‫چی فکر می‌کنی؟
‫کار درستی کردم، نه؟
‫فکر می‌کنم کار درستی کردم.
‫نمی‌دونم.
‫حدود ۱۴ میلیون نفر تو مانیل بزرگ زندگی می‌کنن
‫و سیستم حمل و نقل عمومی تو منطقه پایتخت شامل
‫اتوبوس‌ها، جیپنی‌ها، سه چرخه‌ها، ‫تاکسی‌ها و سیستم‌های ریلی میشه.
‫ولی مگه چاره دیگه‌ای داریم؟
‫من روزی چهار پنج ساعت تو ترافیک می‌مونم.
‫یعنی هفته‌ای ۲۰ تا ۲۵ ساعت.
‫حداقل ماهی ۸۰ ساعت.
‫سالی ۹۶۰ ساعت.
‫این واقعیت زندگی بیشتر فیلیپینی‌هاست.
‫خیلی گهه، نه؟
‫من اهل کوئزون سیتی‌ام.
‫من اهل آلابانگم.
‫@تینو، استخدام شدی؟ ‫پایه‌ای بریم تاگایتای؟
‫دیگه جا نیست؟
‫مرسی.
‫صبر کن...
‫وایستا!
‫ببخشید.
‫-سلام. ‫-سلام آقا.
‫-صبح به‌خیر. ‫-صبح به‌خیر.
‫ممنون.
‫ببخشید، من اول اینجا بودم.
‫راستش من زودتر رسیدم.
‫اون کیف منه.
‫قهوه‌ی منه.
‫جدی؟
‫نوش جان، «خاله بیبز».
‫من جلسه دارم.
‫ببخشید.
‫می‌دونی چیه، اشکالی نداره.
‫صندلی رو شریک شو، یه دوست پیدا کن.
‫یا نه.
‫-صبح به‌خیر. ‫-سلام! ببخشید!
‫معذرت، دو دقیقه دیر کردم. بله.
‫ترافیک سنگین بود.
‫خب، صبح به‌خیر.
‫خیلی ممنون از وقتتون.
‫لطفاً بهم بگین آیکا.
‫-خودتو معرفی کن. ‫-رشته‌ام ارتباطاته،
‫ولی الان یه ساله که ‫تو صنعت بازاریابی کار می‌کنم.
‫-و پنج سال دیگه؟ ‫-خب، پنج سال دیگه،
‫خودمو به عنوان تهیه‌کننده ‫اخبار و مستند می‌بینم.
‫می‌دونین...
‫رفتن به جاهای جدید، تعریف کردن داستان ‫آدم‌هایی که حقشونه شنیده بشن.
‫ولی الان تو یه مسیر جدیدم ‫و دارم این راه جدید رو می‌پذیرم.
‫و، می‌دونین، ‫من خیلی هدف‌گرا و صادقم.
‫-عجب دروغگویی. ‫-ببخشید؟
‫الان پیش کسی هستی؟
‫نه، فقط اینجا خیلی شلوغه.
‫تموم شد.
‫-همین؟ ‫-بله.
‫خیلی ممنون از وقتتون. ‫خیلی ممنون.
‫-باشه! ‫-منتظر می‌مونم.
‫مرسی.
‫مشکلت چیه؟
‫همو می‌شناسیم؟
‫فکر می‌کنی صادقی؟
‫جدی میگم.
‫جواب‌هات کاملاً از قبل آماده شده بود.
‫بفرما.
‫از چشمات می‌خونم.
‫خوشحالم که دیگه هیچوقت نمی‌بینمت.
‫خانوم!
‫قهوه‌تون.
‫همونجایی که گذاشته بودینش.
‫روز خوبی داشته باشین، خاله بیبز.
‫لعنتی.
‫باشه.
‫خوشگل بود؟
‫فضول بود.
‫جواب سؤال رو ندادی.
‫عزیزم، آیکا جواب نداد.
‫ولی تو کافی‌شاپ چیکار می‌کردی؟
‫مگه تو خسیس نیستی؟
‫به وای‌فای نیاز داشتم.
‫بعدش یکی مزاحمم شد.
‫راستی، نیروی جدید تیم طراحی ‫کی شروع به کار می‌کنه؟
‫به بنر و نمایشگر نیاز دارم.
‫فکر کنم همونه.
‫سلام.
‫آیکس، این تینوئه.
‫طراح جدیدمونه.
‫خیلی خوش شانسی، تینو.
‫اون یکی از وفادارترین کارمندای شرکته.
‫بقیه‌ش با تو آیکا.
‫من باید برگردم سر کارم. بای.
‫از آشناییت خوشبختم، وفادارترین،
‫خاله بیبز.
‫منظورم اینه، خانم آیکا.
‫خب...
‫اینجا حسابداریه.
‫باهاشون خوب باش تا بودجه‌هات رو ‫زودتر تأیید کنن
‫و سر وقت حقوقت رو بدن.
‫اینجا اتاق ساکته. ‫می‌بینی، همه ساکتن.
‫-صبح به‌خیر خانم. ‫-صبح به‌خیر.
‫اینجا بخش منابع انسانیه. ‫فکر کنم الان استراحتن.
‫و اینجا...
‫اونجا.
‫این پوسترها رو سال پیش زدیم
‫ولی من خیلی ازشون خوشم نمیومد.
‫-صبح به‌خیر. ‫-صبح به‌خیر.
‫می‌دونی؟ که بیشتر چشم‌نواز باشن.
‫-ازشون خوشم نمیاد. ‫-سلام.
‫-گرفتم. ‫-صبح به‌خیر!
‫کافه‌تریا طبقه بالاست.
‫غذاش ارزون و خوشمزه‌ست، پس...
‫غذا مجانی نیست؟
‫تو این دنیا هیچی مفت نیست.
‫حالا، ما اینو داریم...
‫خب، این استند ماست.
‫من خیلی راضی نیستم ازش. ‫انگار یه چیزیش کمه.
‫شاید بتونی چندتا ایده ‫واسه بهترش کردن پیدا کنی.
‫می‌خواستم اینجا یه استند بذارم
‫تا مشتری‌هامون اتاق مادر رو ببینن.
‫همه مواد بازاریابی، ‫مثل بنرها، پوسترها، ارائه‌ها،
‫با بخش طراحی خواهد بود.
‫-اوکی. ‫-در واقع، ما مثل شریکیم.
‫ولی تو قصد داری استعفا بدی...
‫ما همو ندیدیم، باشه؟
‫تو هیچی نشنیدی.
‫خاله بیبز وجود نداره.
‫روشنه؟
‫بله، رئیس.
‫یه نکته آخر.
‫خانم دینا رئیس بازاریابیه.
‫یه کار درست بداخلاقه،
‫ولی بخندونیش همه چی حله.
‫حتماً اون دلیل اینه ‫که دنبال یه کار جدیدی...
‫-صبح به‌خیر، آیکا. ‫-صبح به‌خیر، خانم.
‫-تینو، درسته؟ ‫-بله خانم.
‫آره، من مصاحبه‌ت کردم.
‫من دینا دیوید هستم، معاون بازاریابی
‫و مطمئنم آیکا داره بهت ‫چم و خم کار رو یاد میده.
‫بله خانم.
‫خب پس، ادامه بدین.
‫-روز خوبی داشته باشین خانم. ‫-باشه.
‫خوبه که. فقط با تو بداخلاقه.
‫هر چی!
‫آیکا.
‫یه سر به مامان بزن.
‫بذار من انجامش بدم.
‫اشکالی نداره.
‫-بذار من انجامش بدم ‫-خوبه.
‫من انجامش میدم، تقریباً تموم شده.
‫فقط یه چیزی رفته تو چشمم.
‫مطمئنی؟
‫پس چرا داری فین فین می‌کنی، مامان؟
‫یه چیزی رفته تو چشمت؟
‫نذار بعداً مچت رو موقع مشروب خوردن بگیرم.
‫خیلی وقته مشروب نخوردم.
‫بهت چی گفتم؟ ‫بیا فقط رو شیرینی‌پزی تمرکز کنیم.
‫واسه آدمایی که ارزشش رو ندارن گریه نکن.
‫من حلش می‌کنم.
‫هر چی باشه،
‫اون هنوز بابات هست.
‫واقعاً؟
‫به نظر میاد بابا بودن ‫واسش فقط یه انتخابه.
‫هر وقت که راحته میاد خونه.
‫از دستش خسته نشدی؟
‫وقتی عاشق بشی می‌فهمی.
‫عاشق بشم؟
‫خواهش می‌کنم، مامان.
‫تنها «عشقی» که من می‌شناسم عزیزای
‫هزینه برنج، زندگی، نفس کشیدن...
‫بیا، مطمئن شو که ‫پول تو جیبیت رو پس‌انداز می‌کنی، باشه؟
‫دانشکده دندون‌پزشکی گرونه.
‫نگران نباش، آیکا.
‫وقتی پیر شدی، برات دندون مصنوعی می‌سازم.
‫بذار ببینم.
‫از آیووکپ استفاده می‌کنم.
‫چرا همین الان انجامش نمیدی؟
‫شاید اینجوری بیشتر لبخند بزنه.
‫مردا رو می‌ترسونه، ‫واسه همینه که مجرده.
‫-مامان... ‫-همین الان انجامش بده.
‫مامان، من یکی رو می‌شناسم ‫که از آیکا نمی‌ترسه.
‫-کی؟ ‫-راف.
‫-امکان نداره! خفه شو! ‫-گوش کن!
‫حتی اگه دندونات رو از دست بدی، ‫بازم دوستت داره.
‫نه.
‫-بیا... ‫-نه، گوش کن...
‫ببخشید، ببخشید.
‫آقا؟
‫باشه.
‫ممنون.
‫این یه مشتری سطح سه هست، ‫پس از رنگ‌های خودشون استفاده کنیم.
‫تو ده تا اولویت اول ما هستن.
‫صبر کن، خیلی سر تکون میدی.
‫حالت خوبه؟
‫آره، هر چی بگی انجام میدم.
‫-ادامه بده. ‫-هی!
‫یه توضیح که هزینه‌ای نداره.
‫خیلی دوست دارم بدونم ‫چطور به این طرح رسیدی.
‫نه، خوبه.
‫نه «خوب». باید «خیلی خوب» باشه.
‫می‌خوام نظرت رو بشنوم.
‫باشه...
‫به نظرم شخصیت استند که یه بنر دستشه ‫یه‌کم قدیمی به نظر میاد.
‫عالیه! حالا می‌دونم ‫تو ذهنت چی می‌گذره.
‫بله. و...
‫می‌تونیم به جای بنر ‫یه پرچم بذاریم
‫تا به روز بمونه.
‫درسته.
‫اینجوری، هنوز می‌تونیم از طرح تو استفاده کنیم.
‫درسته؟
‫درست میگی.
‫آفرین.
‫دو تا سفارش ساندویچ مخصوص درجه یک.
‫مگه مشتری نخواسته بود غذاها حلال باشه؟
‫می‌خوای همه رو خودت حساب کنی؟
‫چرا زودتر بهم نگفتی
‫که می‌تونستیم سفارش رو کنسل کنیم؟
‫خانم دینا، تقصیر منه.
‫به عنوان مسئولش، ‫باید دوباره چک می‌کردم.
‫فکری برای حل این مشکل داری؟
‫داشتم فکر می‌کردم، ‫چون یه مشتری دیگه هم داریم که میاد،
‫شاید بتونیم غذاها رو عوض کنیم؟
‫باشه، من مشکلی ندارم.
‫باید برم، کلی جلسه دارم. خداحافظ.
‫هی.
‫دفعه بعد نترس.
‫می‌تونی حرفت رو بزنی، باشه؟ ‫چیزی نمی‌شه.
‫فقط خودتی که می‌تونی ‫چیزی رو که تو ذهنته بگی.
‫ممنون.
‫این یارو گفت پنل‌های شیاردار نمی‌خواد.
‫و بعد... سورپرایز!
‫بعد ۲۴ ساعت، پنل شیاردار رو انتخاب کرد.
‫بابات خیلی خوشحال میشه ‫و بهت افتخار می‌کنه، پسرم.
‫و تو، تارا، لطفاً گوشیت رو بذار کنار.
‫-سلام، تینو. ‫-سلام.
‫سخت بود ماشین پیدا کنی؟
‫بهت گفتم با من بیا.
‫اینجام دیگه.
‫هفته اول چطور بود؟
‫خوب بود.
‫کار.
‫معمولی.
‫اوه، چه بی‌تفاوت.
‫بس کن، تینو.
‫خواهشاً، می‌خوام بزرگ شی.
‫اینجا دنیای واقعیه.
‫اگه از کارت راضی نیستی،
‫چرا نمیای تو هیئت مدیره ‫و به شرکت نمی‌پیوندی؟
‫بابات داره پیر میشه.
‫نمی‌تونه همیشه خودش سفر کنه.
‫تازه، برادرت داره تو کار غرق میشه
‫چون سعی می‌کنه همه چیز رو ‫تنهایی انجام بده.
‫کمکش کن.
‫من از پسش برمیام، مامان. راحت.
‫فقط میگم، نذار مدرکت ‫بی‌استفاده بمونه.
‫انجامش میدم، مامان.
‫اول فیلیپینیت رو بهتر کن.
‫هیچکدومتون روون حرف نمی‌زنید.
‫اگه بتونی چهارتا "اف"ت رو کم کنی،
‫شاید شانسی داشته باشی.
‫خب، حداقل من "اف" دارم،
‫برخلاف تینو که اصلاً هیچی نداره.
‫"اف" یعنی "احساسات".
‫تینو، واقعاً به هیچکس علاقه نداری؟
‫حتی یه نفر که خوشت بیاد؟
‫هی، یه لیست اصلاحات دارم.
‫صبر کن، می‌تونم اینو چک کنم؟
‫چشه؟
‫کی؟ آیکا؟
‫آره، چرا...
‫چرا همیشه انقدر سرش شلوغه؟
‫اون نون‌آور خانوادشه.
‫واسه همینه که همه‌ش کار می‌کنه.
‫مگه آدمای سخت‌کوش نمی‌تونن لبخند بزنن؟
‫چیه؟ می‌خوای لبخند به لبش بیاری؟
‫اوه.
‫-نه، واقعاً. ‫-جدی؟
‫فقط دارم میگم.
‫اگه می‌خوای بدونی، آره مجرده.
‫ولی خیلی از پسرا خاطرخواهشن،
‫پس اگه می‌خوای توجهش رو جلب کنی،
‫کارت رو خیلی خوب انجام بده.
‫اصلاحات.
‫صبر کن.
‫-آیکا! ‫-مادربزرگ...
‫این قالب‌های کیک که قرض گرفتم. ممنون.
‫حتماً.
‫آیکا، دیروقته. ‫چرا هنوز داری کار می‌کنی؟
‫همینه دیگه.
‫می‌دونی که؟
‫-اوه. ‫-هی! بس کن!
‫بوی بدی میدی.
‫خودت رو ببین!
‫چرا اصلاً اونجا کار می‌کنی؟
‫اینجا تو جنوب هم ‫فرصت‌های شغلی هست.
‫حتی می‌تونی از راه دور کار کنی.
‫خیلی حرف می‌زنی.
‫اصلاً می‌دونی پیدا کردن کار چقدر سخته؟
‫منظور رف اینه که ‫می‌خواد تو نزدیکش باشی.
‫مادربزرگ، خواهش می‌کنم. ‫من و رف با هم بزرگ شدیم.
‫-درسته. ‫-منم همینو میگم.
‫شما خیلی خوب همو می‌شناسید.
‫یادته وقتی با هم ‫زیر بارون بازی می‌کردید؟
‫رف همیشه می‌خواست لخت باشه.
‫-مادربزرگ، وقت استراحتته. ‫-ببخشید؟
‫-بله، مادربزرگ. ‫-الان شاید خسته باشی.
‫-آره. ‫-منم همینطور فکر می‌کنم.
‫-استراحت کن. ‫-بیا استراحت کنیم.
‫-ممنون. ‫-دوستت دارم، مادربزرگ.
‫-می‌بینمت. ‫-بریم، مادربزرگ.
‫-بریم. ‫-خیلی حرف می‌زنی.
‫از طرف مدیریت،
‫می‌خوایم از همه شما ‫برای تلاش‌هاتون تشکر کنیم.
‫ما نمی‌تونستیم این مشتری رو جذب کنیم
‫بدون مشارکت ‫تک تک شماها امکان پذیر نبود.
‫پس برای خودتون یه دست بزنید
‫و از پیتزاتون لذت ببرید.
‫راستی، می‌دونم بیشترتون باهاش آشنا شدید
‫ولی می‌خوام رسماً به تیم معرفیش کنم.
‫تینو... این تینو گوئرراست.
‫به شرکت ما خوش اومدی.
‫خب، من دارم کالری‌هامو می‌شمرم.
‫فقط پیتزات رو بخور، باشه؟
‫و ازش لذت ببر.
‫بای بچه‌ها. خداحافظ.
‫آیکا، بریم.
‫یادته؟ پیش‌نویس نهایی؟ باید بررسیش کنیم.
‫تا آخر هفته باید تحویلش بدیم. زود باش!
‫یه‌کم پیتزا بخور.
‫بعداً می‌خورم.
‫نمیشه آیکا اول غذاشو بخوره؟
‫عمراً.
‫خانم دینا همیشه با پیتزا دهن ما برده‌های بیچاره رو می‌بنده.
‫تو گوئررا هستی، درسته؟
‫مثل مهندس دئو گوئررا؟
‫لعنتی...
‫تو یه آدم مهمی هستی، تینو.
‫اوه، نه، بابام آدم مهمیه.
‫نه من.
‫خب، تینو...
‫رابطه پدر و مادرت چطوره؟
‫شاید دنبال یه مامان ناتنی یا خواهرزن باشی؟
‫تو که یه دوست پسر خارجی داری. خجالت بکش.
‫جدی میگم.
‫به شرکت خوش اومدی، تینو.
‫ممنون.
‫بیا.
‫مرسی.
‫جوری کار می‌کنی انگار قراره این شرکت به ارث بهت برسه.
‫تو که باید بدونی.
‫فکر کنم خبرا زود پخش میشه.
‫البته چیزی به من ارث نمی‌رسه، چون مهندس نیستم.
‫حالا چرا اینقدر سخت کار می‌کنی؟
‫مگه دنبال یه کار دیگه نیستی؟
‫پیشنهادشونو رد کردم. حقوقش کم بود،
‫و به نظر نمی‌رسید یک سال تجربه‌م رو در نظر بگیرن.
‫و چرا باید بذارم یکی دیگه کارمو انجام بده وقتی خودم خیلی خوب از پسش برمیام؟
‫صبر کن، خواهرم داره زنگ می‌زنه.
‫الو؟
‫آیکا، درباره مامان و بابا...
‫مامان و بابا دوباره دارن دعوا می‌کنن. ‫چی شده مامان؟
‫راف گفت.
‫من هنوز مدرسه‌ام.
‫من حلش می‌کنم. دارم میام خونه. بای.
‫صبر کن. اورژانسیه.
‫چجوری میری خونه؟
‫با وسایل نقلیه عمومی.
‫اینجا.
‫اینجا؟ ‫آره، ممنون.
‫پول عوارضی و اون یکی چیز رو برات می‌فرستم...
‫چیزی نیست. ‫ممنون!
‫اول به فکر خودت باش. ‫بهتره بری خونه. لطفاً.
‫ممنون. خداحافظ.
‫می‌خواستم پرداخت کنم.
‫من دزد نیستم.
‫من بودم که دزدی شدم.
‫یه کلاهبرداری بود.
‫باز داری میری بیرون؟
‫فکر کردی اینجا بانکه؟
‫می‌خوای دوباره همه پولتو خرج زنات کنی؟
‫جواب منو بده، نوئل! ‫مامان، بسه دیگه.
‫داریم درباره کار حرف می‌زنیم.
‫کدوم معشوقه؟
‫کی دیگه؟ ‫هیچکی نیست! تو هیچوقت باور نمی‌کنی!
‫همش غر می‌زنی! ‫چون هیچوقت خونه نیستی!
‫غرغر!
‫بابا، اگه می‌خوای بری، برو.
‫می‌رم!
‫پس برو!
‫برنگرد!
‫مامان... ‫برو! دیگه برنگرد!
‫دارم می‌رم. ‫برو!
‫جز سردرد هیچی برامون نداری.
‫تمومی نداره!
‫هیچوقت!
‫برو!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من اینجا نیستم.
‫ببین چی شد.
‫هنوز درست و حسابی آشنا نشدیم، و تو الان دیدی زندگیم چقدر درامه.
‫لطفاً برام دل نسوزون.
‫نگران نباش.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫تینو اینجا نیست، درسته؟
‫فعلاً می‌تونی با من حرف بزنی.
‫تو دیوونه‌ای.
‫جدی میگم.
‫من برات دل نمی‌سوزونم.
‫ولی یه‌کم از خودم خجالت می‌کشم.
‫من با زندگیم دارم چیکار می‌کنم؟
‫امیدوارم منم همون
‫انگیزه،
‫شایستگی و اشتیاق رو داشته باشم.
‫واو.
‫انگار داری ارزیابی عملکرد انجام میدی.
‫تقریباً نمره عالی گرفتم.
‫پس بیا کار تیمی رو هم اضافه کنیم.
‫بهتره بری خونه. دیر وقته.
‫الان داره منو بیرون می‌کنه.
‫راستی...
‫ممنون.
‫تو اینجا نبودی، باشه؟
‫آره، اون اینجا نیست.
‫باشه، برو دیگه. دیر وقته.
‫بذار اینو تموم کنم.
‫اشکالی نداره؟ ‫چی؟
‫خیلی خوشمزه‌ست. حیفه دور بریزیم.
‫باشه.
‫اگه نری، اینو می‌مالم به صورتت.
‫اوه! هی! باشه بابا.
‫برو خونه. دیر وقته.
‫صبر کن!
‫برو خونه. ‫انگار اون خامه قبلی کم بود.
‫اینجوری نرو خونه. صبر کن!
‫حالا که خونه‌ای... ‫هی!
‫تینو!
‫تینو کیه؟ اینجا تینو نداریم.
‫دیوونه.
‫وقتی فقط دو ساعت خوابیدی ولی باید بری سر کار.
‫وقت این کارا رو نداریم.
‫کلی قبض داریم که باید پرداخت کنیم.
‫خاله بیبس. ‫"بیبس."
‫براش قهوه آورده. ‫چه بامزه.
‫دیشب تا دیروقت بیدار بودم.
‫امشب هم تا دیروقت بیدارم.
‫چرا تا دیروقت بیدار بودی؟
‫خیلی بامزه‌ای، خاله بیبس.
‫آیکا!
‫ها؟
‫خوب شد دیدمت.
‫مطالعه برای اقلام تبلیغاتی رو ایمیل کردم.
‫باشه، حتماً.
‫بعداً چکش می‌کنم.
‫نه، اشکالی نداره. فردا انجامش بده.
‫داری میری خونه؟
‫باهات میام.
‫چی؟ ولی تو...
‫تو که با وسایل نقلیه عمومی نمیری.
‫تو داری میری کوئزون سیتی، من دارم میرم آلابانگ.
‫از کجا می‌دونی؟
‫هی. نکنه تعقیبم کردی.
‫من تعقیبت کردم؟ ‫قیافه‌ت شبیه تعقیب کننده‌هاست.
‫خیلی پررویی.
‫کدوممون درخواست دوستی فرستاد؟
‫چرا قبولش نکردی؟
‫یه ماهه داریم با هم کار می‌کنیم.
‫هنوز دوست نشدیم؟
‫نمی‌تونی همه همکارات رو دوست خودت بدونی.
‫یه حد و مرزهایی هست.
‫اگه یه اکانت لینکدین بسازم چی؟
‫دعوتم رو قبول می‌کنی؟
‫اجازه می‌دی وارد حریمت بشم؟
‫نه! از مرز رد نشو.
‫ولی جدی، حالت چطوره؟
‫کار تا الان چطور بوده؟
‫کم کم دارم راه میفتم.
‫از بهترین‌ها یاد گرفتم.
‫رئیسم... تو...
‫منظورم تو، آنجل و عیساست.
‫همش داری ازمون تشکر می‌کنی.
‫چرا به جاش بهمون پول نمی‌دی؟
‫درخواست دوستیم رو قبول کن، تا بتونی برام کیو آر کد بفرستی.
‫ببین، الان پرداخت می‌کنم.
‫شوخی کردم، خنگ خدا!
‫داشتم مزه می‌ریختم.
‫شما پولدارا...
‫من دارم میرم خونه.
‫بای بای.
‫هی، بعداً که نتونستی ماشین بگیری منو سرزنش نکن.
‫کدوم شهر وسط شمال و جنوبه؟
‫کوبائوئه؟
‫کوبائو؟
‫اشتباهه.
‫ماندالویونگ و اورتیگاس نقطه وسط کوئزون سیتی و آلابانگه.
‫ای عشوه‌گرای کوچولو.
‫تینو؟
‫بله.
‫شما شمالی‌ها بی‌انصافین.
‫همیشه ما میایم پیش شما.
‫خب، اون یارو گفت اورتیگاس-ماندالویونگ نقطه وسطه...
‫عمراً! ماکاتیه.
‫دیدی؟ درسته؟
‫اون خیلی دوره.
‫معلومه تو جنوبی هستی.
‫نمی‌دونی که از کوئزون سیتی تا ماندالویونگ دو برابر وقت می‌گیره
‫نسبت به زمانی که از ماندالویونگ تا جنوب می‌ره؟
‫واسه همینه که اینجا وسطه.
‫لازم نیست سر این موضوع جوش بیاری.
‫باشه، پس.
‫چند تا شریک عشقی داشتی؟
‫راستشو بگو.
‫- من؟ ‫- آره.
‫راستشو بگو.
‫وایستا، دارم فکر می‌کنم کدوماشون رسمی بودن.
‫اوه، انقدر زیاد؟
‫نه، بقیه‌ش فقط الکی بود.
‫الکی؟
‫آره، فقط لاس زدن.
‫پس تو یه جور پلی‌بوی هستی؟
‫چه ترسناک.
‫این کوک کوک بزرگه خیلی خوشمزه‌ست.
‫کوک کوک بزرگ؟
‫- چه کوک کوک بزرگی؟ ‫- این.
‫نگاش کن، خیلی گنده‌ست.
‫ببینش.
‫- خنگ خدا! ‫- کوچیک و بزرگ.
‫اون کوک کوک بزرگ نیست.
‫مثل سیب زمینی سرخ کرده اندازه‌های مختلف نداره.
‫اون اسمش توکننگه.
‫خانواده من در مقایسه با مال تو هیچی نیستن.
‫البته، ما خوبیم.
‫از نظر مالی مشکلی نداریم.
‫اما واقعاً حس نمی‌کنم که اونا خانواده‌م هستن.
‫به جز خواهر کوچیه‌کم، اون خیلی شیرینه.
‫صبر کن.
‫توپ‌هات خوشمزه‌ست.
‫باید یه چیزی تو آیالا بخرم.
‫تو آیالا؟
‫همین جا یه مرکز خرید هست، خیلی بزرگه.
‫نتونستی چیزی که می‌خواستی رو اونجا پیدا کنی؟
‫به جاش همین جا خرید کن.
‫نه اینکه اونا سعی می‌کنن منو کوچیک کنن.
‫فقط اینجوری حس می‌کنم.
‫احساس می‌کنم باید خودمو ثابت کنم
‫چون هنوز نمی‌دونم می‌خوام با زندگیم چیکار کنم.
‫کوک کوک بزرگت رو بردار.
‫منظورت توپ‌هامه؟
‫اینجان.
‫جدی میگم. یعنی...
‫نمی‌دونم. امیدوارم...
‫چیزی رو که دنبالشی پیدا کنی.
‫امیدوارم به "خوب بودن" راضی نشی.
‫باید زندگی کنی. نه فقط زنده بمونی.
‫لازم نیست منو تا خونه برسونی.
‫این راه منه برای تشکر ازت که کمکم کردی استخدام بشم.
‫تو فقط می‌خوای منو برای خودت داشته باشی.
‫آیکا، راستش...
‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫ولی من اینجا نیستم.
‫چی؟
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫می‌خوای این رابطه رو به مرحله بعد ببریم؟
‫منظورت چیه؟
‫خب...
‫می‌خوای رسمیش کنیم؟
‫می‌دونی...
‫اجازه دارم عروس رو ببوسم؟
‫پس تو هم ترکم می‌کنی.
‫راستش، نمی‌فهمم
‫چه اشتباهی کردم.
‫کجا اشتباه کردیم.
‫می‌تونستیم درباره‌ش حرف بزنیم.
‫سالگرد ازدواج مبارک عزیزم.
‫دلم برات تنگ شده.
‫سالگرد ازدواج مبارک. ممنون بابت گل‌ها.
‫- چه دختر خوش شانسی. ‫- خیلی مهربونه.
‫سلام تینو. دلمون برات تنگ شده.
‫این پنج ماهی که رفتی انگار پنج سال گذشته. به خدا.
‫ببخشید که تنهاتون گذاشتم.
‫عیسی، شنیدم داخل شرکت منتقل شدی.
‫تبریک میگم!
‫مرسی! سخت کار کن، سخت تفریح کن دختر.
‫تینو، چرا به جای این تماس‌های تصویری نمیای اورتیگاس؟
‫- درسته. ‫- تو آیالایی.
‫- تو آیالایی، درسته؟ ‫- هی!
‫این که رابطه از راه دور نیست.
‫نگران نباش، تینو بعداً میاد دنبالم.
‫درسته؟
‫به قولت عمل کن، تینو.
‫- بیا دیگه. ‫- حتماً بیا.
‫- خوراکی هم بیار. ‫- می‌بینمت.
‫باید برگردم سر کارم.
‫باشه، بای.
‫- بای. ‫- دوستت دارم.
‫عکاس اومده.
‫باشه...
‫ام جی؟
‫خوبه. با اعتماد به نفسه.
‫ازش خوشم میاد.
‫بهتون نگفتم، آقا؟
‫ما نیاز داریم محصول...
‫تینو؟
‫فکر کردم امروز دومین سالگرد ازدواجت با خاله آیکاست؟
‫درسته.
‫وای خدا...
‫- آیکا خیلی عصبانی میشه. ‫- می‌تونم برسم.
‫با این وضع هیچوقت به سومین سالگردتون نمی‌رسین.
‫دارم میرم.
‫چه خبره؟
‫بذار نقشه رو چک کنیم.
‫ببین، تصادف شده.
‫ببخشید عزیزم.
‫تقصیر تو نیست، باشه؟ اشکالی نداره.
‫بذار واسه دفعه بعد برنامه‌ریزی کنیم.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫خیلی خیلی مطمئن.
‫خیلی خیلی مطمئن؟
‫تقصیر تو نیست که این اتفاق افتاد. ‫هیچکس نمی‌تونست پیش‌بینیش کنه.
‫تازه، من از این وضع راضیم.
‫هنوزم خیلی متأسفم که ‫برنامه‌م خراب شد.
‫اشکال نداره.
‫بذار برسونمت خونه.
‫خوابت میاد؟
‫نه، خوبم.
‫"نه، خوبم."
‫هنوز می‌تونم رانندگی کنم.
‫شب رو خونه من بمون.
‫وقتی خوابت میاد رانندگی خطرناکه.
‫نه.
‫خوابم نمیاد.
‫آره جون خودت.
‫-جدی میگم. ‫-ببین می‌تونم، نگاه کن؟
‫وقتی خوابت میاد رانندگی نکن.
‫نمی‌کنم، قول میدم.
‫تینو؟
‫تینو.
‫صبح به‌خیر عزیزم.
‫سورپرایز.
‫حداقل اینقدر عقل داشتم که با خواب‌آلودگی
‫کل راه رو تا خونه رانندگی نکنم.
‫پول عوارضی و بنزین هم ندادم.
‫برسونمت سر کار؟
‫الو، آنجل؟ بله، ببخشید. ‫تو ترافیک گیر کردم.
‫بله، تو راهم. ‫وقتی رسیدم می‌دوم میام.
‫ببخشید عزیزم.
‫نمی‌خواستم نگرانت کنم.
‫فکر می‌کردم دیشب ‫می‌تونم از پسش بربیام.
‫نمی‌دونستم اینقدر ‫از کار خسته شدم.
‫واقعاً متأسفم عزیزم.
‫خوشحال نیستی که ‫دارم می‌رسونمت سر کار؟
‫دیرت میشه.
‫دارم از خونه کار می‌کنم.
‫یه سیستم جدید رو امتحان می‌کنن.
‫مگه در موردش حرف نزده بودیم؟
‫باید یاد بگیریم چطوری بین ‫عشق و کار تعادل برقرار کنیم.
‫اگه آخرش یکیش لطمه ببینه، ‫باید انتخاب کنیم.
‫من عشق رو انتخاب می‌کنم.
‫شوخی کردم. خیلی سخت می‌گیری.
‫دارم عملی فکر می‌کنم.
‫آره، می‌فهمم.
‫ولی می‌تونیم درستش کنیم، نه؟
‫حواست به جاده باشه.
‫داری از من ناامید میشی؟
‫واقعاً؟
‫مگه دیوونه‌وار عاشقم نیستی؟
‫چقدر رو مخی.
‫تقصیر هیچکس نیست.
‫هیچکس.
‫بله خاله؟
‫با تینو هستی؟
‫نه، دیشب رفت خونه.
‫اینجا نیست. می‌تونی...
‫آره، حتماً.
‫-خانم؟ ‫-پرزنتیشن کجاست؟
‫-الان می‌فرستم. ‫-زود باش!
‫چشم خانم.
‫معجزه‌ست که هنوز اینجایی! ‫تو هیچوقت دیر نمی‌کنی.
‫رف، دیشب تینو رو دیدی؟
‫نه. چی شده مگه؟
‫دیشب نیومده خونه. ‫دارم نگران میشم.
‫من بهش گفتم شب بمونه.
‫دیرت میشه. با من بیا.
‫باشه.
‫مگه در موردش حرف نزده بودیم؟
‫باید یاد بگیریم چطوری بین ‫عشق و کار تعادل برقرار کنیم.
‫آیکا، جواب بده!
‫جلسه الان شروع میشه.
‫زود باش آیکا، عجله کن!
‫فکر کردم نمی‌رسی.
‫چت شده؟
‫خیلی ببخشید. یه مشکل اضطراری داشتم.
‫وای.
‫وای خدای من.
‫تمومش کردی؟
‫-پرزنتیشن رو؟ ‫-اینجاست.
‫همه چی اوکیه؟
‫آره.
‫باشه.
‫خدمت هیئت مدیره، می‌خواستیم موفقیت‌های
‫تیم بازاریابی‌مون رو تو این فصل ارائه کنیم.
‫یه قرارداد شفاهی با پیکسل گیمز داریم.
‫آیکا، پیکسل گیمز.
‫آیکا، اسلاید بعدی.
‫بفرمایید.
‫پس یه قرارداد شفاهی با پیکسل گیمز داریم.
‫بالاخره بعد از یک سال و نیم مذاکره ‫تونستیم این مشتری رو جذب کنیم.
‫و، فقط برای اطلاعتون، میزان رضایت ‫مشتری‌ها و مخاطبین ما...
‫یعنی کسایی که از محصولات ما ‫راضی بودن...
‫۹۲٪ راضی بودن
‫و برای شرکت‌های جدید ‫برای همکاری،
‫میزان رضایت ۵۳٪ بوده.
‫۵۳٪؟
‫اینجا نوشته ۷۳٪.
‫مطمئنی؟
‫کدومش درسته؟
‫یه لحظه آقا...
‫بله، ۷۳٪ درسته.
‫آیکا، میشه الان اصلاحش کنی؟
‫عذر می‌خوام قربان.
‫اینم از این!
‫همینجوری شد.
‫۷۳ درصد برای شرکت‌های جدیدمون ‫برای همکاری.
‫حالا می‌خوام براتون معرفی کنم...
‫باز رئیس دعوات کرد؟
‫بیا به جاش درباره سالگردتون حرف بزنیم.
‫سالگرد خوبی بود؟
‫نتونستیم بریم بیرون.
‫من که اهمیت نمیدم، فقط یه خرج اضافه‌ست.
‫تینو میخواد.
‫باشه. میدونی، بهتره بری خونه.
‫اونجوری نگام نکن.
‫دیگه اضافه‌کاری نکن.
‫از مرخصی‌هات استفاده کن.
‫به خودت نمی‌رسی.
‫رئیسامون وقتی مریض بشیم ‫به دادمون نمی‌رسن.
‫سلام عزیزم.
‫خوبی؟
‫باز دردسر درست کردم.
‫راستی،
‫امشب میریم بیرون؟
‫ببخشید عزیزم.
‫رزرومون کنسل شد.
‫اشکال نداره. می‌فهمم.
‫وقتی داشتم می‌اومدم بهت پیام میدم.
‫-خداحافظ. ‫-بای بای.
‫تینو، ارائه چطور بود؟
‫خوب بود.
‫ببخشید، اون آیکا بود؟ ‫امشب میرید بیرون؟
‫نه.
‫نمی‌تونم...
‫یه جای خوب پیدا کنم، رزرو قبلیمون کنسل شد،
‫و برنامه‌هامون جور در نمیاد.
‫-یه... ‫-همین؟
‫یه رزرو؟
‫من حلش می‌کنم.
‫باشه؟ یه فکری دارم.
‫الو؟
‫عزیزم، برای امشب آماده شو.
‫تونستم درستش کنم.
‫واقعاً؟
‫باشه پس.
‫دوستت دارم. بای بای.
‫انگار خیلی وقته که نرفتیم قرار.
‫تقریباً حس قرار اولمونو داره.
‫و تو هنوزم مثل همیشه خوشگلی.
‫این یه واقعیته.
‫شوخی کردم.
‫جدی،
‫امیدوارم این اولین و آخرین قرارمون نباشه.
‫می‌دونم.
‫این روزا خیلی سرمون شلوغه.
‫ببخشید.
‫آیکا، راستی،
‫مصاحبه‌ت با شبکه خبری آنلاین...
‫واقعاً می‌خوای بی‌خیالش بشی؟
‫-خب... ‫-یعنی، حیف میشه.
‫حقوقشون در مقایسه با... ‫کمتره ولی...
‫ولی باز باید امتحانش کنی.
‫تو همیشه می‌خواستی تو صنعت خبر باشی.
‫فقط امتحانش کن،
‫حداقل می‌تونی حس و حال ‫این صنعت رو بفهمی.
‫به این راحتی نیست
‫که همینجوری استعفا بدی و ‫دنبال رویاهات بری.
‫عزیزم...
‫سلام! خوبین؟
‫خوش می‌گذره؟
‫-سلام آیکا! خوشحالم می‌بینمت. ‫-سلام!
‫امیدوارم رستوران دوستم ‫خوب ازتون پذیرایی کرده باشه.
‫-آره. ‫-راستش...
‫می‌خواد باهات آشنا بشه. اشکال نداره؟
‫یه مشتری بالقوه‌ست.
‫اشکال نداره؟
‫-هر جور راحتی. ‫-زود برمی‌گردم،
‫فقط پنج دقیقه.
‫برو.
‫باشه، بریم؟
‫الان برمی‌گردم.
‫-دوستت دارم. ‫-بریم؟
‫هی، تینو.
‫از آشناییت خوشبختم.
‫-اگه کمکی از دستم برمیاد بگو. ‫-باشه.
‫-از آشناییت خیلی خوشحال شدم. ‫-منم همینطور.
‫ممنون میا. با اجازه.
‫ممنون. در تماس باشیم.
‫همه خانم‌ها اینجوری‌ان؟
‫فکر می‌کنن ما می‌تونیم ‫ذهنشونو بخونیم؟
‫شما مردا خوب بلدین تو رابطه‌ها ‫خودتونو به نفهمی بزنین.
‫شاید بعضیا فکر کنن سطحیه ولی
‫اون وقت ما بود.
‫خیلی دلم براش تنگ شده.
‫جلوم نشسته ولی انگار اینجا نیست.
‫انگار با هم نیستیم.
‫اصلاً هنوز "با همیم"؟
‫آیکا.
‫ببخشید.
‫گفتم خوبم.
‫آیکا.
‫بیا دیگه، آیکا.
‫عزیزم.
‫مگه نگفتم دنبالم نیا؟
‫عزیزم، ببین، معذرت می‌خوام.
‫خواهش می‌کنم؟
‫من کارمو خیلی جدی می‌گیرم.
‫چون این چیزیه که باید انجام بدیم.
‫درسته؟
‫فقط نفهمیده بودم که دارم ‫رابطه‌مون رو نادیده می‌گیرم.
‫متأسفم.
‫خواهش می‌کنم عزیزم.
‫می‌دونی چیه تینو؟
‫قبل از اینکه تو رو بشناسم خوشحال بودم.
‫تمرکزم رو کارم بود.
‫با دوستام می‌رفتم بیرون.
‫برای مامانم پس‌انداز می‌کردم.
‫ولی بعد تو اومدی.
‫زندگیمو به هم ریختی. ‫سیستممو خراب کردی.
‫ولی اشکال نداشت چون دوستت داشتم.
‫ولی منو عادت دادی به...
‫یه زندگی که همیشه توش هستی.
‫بعد یهو غیبت زد.
‫ولی من نمی‌تونم...
‫فکر نمی‌کنم بتونم دوری ازت رو ‫تحمل کنم.
‫شاید...
‫شاید ما باید...
‫-از هم جدا شیم... ‫-با هم زندگی کنیم...
‫فقط فکر کردم باید با هم زندگی کنیم
‫چون در هر صورت می‌خواستم ‫یه آپارتمان بخرم.
‫فکر کردم اینجوری ‫همه چی برامون راحت‌تر می‌شه.
‫یعنی ببین چقدر وقتمون ‫تو راه تلف می‌شه.
‫می‌دونی، راحت‌تر می‌شه
‫اگه با هم زندگی کنیم، ‫اگه با هم باشیم.
‫می‌تونیم پس‌انداز کنیم.
‫همش همو می‌بینیم. می‌تونیم...
‫از صبح تا شب همو ببینیم، ‫تا وقتی می‌خوابی.
‫و وقتی بیدار می‌شیم، با همیم.
‫عزیزم،
‫خواهش می‌کنم...
‫خواهش می‌کنم.
‫خسته‌ای؟
‫-می‌دونم. ‫-بیا.
‫چه بامزه‌ست.
‫عاشقشم.
‫می‌دونی،
‫فکر می‌کردم حالمون خوبه.
‫تمام مدت فکر می‌کردم همه چی خوبه.
‫و حس می‌کردم همیشه ‫نهایت تلاشمو می‌کنم.
‫همیشه.
‫-سلام عزیزم. ‫-سلام.
‫برامون دستمال کاغذی گرفتم.
‫چیپس.
‫چرا سه بسته دستمال کاغذی خریدی؟
‫از بودجه‌مون زدیم بیرون.
‫این دیگه چیه؟
‫داریم پول دو تا اینترنت می‌دیم؟
‫چون بعضی وقتا آنتن نمی‌ده.
‫فقط فکر کردم داشتن یکی دیگه ‫واسه کار خوب می‌شه.
‫می‌تونیم دو تا اتصال داشته باشیم.
‫آره، اگه پولدار باشیم. ‫ولی نیستیم! این چیه؟
‫جدی؟
‫مگه اون روز از قلم تبلتت ‫شکایت نمی‌کردی که کار نمی‌کنه؟
‫باید به جاش اونو می‌خریدی.
‫باشه عزیزم. دیگه تکرار نمی‌شه.
‫آقا، می‌تونیم جلسه رو شروع کنیم.
‫خب، بیاین شروع کنیم. آماده‌این؟
‫-آماده‌ایم. ‫-بله قربان.
‫خب، می‌خوام پروژه بعدیمون رو ‫به تینو بسپارم.
‫باشه.
‫در نتیجه، فراموش می‌کنن ‫زندگی واقعی یعنی چی.
‫و این همون چیزیه که شیفت‌لی می‌خواد تغییرش بده.
‫شیفت‌لی به دانش‌آموزا یاد می‌ده ‫چطور تو فروش موفق باشن.
‫ممنون.
‫تبریک می‌گم.
‫هی.
‫ممنون.
‫ببین،
‫طراحیش افتضاحه.
‫نمی‌فهمم چی می‌خوان بفروشن.
‫-اگه من طراحیش می‌کردم... ‫-ولی اینا مشتری ما نیستن.
‫مگه استراحت نداریم؟
‫همش می‌خوای درباره کار حرف بزنی؟
‫باشه، خب. وقت استراحته.
‫وگرنه نمی‌تونی وقتی فایل‌هات گم شد کپی کنی...
‫هی تینو، تبریک می‌گم.
‫هی، ممنون.
‫هی! بیا دیگه!
‫باشه، باشه.
‫عزیزم امروز خیلی خوشحاله.
‫فکر کنم به زودی ترفیع می‌گیرم.
‫قراره ترفیع بگیری؟
‫بستگی به ارزیابی داره.
‫عزیزم، تبریک می‌گم!
‫مطمئنم می‌گیریش.
‫یهو می‌بینی داری ‫ماشین اسپرت می‌خری.
‫یعنی ماشین ویژ ویژم می‌شه؟
‫اینجوری نمی‌گن که.
‫-اینجوریه. ‫-اینجوریه؟
‫جدی؟ امیدوارم بگیرم.
‫تبریک می‌گم عزیزم.
‫یکی اینجا می‌خوام.
‫ببین عزیزم.
‫درباره رابطه از راه دوره.
‫چی می‌شه اگه برم تو یه برنامه واقع‌نما؟
‫بعد بازیگر می‌شم و عاشق ‫هم‌بازیم می‌شم.
‫شیمی بینشون عالیه. انگار واقعیه.
‫بس کن.
‫سرم شلوغه.
‫خب بچه‌ها، کارتون عالی بود. به سلامتی!
‫-به سلامتی. ‫-به سلامتی.
‫آره!
‫تبریک میگم!
‫حالت خوبه؟
‫هی.
‫چرا اینقدر پکری؟
‫پروژه که موفق شد. ‫باید جشن بگیریم.
‫آره.
‫حق با توئه.
‫به پیشنهادم فکر کن، باشه؟
‫دوره طراحی تو انگلیس.
‫ببین،
‫اونجا دوره‌های مدیریت هنری دارن ‫که می‌تونه تو آینده به دردت بخوره.
‫-بله. ‫-تازه،
‫فقط ۱۸ ماهه، زود می‌گذره.
‫و اگه نگران هزینه‌هاشی...
‫شما حلش می‌کنید؟
‫ما یه بخشیشو پرداخت می‌کنیم.
‫برای باقیش،
‫شرکت کمکت می‌کنه ‫دنبال برنامه‌های بورسیه بگردی.
‫این فرصتو از دست نده.
‫و باور کن،
‫یکی از بهترین تجربه‌های زندگی من بود.
‫باعث شد اونی بشم که الان هستم.
‫رئیس، ممنونم.
‫نه، من ممنونم.
‫مرسی.
‫به سلامتی؟
‫-به سلامتی! ‫-اینجا جلسه‌ست یا مهمونی؟
‫-آیکا، من اسلایدها رو بررسی کردم... ‫-بله.
‫...و راضی نیستم. ‫می‌خوام دوباره بازبینیش کنی.
‫-باشه؟ ‫-باشه.
‫آیکا، هنوزم خوشحالی؟
‫من همیشه پشتتم.
‫دختر، وقتی منتقل شدم، وای خدای من،
‫هیچوقت اینقدر خوشحال نبودم.
‫تو هنوزم کارتو دوست داری؟
‫چی شده آیکا؟ ‫این اواخر خیلی اشتباه می‌کنی.
‫اگه مشکلی هست، بهم بگو،
‫می‌تونم یکی دیگه رو بذارم جای تو.
‫شما برید. ‫من باید یه چیزی رو تموم کنم.
‫خیلی متأسفم آیکا، ولی مدیریت فکر می‌کنه
‫هنوز آماده ارتقا نیستی.
‫تبریک میگم.
‫کارت عالی بود.
‫سلام آنجل. می‌دونی آیکا کجاست؟ ‫امروز نیومد پیشمون.
‫تینو، اون ارتقا نگرفت. ‫مطمئنم الان داره میره خونه.
‫هی...
‫اشکال نداره.
‫چرا همینجوری استعفا نمیدی؟
‫این حتی رؤیای تو هم نبود، درسته؟
‫همین الان استعفا بده. باشه؟
‫هر کاری دوست داری بکن.
‫من هواتو دارم.
‫باشه؟
‫بعد از اینکه آیکا رو حسابی اذیت کردن،
‫رفتن به جانین تازه‌کار ارتقا دادن.
‫وای نه.
‫خیلی گیج‌کننده‌ست
‫چون مگه نباید ملاک ارتقا ‫شایستگی باشه؟
‫ببخشید، من واقعاً گیج شدم.
‫آیکا لیاقت این ارتقا رو داشت.
‫دقیقاً.
‫اون سال‌ها خیلی سخت کار کرد، می‌دونی؟
‫تازه این کار رو هم دوست نداره.
‫راستی، وقتی بری کانادا چی میشه؟
‫آیکا تنها می‌مونه...
‫داری میری؟
‫چیزی متوجه نشدی؟
‫وای خدای من!
‫وای تبریک میگم!
‫چرا چیزی نگفتی؟
‫نمی‌خواستم جلب توجه کنم.
‫بیا، خیلی برات خوشحالم.
‫تو هم داری میری.
‫یعنی پاورپَک گرلز تموم شد؟
‫هی، هیچی عوض نمیشه.
‫تو و تینو چی؟
‫برنامه‌ای دارید؟
‫مطمئنم شما دوتا نفر بعدی هستید ‫چون الان با هم زندگی می‌کنید.
‫باید حلقه دستت کنم؟
‫مسخره نشو، هنوز خیلی زوده.
‫چرا که نه؟
‫نمی‌خوای بریم ماه عسل؟
‫دوستت دارم.
‫خیلی زیاد.
‫منم دوستت دارم.
‫چقدر؟
‫این‌قدر دوستت دارم.
‫این چیه؟
‫عشق من به تو. نگاش کن.
‫عشق من به تو گرونه.
‫این چیه؟
‫یه هدیه‌ست.
‫فقط یه تعطیلات کوتاهه.
‫این روزا خیلی سرت شلوغه.
‫حس می‌کنم نیاز داریم ‫یه‌کم وقت با کیفیت با هم بگذرونیم
‫و خوش بگذرونیم.
‫تینو، این خیلی گرونه.
‫می‌تونستیم این پولو ‫جای دیگه‌ای خرج کنیم.
‫چرا باید بریم اونجا
‫وقتی می‌تونیم همین کارا رو اینجا بکنیم؟
‫کلی قبض داریم که باید بپردازیم.
‫پولشو پس بگیر.
‫مامان...
‫-بله؟ ‫-اگه از کارم استعفا بدم چی؟
‫چی؟
‫دیگه خوشحال نیستی؟
‫اگه دیگه خوشحال نیستی،
‫پس استعفا بده.
‫شهریه‌ی بیا و قسط‌های نونوایی چی میشه؟
‫نگران نباش. ‫خودم حلش می‌کنم.
‫مامان، چیزی رو داری ازم پنهون می‌کنی؟
‫نه.
‫هیچی.
‫راستشو بگو.
‫من چیزی رو پنهون نمی‌کنم.
‫یه مادر نمی‌تونه از بچه‌ش حمایت کنه؟
‫بیا عزیزم، اینم مواد لازم.
‫بابا؟
‫آیکا...
‫پس همینه. دوباره قبولش کردی.
‫این دفعه فرق داره.
‫باهاش برگشتی؟
‫هنوز خسته نشدی؟
‫چند بار می‌خوای این کار رو تکرار کنی؟
‫باهاش برمی‌گردی،
‫اون میره، دلت می‌شکنه،
‫بعد دوباره برمی‌گردین پیش هم.
‫مامان، خسته نشدی؟
‫اون مریضه، آیکا.
‫خیلی بده.
‫به ما نیاز داره.
‫حتی اگه اینجا هم بمونه ‫چیزی گیرش نمیاد.
‫پول پیش مغازه‌ی نونوایی رو ‫خرج داروهاش کردیم.
‫می‌خواستم درباره‌ی اتفاقی که واسه بابا افتاده بهش بگم.
‫می‌خواستم درباره‌ی برنامه‌ی بورسیه بهش بگم.
‫خسته‌م.
‫هیجان‌زده‌م.
‫موضوع سنگینیه؟
‫ولی الان وقتشه؟
‫نمی‌خوام مشکلی پیش بیاد.
‫ممکنه مشکلاتی پیش بیاد.
‫-هنوز خوبیم. ‫-هنوز خوبیم.
‫آیکا، بابا بیمارستانه.
‫تینو.
‫یه بطری؟
‫آره.
‫بعضی وقتا اصلاً نمی‌فهممش.
‫فقط می‌خواستم یه کار خوب ‫براش انجام بدم.
‫ولی...
‫نمی‌فهمم
‫چرا قدر تلاش‌هامو نمی‌دونه.
‫شاید یه چیزیش شده؟
‫پس چرا بهم نمیگه؟
‫به همین راحتیه.
‫همیشه هم به این راحتی نیست.
‫میا، پس فایده‌ی پسر دوستش بودن چیه؟
‫هر اتفاقی هم بیفته، ‫همیشه کنارشم.
‫وظیفه‌ی یه پسر دوست همینه، ‫که گوش کنه و حمایت کنه.
‫حتی پیشنهاد آقای سایمون واسه ‫رفتن به انگلیس رو هم رد کردم.
‫-قبول نکردی؟ ‫-نه.
‫معلومه که نه، نمی‌خوام آیکا رو تنها بذارم.
‫الان وقت مناسبی نیست
‫که تنهاش بذارم.
‫تینو.
‫اینجا می‌خوابی؟
‫انزو.
‫بیا شات بزنیم.
‫-خواهش می‌کنم. ‫-عمراً.
‫مامان تو رو اینجوری ببینه ‫قاطی می‌کنه.
‫چرا قاطی کنه؟
‫داریم جشن می‌گیریم.
‫چون...
‫ترفیع گرفتم.
‫آره! عالیه! ‫منتظر همین بودیم.
‫رئیسم بهم پیشنهاد ‫بورسیه‌ی انگلیس رو داد.
‫وایستا، مگه نمی‌خوایم جشن بگیریم؟
‫چرا قیافه‌ت اینقدر ناراحته؟
‫آیکا ترفیع نگرفت.
‫-اوه، لعنتی. ‫-و...
‫این مدت تلاش می‌کنم،
‫و خیلی برام سخته
‫که درباره‌ی ترفیع خودم بهش بگم.
‫حس می‌کنم الان گفتنش ‫شاید خیلی بی‌ملاحظگی باشه.
‫نمی‌خوام ناراحت بشه.
‫الو؟
‫سلام آیکا! منم میا، ببخشید.
‫تینو گوشیشو جا گذاشته.
‫فکر کنم مسته.
‫میتونی بیای ببریش. ما تو بار ویو هستیم.
‫باشه. حتماً.
‫-ممنون. ‫-باشه.
‫اگه لازم نبود نگران چیزی باشی،
‫پیشنهادو قبول می‌کردی؟
‫خب،
‫من واقعاً کاری که الان می‌کنم رو دوست دارم.
‫می‌دونی چیه؟
‫این اولین باریه که می‌شنوم بگی،
‫"واقعاً کارمو دوست دارم."
‫می‌دونی، تو هنوز جوونی داداش.
‫باید به آینده‌ت فکر کنی.
‫آیکا چی میشه؟
‫-سلام میا. ‫-سلام! خوبی؟
‫ببخشید، بیا اینم گوشیش.
‫مرسی.
‫راستی، این یونیسه.
‫دوست دخترم.
‫-یونیس ‫-سلام! از آشناییت خوشبختم
‫میدونی، من واقعاً تحسین می‌کنم تینو رو
‫که از اون دوره طراحی تو انگلیس گذشت
‫خیلی دوستت داره
‫بیا، گوشیت
‫ممنون
‫ببخشید...
‫دیر اومدم خونه
‫عزیزم؟
‫حالت خوبه؟
‫فکر کنم...
‫فکر کنم حامله‌ام
‫اشکال نداره
‫این که خیلی خوبه
‫مگه نه؟
‫راستش من خیلی هیجان‌زده‌ام
‫شاید یه تینو یا آیکای کوچولو داشته باشیم
‫هی، هر چی که باشه بامزه میشه
‫این خیلی خوبه
‫تو حامله نیستی
‫فقط خیلی استرس داری
‫باید یه‌کم استراحت کنی
‫ببخشید، الان برمی‌گردم
‫این خوبه
‫مگه نه؟
‫خوبه، مگه نه؟
‫آره
‫این قطعاً خوبه
‫باشه
‫از اونجا بپیچ راست
‫همونجا
‫نقشه میگه مستقیم برو
‫من همیشه از اینجا می‌پیچم راست، باور کن
‫ای‌تی‌اِی میگه این مسیر سریع‌تره
‫تو از ای‌تی‌اِی بهتر می‌دونی؟
‫چته تو؟
‫حالت خوبه؟
‫داشتن بی‌احتیاطی می‌کردن
‫اگه مشکلی داری، بهم بگو
‫اینجوری رفتار نکن
‫من پیچیدم راست
‫ترافیک رو نگاه کن ‫تازه دارن جاده رو هم تعمیر می‌کنن
‫این چه وضعشه؟
‫اون احمق اصلاً نگاه نکرد
‫بگو مشکلت چیه
‫-نمی‌خوام دعوا کنیم ‫-من خوبم!
‫به این میگی "خوبم"؟
‫مگه گفتم نیستم؟
‫-چته تو؟ ‫-هیچی!
‫یه چیزیت هست
‫چی شده؟
‫خانواده می‌خوای؟
‫می‌خوای تو انگلیس درس بخونی؟
‫میا بهم گفت به خاطر من ‫پیشنهاد رو رد کردی
‫به میا گفتی، ولی به من نه
‫می‌خواستم بهت بگم
‫باید می‌گفتی
‫ولی نگفتی
‫چون دیگه با هم حرف نمی‌زنیم
‫تو الان جای خیلی بهتری هستی
‫و این چیز بدیه؟
‫نه
‫اصلاً
‫من واقعاً برات خوشحالم
‫واقعاً؟
‫ولی اینطور به نظر نمیاد
‫اگه برام خوشحالی ‫پس چرا داریم دعوا می‌کنیم؟
‫چرا؟
‫چرا حس می‌کنم هر چی من خوشحال‌تر میشم ‫تو عصبانی‌تر میشی؟
‫اون دستمال کاغذی، اون اقامتگاه ‫حالا این دوره طراحی تو انگلیس...
‫تو مثل این ابری
‫یه ابر تیره که نمی‌تونه خوشحال باشه
‫می‌خواستم همه موفقیت‌هام رو باهات شریک شم
‫همش رو
‫می‌خواستم همه چیز رو باهات شریک شم ‫ولی سخته
‫از قیافت معلومه که ناراحتی
‫من دارم همه این کارا رو می‌کنم... نگاه کن دور و برت رو!
‫لعنتی، هنوز کافی نیست؟
‫من اینا رو واسه جفتمون می‌کنم
‫ولی چطوری ادامه بدم
‫وقتی فقط حسودیت میشه؟
‫این یه رقابت نیست
‫باشه!
‫آره، من حسودیم میشه
‫همینو می‌خواستی بشنوی؟
‫پس ببخشید
‫ببخشید که نمی‌تونم موفقیت‌هات رو درک کنم
‫ولی دارم سعیمو می‌کنم
‫ولی واقعاً برات خوشحالم
‫خیلی خوشحال
‫خوشحالم چون بالاخره زندگیت ‫دیگه فقط "خوب" نیست
‫بالاخره چیزی که نیاز داشتی رو پیدا کردی
‫کاری که می‌خواستی انجام بدی
‫ولی دیگه می‌خوای چی بگم؟
‫که برات خوشحالم؟
‫که برات خوشحالم ‫ولی برای خودم خوشحال نیستم؟
‫که خوشحالم که بدبختم؟
‫آره تینو، من ناراحتم
‫و خجالت‌آوره ‫چون حقیقت داره
‫این حس منه
‫آیکا، من کمکت می‌کنم
‫ما یه زوجیم
‫درسته؟
‫زوج‌ها شریک همن
‫آیکا، من اینجا چیکاره‌م؟
‫مگه کار من این نیست که ازت حمایت کنم؟
‫یا شاید بهم اعتماد نداری؟
‫واسه همینه که وقتی فهمیدی حامله نیستیم اینقدر خوشحال شدی؟
‫آیکا، من دیگه اون آدم سابق نیستم.
‫باشه؟ این تینو، اون تینوی قبلی نیست.
‫من عوض شدم.
‫دقیقاً.
‫تو دیگه اون تینویی که می‌شناختم نیستی.
‫تو عوض شدی.
‫ولی من هنوز همونم.
‫ببین چقدر پیشرفت کردی تینو.
‫می‌دونم باید روی خودم کار کنم.
‫فقط خودم می‌تونم به خودم کمک کنم.
‫پس برو دنبال برنامه‌هات برای رفتن به انگلیس.
‫باشه آیکا.
‫گوش کن.
‫آیکا...
‫پیشنهاد رفتن به انگلیس رو قبول می‌کنم.
‫رابطه از راه دور؟
‫قبلاً هم این کار رو کردیم،
‫مگه نه؟
‫از کوئزون سیتی تا آلابانگ.
‫رفت و برگشت...
‫مشکل این نیست.
‫فاصله مشکل نیست.
‫من اهل آلابانگم، تو کوئزون سیتی.
‫تونستیم باهاش کنار بیایم.
‫ولی الان،
‫توی یه خونه زندگی می‌کنیم،
‫ولی باز حس می‌کنم خیلی ازم دوری تینو.
‫عزیزم...
‫اگه راهی باشه، راهی هم پیدا می‌شه.
‫اگه واقعاً کسی رو دوست داشته باشی، به این راحتی‌ها ول نمی‌کنی.
‫می‌دونی، راحت‌تر بود
‫اگه قبول می‌کردی که هیچوقت واقعاً دوستم نداشتی.
‫من دوستت نداشتم؟
‫من همه چیزمو بهت دادم.
‫ولی تو ولم کردی رفتی.
‫الان خیلی ازم دور شدی.
‫اون موقع بهت نیاز داشتم.
‫کجا بودی؟
‫عزیزم...
‫من خوشحال نیستم تینو.
‫دیگه خوشحال نیستم.
‫داریم از هم جدا می‌شیم؟
‫زندگی همینه دیگه.
‫زندگی‌هامون داشت به مسیرهای مختلف می‌رفت.
‫راه دیگه‌ای نبود.
‫پس تمومش کردم.
‫خنده‌داره چقدر از بابا عصبانی‌ام
‫وقتی درست مثل خودشم.
‫یه سربار.
‫تو بار سنگینی به دوش می‌کشی،
‫ولی سربار نیستی.
‫مجبور نیستی همه این بار رو خودت به دوش بکشی.
‫می‌تونیم با هم سبکش کنیم.
‫چطوری مامان؟
‫با بخشیدن بابا؟
‫این عادلانه نیست.
‫باید ببخشمش فقط چون داره می‌میره؟
‫بعد همه کارهایی که کرده؟
‫اگه نمی‌خوای مجبور نیستی ببخشیش.
‫عصبانی باش،
‫باهاش روبرو شو.
‫بعد من می‌شم بچه‌ی بد؟
‫نه.
‫فقط می‌شی بچه‌ش.
‫تو همیشه از ما مراقبت کردی.
‫رویاهات رو به خاطر ما کنار گذاشتی.
‫خیلی فداکاری کردی.
‫و تقصیر منه
‫که مجبور شدی نقش یه والد رو بازی کنی
‫چون من به اندازه کافی قوی نبودم.
‫متأسفم.
‫خیلی متأسفم.
‫ولی دارم عوضش می‌کنم.
‫مجبور نیستی بار رو تنهایی به دوش بکشی.
‫من از ما مراقبت می‌کنم.
‫برو و کاری رو که واقعاً می‌خوای انجام بده،
‫باشه؟
‫واقعاً می‌تونم این کار رو بکنم مامان؟
‫اشکالی نداره؟
‫واقعاً تموم شد؟
‫نمی‌دونم.
‫اون خودش خواست بره.
‫تمومش کرد.
‫فقط نمی‌فهمم.
‫حس می‌کنم هر کاری می‌تونستم کردم.
‫فکر می‌کردم همه چی خوبه.
‫حس می‌کردم...
‫تو بهترین حالتم بودم،
‫و همه کار براش می‌کردم.
‫ولی بازم رفت.
‫خب حالا چی؟
‫چرا داری اینا رو به من می‌گی؟
‫که منو طرف خودت کنی؟
‫که بگم تقصیر آیکاست؟
‫چیزی که من می‌شنوم فقط درباره خودته تینو.
‫"من این حس رو داشتم، من اون حس رو داشتم."
‫احساسات آیکا چی پس؟
‫معلومه که دیگه خوشحال نیست.
‫اون با تو فرق می‌کنه تینو.
‫بذار بره
‫تا خودش رو پیدا کنه.
‫نمی‌خوای خوشحال باشه؟
‫نمی‌تونیم اینجوری تمومش کنیم.
‫مگه نه؟
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط بذار باهات باشم،
‫حتی اگه فقط واسه یه مسیر دیگه باشه.
‫آقا، می‌تونیم جلسه رو شروع کنیم.
‫صبح به‌خیر همگی.
‫- صبح به‌خیر. ‫- صبح به‌خیر.
‫صبح به‌خیر بچه‌ها. صبح به‌خیر آقا.
‫خب، اسلاید اولمون.
‫شروع کنیم...
‫امیدوارم سیستم حمل و نقل اینجا بهتر بشه.
‫رفت و آمد به محل کار برامون سخته.
‫و تمومه، همگی! ‫خیلی ممنون.
‫ممنون.
‫آفرین آیکا. داری می‌ری خونه؟
‫با ون شرکت می‌ری؟
‫با ماشین خودم اومدم. می‌بینمتون.
‫می‌خوای بریم یه قهوه بخوریم؟
‫آره. حتماً خانم عزیز.
‫کجا بریم؟