.
‫من هیچ‌وقت این خونه رو نمی‌فروشم.
‫کی حرف از فروختن زد؟
‫پس چی؟ باید برم مفت و مجانی ‫یه خونه دیگه بخرم؟
‫هدیه‌ها همیشه رایگانه، بابا. ‫- هدیه؟
‫بابا...
‫یه دوستی دارم یه آپارتمان داره.
‫ساختمان شانتی دهام ‫تو سانتاکروز.
‫یه ساختمان چند طبقه است.
‫یه آسانسور نوی نو داره، ‫۲۴ ساعته آب و برق داره،
‫همه امکانات رو داره.
‫فنگ‌شویی عالی، ‫کاملاً هم نورگیره.
‫پنجره‌هاش رو به شمال باز می‌شه.
‫و همسایه‌ها هم عالی‌ان. ‫اونم که یه مزیت دیگه است.
‫ولی... اون‌وقت کی از این خونه ‫مراقبت می‌کنه؟
‫من اینجا چیکاره‌ام؟
‫من از همه چی مراقبت می‌کنم.
‫تو برو تو شانتی دهام ‫با خیال راحت زندگی کن.
‫بابا، ببین...
‫آمیت دیگه نیست.
‫نمی‌تونیم برش گردونیم.
‫اما...
‫پسر دومت هنوز زنده است.
‫بله، صد در صد.
‫ممکنه آخرش...
‫بعد از مرگم، خونه رو برای تو بزارم،
‫پسر دومم.
‫عالیه! پسرِ...
‫بابا.
‫- بله؟
‫داشتی می گفتی... ‫- چی؟
‫که می خوای خونه رو برای من بزاری؟
‫آره.
‫مطمئنی؟ ‫- مطمئنم.
‫پس... باید یه وصیت نامه بنویسم؟ ‫تا شام فردا؟
‫آره، حتما! ‫- عالیه!
‫عالیه!
‫اونا یه بازیکن رو از دست دادن، ‫و من یه پسر پیدا کردم.
‫یه مخصوص دیگه؟
‫هی! یه مخصوص دیگه!
‫بابا، به سلامتی! ‫- به سلامتی!
‫از این طرف، ما این طرف پارک کردیم...
‫شب بخیر.
‫هی، وایسا! وایسا!
‫اسمت چیه؟
‫میتیش مِغانی...
‫نفس بکش وقتی داری می گی.
‫میتیش مِغانی.
‫پیاده شو.
‫بفرما.
‫به سلامت می رسی خونه؟
‫آره، بریم.
‫نه اینجا...
‫اون طرفی.
‫میتیش بای. کيکت.
‫خوبه؟ ‫- خوشمزه است.
‫می خوای بازم؟
‫نه، کافیه. ‫- ممنون.
‫بیا.
‫آقا!
‫هی! ‫- تو اینجا زندگی می کنی؟
‫واقعا؟
‫یه گاز، نه همش رو.
‫این باباِ نيکيل نیست؟ ‫- چرا، خودشه.
‫اون کیه؟
‫کيک؟
‫امروز تولد بچشه، ‫و اون اینجاست و داره قدم می زنه.
بالاخره آقا هم اومد
‫یه خبر خوب دارم!
‫نمی خوام بشنوم. ‫- یه کم کيک بخور.
‫این چیه؟ مردم چی می گن؟
‫من اونا رو پایین دیدم، مامان.
‫اونا چیزی نگفتن. ‫همه اش تو سرِ ماست.
‫داری به بچه ها چه چیزی رو یاد می دی؟
‫چه چیزی رو؟
‫من حتی نمی دونم کارش چیه.
‫کارِ اجتماعی، هی بهت می گم. ‫- کارِ اجتماعی؟
‫تولد هر سال هست! ‫این همه داستان چیه؟
‫کيک!
‫ببخشید... ‫- تو زندگی دخترم رو خراب کردی!
‫این... این درست نیست.
‫لیموناد.
‫یه دونه هم آسپرین بیار.
‫یه چیزی بهم بگو.
‫کی جواب امتحان کلاس چهارمی ها رو ‫بهشون می ده؟
‫و اگه اونقدر خنگه، ‫اصلا چرا می فرستیش مدرسه؟
‫من دلیل خودم رو دارم.
‫فهمیدم. الان برمی گردم.
‫عصر بخیر بابا.
‫بیدار شو، خورشید زده بالا!
‫عروس گلت غذای مورد علاقه ات رو فرستاده.
‫لطفا بیا.
‫چوتو، برای بابا لیموناد بیار ‫و میز رو هم بچین.
‫بیا.
‫خورش آلو، و نون باتوره که عاشقشی!
‫و این هم آقای تاوده، وکیله. ‫- سلام بابا.
‫وصیت نامه ات رو آورده. ‫- چرا؟
‫خودت گفتی بیارم. ‫- کی؟
‫دیشب، بابا. ‫- دیشب؟
‫می خوای این خونه رو بدی به من.
‫بابا، ما درباره اون دوستم تو ساختمون شانتی دهام ‫حرف زدیم.
‫یادت میاد؟ از آپارتمانش خوشت اومده بود.
‫ما راجع بهش حرف زدیم!
‫آهان، آره!
‫من مست بودم.
‫بهت گفتم... بهش گفتم که،
‫اما اون اصرار کرد، ‫'وصیت نامه رو قبل از غذا خوردن بیار.'
‫حق داره.
‫مست بودم.
‫بابا، اول هر صفحه رو امضا کن ‫آخرشم یه امضا بزن.
‫بخونش.
‫باشه.
‫مست بودم.
‫فلاش تانک خرابه. ‫توالت داره لبریز میشه.
‫چوتو!
‫این اتفاق زیاد میفته؟
‫شماره لوله کش رو رو سرعت گیره.
‫الو.
‫باشه. یه ساعت دیگه میرسه.
‫اما...
‫تا اون موقع که آب تموم میشه.
‫خیابان ۵۱۳، همین الان.
‫پنج دقیقه.
‫پنج دقیقه! ‫اون یارو یه ساعت طول می‌داد!
‫آقا، یه زنجیر جدید میخواد.
‫آره؟
‫۵۰۰ روپیه میشه.
.عوضش کن
‫پسرم، دو هفته به من وقت بده.
‫بهت پس میدم.
‫نه، میفهمم...
‫نگهداری از همچین خونه بزرگی ‫حتما خرج زیادی داره.
‫میبینمت.
‫سلام بابا جی. ‫- سلام بابا جی.
‫بابا! ‫- بله؟
‫راستش، پول رو پس نده.
‫اگه از همین الان،
‫من همه خرج خونه رو بدم چی؟
‫تا وقتی که اینجایی.
‫ایده خیلی خوبیه. ‫- اما بعدش،
‫منظورم اینه که، وقتی رفتی،
‫خونه مال من میشه.
‫اما تا اون موقع، پسرم،
‫من اینجا زندگی می‌کنم؟
‫البته. ‫- و تا زمانی که من اینجا زندگی می‌کنم،
‫تو همه خرج‌ها رو میدی.
‫همه رو. ‫- هزینه تعمیرات،
‫نگهداری، بازسازی...
‫بازسازی؟ ‫- واقعا باید بازسازیش کنی، پسرم!
‫اگه خونه خراب بشه،
‫دولت اون رو میراث فرهنگی اعلام می‌کنه.
‫مواظب دولت باش. ‫- فهمیدم.
‫تاوده! قرارداد رو بنویس! ‫- این دفعه مطمئنی؟
‫هی، پاتل! وزن کم کردی؟
‫خوب شدی! خوبه، خوبه
‫بیداری؟
‫می‌خوای یه داستان بشنوی؟
‫خیلی وقت پیش تو جنگل، ‫یه درخت بزرگ بود.
‫یه طوطی با خونوادش ‫روی اون زندگی می‌کرد.
‫همسایش یه کلاغ بدجنس بود. ‫مثل پاتل.
‫که با خونواده خودش زندگی می‌کرد.
‫طوطی خیلی سخت کار می‌کرد، ‫تمام روز زحمت می‌کشید،
‫تا میوه‌های شیرین به خونه بیاره، ‫و خرج خونوادشو بده.
‫در حالی که کلاغ، ‫کرم و کثافت به خونه می‌آورد.
‫خونواده کلاغ همیشه ناراحت بودن.
‫اما خونواده طوطی؟ ‫خیلی خوشحال بودن.
‫تبریک میگم، آقای مهتا.
‫سلام بابا جی. ‫- سلام بابا جی.
‫بریم جشن بگیریم. ‫- امروز نه.
‫باید امروز جشن بگیریم. ‫- یه وقت دیگه، بابا.
‫بطری رو بیار.
‫بابا، امروز نه. متاسفم.
‫بعدا می‌بینمت. خداحافظ.
‫من میمونم!
‫بذار ببینم! مامان، یه گوشی لازم دارم.
‫بعد از کلاس هفتم.
‫سلام به همگی. ‫یه خبر مهم دارم.
‫شوکه نشید. باشه؟
‫باید از اینجا نقل مکان کنیم.
‫چرا؟ ‫- چرا؟
‫چون اون خونه ‫تو بندرا... اوتکارش؟
‫خونه رویایی من...
‫مال ماست!
‫نگفتم بهم افتخار می‌کنی؟ ‫نگفتم؟
‫کی میریم؟
‫اون عمو پیر هنوز اونجا زندگی می‌کنه.
‫به محض اینکه رفت، میریم.
‫عمو کجا می‌ره؟ ‫- خونه ابدیش!
‫"آه، قلب ساده من آرزو می‌کنه."
‫"برای خواسته‌های بی‌‌شمارش."
‫"و به همه چیز رسید..."
‫کلبه باغبون رو هم بازسازی کنیم؟
‫نه! نیازی به اون نیست.
‫چطوره؟ ‫- آقا، پول.
‫شبیه بستنی شده، ‫یعنی... یه آشرم.
‫فوق‌العاده نیست؟ ‫- آقا...
‫آقا، پول...
‫برو گمشو! این دیگه چیه؟
‫چیزی شده؟ ‫- آقای مهتا رنگ گرون قیمت رو انتخاب کردن.
‫میتیش، این یه خرج یه باره ست.
‫وقتی من رفتم دیگه لازم نیست ‫این کارو بکنی.
‫خونه رو دو لایه رنگ کن.
‫نه! ‫- چرا.
‫"من خودم رو گم کردم ‫تو روشنایی روز"
‫سلام عشقم! چه روز قشنگی! ‫چطوری؟
‫به سلامتی عزیزم! ‫- به سلامتی!
‫دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫عالی زدی راهول! ‫نیکیل، یاد بگیر چطوری بولینگ بازی کنی.
‫مرسی بابا.
‫پسر خوشتیپ من...
‫"چشمامو باز کردم و..."
‫روز روشن داری ستاره می‌شمری؟
‫خودت داری ستاره می‌بینی.
‫"ای دل ساده‌ی من، ‫چقدر بی‌قرار فریاد می‌زنی؟"
‫"تنها دعای من اینه که ‫یه کم آرامش پیدا کنی."
‫"خیلی جاها رو گشتم، ‫ولی پیداش نکردم."
‫"ای دل فقط بهم بگو، ‫کجا می‌تونم یه کم آرامش پیدا کنم؟"
‫"من خودم رو گم کردم ‫تو روشنایی روز"
‫"بی‌هیچ ردی از اینکه ‫شب کجا ناپدید شد."
‫بعدش می‌تونی پیلاتس کار کنی ‫و مثل زارا شراب بنوشی.
‫البته نه همزمان--
‫یه چیزی رو صورتته. ‫- این داره چیکار می‌کنه؟!
‫وسط خیابون...
‫بذار پاکش کنم.
‫یکی پشت پنجره‌اس.
‫ببین، داره ازت یه چیزی می‌پرسه.
‫آقا، آندری از این وره؟
‫آندری؟ ‫- بهش بگو.
‫مستقیم برو و بعدش دست راست.
‫کجا می‌خوای بری؟ ‫- بهش گفتم. مستقیم برو...
‫محله‌ی چهار تا ویلا.
‫مستقیم برو و بعدش دست راست.
‫باشه؟ ممنون. ‫- ممنون.
‫خداحافظ خانم.
‫مراقب باش. ‫- به جهنم.
‫خیلی بامزه نبودن؟
‫کی؟
‫عینک آفتابی‌اش.
‫کی؟
‫سوخته! سوخته‌اس! ‫- می‌گن توپ خطا بوده.
‫ها؟ چطوری؟
‫وای، محمود بای! ‫تو یه جادوگری!
‫عالی بود!
‫شرط ببندم؟
‫حداقل دویست تا...
‫آره.
‫سلام، سودهیر.
‫دویست هزار تا روی کلکته شرط ببند.
‫برو جلو. شرطمو ببند.
‫پول از دست نمی‌دم، ‫درسته محمود بای؟
‫خب، تو که نمی‌ذاری این اتفاق بیفته.
‫جلوی خودم به بولینگ‌باز پول دادن.
‫واقعا؟!
‫حرفمو یادت باشه. ‫تو اور دهم حسابی می‌زننش.
‫چوتو.
‫بله؟
‫شام اومده؟
‫نه.
‫مثل دیروز، ‫و پریروز...
‫آقا، من به این میتیش اعتماد ندارم...
‫اگه نظرتو بخوام. ‫ازت می‌پرسم.
‫چقدر به این یارو پول دادی؟
‫لازم نبود.
‫خیلی ضعیفه.
‫الو.
‫سلام، میتیش!
‫بله، بابا. چی شده؟ ‫- یه مشکلی پیش اومده.
‫برق رفته. بیا اینجا. فوریه!
‫همین الان؟ ‫- آره.
‫همین الان. فوریه. ‫- ولی...
‫زود بیا.
‫باشه، باشه.
‫و ستون فقراتتو صاف نگه دار. ریلکس.
‫لذت می‌بری، نه؟
‫عالیه.
‫روکمینی، ما باید بریم. ‫یه کاری پیش اومده.
‫تو برو.
‫من مطمئن می‌شم که ‫زن و بچه‌ات صحیح و سالم برسن خونه.
‫باشه. خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫خیلی خوب.
‫برق چطوری رفت؟
‫قبضشو دادی؟ ‫- آره!
‫جعبه فیوز رو چک کردی؟
‫فیوز اصلی قطعه. ‫کی خاموشش کرده؟
‫چوتو؟ ‫- نه.
‫چوتو.
‫برق اومد. ‫- آره.
‫بیا بازی رو ببینیم. بیا دیگه.
‫بیا دیگه.
‫میتیش.
‫دارم میام.
‫یکی که فایده نداره.
‫چوتو، آب! ‫- خوبم.
‫خوبم.
‫یه پک دیگه می‌زنی؟ ‫یا برش دارم؟
‫می‌خوای یه تردستی ببینی؟
‫تردستی؟
‫من می‌تونم قبل از هر توپ ‫پیش‌بینی کنم چی می‌شه.
‫آره جون خودت!
‫شرط می‌بندی؟ ‫- شرط.
‫حالا نگاه کن. ‫- باشه.
‫این توپ شیش تا می‌ره.
‫شیش تا رفت!
‫شانسی بود. ‫- بیخیال!
‫شانسی بود. ‫- حالا ببین.
‫حالا، یه چهار تا می‌شه ‫و بعدش یه توپ بی‌ارزش.
‫چهار تا شد!
‫حالا، با چشام بسته.
‫داره دویده میاد.
‫شیش تا می‌شه.
‫شیش تا شد!
‫باور نکردنیه!
‫سودیر، من ۷۰۰ هزار تا رو کلکته شرط بستم.
‫آره، آره! مطمئنم!!
‫داری رو کلکته شرط می‌بندی؟
‫معلومه!
‫بذار ببینم چقدر می‌بری.
‫اگه مرد میدون هستی، پولتو بذار وسط.
‫من ۱۰۰ روپیه شرط می‌بندم.
‫قبوله. قبوله.
‫شیش تا!
‫تموم شد.
‫تموم شد. بازی تموم شد.
‫چقدر عجیب! ‫بارون حسابی شدید شده.
‫مومبای برنده اعلام شد
‫با یک ران، با استفاده از روش DLS.
‫پسرم، هیچ وقت تسبیح رو دست کم نگیر.
‫سلام بر باباجی.
‫افسوس، بازی امشب به نفع مومبای تموم شد.
‫چقدر باختی؟
‫داری میری؟
‫شام چی؟ ‫... هنوز شام نفرستادی
‫این تو قرارداد نیست، بابا.
‫و با چیزای بی‌اهمیت ‫اذیتم نکن.
‫من چوتو نیستم.
‫ایست.
‫میتیش بای، خودتی!
‫پاتیل، جاتو بگیر.
‫الان برمی‌گردم.
‫برگشتی! ‫- برو بخواب.
‫زارا شام برات فرستاده.
‫مهربون نیست؟
‫اسمش "باو پنیر روستایی" هست، ‫باشه؟
‫داشتم فکر می‌کردم وقتی عمو...
‫یعنی، وقتی رفتیم اون خونه جدید،
‫باید پرده‌هایی مثل مال زارا ‫و محمود بگیریم.
‫و اون مبل مخملی...
‫می‌تونیم اونو بگیریم.
‫فقط گرون به نظر می‌رسن.
‫با یه پارچه حریر زرد.
‫گوش کن. ‫- می‌تونیم اونو بگیریم.
‫به من گوش کن. ‫باید ماشینو بفروشیم.
‫وقتی قیمت سهام رفت بالا، ‫یه ماشین بهتر می‌خریم.
‫اونی که چهار تا حلقه داره.
‫ما از هیچی شروع کردیم.
‫خوب می‌شیم.
‫فقط امیدوارم که اون خونه رو زودتر بگیریم.
‫در موردش چیکار می‌تونی بکنی؟
‫انگار که بتونی بترسونیش و فراریش بدی.
‫سلام بر باباجی. سلام بابا.
‫ایشون هم عروس گلتون هستن.
‫سلام بابا.
‫بالاخره می‌بینمت! ‫- اینو بگیر.
‫من روکمنی هستم. ‫- بذارش اونجا تو ناهارخوری.
‫بیا.
‫برو! از این طرف برو و بپیچ چپ.
‫اون تو؟ ‫- آره. از این طرف.
‫برو بابا. ‫- بیا.
‫برو بالا!
‫کاشتنش تموم شد؟
‫تو چی؟ وصلش کردی؟
‫بریم.
‫از این طرف.
‫یه حساب و کتاب دردناک کردم.
‫برای همین یه هاون ترتیب دادیم تا ‫روح ها رو بیرون کنیم.
‫بعد، به لطف باباجی، ‫جون سالم به در بردم.
‫خیلی دردناک به نظر میاد.
‫بابا.
‫بابا، خواهش می کنم. ‫بابت اون روز متاسفم.
‫خیلی سرم شلوغ بوده با کار. پس... ‫بهش بگو ...
‫خیلی سرش شلوغ بوده با کار.
‫بابا، یه تلویزیون تو اتاقتون نصب کردم.
‫میتونی بشینی، استراحت کنی ‫و کریکت تماشا کنی.
‫لطفاً بخور. ‫- بله. یه کم بخور.
‫چوتو! چوتو!
‫چوتو!
‫چوتو...
‫فرار کن! فرار کن! فرار کن...
‫یه حمله قلبی جزئی بود. ‫- به لطف باباجی!
‫منظورم اینه که خیلی جدی نبود.
‫اگه با این سرعت به سیگار کشیدن ادامه بده،
‫باباجی هم نمیتونه زیاد زنده نگهش داره.
‫مشروب؟ ‫- به هیچ وجه!
‫به استراحت مطلق نیاز داری.
‫فهمیدی؟ راحت باش.
‫من دیگه مرخص میشم. ‫- حتماً.
‫لطفاً اینا رو ببر. ‫سیگارها رو هم ببر.
‫ببرش بیرون.
‫هی، رفیق.
‫چیه؟
‫یه لحظه آرامش تو این خونه نیست؟
‫من چیکار کردم، بابا؟
‫تو نه، این پیرمرد. ‫- اون چی شده؟
‫از وقتی میتش اون حرف رو زده،
‫فکر میکنه خونه جن زده شده.
‫چی؟ ‫- یه روح.
‫و باور کرده؟ ‫- معلومه که باور کرده.
‫هر چی بهش بگن، باور میکنه.
‫وقتی یه حیوون رو میکشی، ‫معلومه که باید یه جشنی هم باشه...
‫سعی میکنم کمک کنم اما هیچ کس ‫به حرف چوتو گوش نمیده.
‫رفیق، اون...
‫ابروهای گره خورده و چهره ای رنگ پریده. ‫به نظر میاد که نگرانی، پسرم.
‫خرده پول ندارم. برو گمشو.
‫یا ولت کنم، ‫یا میتونم کاری کنم که پیرمرد از خونه بره.
‫هر طور که مایلی، پسرم.
‫تو...
‫برو گمشو و برو چایی دم کن.
‫...پیرمرد رو فراری میده!
‫هی!
‫من فراریش نمیدم. ‫روح فراریش میده.
‫روحی که ‫تو حیاط گوویندا زندگی میکنه.
‫میرم و به گوویندا در موردش میگم.
‫گوویندا که بشنوه... ‫خیلی میترسه، بابا.
‫بعدش، از روح خواهش میکنیم که بره.
‫اما گوش نمیده.
‫اما چطور میتونه گوش بده؟! ‫اصلاً وجود نداره!
‫بنابراین، گوویندا برای نجات خودش ‫از اونجا فرار میکنه
‫و تو میتونی با خانوادت بری اونجا.
‫تو چی گیرت میاد؟
‫پول. ۱۵۰۰۰.
‫با این قیمت میتونم یه ولگرد رو از خیابون جمع کنم.
‫باشه، پس خودم با پیرمرد حرف میزنم.
‫میفهمی چی میگم؟
‫خوشمزه است.
قـ ـا سـ ـم سـ ـمنـ ـگـ ـا نـ ـی
‫پسرت آمیت به قتل رسید. ‫و پدرت هم همینطور.
‫به قتل رسیدند؟ ‫- بله، به قتل رسیدند.
‫قتل؟ ‫- قتل.
‫قتل؟ ‫- قتل؟
‫قتل؟
‫قتل.
‫کار همون روحیه
‫که تو خونتون زندگی میکنه.
‫دفعه قبل، به زور از مرگ نجات پیدا کردی.
‫اما این بار، برای شکست دادنش،
‫باید اینجا بمونم و مدیتیشن کنم.
‫میتیش، من چیکار کنم؟
‫خب، بابا، گیج شدم.
‫به نظرت عجیب نیست؟
‫آقا... ‫- نمیترسی؟
‫خب، اگه تریکال بابا اینو توصیه میکنه، ‫باید به حرفش گوش کنیم.
‫پس...
‫شروع کنم به مدیتیشن؟
‫احساس میکنم یه جایی دیدمتون.
‫حتماً تو کانال باباجی.
‫من اغلب به صورت دیجیتالی ظاهر میشم.
‫یه کم دیگه بخور. ‫- باشه.
‫سلام بر ویبور بابا... سلام بر ویبور بابا!
‫داری چه غلطی میکنی؟
‫اینا چیه؟ این چیه؟
‫این چیه؟ ‫- هیس!
‫ترسوندی منو، بابا!
‫رفیق، من دارم میرم تو کار دین و مذهب.
‫میری تو کار دین و مذهب...
‫چوتو!
‫چوتو، نگاه کن.
‫به پیرمرد نمیگی، نه؟
‫اصلا به حرفم گوش نمیده.
‫چرا داره پوجا رو می‌بوسه؟ مگه با رینکی ازدواج نکرده؟
‫پوجا معشوقشه.
‫معشوقه چیه؟
‫وقتی یه مرد متاهل دوست دختر داره به اون زن میگن معشوقه
‫اوه! چه باحال!
‫چی باحاله؟ آدم بدجنس و دروغگو و حال بهم زن بودن،باحاله؟
‫همونجوری که تقلب تو امتحان یا ورزش بده...
‫اینم تقلب حساب میشه. تقلب تو خانواده.
‫من حتی نمیتونم تصورشم بکنم همچین کاری رو.
‫راستی، چرا میذاری بچه ها اینو ببینن؟
‫کمدیه.
‫خیلی خنده دار نمیشه وقتی بزرگ بشن و خودشون این کارو بکنن.
‫میخوای آخر هفته بریم موهات رو کوتاه کنیم؟
‫یه دقیقه دیگه برمی‌گردم.
‫سلام، محمود Bhai. عصر بخیر.
‫خانواده چطورن؟ ‫- خوبن، همه خوبن.
‫می‌خواستم یه چیزی ازت بپرسم. ‫- بپرس.
‫به نظر میاد قیمت سهام ALTAC حسابی پایین اومده.
‫رفیق،
‫همین الان از جلسه هیئت مدیره اومدم بیرون.
‫گوش کن. از دوشنبه، قیمت سهام رو میبریم بالا.
‫مطمئنی؟
‫راجان پیام «شب بخیر» فرستاده.
‫راجان یه جورایی باحاله.
‫نگران نباش، میتش.
‫تا وقتی زنده‌ام، نمیذارم ضرر کنی.
‫ALTAC همه‌مون رو پولدار می‌کنه.
‫باشه، من...
‫الو؟
‫مهـ... الو؟
‫چی شد؟
‫همون داستان همیشگی. ‫آنتن‌دهی مزخرف تو این شهر.
‫محمود Bhai...
‫خیلی ناراحتم. ‫بخاطر فقدانتون تسلیت میگم.
‫میتش مگهانی، مددکار اجتماعی.
‫ببخشید. ما که فامیل نیستیم.
‫ما که همه‌مون یه خانواده‌ایم.
‫منم سهام شرکت ‫محمود Bhai رو دارم.
‫شرکت شما... ‫- ALTAC؟
‫بله.
‫پس، بخاطر فقدانتون متاسفم.
‫میتش رفیق!!
‫فراموش کردی به تقویمت نگاه کنی، آره؟ ‫- نه، نه، اصلا.
‫میشه یه جای خصوصی صحبت کنیم، لطفا. ‫پسرم همرامه.
‫اینم پسرمه. راجان کوچولو. ‫یه عوضی به تمام معنا.
‫ بچه مردم رو که نمیشه بزنم ، ‫میشه؟
‫گفتی با هم رفیقیم، راجان--
‫آره، چون تو رفیق محمود بودی.
‫و رفیق، خفه شو بابا!
‫انقدر بهت پیام دادم. ‫'صبح بخیر'، 'عصر بخیر'،
‫'شب بخیر'... یه بار جواب دادی؟ ‫یه بارم نه!
‫پولتو پس میدم.
‫آره، معلومه که پس میدی.
‫تا چهار روز دیگه، ‫با احتساب دیروز و امروز.
‫اما...
‫فکر کردی ترسوندیش؟
‫اما این که فقط دو روزه، راجان!
‫هی،الطاف! یادت رفته به ‫تقویمت نگاه کنی، هان؟ بگیرش!
‫بدو، بدو!
‫بیا. برات یه چوب هاکی میخرم.
‫سلام، آتیش. چطوری؟
‫نه، همه چی خوبه. یه لحظه.
‫یه کاپوچینو، لطفا.
‫آتیش، یه میلیون روپیه لازم دارم. ‫کی بیام دنبالش؟
‫قرار بود اون پیرمرد رو ‫از اینجا بیرون کنی.
‫72 ساعت به من وقت بده.
‫بیرونش میکنم.
‫سلام، آقای تیواری. چطورید؟
‫2 میلیون به من قرض بده. ‫24 درصد بهت سود میدم.
‫یه ماهه بهت پس میدم.
‫آتیش؟
‫- نه! نه!
‫کی میره؟
کی فرار میکنه؟
‫صبور باش، فرزندم!
‫گفتی 72 ساعت. ‫الان 80 ساعت گذشته.
‫کی میاد بیرون؟
‫تیواری؟
‫بله قربان.
‫به این میگی کاپوچینو؟
‫برو به جهنم، میتش مگهانی.
‫نمیتونی منو اینجوری ول کنی بری.
‫پریتی، به حرفم گوش کن.
‫پریتی، خواهش میکنم گوش کن.
‫ببین، من آدم خوبی نیستم.
‫میدونم. ‫- اما آدم بدی هم نیستم.
‫چیزی که بین ماست ‫نه برای تو خوبه...
‫...نه برای خانواده من.
‫این کار اشتباهه.
‫از خونه من برو بیرون.
‫تو نمیفهمی!
‫پریتی، به حرفم گوش کن.
‫برو بیرون! ‫- پریتی!
‫آروم باش. ‫- برو بیرون.
‫دارم میرم.
‫پریتی.
‫خواهش میکنم موقع رفتن ‫کلیدها رو به نگهبان بده.
‫میتش، من کجا باید برم؟
‫میتونی بری پیش دوستت ‫تو لوکاندوالا؟
‫از اونجا رفتن به ‫تست بازیگری هم برات راحت تره.
‫نه، نه، نه...
‫ممنون.
‫بقیه شو چجوری میخوای پس بدی؟
‫راجان، هر چی داشتم همین بود. ‫دیگه چیزی ندارم.
‫باشه. اینو بگیر.
‫این چیه؟ ‫- این برنامه ست
‫اینکه هر هفته کدوم استخونتو ‫میخوایم بشکنیم.
‫سیاست شرکته!
‫'با پرداخت قسط هات ‫از استخونات محافظت کن.'
‫"پای چپ" دو بار نوشته شده.
‫تا اون موقع خوب میشه.
‫مسئله شخصی نیست. ‫همه باید رعایت کنن.
‫مطمئنی؟ ‫- بله.
‫بابا؟ ‫- بله.
‫کشکک زانو.
‫کشکک زانو؟ ‫- بله.
‫کشکک زانو.
‫روکمینی.
‫بیدار شو.
‫گوش کن.
‫یادت میاد
‫چی بهم گفتی؟
‫گفتی
‫که اگه هیچی هم نداشته باشیم ‫باز بازم خوبیم.
‫چی شد؟
‫من...
‫چطوره؟ ‫- بهتر شده.
‫ناهار.
‫اینا چیه؟ ‫- این جدول سلامتی منه.
‫به همه اینا نیاز داری؟
‫به چیزی که لازم دارم، نیاز دارم.
‫برات ناهار آوردم. چوتو!
‫چوتو سرش شلوغه. ‫- مشکلی نیست.
‫الان چه حسی داری؟
‫بابا، برای همینه که به این فکر افتادم...
‫که تا وقتی حالت بهتر بشه،
‫من با خانواده‌ام اینجا بمونم.
‫اینجوری می‌تونیم خوب ازت مراقبت کنیم...
‫نمک. ‫- چی؟
‫نمک.
‫کافی نیست؟ میارم برات. ‫- زیاد شد.
‫بابا، دسر که نمک نداره.
‫بابا، داشتم می‌گفتم، ‫می‌تونیم بیایم اینجا زندگی کنیم.
‫مثل یه خانواده با هم زندگی می‌کنیم. ‫- نمی‌دونم میتش.
‫اخیراً که حس نکردم خانواده‌ای داشته باشی.
‫ولی من پسرتم. ‫- بله، هستی.
‫اما فقط پاره وقت. پاره وقت؟
‫چی داری میگی؟ ‫من خیلی کارا برات کردم بابا.
‫همه نیازهاتو برآورده کردم.
‫کل خونه رو هم برات بازسازی کردم.
‫حتی برات ناهار هم میارم. ‫- مشکل همینه.
‫فقط وقتی که کارت باهام گیره برام ناهار میاری.
‫وقتی به چیزی که می‌خوای می‌رسی، ‫منو فراموش می‌کنی.
‫منو می‌ذاری از گرسنگی بمیرم.
‫البته ناهار آوردن هیچ وقت ‫جزء قراردادمون نبود.
‫این حرفو نزن...
‫به من غذا بده.
‫بابا، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بابا. خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بابا...
‫خانواده‌ام آواره خیابونا میشن. ‫اصلاً همین الانشم آواره‌ایم!
‫خواهش می‌کنم بابا. خواهش می‌کنم.
‫بخاطر بابا این کارو بکن بابا. خواهش می‌کنم.
‫باشه.
‫مطمئنی؟ ‫- باشه.
‫طبقه پایین...
‫خوبه.
‫کلبه باغبون.
‫کلبه باغبون؟ ‫- کلبه باغبون.
‫ممنون. ‫- چی؟
‫ممنون. ‫- نه، نه...
‫ممنون. قبضا.
‫پرداختشون کن، وگرنه اون چیزی هم ‫که تو قرارداد هست رو از دست میدی.
‫واو! این همون خونه‌اس؟
‫نه، این نه. اون یکی.
‫"تو بدترین آدمی هستی."
‫"هر چیزی رو که لمس می‌کنی، ‫از بین میره." ‫- وای بابا!
‫این... ‫- وای!
‫خیلی قشنگه.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫بیا. بشین یه چیزی بخور.
‫من اونجا می‌شینم. ‫- بیا. بشین.
‫"تو سیبی هستی که..."
‫بابا، می‌دونی، ‫اخلاقش دقیقاً عین مامان بزرگه،
‫اما مهربون.
‫زیاد بهش نزدیک نشو... ‫- ول کن بابا.
‫این چیه؟ - اگه می‌خوای ‫تو کلبه باغبون بمونی،
‫باید باغبونی هم بکنی.
‫سلام میرا. ‫- چطوری؟
‫ماشینمون اونجا پارکه. ‫بهتره زودتر برم قبل از اینکه ببرنش.
‫اینجا.
‫بریم.
‫گوش کن.
‫حقوقم کجاست؟
‫چه آدمای مفت خورین!
‫هی، به حرفم گوش کن.
‫"تو یه لکه‌ای هستی که پاک نمیشه."
‫"یه نهنگی که به گل نشسته."
‫هی، صبر کن! صبر کن...
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫- من پرستار جدیدم.
‫تو پرستار نیستی. ‫- بله، اما من بازیگرم.
‫و می‌تونم نقش یه پرستار رو بازی کنم.
‫این چه مسخره‌بازی‌ایه؟ ‫مگه قرار نبود بری لوکاندوالا؟
‫من قرار نبود برم لوکاندوالا، ‫تو داشتی منو می‌فرستادی اونجا.
‫چرا باید با موش‌های مرده زندگی کنم
‫وقتی می‌تونم اینجا هم کار پیدا کنم
‫و هم یه اتاق داشته باشم؟ ‫- اما...
‫اما چرا اینجا؟ چرا اینجا؟ ‫- گوش کن،
‫تو توانایی استخدام پرستار رو نداری.
‫و من هم تو لوکاندوالا زندگی نمی‌کنم.
‫خودت حساب کتاب کن. ‫- آها، آره؟؟
‫باشه. خیلی خب.
‫برو. ‫- اما ما دیگه با هم نیستیم.
‫چرا هوان رو تو خونه راه انداختی؟ ‫سقف سیاه میشه.
‫روح تو خونس، ‫پس جن‌گیری هم باید تو خونه باشه!
‫روح پلید، برو گمشو!!
‫باباجی!
‫آفرین، راهول! عالی بود!
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫می‌دونید، خانم. من همیشه می‌دونستم ‫اگه سخت درس بخونه، موفق می‌شه.
‫می‌بینید که بچه‌ی باهوشیه، ‫مگه نه؟
‫من باهوشم؟ ‫- بله، هستی.
‫فقط خودت هنوز نمی‌دونی. و من... ‫- 18.
‫از 100.
‫19.
‫رد شدی.
‫این امتحان لو رفته رو گرفته.
‫امتحان رو از کجا آوردی؟
‫چی می‌خوای؟ ‫- حقوقم رو می‌خوام.
‫حقوقت رو واسه چی؟!
‫من که مفتی کار نمی‌کنم.
‫می‌خوای واسه بازی کردن پول بگیری؟! ‫اصلاً بلدی بازی کنی؟
‫من واسه تبلیغ لامپ پول گرفتم.
‫چون من به تهیه‌کننده ‫حقوقت رو دادم تا استخدامت کنه.
‫واسه همینه که بهت پول دادن. ‫این حقوق می‌خواد!
‫خب که چی؟ بالاخره که پول گرفتم
‫از کجا بیارم بدم؟
‫از سر درخت؟ ‫یا از کارخونه‌ی پول‌سازیم؟
‫از کجا پول بیارم؟!
‫یه فکری بکن.
‫کلاهبردار!
‫پریتی، بیا دیگه، معذرت می‌خوام.
‫عزیزم، خواهش می‌کنم... ببخشید.
‫پریتی. خواهش می‌کنم.
‫یه چیزی بگو.
‫دلت برام تنگ نشده؟
‫چرا، شده. ولی...
‫لطفا به بابا نگو.
‫الان باید به فکر خانواده‌م باشم.
‫فقط یه بار... به خاطر گذشته...
‫نه، نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫روکمینی، نه... خواهش می‌کنم...
‫گوش کن...
‫روکمینی، خواهش می‌کنم. روکمینی...
‫اون چیزی که فکر می‌کنی نیست، ‫لطفا به حرفم گوش کن.
‫اون پرستار داشت صورتت رو لیس می‌زد.
‫نه، اینطور نبود. ‫داشت تو گوشم پچ‌پچ می‌کرد.
‫من چند روز پیش باهاش بهم زدم!
‫از کی تا حالا این ماجرا ادامه داره؟!
‫دیگه تموم شده.
‫من چقدر احمقم! ‫اصلاً نباید بهت اعتماد می‌کردم.
‫من...
‫ببخشید. به حرفم گوش کن. خواهش می‌کنم.
‫روکمینی. باشه، به حرفم گوش کن.
‫خواهش می‌کنم، بذار توضیح بدم. ‫- کفش‌ها رو بیرون درآورید!
‫تو یه کلاهبرداری، و پسرمون ‫رو هم مثل خودت کردی.
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫هر دوتاتون برید بیرون.
‫وسایلتون رو جمع کنید. یالا.
‫من دارم می‌رم خونه‌ی مادربزرگت. ‫وسایلت رو جمع کن.
‫یالا. وسایلت رو جمع کن.
‫بابات ‫برات یه مامان جدید پیدا کرده.
‫داری چی بهشون می‌گی؟
‫روکمینی، الان عصبانی هستی. ‫صبر کن. بیا با هم حرف بزنیم.
‫برو با پرستارت حرف بزن!
‫چی داری می‌گی؟
‫باشه، صبر کن. یه تاکسی می‌گیرم.
‫خیلی عالیه.
‫زنش داره می‌ره و این می‌خواد تاکسی بگیره!
‫مامان.
‫بریم آقا.
‫«باباجی تمام شب را در میان امواج ‫به مراقبه نشست.»
‫برو بیرون. همین الان!
‫نمی‌تونم مریض رو تنها بذارم.
‫مریض؟ من قسمتم اینه که آدم بکشم. ‫و ممکنه همین امروز این کار رو بکنم.
‫بابا، این یه بازیگِره. ‫پرستار واقعی نیست. کلاهبرداره.
‫واسه من پرستار تقلبی آوردی؟
‫بابا... نه.
‫چخبره اینجا، پسرم؟ ‫- این آقا رو از خونه‌م بنداز بیرون.
‫باشه.
‫خیلی خب! حالا که کار به اینجا کشیده،
‫بذار یه چیز دیگه هم بهت بگم.
‫این باباهه هم کلاهبرداره!
‫درسته! ‫- باباهه هم کلاهبرداره؟
‫بله.
‫پس تو چی هستی، میتش؟
‫تو خودت کلاهبردار نیستی؟
‫تیکدام، پسرم؟ ‫- بله.
‫این آقا رو از خونه‌م بنداز بیرون.
‫تو... بهش چی گفتی؟
‫تیکدام... اسممه.
‫میتیش، من از نظر جسمی مریضم،
‫نه از نظر ذهنی.
‫بابا. ‫- خداروشکر، چوتو همه چی رو بهم گفت.
‫بندازش بیرون.
‫سلام مادر.
‫روکمینی.
‫روکمینی، خواهش می‌کنم. در رو باز کن.
‫روکمینی، خواهش می‌کنم. بیا حرف بزنیم.
‫بهت اخطار داده بودم.
‫اشتباه کردم. بیخیالش شو. ‫خواهش می‌کنم منو ببخش.
‫این خونه و هر کاری که کردم ‫تا بدستش بیارم...
‫برای ما انجام دادم... برای خانوادمون.
‫نیازی نبود عشقمونو بخری.
‫ما مشتری‌هات نبودیم.
‫ما خانوادت بودیم.
‫نگو "بودیم". شماها خانوادم هستید.
‫چرا می‌خوای جدا بشی؟
‫چون خودخواهی.
‫فقط به خودت فکر می‌کنی.
‫از ما به عنوان بهانه استفاده نکن.
‫اون خونه رویای تو بود، نه ما.
‫حق با توئه.
‫من احمقم.
‫فکر می‌کردم یه طوطیم ‫ولی معلوم شد کلاغم.
‫چطوره منم اینجا بمونم؟
‫من نمی‌ذارم کلاهبردارا تو خونم بمونن.
‫مادرت رو اذیت نکن. باشه؟
‫این ما نیستیم که اذیتش می‌کنیم.
‫متاسفم بابا.
‫به مامان در مورد امتحان گفتم.
‫اشکالی نداره.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم. باشه؟
‫بهتره درستش کنی.
‫قول میدم.
‫او برخاسته است! درود بر باباجی!
‫از دیدنت اینجا خوشحالم فرزندم.
‫باید هفته دیگه ‫تو مراسم افتتاحیه آشرام شرکت کنی.
‫بذار این پیرمرد بمیره،
‫بعد ببین با تو چیکار می‌کنم، ‫فاسد.
‫ساده‌ای فرزندم.
‫ببین، اگه عمو یه کم دیگه زنده بمونه،
‫حق تصرف به دست میارم.
‫بعد از اون، این خونه
‫مال موسسه میشه فرزندم.
‫اون قانون فقط ‫برای کشاورزهاست، موش کثیف. - فرزندم...
‫تو این کشور، ‫مذهب از همه چیز بالاتره.
‫مخصوصا اگه مذهب خودت باشه.
‫دوست دارم ببینم سعی می‌کنی ‫و منو بیرون می‌کنی.
‫فرزندم؟!
‫نه! ‫- رحم کن!
‫می‌کشمت!
‫گم شو!
‫گم شو.
‫راجان بای.
‫میتیش بای!
‫تعجب کردم دیدم که به خشونت رو آوردی.
‫صبر کن، این سم برای خودت که نیست، درسته؟
‫چه فرقی می‌کنه؟ ‫- چه فرقی می‌کنه؟
‫خیلی کیفیتش بالاست.
‫پریتی؟
‫آره، خودمم.
‫اون کیه؟
‫میتیش؟!
‫بابا!
‫تو پیرمرد رو کشتی!
‫نه... من اومده بودم اینجا بکشمش، ‫ولی خودش مرد.
‫دروغ نگو. به من دروغ نگو.
‫دروغ نمی‌گم... ‫- من دیدمت.
‫چی دیدی؟ ‫تو هیچی ندیدی!
‫من دیدمت. دروغ نگو. ‫- آروم باش.
‫آروم باش. ‫- دیدم که پیرمرد رو کشتی.
‫بیا اینجا. به حرف من گوش کن!
‫به حرف من گوش کن. ‫- نه...
‫تو پیرمرد رو کشتی. ‫- به حرف من گوش کن!
‫تو... ‫- صبر کن.
‫صبر کن!
‫مترجم : تالاپاتی
‫میتونی کلبه باغبون رو داشته باشی.
‫من کل خونه رو می‌خوام.
‫کل خونه رو می‌خوای؟!
‫من کل خونه رو می‌خوام. ‫- کل خونه رو می‌خوای.
‫پسر...
‫وقتی یه حیوون رو می‌کشی، ‫حتما یه جشنی هم باید باشه...
‫مطمئنی می‌خوای این خونه رو به اسم این سه تا بزنی؟
‫لباسارو تحویل دادی، در نرو!
‫همه جورابامو صورتی کردی...
تویی؟
‫فکر کردم کار خشکشوییه. ‫- سمبوسه برای بچه‌ها.
‫سمبوسه؟
‫یه چند تا سمبوسه که نمی‌کشتشون.
‫ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Tv::.
شام میمونی؟
‫بله، لطفاً. مردم از گشنگی. ‫از بس سمبوسه خوردم حالم بده شده.
‫بیا.
‫مامان!
‫لباس‌شویییه شام می‌مونه .
‫برنج.
‫بفرما، سمبوسه‌تو بخور.
‫امشب می‌تونی شام بمونی،
‫ولی عادتت نشه.
‫باشه.
‫صبر کن.
‫آفرین، پسرم.
‫مرسی، مامان. ‫- بابا، مردود شده.
‫ولی این دفعه، خیلی کم.
‫درسته؟ ‫- به‌به!
‫پسر کیه این؟ ‫- پسر تو هم هست.
‫یکم عدس بردار. ‫- عالی بود.