francofilmz@gmail.com
‫متر‌جم: اشکا‌ن هید‌ی
‫این همون خونه‌ایه که توش بزرگ شدم
‫در درۀ شُوروز، ‫تو دهکده‌ای به نام مونتابه.
‫که متعلق به شهر ‫بولای- له- ترو هست،
‫می‌دونم، همیشه باعث خنده میشه،
‫که تو منطقه اِسون واقع ‫شده، هم‌مرز با ایولین،
‫دو تا استانی که از تجزیه ‫سن- اُ- واز به وجود اومدن
‫اوایل دهه شصت.
‫شبیه همون چیزیه که تو بچگیم بود،
‫هرچند بیشتر نشونه‌های ‫اون دوران از بین رفتن.
‫باغ خیلی تغییر نکرده.
‫ریشه‌های درخت کاج هنوز ‫مسیر عبور رو خراب نکرده بود
‫که الان شبیه یه مسیر ژاپنی شده.
‫البته باید بگم که درخت ‫کاج، خیلی کوچیکتر بود.
‫این درخت کریسمس، برای اولین ‫کریسمس مامانم تو فرانسه بود.
‫بعد از اینکه با فروپاشی ‫مجارستان در سال ۱۹۴۷ فرار کرد
‫همسایه‌ها باغ میوه‌شون رو فروختن ‫و الان تبدیل به خونه‌های ویلایی شده.
‫در واقع، کل مونتابه که ‫تو بچگی من روستا بود،
‫الان شده یه منطقه ‫پر از خونه‌های ویلایی.
‫قبلاً همه اهالی اونجا رو می‌شناختم.
‫الان تقریباً هیچکس رو نمی‌شناسم.
‫این دفتر کار بابامه. ‫هیچ تغییری نکرده.
‫میز هنوز همونقدر قشنگه و ‫صندلی هنوز همونقدر زشت.
‫یه ماشین تحریر سیاه ‫آلمانی مارک اریکا داشت.
‫میومدم رو پاهاش، یه ‫برچسب فلزی رو نشونم می‌داد
‫که من اصلاً نمی‌تونستم ‫بخونمش و بهم می‌گفت:
‫ ببین، اینجا نوشته: بچه‌ها ‫اجازه دست زدن ندارند.
‫این، ملک همسایه‌هامون، ‫خانواده رنیو هست.
‫مثل معجزه‌ست، هیچی تغییر نکرده.
‫فقط گل‌های شمعدونی دیگه نیستن
‫و درخت زیزفون بزرگی که ‫روبروی ویلای سبک ۱۹۰۰ بود.
‫آدم حق داره دوست داشته ‫باشه یا نه. بقیه چیزا سر جاشونن.
‫درخت سدر لبنانی که تا جایی ‫که می‌تونستم ازش بالا می‌رفتم
‫هنوزم دوست دارم ‫روی شاخه‌هاش بشینم.
‫خونه کوچیکی که هلن ‫توش زندگی می‌کرد،
‫خدمتکاری که خانواده ‫رنیو آخر هفته‌ها می‌آوردنش
‫تا غذا درست کنه ‫و خونه رو تمیز کنه.
‫اونا یه خانواده ‫سنتی فرانسوی بودن.
‫قبل از جنگ جهانی دوم ‫این ملک رو خریده بودن
‫و دوران اشغال رو ‫اینجا گذرونده بودن.
‫روبرت رنیو، که باب ‫صداش می‌کردن، وکیل بود.
‫با همسرش، ژنویو، پنج ‫تا بچه بزرگ کرده بودن.
‫بچه‌هایِ پسر بزرگشون،
‫دوستای من و برادرم اتین بودن
‫تقریباً هم‌سن و سال ما بودن.
‫ژان- پل و خواهرش ژوزفین، ‫که ژوزی صداش می‌کردیم.
‫ما بچگیمون رو با هم تو این ‫پارک که مال اونا بود گذروندیم
‫و من اینجا رو بیشتر از هر ‫جای دیگه‌ای، خونۀ خودم می‌دونم.
‫همه راه‌ها و ‫درخت‌هاش رو می‌شناسم.
‫این، طبق قوانین دنبال‌بازی ما،
‫اولین کاجستان بود.
‫اون یکی، کاجستان دوم بود.
‫این برکه است.
‫یه درخت بید مجنون اینجا ‫بود که سال پیش از بین رفت.
‫یه پل فلزی کوچیک سبک ۱۹۰۰ بود
‫که جزیره مصنوعی رو ‫به ساحل وصل می‌کرد.
‫خیلی وقته که از بین رفته.
‫من ساختن این زمین تنیس رو دیدم.
‫این زمین از جنس کوییک (Quick) هست
‫از یه ماده‌ی جدید به اسم ‫پورو سول (Porosol) ساخته شده.
‫یادمه که باب و ژنویو رنیو
‫با تشریفات خاصی افتتاحش کردن.
‫بعدش بیشتر ژان- پل، ‫ژوزی، اتین و من
‫با شروع فصل خوش آب و هوا، ‫روزهامون رو اینجا می‌گذروندیم.
‫ما فقط این میله بازی رو داشتیم.
‫یه تاب بود، یه دارحلقه، ‫حلقه‌های ورزشی،
‫یه طناب صاف، یه طناب گره‌دار.
‫ولی هیچی به اندازه ‫بالا رفتن از میله
‫و آویزون شدن مثل ‫خوک بهمون مزه نمی‌داد.
‫این باغچه سبزیجاته.
‫دورتادورش درخت‌های ‫گلابی داربستی هست
‫و جلوشون، درخت‌های سیب رونده.
‫باغبون انواع میوه و ‫سبزیجات رو نگهداری می‌کرد،
‫از جمله توت فرنگی و انگور ژاپنی.
‫پاییز اونقدر سیب داشتیم
‫که جای گوله‌های برفی ‫ازشون استفاده می‌کردیم.
‫بهتر بود ازشون جاخالی می‌دادی.
‫عموها زود از دنیا رفتن.
‫خانواده پراکنده شد.
‫ژان- پل یکی از ‫معدود فامیل‌هایی بود
‫که هنوز سهمی از ملک مشترک داشت،
‫و بین اونا فعال‌تره.
‫از هر فرصت آزادی استفاده می‌کنه
‫تا چمن‌ها رو بزنه، هرس کنه، ‫شاخه‌ها رو ببره، برکه رو لایروبی کنه.
‫به خودش مأموریت ‫داده که حفظش کنه،
‫که پارک دوران بچگیمون ‫رو زنده نگه داره.
‫اینجا زمان متوقف شده.
‫- این چیه؟
‫- جورابامه.
‫- اینا رو از آمازون سفارش دادی؟
‫- آره ‫- تو که میدونی
‫شرایط کار توی ‫انبارهای آمازون خیلی بده
‫دیگه همه می‌دونن!
‫جوراب لازم داری؟
‫- دقیقاً ‫- به زودی ماه مِیه
‫دو ماهه که قرنطینه‌ای
‫تابستون داره میاد و ‫تو جوراب لازم داری؟
‫- کاملاً درسته
‫- باشه، باشه
‫نمیتونی از مغازه
‫بخریشون؟
‫- نه چون مغازه‌ها بستن
‫- نه منظورم وقتی که باز شدن
‫- خیلی خطرناکه که برم اونجا
‫تازه، جوراب‌هایی که ‫من میخوام تو مغازه‌ها پیدا نمیشه
‫- آها پس فالکه میخوای!
‫همه جا پیدا میشه که
‫نه متاسفانه، این مدل رو نداشتم.
‫- ببخشید، معذرت میخوام من تو ‫کلاس رقصم؛ تو زوم (آنلاین)
‫دیدم کارتن رو برداشتی
‫- آره، درسته
‫این که کراکر بدون گلوتن من نیست؟
‫- نه، اینا جوراب‌های منه
‫- یه هفته‌ست که سفارششون دادم
‫ببخشید مزاحمتون نمیشم ‫کلاسم هنوز تموم نشده
‫- دیروز شورت بود
‫و قبلش سطل‌های دستشویی
‫- آره، یه برس توالت هم بود
‫- جدی؟ ‫- خب چیه؟ مجبور نیستیم که
‫همه عمرمون رو با همون ‫وسایل داغون زندگی کنیم
‫ما تو یه خونه قدیمی ‫روستایی هستیم
‫- باید به روزش کنیم ‫- مطمئنی...
‫...که خرید وسواسی نیست؟
‫- خرید وسواسی؟
‫- یه حالی به مغزت میده ‫- آره
‫- فکرم رو عوض میکنه ‫- یا شاید...
‫...طبق نظر تحلیل‌گرهای ‫بازاریابی یه جور خرید انتقامیه
‫- خرید انتقامی ؟ ‫- آره، تو قرنطینه‌ای...
‫...خواسته‌هات سرکوب شده...
‫...جامعه عادتت داده که ‫مثل یه بچه لوس زندگی کنی
‫الان بهت سخت گرفتن
‫- تو هم با خرید کادو برای خودت، انتقام میگیری ‫- نمیدونم
‫شاید - مثل وقتی که
‫آیپد ۱۳ اینچی جدیدرو خریدی ‫- نه اون
‫اول قرنطینه خریدمش
‫- چه فرقی میکنه؟ ‫- مفیده
‫ما تو این خرابه قدیمی گیر افتادیم و ‫داریم دوران بچگیمون رو دوباره میگذرونیم
‫فکر میکنم خوبه که ‫در جریان دنیای روز باشیم
‫تازه همه میتونن ازش استفاده کنن
‫- تو که قبلاً آیپد داشتی ‫- خیلی قدیمی بود
‫- خیلی کند بود ‫- میفهمم
‫- برای خوندن روزنامه لازمش داری ‫- آره
‫موبایل خیلی کوچیکه
‫- کند شده، میندازیش دور ‫- میتونی اینجوری
‫- هم برداشت کنی ‫- فکر نمیکنی که این
‫- یه خرید وسواسیه؟ ‫- نه
‫- اصلاً ‫- تو داری درباره
‫پروتکل بهداشتی درس ‫میدی من روزی یه پیک میبینم
‫- و بیشتر وقتا بدون ماسک ‫- من بیشتر وقتا
‫- قوانین فاصله‌گذاری و رعایت میکنم ‫- بسته‌ها چی؟
‫- بسته‌ها رو میذارم
‫- نزدیک سطل آشغال ‫- اگه طبق منطق تو بریم جلو
‫وقتی میریم سمت سطل ‫آشغال ممکنه آلوده بشیم
‫- نه اصلاً
‫چون ویروس روی مقوا ‫بیشتر از ۴ ساعت زنده نمیمونه
‫- اینو از کجا آوردی؟ ‫- از سایت آر.ت.ب.اف
‫- آر.ت.ب.اف چیه؟
‫- رادیو تلویزیون ‫بلژیک فرانسوی زبان
‫- چرا؟ ‫- اولین چیزیه که
‫وقتی تو گوگل سرچ میکنی ‫ ماندگاری کرونا روی مقوا
‫برات میاره
‫- هوم!
‫- ببخشید اتین، باید برم
‫با روانشناسم جلسه دارم
‫- فعلاً ‫- فعلاً
‫- سلام
‫- خیلی وضعیت عجیبیه که آدم ‫جایی که بزرگ شده، قرنطینه باشه
‫صبح‌ها، وقتی مینویسم
‫تو همون اتاقی مینویسم که دانشجو ‫بودم مینوشتم، حتی دبیرستانی که بودم
‫- مرتب میرید اونجا؟
‫- آره، گاهی آخر هفته‌ها
‫وقتی مادرم زنده بود بیشتر میرفتم
‫سال ۲۰۰۶ فوت کرد
‫خب دیگه، هیچوقت خیلی اینجا نمی‌موندم
‫همیشه خوشحال بودم که برمیگشتم
‫خاطرات زیادی هست
‫گذشته طول و دراز
‫- الان، حس بدی به اونجا ندارید؟
‫- نه
‫نه، ولی یه چیزی فهمیدم
‫- که قبلاً نفهمیده بودید؟ ‫- نه
‫فهمیدم که همش داشتم ‫از این خونه فرار میکردم
‫- تازه خیلی دوستش هم داشتی ‫- آره
‫درسته
‫خیلی سنگینه، خیلی پر ‫خاطره‌ست، خیلی عمیقه
‫مجموعه کتاب‌های هنری،
‫شاهکارها
‫از تاریخ نقاشی،
‫اتاق‌های تاریک،
‫خدایان آسیایی با ‫چهره‌های عبوس...
‫تو بچگی،
‫من بیرون خوشحال بودم،
‫تو طبیعت.
‫شگفت‌زدگیم، وقتی ‫زنگوله‌ها به صدا در میومدن
‫تو باغ‌هایی که موقع برگشت ‫از مدرسه ازشون رد می‌شدیم
‫و ازشون دسته‌های ‫بزرگ گل می‌چیدیم.
‫فصل توت‌ها، بعدش ‫فصل شاه بلوط‌ها.
‫و بعد این پارک.
‫- این پارک؟
‫- آره، آره، این پارک.
‫آخر روز میام اینجا ‫میدوم یا تنیس بازی می‌کنم.
‫خب، خانواده ژان پل رفتن ‫یه جای دیگه قرنطینه شدن.
‫- نتیجه اینکه مزاحم کسی نمیشم. ‫- پس میشه گفت
‫که داری به ریشه‌هات برمی‌گردی، ‫هم به معنای واقعی هم مجازی.
‫آره، ریشه‌های گزینش شده ‫البته اگه اینجوری بخوای بگی.
‫- که با برادرت شریکی. ‫- آره.
‫خب، برادرم تصمیم گرفت زندگی کنه
‫تو دنیای خیالی
‫که ما تو نوجوونی ‫توش پناه گرفته بودیم:
‫راک.
‫و تمام عمرش رو صرف تماشای اون کرد
‫و حالا، ما با هم قرنطینه شدیم.
‫اون دو تا بچه بزرگ داره.
‫تازه از زنش جدا شده، خب...
‫یه کم گیج و سردرگمه.
‫- فکر می‌کردم یه ‫دوست دختر جدید داره؟
‫- آره، من نمی‌شناختمش. ‫اسمش کاروله.
‫اونم با ما قرنطینه شده.
‫- این یه شروع جدید واسه آینده‌ست.
‫باید کمک کنه همه ‫چیز رو درست کنید.
‫- خب، خیلی وقته
‫دیگه چند روزیه که ‫همدیگه رو ندیدیم.
‫حس عجیبیه، دوباره ‫همدیگه رو شناختن.
‫انگار که، از یه طرف،
‫خیلی همدیگه رو می‌شناسیم
‫- و از طرف دیگه انگار همدیگرو نمی‌شناسیم. ‫- شما تو دوران بزرگسالی
‫با هم زندگی کردید؟
‫- آره، تو دهه ‫۹۰، تو یه آپارتمان،
‫خیابون نوتردام دو نازارت.
‫هر دومون روزنامه‌نگاری می‌کردیم.
‫برادرم، تو زمینه موسیقی ‫و من، تو زمینه سینما.
‫و بعد هم که دوستمون
‫کارگردان لوران پرن،
‫که خیابون اومر زندگی ‫می‌کرد. همون نزدیکی‌ها.
‫همون موقع بود
‫که پدرمون فوت کرد.
‫- هوم.
‫و از اون موقع؟
‫- از اون موقع، سخته که بگم.
‫خب...
‫خانواده
‫برای برادرم شد مهمترین دغدغه‌اش.
‫و من، انتخاب‌های دیگه‌ای کردم.
‫- خب،
‫باشه،
‫هفته بعد می‌بینمت. ‫- باشه.
‫همون درخت، همون ساعت.
‫- یادته نزدیک بود ‫ساختمون رو آتیش بزنیم؟
‫- به به، آفرین! ‫- آره!
‫- من باید تحت تأثیر قرار بگیرم؟
‫- خیلی وقت پیش بود. یادمه.
‫یه جور آدم مدرن بود
‫با یه نشون سلطنتی. ‫روش گل زنبق داشت.
‫- الان میگن جوون‌های مدرن. ‫- هیچکدوم.
‫- صبر کن.
‫سیگار روشنش رو از پنجره ‫آشپزخونه انداخت بیرون.
‫- تو کانال تهویه. ‫- آره.
‫- شروع کرد به سوختن، ‫دود می‌اومد. خوشبختانه...
‫فهمیدیم. ‫- و تو همون مهمونی بود
‫که من آلن پاکادیس رو دیدم... ‫- آره، دم صبح،
‫داشت یه قوطی راویولی سرد رو ‫می‌خورد که از کابینت کش رفته بود.
‫- چندش.
‫- این کیه؟ من می‌شناسمش؟ ‫- نه، نه.
‫نه یه دوست بود. تو ‫لیبراسیون می‌نوشت.
‫خب، الان مرده. ‫- اصلاً یادم نمیاد.
‫شراب تموم شد. ‫- من میرم بیارم.
‫- نه، بلند نشو. من میرم.
‫تازه، برام جالب نیست. ‫- برای من جالبه.
‫این دوره‌ای هست که من ندیدم. ‫- و ژان- لوک بسون؟
‫می‌دونی، یه آپارتمان گرفته ‫بود با دنی، تو خیابون رامبوتو.
‫- دنی، خواننده؟
‫- آره، آره، آره. خب ‫اون بازیگر هم هست، ها.
‫تو فیلم عشق گریزان تروفو.
‫- پارسال فوت کرد. ‫- آره، ولی ببخشید،
‫بسون، با اون ‫کارگردان نسبتی داره؟
‫- نه، اصلاً. ‫- نه، نه.
‫- آه، من هیچی نمی‌دونم! خنگم.
‫- یه لیبل درست کرده بود، دوریان.
‫کل نیو ویو فرانسوی رو منتشر کرد. ‫- آرتفکت،
‫مدرن گای،
‫سوئیساید رومئو، ریاضیات مدرن...
‫- ادویج و کلود آرتو. ‫- حتی ریتا میتسوکو.
‫قبل از اینکه معروف بشن. ‫- مارسیا بایلا.
‫- متأسفانه، دیگه اون نبود. ‫- ببخشید، بقیه‌اش رو
‫نمی‌دونم. با اینکه ‫موسیقی رو دوست دارم.
‫- موفقیت بزرگش این بود که
‫موسیقی اولین فیلم ‫کوتاه تو رو کار کرد.
‫- ژاکنو موسیقی رو ساخت، رکتانگل.
‫- اینو می‌شناسم. ‫- آره، یه آهنگ خیلی معروفه.
‫- خب، خلاصه، ژان- لوک بسون
‫با دنی زندگی می‌کرد.
‫و ما بهشون یه فر داده بودیم...
‫...که دیگه استفاده‌ای ازش نداشتیم.
‫ولی من یه کاپشن رو ‫توش جا گذاشته بودم.
‫- صبر کن، چی؟ ‫- و آتیش گرفت.
‫- راست میگه. ‫- وقتی زدنش به برق
‫آتیش گرفت. ‫- نه، نه، وایسا!
‫چطوری یه کاپشن ‫رو تو فر جا میذاری؟
‫- نمی‌دونم چرا گذاشتمش اونجا. ‫- قبول دارم
‫که کار عاقلانه‌ای نبود. ‫- ژاکنو اینجا چیکار می‌کرد؟
‫- نه خب اون دوست الی بود.
‫- منظورم الی مدیروسه.
‫- می‌دونم کیه.
‫مستم، ولی خداییش بی‌فرهنگ نیستم.
‫- خدا به خیر بگذرونه ‫- اون موقع، همه چیز
‫حول محور الی می‌چرخید.
‫اول استینکی تویز.
‫- گروهشون، با ژاکنو. دو تا آلبوم.
‫- آره، بعدش نقش اصلی رو
‫تو فیلم کوتاه من بازی کرد.
‫وقتی می‌اومد تو ‫مهمونی‌ها، دیوونه‌کننده بود.
‫با گروهش می‌اومد. ‫موزیسین‌ها، روزنامه‌نگارها...
‫پاکادیس بود،
‫ایو آدرین،
‫و بعد اولیویا کلاول از بازوکا.
‫- تو عاشق الی بودی؟
‫- اوم...
‫تو اون دوره، غیرممکن ‫بود که عاشق الی نباشی.
‫بهارِ قرنطینه، یکی ‫از قشنگ‌ترین‌ها بود.
‫قبل از تعطیلی مدارس ‫پاریس رو ترک کردیم
‫تا روستایی رو پیدا کنیم ‫که شکوفه‌هاش زده بود.
‫گیاهان زودتر رشد کرده بودن ‫و می‌شد زیر آفتاب ناهار خورد.
‫چند هفته هوای خوب ادامه داشت
‫که شکوفه زدن یاس‌ها رو دیدیم.
‫گل ویستریای همسایه‌ها
‫باعث حیرت معدود ‫رهگذران مجاز شده بود.
‫فقط درخت ماگنولیای رنیو، ‫که مثل مشعل آتیش گرفته بود،
‫نقشه‌هاش، نقش بر آب شد.
‫یه شب یخبندان کافی بود
‫تا شکوفه‌های ‫فوق‌العاده‌اش از بین برن.
‫گل‌های ساده صحرایی،
‫آلاله‌ها، گل‌های آبی، گل‌های ‫زنگوله‌‌ای همچنان دست نخورده
‫با لکه‌های رنگی‌شون طراوت ‫چمنزار رو تزیین می‌کردن.
‫موقع دویدن محو تماشاشون شدم،
‫شکوفه‌های درخت‌های سیب ‫رو دیدم، بعد درخت‌های گیلاس،
‫و خدا رو شکر کردم ‫که این شانس رو دارم
‫که شاهد این فصل استثنایی باشم.
‫بعد از قرنطینه ‫فهمیدم که دیوید هاکنی،
‫احتمالاً هنرمند زنده‌ای که ‫بیشتر از همه تحسینش می‌کنم،
‫این بهار رو همین نزدیکی‌ها ‫تو نرماندی گذرونده،
‫و نقاشیش کرده.
‫تو یوتیوب چندتا از تصاویری ‫رو که با آیپد کشیده بود گذاشت
‫و همراهش یه متنی بود ‫از خوشحالی اینکه تونسته
‫شکوفه زدن بهار رو ثبت کنه، گفته بود.
‫و اینکه ما ارتباطمون رو با ‫طبیعت از دست دادیم.
‫این سؤال هفته‌ها ذهنم ‫رو مشغول کرده بود.
‫از خودم می‌پرسیدم ‫چرا هنر من، سینما،
‫ارتباطش رو با ‫طبیعت از دست می‌ده.
‫البته نه همه سینما،
‫ولی آیا راهی تو این ‫واقعیت هاکنی وجود نداشت؟
‫اونجوری که فیلم می‌تونه ریزترین احساسات رو
‫تو صورت آدم‌ها نشون بده
‫و از این طریق به عمق وجودشون برسه،
‫آیا میشه این رو به زیبایی‌های ‫طبیعت هم تعمیم داد؟
‫یه فیلمساز نمی‌تونه ‫مثل مونه، کنار رود سن،
‫زمستون ۱۸۷۹- ۸۰،
‫رودخونه رو وقتی که تکه‌های ‫یخ روش شناور بودن، نقاشی کنه؟
‫این تو یه فیلم جایی نداره؟
‫می‌تونم باهات حرف بزنم؟
‫- حتماً.
‫- وقتی خرید می‌کنی... ‫- من برای
‫همه خرید می‌کنم. ‫- خب، متوجه شدم
‫که وقتی برای همه خرید می‌کنی،
‫جنس‌ها رو مستقیم تو ‫کابینت‌های آشپزخونه می‌ذاری.
‫- کجا باید بذارمشون؟ ‫- خب، اگه روزنامه‌ها رو بخونی...
‫- کدوم روزنامه‌ها؟ ‫- خب، اگه توصیه‌ها رو دنبال کنی،
‫باید جنس‌ها رو یه ‫مدتی بیرون بذاری،
‫حداقل چهار ساعت،
‫تا هر آلودگی سطحی از بین بره.
‫- کدوم سطح‌؟ ‫- همه سطحی.
‫بسته‌بندی‌های ‫پلاستیکی، قوطی‌ها...
‫- لبنیات چی؟ ‫- آره خب،
‫لبنیات، مسلماً. ‫- متأسفم،
‫من نمیذارم بیرون بمونن.
‫- چرا؟
‫- من زنجیره سرد رو رعایت می‌کنم.
‫- چطور؟ ‫- من سعی می‌کنم از رشد
‫باکتری‌ها جلوگیری کنم.
‫استافیلوکوک، ‫لیستریا، سالمونلا...
‫- نه خب اگه می‌خوای از
‫قطع زنجیره سرد جلوگیری کنی... ‫- آره.
‫- ... این بیشتر واسه ‫مواد منجمد مهمه، ها.
‫- نمی‌دونم. ‫- من می‌دونم.
‫- ترجیح میدم ریسک نکنم.
‫- ما داریم درباره ‫کووید حرف می‌زنیم
‫و تو، درباره زنجیره سرد؟ ‫- اگه آدم محتاط باشه،
‫واسه همه چیز هست.
‫تو همه دستگیره‌ها رو ‫با وایتکس تمیز کردی.
‫- وایتکس رقیق شده. ‫- این خیلی مضره.
‫- خب، من حاضرم ‫سرکه سفید استفاده کنم.
‫شیش تا بطری سفارش ‫دادیم. ولی فایده‌ای نداره.
‫می‌تونی چک کنی.
‫با کارول ناهار نمی‌خوری؟ ‫- نه.
‫امروز روزه‌ست.
‫متخصص تغذیه‌ش ‫بهش توصیه کرده.
‫- خب...
‫من ازت نمی‌خوام کیسه‌ها ‫رو زیر آفتاب بذاری.
‫می‌تونی بذاریشون تو سایه.
‫هوا اونقدرام گرم نیست. ‫- نه.
‫به نظرم خیلی خطرناکه.
‫- خب، کووید هم یه خطره.
‫- هرکسی اولویت‌های خودشو داره. ‫- تو سختگیری می‌کنی.
‫درباره زنجیره سرد؟
‫- همینه.
‫- می‌دونی که منطقه ‫ما تو ناحیه قرمزه؟
‫- این قسمت اسون نه. ‫- آها، باشه.
‫نمی‌دونستم اسون ‫به مناطق تقسیم شده.
‫این یه خبر تازه‌ست، ها.
‫نمی‌دونم از کی این اطلاعات رو ‫داری. خوشحالم که به منم گفتی.
‫- نه، من اینو نگفتم. من از ‫عقل سلیمم استفاده می‌کنم.
‫نه از وسواس‌هام.
‫- من به قوانین بهداشتی اهمیت میدم
‫اونم تو زمان بدترین اپیدمی‌ای ‫که تا حالا تجربه کردیم.
‫زمانی که جمعیت جهان ‫برای اولین بار قرنطینه شده.
‫پس این یه وسواسه؟
‫هان؟ من دارم هذیون میگم؟
‫- یادآوری می‌کنم که ‫آنفولانزای هنگ کنگ سال 1968
‫یک میلیون قربانی گرفت.
‫این همه شلوغش نکردیم.
‫- پس به نظر تو،
‫این یه چیز خوبه یا یه چیز بد؟
‫درسته، یک میلیون مرده، ‫چرا باید نگرانش باشیم؟
‫بیا آنفولانزای هنگ کنگ رو به ‫عنوان مثال، به عنوان الگو بگیریم
‫و همون کار رو بکنیم.
‫- من این رو نمیگم. ‫- پس چی میگی؟
‫- این حساسیت به نظرم ‫زیادیه، حتی مسخره‌ست.
‫- می‌تونم بگم که از نظر سینما،
‫ما کاملاً مشکل رو ‫دست کم می‌گیریم.
‫- با اینکه
‫جلساتی برای تعریف پروتکل‌های ‫جدید در فیلمبرداری‌ها هست.
‫- چرت و پرته، همین.
‫- چرا این رو میگید؟ ‫- فکر می‌کنم
‫نمیشه با قوانین ‫فاصله‌گذاری فیلم ساخت.
‫غیرعملیه. ‫- این یه موضع
‫افراطی و غیرواقع‌بینانه‌ست، ‫پیشنهاد شما چیه؟
‫- من، هیچی.
‫قصد ندارم سلامتیم رو تو ‫یه فیلمبرداری به خطر بندازم.
‫می‌تونم بگم هیچوقت تو زندگیم، کمتر ‫از الان خودمو فیلمساز حس نکردم.
‫خب فرض کنیم که فیلم بسازیم.
‫نمی‌دونم تا چه زمانی.
‫تازه باید مردم ریسک ‫دیدنشون رو قبول کنن.
‫- شما نه؟ ‫- مخصوصاً من نه.
‫- ببخشید، یه لحظه مزاحمت میشم.
‫- بله؟ ‫- دارم سفارش
‫سوپرمارکت ارگانیک رو میدم. ‫دم غروب تحویل میدن.
‫- عالیه. ‫- خواستم ببینم...
‫کلم می‌خوای یا نه.
‫- نه، نمیخوام.
‫- باهاش پوره درست کرده بودی.
‫- مطمئنم، نمیخوام.
‫- باشه.
‫مزاحمت نمیشم.
‫- عذرخواهی می‌کنم، من...
‫- خواهش می‌کنم.
‫- شما درخواست هنرمندان ‫آزاد رو امضا کردید؟
‫- این کمترین کاریه که میشه کرد.
‫و این از طرف ‫دوستم ژان بالیبار بود.
‫ولی خب، در اصل... ‫- بله؟
‫- نکته دیگه ای ندارید؟
‫- نه. فکر می‌کنم وضعیت کار
‫هنرمندان، آزاد هست و خواهد موند،
‫و برای مدتی ناامیدکننده،
‫و باید حتماً بهشون کمک کرد.
‫ولی خب...
‫در مقایسه با ویرانی اجتماعی
‫و ورطه فقر و پریشانی
‫که کل جامعه رو تحت تاثیر ‫قرار میده و در سراسر دنیا هم هست،
‫این یه قطره تو اقیانوسه.
‫- آینده رو چطور میبینی؟ ‫- هیچی نمیبینم.
‫من که غیب‌گو نیستم.
‫نه، فقط میدونم که...
‫اوم...
‫سالن‌های سینما و ‫محل‌های فیلمبرداری
‫کانون‌های بالقوه ‫برای همه‌گیری هستن.
‫و تا وقتی که با یه ‫واکسن مطمئن کنترل نشه،
‫برای ما جای خوبی نیست.
‫- تا اون موقع چی؟ ‫- تا اون موقع؟
‫به نظر من،
‫هیچی.
‫به جز
‫این ضرورت که
‫راه‌های جدیدی برای ‫ساختن فیلم تصور کنیم،
‫که سازگار باشه
‫با شرایط جدید دنیای واقعی.
‫- در واقع،
‫- هر کسی به فکر خودشه. ‫- آره.
‫- و صنعت به نابودی کشیده میشه. ‫- نه!
‫نگران نباشید، صنعت نابود نمیشه.
‫دیر یا زود خودش رو ‫دوباره جمع و جور می‌کنه
‫و یه سری قوانین و مقررات
‫سختگیرانه‌ای واسش می‌ذاره
‫که دیگه هیچ آزادی‌ای
‫و جا برای نفس کشیدن توش نمونه.
‫این کتابخونه پدرمه.
‫اینجا هم، زمان متوقف شده.
‫اون کتاب‌هاش رو تو ایتالیا صحافی ‫می‌کرد، بر اساس نوع و کشور.
‫قهوه‌ای با گل‌های زنبق ‫برای ادبیات کلاسیک فرانسه.
‫کرم رنگ با ستاره‌های کوچیک
‫برای ادبیات معاصر فرانسه.
‫زرد برای تئاتره.
‫رنگ هلویی برای تاریخه.
‫و سیاه، که مورد علاقه‌ترینمه: ‫حوادث در طول تاریخ.
‫از نوجوونی، به طور ‫وسواس‌گونه می‌خوندمشون.
‫و بعد دیگه صحافی و ‫طبقه‌بندی‌شون رو متوقف کرد.
‫و اونا بیشتر از فضای ‫قفسه‌های موجود انباشته شدن.
‫مجموعه جهان اشکال ‫خیلی جا می‌گرفت.
‫آندره مالرو تو انتشارات ‫گالیمار چاپش رو شروع کرد.
‫مثل پلیاد، ولی برای تاریخ هنر.
‫جلد اول درباره سومر بود،
‫بعد هیتی‌ها، آشور،
‫تمدن‌های جذاب
‫که باعث ایجاد کسل‌کننده‌ترین ‫سالن‌ها تو موزه‌های بزرگ شدن.
‫پدرم سکه‌هایی که دور و بر ‫بود رو تو یه جعبه جمع می‌کرد.
‫و وقتی مبلغ کافی می‌شد،
‫منو می‌برد برای خرید کتاب‌های ‫هنری به خیابون پون دو لودی شماره 5
‫به انبار هاشِت که اون ‫موقع توزیع‌کننده گالیمار بود.
‫پدرم که تو روبر لافون ‫کار انتشارات رو انجام میداد
‫از 30 درصد تخفیف ‫همکاری برخوردار می‌شد.
‫آخرین باری که باهاش ‫رفتم، 13 سالم بود،
‫دو تا کتاب تک‌نگاری ‫درباره بونار و وویار خریدیم
‫که هنوز یادمه.
‫در واقع، اونا اینجان و ‫گاهی ورق می‌زنمشون.
‫اون موقع نمی‌تونستم ‫تصور کنم که کارهاشون،
‫به خصوص آثار بونار،
‫چقدر الهام‌بخش آینده من می‌شه.
‫ - پدرم تا آخرین روز زندگیش،
‫دلش می‌خواست که در نظافت
‫ کامل و دقیق باشه.
‫[مصاحبه با ژان رنوار، رادیو فرانسه، سال 1958]
‫ دو سه روز آخر، تونست
‫ فنجون قهوه همیشگیش رو بخوره.
‫ دوست داشت
‫ موقع بیدار شدن قهوه ‫تلخ بخوره، با نون و کره.
‫بعد مثل هر روز ‫می‌نشوندیمش روی این صندلی،
‫ این تخت روان که براتون گفتم.
‫ و حتی دو روز قبل از فوتش،
‫اصرار داشت که بره تو باغ و ‫کشیدن یه منظره رو شروع کنه.
‫ رو همین حساب بردیمش تو باغ.
‫ سعی می‌کردیم
‫ این تخت رو زیاد تکون ندیم.
‫آهسته حرکت کردن ما ‫کمی خلقش رو تنگ می‌کرد.
‫ می‌گفت: تندتر ببرین!
‫ ما تندتر می‌رفتیم،
‫بعد همونجایی که گفت ‫وایسید، گذاشتیمش.
‫ و بعد نظرش عوض شد.
‫ یه کم جلوتر رفتیم.
‫ و بعد به درختای زیتون نگاه کرد.
‫به جرأت می‌تونم بگم تو ‫درختای زیتون غرق شد.
‫ ولی درد داشت. خیلی درد می‌کشید.
‫ و گاهی اوقات، اون که ‫هیچوقت شکایت نمی‌کرد
‫یه ناله کوچیک ‫از دهنش در می‌اومد.
‫ و بعد بوم رو روی ‫سه‌پایه جلوش گذاشتیم.
‫ و جعبه رنگ‌ها رو باز کردیم.
‫ پالت آماده بود. خودم ‫آماده‌ش کرده بودم.
‫ دقیقاً همون دوره‌ای بود که ‫خیلی تو رنگ‌ها صرفه‌جویی می‌کرد.
‫ رنگ‌های خیلی کم، پالت تمیز،
‫ قلمو رو گذاشتیم تو دستش.
‫ و شروع کرد به برداشتن رنگ
‫ و گذاشتشون روی بوم.
‫ و دیگه ناله نکرد.
‫ چشماش برق زد.
‫ما احساس می‌کردیم که ‫شادی، شادی نقاشی کشیدن
‫داشت وجودش رو تسخیر می‌کرد
‫و بعد از چند دقیقه، ‫شروع کرد به زمزمه کردن
‫اینجوری می‌تونم پایان زندگی ‫پدرم رو براتون تعریف کنم
‫بقیه‌اش، خب...
‫پرات، پزشک جراح، ‫دوستمون، اومد و مراقبت کرد...
‫سعی کرد لحظات آخرش ‫رو براش تا حد ممکن
‫کم درد کنه، و همین دیگه
‫و خب، اینطوری مجموعه ‫گفتگوهای ما تموم میشه
‫این چی بود؟
‫من اون طرف بودم ‫چند تیکه‌اش رو شنیدم
‫- یه پادکست که پل بهم ‫معرفی کرد درباره ژان رنوار
‫- کارگردان سینما؟ ‫- آره. پیر آگوست رنوار
‫پدرش بود یه کتاب درباره‌اش نوشته
‫به قول پل خیلی شگفت‌انگیزه
‫- انگار درباره مرگ حرف می‌زد
‫- خیلی ساده دربارش حرف می‌زنه
‫همونجوری که باید، دربارش حرف زد
‫- می‌خواستم ازت تشکر کنم
‫- بابت چی؟ ‫- نمی‌دونم، اینکه منو اینجا
‫با سخاوتمندی پذیرفتی
‫کار راحتی نبود ‫برنامه‌ریزی نشده بود
‫- به نظر طبیعی می‌اومد ‫- نه واقعاً
‫می‌دونی، با اتین این ‫اولین باره که ما...
‫که با هم زندگی می‌کنیم ‫- فکر می‌کردم
‫- خیلی وقته با همید ‫- آره مدتیه با همیم
‫ولی مخفیانه
‫زنش بود، خانواده‌اش بودن الان که ‫ترکشون کرده، همه چی فرق کرده
‫باید یه سری چیزا ‫رو از نو پیدا کنیم
‫قایمت می‌کرد؟
‫- یه جورایی، آره
‫- اذیت شدی؟
‫- نه. ولی نباید
‫بیشتر از این طول می‌کشید
‫- ولش می‌کردی؟ ‫- آره
‫- ولی...
‫می‌دونی
‫منم خیلی وقت نیست ‫که با پل زندگی می‌کنم
‫بین یک تا دو سال، نه بیشتر
‫- جدی؟ ‫- اوهوم
‫- فکر می‌کردم خیلی وقته ‫- نه، قبلش
‫با دخترش تنها زندگی ‫می‌کرد حضانت مشترک داشتن
‫- الان پیش مادرشه؟
‫- آره الان قبل از اینکه تو بیای
‫اینجا بود؛ به زودی ‫برمی‌گرده، نمی‌دونیم کی؟
‫پل خیلی دلتنگشه
‫عادت داشت تو درساش کمکش کنه
‫- جالبه
‫انگار از روز ازل با هم بودین
‫- منم همین حس رو دارم
‫ولی اینطور نیست
‫- من نمی‌تونم احساس ‫کنم جام اینجاست
‫تازه از دل یه ازدواج شکست ‫خورده و یه طلاق دردناک بیرون اومدم
‫دخترمون حضانتش مشترکه؛ ‫باعث درگیری میشه
‫قرنطینه هم که شده قوز بالای قوز.
‫خیلی دلم براش تنگ شده
‫- به خاطر اتین از هم جدا شدین؟
‫- نه، قبلش بود
‫رابطه با اتین منو از ‫اون وضعیت درآورد
‫- آره، ولی شاید
‫خب اینکه مخفی بودی...
‫- آره
‫فکر می‌کنم یه جور ‫عقده میده به آدم
‫یه حس ناامنی
‫- که ولت هم نمی‌کنه
‫- انقدر تابلوئه؟ ‫- نه!
‫با اتین
‫خوشبخت بودیم
‫سفر رفتیم
‫ولی این اولین باره ‫که دروغ نمی‌گیم
‫که می‌تونن ما رو به ‫عنوان یه زوج واقعی ببینن
‫- می‌فهمم
‫اینو تو نگاهت حس ‫کردم؛ بابتش ممنونتم.
‫- صبر کن، صبر کن، نگو!
‫- خب؟
‫- صبر کن، صبر کن
‫- بگو دیگه!
‫- آره، صبر کن، صبر کن
‫آها آره، همینه! اسنوپی ‫در مقابل رد بارون
‫- از رویال گاردزمن
‫- از کجا پیداش کردی؟
‫- اتفاقی پیداش کردم ‫تو یه آلبوم تو آیتونز
‫- ولی
‫چند دهه است که نشنیده بودمش
‫- آه؟ نه اخیراً شنیدیش
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، آره
‫تارانتینو ازش استفاده کرد تو ‫فیلم روزی روزگاری در هالیوود
‫آره، اون صحنه‌ای که ‫لئوناردو دی‌کاپریو تو استخره
‫رو تشک بادیش با هدفون گوش میده
‫- عجب حافظه‌ای ‫- خوب یادمه
‫به نظرم عجیب اومد
‫- همین خوبه دیگه که عجیبه
‫صبر کن، الان...
‫یه آهنگ کمیاب دارم
‫یه کمیاب، صبر کن ‫- جدی؟
‫- اوم...
‫شروع شد
‫یکی فوت می‌کنه
‫- آه، آره دیگه، نه. ‫این خیلی آسونه.
‫با صدای چیلوم، آره.
‫اِه، این کوینتسنس هست
‫- ناتینگ هیل گیت.
‫- مرسی.
‫مرسی.
‫- نه ولی خیلی بدن.
‫- اوه، خواننده‌اش ‫وحشتناک بود. راجا رام.
‫- مال کی هست؟ خوشم میاد. ‫- هان! خوشت میاد؟
‫- اواخر دهه 60، یه همچین چیزی.
‫حالا یکی دارم، گوش کن.
‫تمرکز کنید، توجه کنید. ‫- باشه باشه.
‫- تمرکز.
‫- آه آره دیگه. خب این ‫الویز از بری رایانه.
‫- مطمئنی؟ ‫- می شناسمش.
‫- آه نه. کیه؟
‫- تیتراژ یه سریال خیلی معروفه. ‫- نه، نه.
‫ - هر شب...
‫- هان! ‫- اوه!
‫- نسخه کلود فرانسوا.
‫- نه نه، این کارو با ‫من نکن! نه، نه، نه، نه!
‫- چرا؟ ‫- افتضاحه.
‫- بابا خوبه! من عاشقشم.
‫- اینو دوست داری؟ ‫- آره.
‫- نه نه، خواهش می کنم.
‫تو رو خدا، نه، نه، نه! ‫- چرا
‫الویز نه، نه، نه.
‫- خیله خب، بسه. بسه، تمومش می کنم. ‫- صبر کن.
‫نمی خوای آلبوم جان پراین ‫رو بذاری که من دوستش دارم؟
‫آلبوم جان پراین با دوئت ها.
‫من عاشق Falling in love again هستم.
‫- دیگه گرسنه نیستید؟ ‫- خوبه.
‫سالاد، ژامبون، پنیر، خوبه. ‫- من می خوام
‫یه کرپ درست کنم.
‫هنوز مایه کرپ مونده. ‫دارم تابه رو گرم می کنم.
‫- ما فکر می کردیم... ‫- عالی بود.
‫هنوز یه کم جا دارم. ‫کارول، کرپ می خوای؟
‫- هوم.
‫- فکر می کنی ناراحته؟ ‫- نه. خب راستش آسون نیست
‫که خودتو با عادت های غذایی
‫همه وفق بدی.
‫- آره. ‫- دیگه نمی شه از پسش بر اومد.
‫- مخصوصاً که به ‫کرپ هاش اهمیت میده.
‫- خیلی وقته؟
‫- خب، یه مدتی میشه، ‫آره. عادتش شده.
‫- می فهمم. مثل یه درمانه.
‫- فکر کنم خوب از آب ‫در اومده. ژامبون پنیر.
‫نمی خواید؟
‫- نه، من گلوتن نمی خورم. ‫- آه، ببخشید.
‫آره، البته، بهم گفته بودی.
‫تو می خوای؟ ‫- نه مرسی.
‫- یه کوچولو؟ ‫- نه.
‫- اوه، این کارو نکن... ‫- خب...
‫- ما می ریم فیلم ببینیم. ‫منتظرتون بمونیم؟
‫- چی می خواید ببینید؟ ‫- نمی دونم.
‫شاید یه فیلم گیتری.
‫- مگه چندتا ندیدید؟ ‫- آره.
‫مثل مواد مخدر سنگینه.
‫- یا یه فیلم رنوار. می خواستیم ‫دوباره النا و مردها رو ببینیم.
‫- نه، مرسی. ترجیح میدم ‫قبل خواب کتاب بخونم.
‫راستی...
‫- بله؟ ‫- اشکالی نداره
‫صدا رو خیلی بلند نکنید؟
‫- ما خیلی بلند نمی ذاریم. ‫- صدا رو بلند نمی کنیم.
‫- درست زیر اتاق ماست.
‫- از بچگی همینجوری بوده.
‫- شرمنده.
‫یه کم عادت های ‫پیرها رو پیدا کردم.
‫- مشکلی نیست. ‫- من معذرت می خوام.
‫- مراقبیم.
‫- دیشب مجبور شدیم گوش گیر بذاریم.
‫- من هیچوقت نمی ذارم ‫چون مضطربم می کنه.
‫- نه ولی اتین، دیشب ‫ما یه فیلم صامت دیدیم.
‫- فقط موسیقیش خیلی بلند بود.
‫- ولی چون دیروز بهم
‫تذکر دادی،
‫مراقب بودیم صدا ‫رو کمترین حد بذاریم.
‫- آره، اونجا خیلی کم بود.
‫- حالا امشب از اینم کمتر ‫می کنیم، تا اینجا که اومدیم.
‫- همین کارو می کنیم. ‫- ممنونم که امشب این کارو می کنی.
‫- نه ولی فقط می خوام ‫بدونم، از این به بعد اینجا،
‫ما فقط فیلم های صامت می بینیم؟
‫- تو بهم گفتی که اینا ‫رو بیشتر دوست داری.
‫- آره، ولی نه دیگه فقط اینا رو.
‫- این روزا بی خوابی دارم.
‫خب، دارم یه دوره ‫سختی رو می گذرونم.
‫سحر بیدار میشم. خوشایند نیست.
‫- خب ببین، کم کم تنظیمش می کنم.
‫و وقتی خیلی بلنده، می‌دونی چیکار می‌کنم؟
‫کمش می کنم. ‫- خب، همین کارو می کنیم.
‫- خیلی بزرگواری می کنی. ‫- پس یه فیلم حسابی ببینید.
‫- تعارف نکن با جارو ‫حسابی تمیز کن.
‫- نه تعارف نمی‌کنیم.
‫- شب بخیر.
‫- چرا خواستی نامه‌های ‫الوئیز و آبلار رو بخونی؟
‫- شبکه آرته ازم خواست یه ‫مستند درباره مادام بوواری بسازم.
‫توش به عشق الوئیز ‫و آبلار اشاره میشه.
‫- آه، پس نخونده بودی.
‫- کلی می‌دونستم، خیلی مبهم.
‫- آره آره، منم همینطور.
‫- خب، به غیر از اونکه ویون میگه.
‫- ویون؟
‫- آره دیگه، تو تصنیف ‫بانوان روزگاران گذشته .
‫ کجاست آن الوئیز خردمند
‫ که به خاطرش اخته ‫شد، و سپس راهب گشت
‫ پیر ابیلار
‫ در سن دنی؟ ‫- جدی؟
‫چه حافظه‌ای.
‫- کار خاصی نکردم.
‫براسنس روش آهنگ ساخته بود،
‫یه نسخه خیلی قشنگ.
‫خیلی گوشش دادم.
‫- می‌تونم بهت بگم که ‫الوئیز اصلاً خردمند نبود.
‫اون عاشقانه شیفته آبلار بود.
‫و اون، حتی بعد از اینکه قربانی
‫انتقام کشیش فولبر شد...
‫- اخته شد و بعد راهب...
‫- ... اخته شد و بعد راهب،
‫همچنان اصرار داشت بهش ‫توضیح بده که عشق به مسیح مهمتره.
‫- نامه‌های الوئیز فوق‌العاده‌ست.
‫خب متأسفانه، فقط ‫دوتا نامه نوشته.
‫خیلی کمه. ‫- خیلی کمه،
‫ولی شاهکاری از زبان فرانسه.
‫درباره میل جسمانی با عبارات ‫آزاد و صریح حرف میزنه.
‫اون با شور و اشتیاقش ‫هدایت میشه. نامه‌های آبلار
‫در مقایسه با ‫نامه‌های اون کم‌رنگه.
‫- میدونی، فکر می‌کنم ‫الوئیز بخشنده و صبور بوده
‫که درس‌های
‫عجیب و بی‌روح آبلار رو
‫پذیرفته.
‫- ولی چیزایی که می‌نویسه قشنگه.
‫آره خب ولی قابل قیاس با مدرنیته خیره کننده
‫نامه‌های الوئیز، نیست.
‫- کتاب تو دفتر بود. تو درش آوردی؟
‫- آره.
‫می‌خواستم دوباره بخونم
‫نامه‌های راهبه پرتغالی رو.
‫تو همون جلد بود.
‫اینا دو تا تک‌گویی ‫از دو زن عاشقه،
‫که نوشته شده خطاب به
‫مردهایی که از ‫خواسته‌های این زنها
‫و عمق احساساتشون سر در نمیارن.
‫- به دلیل خاصی می‌خوندیش؟ ‫- آره.
‫می‌خواستم یه فیلم تاریخی بسازم
‫با کریستن استوارت.
‫خب، دنبال ایده می‌گردم.
‫- به عنوان راهبه پرتغالی؟ ‫- آره، می‌دونم. اصلاً جور درنمیاد.
‫- هوم.
‫- البته پیچیده‌تر از اینه.
‫راستشو بخوای، چیزی که برام جالبه،
‫ارتباط بین زندگی و فیلمبرداریه.
‫هم شخصیتی که بازی می‌کنه
‫و هم اینکه چطور با ‫سرنوشتش هماهنگ میشه.
‫- خب، مشکل چیه؟
‫- نامزد راهبه پرتغالیه.
‫فرانسویه. واقعاً خیلی بی‌مصرفه.
‫می‌دونی، یه جورایی
‫مثل اون هوسار انگلیسی ‫تو داستان آدل هـ.
‫خیلی نسبت بهش بی‌تفاوته. ‫در نتیجه، زیاد اهمیتی نداره.
‫- نسبت به اون؟ ‫- نه، نسبت به خودش. می‌دونی،
‫فقط یه تک‌گویی می‌مونه.
‫خب، برای ساختن فیلم کافی نیست.
‫- یه تک‌گویی قربانی‌وار. ‫- نه، فوق‌العاده‌ست.
‫یه جورایی مثل ‫آثار راسین می‌مونه.
‫ولی خب،
‫بی مخاطب.
‫- متأسفم.
‫کریستن استوارت رو به عنوان ‫راهبه پرتغالی دوست داشتم.
‫- منم همینطور.
‫می‌خوای مسابقه بدیم؟
‫سلام. من برژه هستم. ‫برای سفارش اومدم.
‫- سلام. چرخ دستی چهارمه. ‫- بله، بله.
‫سه، چهار... ممنون. روز بخیر.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫ - چطور درست دست‌هامون رو بشوریم؟
‫ دست‌ها رو خیس کنید.
‫ به اندازه کافی صابون بردارید.
‫ کف دست‌ها رو به هم بمالید.
‫ با کف یک دست، حرکت رفت و برگشتی
‫ روی پشت دست دیگه انجام بدید.
‫ بعد جاشون رو عوض کنید.
‫ نوک انگشتان یک دست رو ‫روی کف دست دیگه بچرخونید،
‫ بعد جاشون رو عوض کنید.
‫ دست‌ها رو با حوله کاغذی ‫با دقت و ضربه‌ای خشک کنید.
‫- خوبی؟ ‫- خیلی خوب.
‫- از تحویل گرفتن سفارش می‌ترسیدی؟
‫- در واقع، خیلی منظم و ‫مرتب سازماندهی شده.
‫اونا ماسک میزنن. تحویل ‫گرفتن تو پارکینگ انجام میشه.
‫و بعد، برات جعبه میارن.
‫- آخیش. ‫- و مهمتر از همه، فاصله ایمنی
‫رو رعایت میکنن. هیچ تماسی در کار نیست.
‫- پول رو چطوری میدی؟
‫- خیلی سادهست، کارت به کارت.
‫- باشه.
‫و بعدش، لباسهات رو ‫میندازی تو ماشین لباسشویی.
‫- به هر حال خیلی امن‌تره، آره.
‫- راستی،
‫اتین می‌پرسید، وقت ‫کردی بری نونوایی؟
‫من...
‫من هنوز آماده رفتن ‫به نونوایی نیستم.
‫تازه، میتونم بدون نون سر کنم.
‫- فکر کردم نونوایی ‫رفتن یه کم سخته برات.
‫پس اون میره. ‫- آره، میشه بهش بگی
‫ماسکشو بزنه؟ ‫- میزنه.
‫- و ژل بزنه به دستاش. ‫- این کارو میکنه.
‫- دور مچ دستش و ‫- بین انگشتاش.
‫- ممنون.
‫- اول میتونم اپلیکیشن ‫رو دانلود کنم.
‫- وقتی پشت سیستمت رسیدی ‫بهم زنگ بزن. راهنماییت میکنم.
‫تو به یه میکروفون نیاز داری. ‫- ولی من ندارم.
‫- برات میفرستیم یکی رو. ‫- باشه.
‫ولی پس لطفاً تمام ‫احتیاط‌های ممکن رو بکنید.
‫این برای برادرمه ‫که خیلی وسواسیه.
‫- آره، میشناسیم. بدترشم دیدیم.
‫یه مجری خیلی ‫معروف که اسمشو نمیگم
‫خواست که پیک دستکش داشته باشه،
‫بسته‌بندی میکروفون رو ‫با مواد ضدعفونی تمیز کنن
‫و بسته رو پشت در خونه‌ش بذارن.
‫و یه روز کامل صبر ‫کرد تا اومد برش داشت.
‫- دقیقاً مثل برادر منه.
‫- آدرس رو بده،
‫میذاریمش دم در، بعداً برش دار.
‫اینجوری برادرت خیالش راحت میشه.
‫خب، ماکسیم رو میفرستم.
‫- خب، همه چی روشنه؟
‫- من با تکنولوژی زیاد راحت ‫نیستم، ولی فکر کنم از پسش بربیام.
‫- مهمه که ظهر پخش ‫زنده داشته باشیم.
‫من فکر میکردم به یه ‫فرمتی مثل آهنگ روز .
‫این حس رو میده ‫که زندگی ادامه داره.
‫- برای شب، پخش تکراری میذاریم؟
‫- آره، سری برنامه‌هات درباره ‫برایان ویلسون و بیچ بویز.
‫شاده. اینو شنونده‌ها میخوان.
‫ایده اینه که اول،
‫یه گفتگو با لور آدلر ‫داشته باشی که قبل از توئه.
‫- اون پخش زنده داره؟
‫- نه، همینطوری، پخش ‫تکراری. خونه‌ش نشسته.
‫اون مقدمه و پایان رو میگه، ‫وصلتون میکنیم و تو شروع میکنی.
‫- ولی میخوای کی اینو انجام بدی؟
‫- همین الان نه. از هفته دیگه.
‫راستی، ایده‌ای داری؟ ‫خوبه که به روز باشیم.
‫- البته، میتونیم یه برنامه به ‫یاد قربانیان کووید بسازیم.
‫دیوید گرینفیلد، نوازنده ‫کیبورد استرنگلرز.
‫پل اوکنفولد که تهیه‌کننده ‫پرایمال اسکریم بود...
‫- آره، آره... ‫- مانو دیبانگو، جان پراین
‫- البته، آره، ولی این ‫چیزی نبود که تو ذهنم بود.
‫من تصور می‌کردم یه چیزی رو عوض کنه...
‫فکر و خیال رو.
‫ولی این برنامه توئه، ‫انتخاب با خودته.
‫- آره، نباید زیادی غم‌انگیز باشه.
‫- آره، همینه. دقیقاً، ‫خیلی غم‌انگیز نباشه.
‫- بهترین کار رو میکنم. ‫- چیزی که درباره تو فوق‌العادست،
‫اینه که باعث میشی ‫ما با هنرمندها آشنا بشیم
‫و همه چیز رو زنده و پویا میکنی.
‫- با توت‌فرنگی‌ها چیکار کنیم؟ ‫- یادم رفته بود.
‫- آره.
‫فکر کنم یه کم خراب شدن.
‫میخوام کمپوت درست کنم.
‫- تو کدوم قابلمه؟ اون ‫کوچیکه رو که سوزوندیم.
‫- آره، میدونم، انداختمش دور.
‫سفارش دادم. امروز صبح رسیدن.
‫- بازم آمازون؟ این دیگه خل بازیه؛
‫- اتفاقاً، مستقیم از سایت ‫سوئدی سفارش دادم.
‫و یه قابلمه گرفتم، ببین.
‫و یه قابلمه کوچیک، نگاه کن.
‫- تو میخوای چی تو یه ‫قابلمه کوچولو بپزی؟
‫- از چدن مشکیه با دسته چوبی.
‫به نظرم قشنگ اومد.
‫- چند خریدیش؟
‫- 90 یورو، به علاوه هزینه ارسال.
‫- 90 یورو برای یه قابلمه کوچولو که ‫نمیدونی اصلاً ازش استفاده میکنی یا نه؟
‫- خب، از قابلمه کوچیکه ‫برای توت‌فرنگی‌ها استفاده کنم؟
‫- خواهش میکنم، راحت باش.
‫- خب...
‫نه چون دوباره داشتی ‫از آمازون حرف میزدی.
‫تو با آمازون مشکل داری؟
‫- آره، من با آمازون مشکل دارم.
‫- نه چون مغازه‌ها بستن.
‫من چیکار میتونم بکنم؟
‫از کسایی که از این نمد واسه ‫خودشون کلاه میبافن، حمایت نکن
‫- تقصیر من نیست که ‫تو دوران قرنطینه هستیم.
‫و فکر می‌کنم خرید ‫آنلاین خیلی راحت‌تره.
‫- و این باعث نابودی کسب ‫و کارهای کوچک میشه.
‫- خیلی وقته که فروشگاه‌های ‫بزرگ اونا رو نابود کردن.
‫- اونایی که موندن.
‫- و برعکس،
‫این فروشگاه‌های بزرگ ‫هستن که از آمازون می‌ترسن.
‫- چرا؟ ‫- چون می‌ترسن
‫مردم دوباره عادت کنن چیزایی ‫که نیاز دارن رو آنلاین بخرن.
‫- هم نزن. آب میندازه، ‫نمیذاره بپزه.
‫- آها.
‫ببخشید.
‫- برای کتاب‌ها، کلی سایت ‫فرانسوی جایگزین هست.
‫- یه سایت پیدا کردم که ‫همش با نوشتار فراگیر بود.
‫راستش رو بخوای، ‫کاملاً ناامیدم کرد.
‫- تو بدجنسی می‌کنی.
‫- به هر حال، بیشتر این سایت‌ها
‫تو رو به کتابفروشی‌های محلی ‫که بسته هستن ارجاع میدن.
‫ما تو خونه‌ای هستیم که پر از کتابه.
‫هیچ عجله‌ای برای سفارش ‫کتاب از آمازون نیست.
‫تو این مورد حق با توئه.
‫این کتابخونه منو بهم میریزه.
‫- ولی دیدم که ازش کتاب برمی‌داری.
‫- بوالو توش بود.
‫- چرا بوالو؟ ‫- خب، راستش
‫یادم نمی اومد که هنر شاعری رو ‫خونده بودم یا نه.
‫- خب؟ ‫- باورت میشه، هنوزم نمی‌دونم.
‫بیت‌هاش اونقدر شبیه
‫ضرب‌المثل هستن که خب...
‫- چیزی که خوب درک ‫میشه راحت بیان میشه.
‫- این بوی سوختگی چیه؟
‫- وای، توت فرنگی‌ها!
‫- تو گفتی بهشون دست نزنم.
‫- من همچین چیزی نگفتم. ‫- چرا،
‫دقیقاً همینو گفتی.
‫ولی کاملاً سوختن.
‫نه قابلمه دیگه از دست رفته. ‫- نه بابا!
‫یه شب بذارش خیس بخوره، درست میشه. ‫- اصلاً.
‫نه تهش کاملاً سوخته شده!
‫نه ولی... ولی چه...
‫دیگه فقط به درد ‫دور انداختن می‌خوره.
‫- من نگفتم مراقبش نباش.
‫- نه، گفتی هم نزنش.
‫- تقصیر منه؟
‫- من همچین چیزی نگفتم. ‫- چرا گفتی!
‫- خب، گوش کن، بیا.
‫برای کرپ‌هات. ‫- مرسی.
‫- خواهش می‌کنم.
‫- اوم... وای نه!
‫مزه سوختگی میده. ‫میشه بریزمش دور؟
‫- آره، نگران نباش. ‫سطل آشغال اونجاست.
‫- صبر کن.
‫میگن می‌تونی قابلمه ‫رو با مایع ظرفشویی
‫و جوش شیرین بجوشونی.
‫خیلی خوب جواب میده. ‫- جوش شیرین داریم.
‫خریدم برای درست ‫کردن نون بدون گلوتن.
‫- کاملاً سوخته. ‫- بذارش خیس بخوره
‫تو سرکه سفید. درست میشه.
‫آه!
‫یه سایت دیگه هم هست که ‫پیشنهاد میده بندازیش دور.
‫- به نظرم اصلاً خنده‌دار نیست.
‫آه!
‫خوبی؟
‫ - تا اونجایی که تو این ‫شرایط میشه خوب بود.
‫ فیلمم متوقف شده.
‫ و می‌تونم تابستون سال ‫بعد ادامه بدم، شایدم بعدتر.
‫ غیر از این، خوبه. ‫ما تو روستاییم.
‫ هوا خوبه.
‫- بگو ببینم، خونه پدر ‫و مادر لویی خوبه؟
‫ - خیلی قشنگه.
‫ یه ترامپولین گذاشتن. ‫بریت تمام روز روشه.
‫ مسابقه پرش میذارن.
‫ وقتی می‌بازه، کل ‫روز بداخلاق میشه.
‫- آره خب، چیز جدیدی نیست.
‫خب تکالیفش چطوره؟
‫ - بهتر از وقتی که پیش توئه. ‫- چطور؟
‫ - باهاش آلمانی
‫ کار می‌کنی؟ ‫- من آلمانی بلد نیستم.
‫ - این صرف کردن فعل‌هاست که
‫- باید تکرار کنه. ‫- آره خب،
‫هر کاری از دستم برمیاد می‌کنم.
‫ - تمرکز کردن براش سخته.
‫ نمیذاری که همینطوری ‫تو اینترنت ول بچرخه؟
‫- اوم...
‫مدرسه تعطیله، تو ‫قرنطینه‌ست. برای بچه‌ها سخته.
‫یکم نسبت به همیشه ‫راحت‌تر می‌گیرم.
‫اینجوری که اون تعریف میکنه، ‫قضیه فرق می‌کنه.
‫- چطور تعریف می‌کنه؟ ‫- خوشحاله،
‫ ولی از نظر اینترنت، ‫براش مثل گولاگه.
‫ حدس می‌زنم پیش ‫تو قوانین راحت‌تره.
‫- آره خب،
‫میذارم آخر روز با دوستاش چت کنه.
‫اینطوری که کاملاً از ‫نظر اجتماعی منزوی نشه.
‫که به نظرم مطلوبه.
‫و اگه تکالیفش رو خوب انجام بده،
‫میتونه با تبلت من بازی کنه.
‫- چه بازی‌هایی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫بررسی نکردم کدوم بازی‌ها رو. ‫- تبلتت رو میدی دستش
‫و میذاری هر بازی‌ای ‫که میخواد انجام بده،
‫حتی اگه بعضی‌هاشون مضر باشن؟
‫- فکر می‌کنم این ‫بازی‌ها مضر نیستن،
‫ولی چک می‌کنم.
‫- ممنون میشم اگه این کار رو بکنی.
‫- اونجاست؟
‫- الان صداش می‌کنم. بریت!
‫- آه! اوه!
‫سلام عزیزم. سلام!
‫اوه...
‫- سلام بابا. ‫- سلام.
‫حالت چطوره؟ ‫- دوچرخه‌م کجاست؟
‫- اون...
‫جمع و جور شده.
‫تو آشپزخونه پشتیه. ‫- بابا،
‫میشه جلد ۲۲ جنگ قبیله‌ها ‫رو برام سفارش بدی؟
‫در واقع بهتره جلد ‫۲۲، ۲۳ و ۲۴ باشه.
‫- چرا سه جلد؟
‫- آخه پایان سیکل پنجمه. ‫- ولی،
‫من قبل از اینکه بری پیش مامانت
‫سه جلد برات سفارش داده بودم. ‫- می‌دونم.
‫جلدهای ۱۹، ۲۰ و ۲۱.
‫الان تقریباً نصف جلد ۲۱ رو خوندم.
‫- من نمی‌فهمم. هر سیکل چند جلده؟
‫- خب، شیش تا! برای همینه.
‫نمی‌تونی منو وسط داستان ‫ول کنی. خیلی بی‌رحمیه.
‫- خب، ببین،
‫یه کتابخونه عالی ‫خونه والدین لوئی هست.
‫- اونا کتابای قدیمی‌ان. ‫- چه بهتر.
‫مشکل چیه؟ ‫- ولی بابا،
‫تو نمی‌فهمی! باید ‫سیکل پنجم رو تموم کنم.
‫- نمی‌خوای چیز ‫جدیدی رو امتحان کنی؟
‫مثلاً پادشاهی‌های آتش.
‫- نه، خوشم نمیاد. ‫- چرا؟
‫- پوف، از اژدها خوشم ‫نمیاد. برام جالب نیست.
‫- نه، ولی باور کن! ‫- بابا!
‫- اصرار نمی‌کنم، ولی خب...
‫- بابا، وقتی برگشتم،
‫می‌تونم با تبلتت فیلم ببینم؟
‫- پیش مامانت اجازه داری؟
‫- اون هیچوقت تبلتش رو بهم نمیده.
‫- من فکر می‌کنم ‫گاهی اوقات بهت میده.
‫- نمی‌خواد نتفلیکس ببینم.
‫- نه چون من فکر می‌کنم ‫تو در هر صورت می‌بینی.
‫- چطور؟
‫- مثلاً با استفاده از رمزهای من.
‫بریت، دیدم که وارد شدی.
‫- از کجا می‌دونی؟
‫- خب ببین، برام نوتیفیکیشن میاد.
‫- یکی دو بار استفاده کردم. ‫- بیا اینجا.
‫مثل قبل قرار می‌ذاریم، باشه؟
‫اگه خوب درس بخونی، ‫تکالیفت رو خوب انجام بدی،
‫می‌تونی فیلم ببینی.
‫- نتفلیکس؟ ‫- نمی‌خوای چیز دیگه‌ای ببینی؟
‫چیزهای دیگه‌ای هم هست ‫که ممکنه خوشت بیاد.
‫- نتفلیکس؟
‫- باشه، یه قسمت.
‫- سه تا. ‫- نه، یکی یعنی یکی.
‫- سه تا! ‫- نه، ببین، دو تا. قبوله؟
‫- دو تا، قبوله. ‫- خب،
‫- تو خیلی تو چونه زدن ماهری. ‫- می‌دونم.
‫من برم. ترامپولین رو شروع کردن.
‫- آره، صبر کن، بریت!
‫تبلت رو حتماً به ‫مامانت برگردون، باشه؟
‫- قول میدم.
‫- آره؟
‫بریت! آره، خب...
‫من تو پارک رنو دارم می‌دوم.
‫به هر حال، تو راه‌های ‫روستایی ممنوعه.
‫اینجا با کسی برخورد نمی‌کنم.
‫دویدن تو زندگی من نسبتاً جدیده.
‫حدود ده سال. اونم ‫فقط تو تابستون.
‫بقیه سال، هیچ ورزشی نمی‌کنم.
‫قبلاً، نمی‌دونستم چطور بدوم. ‫نمی‌تونستم نفسم رو تنظیم کنم.
‫و خیلی زود خسته می‌شدم.
‫کم کم، بهش علاقه‌مند شدم. ‫نقاط مرجعم رو پیدا کردم.
‫از تلاش برای دویدن لذت می‌برم
‫و الان بهتر از وقتی که ‫۲۰ سالم بود می‌تونم بدوم.
‫اینجا، تو مونتابه، عادت‌های ‫قدیمی رو به یاد آوردم،
‫مثلاً، مسیر دور پارک.
‫از پله‌های باغچه میام پایین، ‫از کنار درختای گلابی رد میشم،
‫به سمت راست می‌پیچم به طرف ‫تاب، از پشت زمین تنیس رد میشم...
‫تا برکه میرم پایین،
‫از کنار حصار برمی‌گردم ‫بالا، که شیب تندی داره.
‫و به جنگل کوچیکی می‌رسم ‫که منو به ویلا برمی‌گردونه.
‫شش دور می‌زنم.
‫این همون مسیری بود که وقتی تو ‫دانشگاه سانسیه درس می‌خوندم می‌رفتم.
‫من تو سالن مطالعه کتابخونه ‫ملی قدیمی کار می‌کردم،
‫[پاورقی‌نویس مرموز، گوستاو لو روژ، نویسنده و شاعر] [اثر اولیویه آسایاس]
‫رو پایان‌نامه کارشناسی ارشدم.
‫موضوعش درباره ‫پاورقی‌نویس گوستاو لو روژ بود.
‫بلز ساندرار یه فصل از کتاب مرد ‫صاعقه‌زده رو به اون اختصاص داده.
‫این بیشتر درباره ارتباط نزدیک
‫بین شعر نمادگرایی ‫و احیای علومِ غریبه
‫[یوریس کارل هویسمانس]
‫تو فرانسه اواخر قرن نوزدهم بود.
‫[استانیسلاس دی گوایتا]
‫[الیفا لوی]
‫این منبع الهام من شد وقتی ‫فیلم ایرما وپ رو ساختم
‫یا وقتی یه مقاله درباره آثار کنث ‫انگر، کارگردان جادوگر نوشتم.
‫صبح‌ها، فقط تو ‫اون دوره از جوونیم،
‫قبل از اینکه برم ‫پاریس می‌رفتم دویدن.
‫باید زمستون بوده باشه.
‫یادمه یخ زده بود، بخار ‫نفسم تو هوا پیدا بود.
‫یادمه چقدر سخت ‫بود از برکه بیام بالا.
‫تو بهترین حالت، دو دور می‌زدم.
‫دوستش داشتم.
‫صبح‌ها، دم طلوع، ‫واقعاً فوق‌العاده بود.
‫ولی خاطرات خوبی از ‫اون دوره زندگیم ندارم.
‫کلر، که هنوز دوستش ‫داشتم، ولم کرده بود،
‫و فکر نمی‌کردم کسی ‫بتونه جاشو بگیره.
‫اون غیرقابل جایگزین بود.
‫اون اولین نفر بود، و الهام‌بخش
‫اولین تلاش‌های هنری من.
‫چرا داشتم فوق لیسانس می‌گرفتم، ‫جز اینکه از شرش خلاص شم؟
‫نمی‌خواستم معلم بشم.
‫نقاشی خیلی منزویم می‌کرد ‫و سینما هنوز باهام فاصله داشت.
‫- کسی اینجاست؟
‫- می‌فهمم چون سال دیگه،
‫دویستمین سالگرد تولد فلوبر میشه.
‫پس یه موضوع روزه. ‫البته به اصطلاح.
‫ام... ببخشید.
‫ولی این دلیل نمیشه که
‫درباره مادام بوواری به ‫شکل کلیشه‌ای حرف بزنیم.
‫می‌دونی، من اگه ‫بخوام مستند بسازم،
‫باید یه زاویه جدید پیدا کنم.
‫اگه زاویه نداشته ‫باشه، برام جالب نیست.
‫نمی‌خوام فقط تاریخ ردیف کنم.
‫این سال این کارو کرد، ‫اون سال دادگاه بود،
‫روزنامه‌نگارها اینو ‫گفتن یا اونو گفتن...
‫این یکم کسل‌کننده‌ست، نه؟
‫ولی...
‫آره، خب پس...
‫سارتر دقیقاً همین سؤال رو ‫می‌پرسه، تو کتاب احمق خانواده:
‫فلوبر امروز چه حرفی ‫برای گفتن به ما داره؟
‫خب، این برام جالبه.
‫یه کیف جلوی در برای توئه.
‫- می‌دونم.
‫- دو روزه همونجا مونده.
‫- برش داشتم. یه میکروفون ‫برای مصاحبه زنده بود.
‫- عالیه. ‫- راستی،
‫می‌تونی کمکم کنی نصبش کنم؟
‫کارول داره یوگا می‌کنه. ‫- حتماً.
‫خب، قهوه‌م رو می‌خورم و میام.
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- صبر کن، لعنتی...
‫- چیکار می‌تونم بکنم؟
‫- پشت میز بشین تا ارتفاع ‫میکروفون رو تنظیم کنم.
‫- بیا پایین‌تر.
‫بازم، بازم.
‫بازم.... وایسا!
‫ارتفاعش خوبه.
‫ولی چطوری ثابتش کنیم؟
‫- خب، دیگه بسه.
‫به تکنسین زنگ می‌زنم.
‫- خب؟
‫- انجامش دادم، ولی ‫میکروفون ثابت نیست.
‫- فعلاً ببینیم ‫اینجوری کار می‌کنه.
‫- من نگهش می‌دارم.
‫- کی گروه استرنگلرز یادشه،
‫گروه موج اول پانک که با رفتار ‫مردسالارانه و گاهی زننده‌ش شناخته می‌شد؟
‫چیزی که صداشون رو متمایز ‫می‌کرد استفاده از کیبورد بود،
‫که برای هم‌دوره‌هاشون ممنوع بود، ‫و از گروه دُرز الهام گرفته شده بود.
‫کیبوردیست‌شون...
‫دیوید گرینفیلد بود،
‫که تو 71 سالگی قربانی کووید شد.
‫امروز می‌خوایم به ‫یادش برنامه بذاریم.
‫- وایسا، هیچی نمی‌شنوم.
‫- همون کاری که گفتی رو کردم.
‫- من نگهش داشتم، ولی یکم سخته.
‫- قبلاً بهتر بود. سیگنال ضعیفه.
‫برنامه رو درست تنظیم کردی؟
‫- آره، دو بار چک کردم.
‫- بهش گفتی فقط دو ‫خط سیگنال وای‌فای داری؟
‫- آره، گفتم. ‫- اتصال میکروفون
‫- من فقط دو تا خط سیگنال وای‌فای دارم.
‫ - احتمالاً مشکل همینه.
‫- تو به من گفتی که همین کافیه.
‫ - چطوره به لایوباکس وصل بشی؟ ‫- نه،
‫من پورت اترنت ندارم.
‫ - خب باشه، من یه بررسی ‫می‌کنم و بهت زنگ می‌زنم.
‫- من با کمال میل به ‫سوالاتتون جواب میدم.
‫البته خیلی تردید داشتم. - جداً؟
‫- چرا؟ ‫- من خودمو خیلی خوش‌شانس می‌دونم.
‫تو این دوران تاریک
‫که خیلی‌ها درگیر فقر هستن،
‫درگیر بیماری، سوگواری، بیکاری،
‫وقتی مردم تو خونه‌های ‫کوچیک قرنطینه شدن،
‫وقتی بدبخت‌ترین آدم‌ها مجبورن ‫بزرگترین ریسک‌ها رو بکنن،
‫به نظرم یه جورایی نامردیه،
‫اگه بخوام، که...
‫شانسی رو که دارم به رخ بکشم
‫که یه خونه خانوادگی ‫دارم که توش قرنطینه بشم.
‫ - میشه با ما در میون بذارید ‫که چه چیزی بهتون امید میده.
‫ همه‌مون بهش نیاز داریم.
‫- صادقانه بگم...
‫این روزا هیچی بهم امید نمیده.
‫ - خب...
‫ یه آهنگی هست که پیشنهاد کنید؟
‫- آره.
‫Murder Most ‫Foul از باب دیلن، همین.
‫ - چی هست؟ ‫- یه قطعه ۱۷ دقیقه‌ای که
‫اول قرنطینه منتشر ‫شد. درباره مرگ کندیه،
‫پایان معصومیت و ‫اینکه چطور نسل اون
‫این فاجعه رو با گوش ‫دادن به موسیقی تحمل کرد.
‫آره.
‫در هر صورت، این ‫تفسیر من از آهنگه.
‫من اینجوری برداشت کردم.
‫ - حال و هوای مثبتی ندارید.
‫- خب، من بهتون هشدار داده بودم.
‫ - کتابی برای پیشنهاد دارید؟ ‫- ببخشید.
‫معذرت، مزاحم شدم. ‫- نه اصلاً.
‫- ماشین شهرداری اومد. ‫سطل آشغال ما رو جمع نکردن.
‫- قبلاً هم پیش اومده. ‫حتماً یه مشکلی هست.
‫- ببرمش تو؟ ‫- آره. خودم رسیدگی می‌کنم.
‫- باشه. میرم. بوس
‫- عذر می‌خوام. - خواهش می‌کنم.
‫ هیچ مشکلی نیست.
‫ کتابی برای توصیه به ما دارید؟
‫- خب، بدون تردید،
‫من میگم کتاب بالینی ‫از سِی شوناگون.
‫این درباره یه درباری ‫تو ژاپن قرون وسطاست
‫که فهرست می‌کرد چی رو ‫دوست داره و چی رو دوست نداره،
‫چی خوشحالش می‌کنه و چی غمگینش.
‫اگه بخواید، مثل یه جور...
‫آلبوم احساساته
‫که توش تمام زیبایی ‫و تمام اندوه دنیا هست.
‫ - به صورت
‫ تکه تکه‌ست؟ همشو خوندید؟
‫- نه، ولی قرار نیست
‫کامل خونده بشه.
‫یه جورایی مثل یی‌چینگه، اگه بخواید. ‫(کتاب مقدس چینیان)
‫همینطوری یه صفحه ‫رو تصادفی باز می‌کنید.
‫در غیر این صورت، پیشنهاد می‌کنم
‫داستان گنجی از بانو موراساکی رو.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- چطور؟
‫- تو داستان گنجی رو خوندی؟
‫- اوم...
‫نه دقیقاً، ولی قصد دارم بخونمش.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫خیلی وقته. راستش، ترجمه جدید سیفرت رو
‫تو دو جلد خریده بودم؛ برای مادرم.
‫وقتی فوت کرد اونا رو برداشتم.
‫- و کی فوت کرد؟ ‫- آه...
‫سال ۲۰۰۶.
‫اعتراف می‌کنم که...
‫مقدمه‌ش منو ناامید کرد.
‫مترجم، راستشو بخوای،
‫توضیح میده چرا ‫کسل‌کننده‌ست.
‫به نظر اون، این مشکلی نیست.
‫خب...
‫بریم چند تا توپ ‫بزنیم برای گرم شدن؟
‫- واقعاً خوبه که تو رادیو فرانس ‫کالچر از داستان گنجی نقل قول میاری.
‫- آره، باشه، خیلی باکلاسه.
‫ولی خب، اگه بخوای، این روزا،
‫با داستان مشکل دارم.
‫نمی‌دونم از کجا میاد.
‫دیوید هاکنی تو یه مصاحبه ‫در موردش حرف میزنه.
‫- نمی‌تونی ساده حرف بزنی؟
‫همیشه میگی: دیوید ‫هاکنی اینو گفت.
‫آخه من تحسینش می‌کنم، رو ‫همین حساب به حرفاش توجه می‌کنم.
‫به خصوص که منتظر اون نموندم
‫تا کتاب‌های تاریخی و ‫علمی عامه‌پسند بخونم.
‫- از اونجا کتاب‌های ژنتیک
‫انگار ذهنتو مشغول کرده. ‫- آه آره خب...
‫مسلماً امروزه اپی‌ژنتیک
‫و مطالعه تاریخ باستان
‫با کمک DNA، این چیزیه که
‫از همه جذاب‌تره، و مخصوصاً ‫که ما هنوز تو ابتدای راهیم.
‫خب یعنی کلی چیز جدید ‫و عجیب غریب منتظرمونه.
‫- آره، خیلی جالبه. ‫خیلی حیرت انگیزه.
‫- هی! ‫- هان؟
‫- دیگه نمیخوای به همه حرفام ایراد بگیری، درسته؟ ‫- نه هیچی.
‫- بزن بریم.
‫مسابقه. ‫- مسابقه. باید انتقام بگیری.
‫- بس کن
‫اینقدر قابلمه رو ‫نساب، کلافه کننده‌ شدیم.
‫- سرکه سفید رو امتحان کردی؟
‫- سه روزه که خیس خورده.
‫هیچ نتیجه‌ای نداشته.
‫- خب بندازش دور. همش ‫میگی به درد نمیخوره.
‫- بالاخره درستش میکنم. ‫- بندازش دور.
‫- هر چقدر که طول بکشه،
‫ولی درستش میکنم.
‫- اسم همسایه چیه؟
‫- اِم، کدومشون؟ ‫- همونی که از جنگلش تماس گرفتم.
‫- آقای لِمالینوا.
‫- آقای لِمالینوا، مردک بی‌ادب. ‫- جدی؟
‫- داشتم با روانشناسم حرف ‫میزدم. پرید وسط حرفم.
‫- میدونی که استفاده از ‫راه روستایی ممنوعه.
‫- الان اجازه داری بری، ‫اگه فاصله رو رعایت کنی.
‫- آره، ولی اگه راه ‫روستایی رو بری،
‫مستقیم میرسی خونه لِمالینوا.
‫و اونجا ملک شخصیه.
‫من که بهت هشدار داده بودم. ‫- یارو خیلی بی‌ادب بود.
‫ازم بازجویی کرد. منم ‫بهش گفتم بره گمشه.
‫- گفتی بره گمشه؟ ‫- آره.
‫- چرا نرفتی خونه رِنیو تلفن بزنی؟
‫- جنگل همون جاییه ‫که من تلفن میزنم.
‫- اون جنگل نیست. یه منطقه شکاره.
‫- من میرم دوش بگیرم.
‫بعدش میز رو میچینم. ‫- ما میچینیم.
‫چقدر بذارم؟ نیم ساعت؟
‫- داشتم نگاه میکردم. تو مارمیتون ‫میگه ۲۵ دقیقه با دمای ۲۱۰.
‫- اگه کسی براش مهمه،
‫من درباره سطل‌های ‫زباله تحقیق کردم.
‫- آه، عالیه. ‫- جدی؟
‫- خب...
‫میخوای برات توضیح بدم؟ ‫- خیلی مشتاقم.
‫- خب ببین، سطل زباله ‫ما استاندارد نیست.
‫برای همین ماشین ‫شهرداری برش نمیداره.
‫- چرا استاندارد نیست؟
‫- خب، من تماس گرفتم با
‫سیکتوم
‫هورپوآ.
‫- سیکتوم هورپوآ؟
‫- آره، میدونم. ما تو ‫دره شِورِز هستیم،
‫ولی برای زباله‌هامون، به ‫سیکتوم هورپوآ وابسته‌ایم.
‫اسم منطقه‌س. ‫- سیکتوم؟
‫- سندیکای بین شهری ‫مدیریت زباله‌های خانگی.
‫اونا باید سطل زباله ‫استاندارد تحویل بدن.
‫در واقع، سطل‌های ‫زباله مال اوناست.
‫مثل خونه من تو کُت دُر. خیلی سختگیرن.
‫- خب من سفارش دادم.
‫ولی خب، به خاطر ‫قرنطینه نمیخوان تحویل بدن.
‫خلاصه، برای زباله‌های خونگیمون،
‫میتونیم کیسه‌هامون رو ‫بندازیم تو سطل همسایه.
‫- اگه جا نباشه چی؟ ‫- صبر کن، همیشه
‫جا هست...
‫پیش...
‫پیش مورگ‌ها، درست روبرو.
‫- ببخشید، خیلی جذابه، ولی...
‫میرم چک کنم گوشت نسوزه.
‫- ولی مشکل پیچیده‌تر،
‫زباله‌های بازیافتیه.
‫- نمیدونستم تفکیک میکنیم.
‫- ماشین بازیافت هر جمعه میاد.
‫- از اونجایی که
‫ما تفکیک نمیکنیم، یا ‫حداقل من خبر ندارم...
‫- انجامش میدیم. یه سطل ‫دو محفظه‌ای خریدم.
‫قراره برسه
‫فردا یا پس فردا.
‫- از کجا میدونی؟ ‫پیک‌ها سرشون شلوغه.
‫- نه من تو ردیابی دیدم.
‫ببین، مثلاً میبینی
‫که تازه رسیده فرانسه. نگاه کن.
‫هوم؟ مشکل شیشه‌ها هم هست.
‫- واقعاً
‫مشکله، مطمئنی؟
‫- نه ولی ندیدی چقدر شیشه هست،
‫اونجا، پشت آشپزخونه؟
‫- نه، من زیاد نمیرم پشت آشپزخونه.
‫- اگه بری... ‫- میرم، ولی نه هر روز.
‫- بیا نشونت بدم. ‫- باور میکنم. برام مهم نیست!
‫- نه میخوام خودت ببینی.
‫خب، بیا.
‫- من باهاتون نمیام، ها.
‫- بفرما.
‫- آه بله، واقعاً. خیلی چشمگیره.
‫- واقعاً غیرمنتظره‌س،
‫این همسایه کل ‫روز سالسا گوش میده.
‫- مخصوصاً موقع ناهار. ‫- آره دیگه.
‫موقعیه که ما تو باغیم.
‫- حق داره موقع ناهار ‫موزیک گوش کنه.
‫سال پیش، برای فیلمت کوبا بود
‫- آره، سالسا بود
‫صبح و ظهر و شب.
‫هر وقت از لابی هتل ‫رد می‌شدیم پخش می‌شد.
‫آه!
‫- این سکوت چقدر قشنگه.
‫- هوم.
‫- معمولاً همیشه
‫ولی الان هیچی نیست.
‫- آره، جادوییه.
‫- گندالف! ولش کن، بسه دیگه!
‫- واقعاً جادوییه.
‫- بیا اینجا!
‫- این همسایه وقتی ‫سالسا گوش نمی‌ده،
‫سگ تربیت می‌کنه.
‫- آره، متوجه شده بودم.
‫- کاپون!
‫- صبر کن.
‫نه ولی...
‫صبر کن، قهوه می‌خوای؟ ‫- آره، قهوه می‌خوام.
‫آره، قهوه می‌خوام، قهوه می‌خوام.
‫نه، نه، نه!
‫- من تو اتاقی می‌خوابم ‫که قبلاً مال مادرم بود.
‫پدر و مادرم جدا می‌خوابیدن.
‫وقتی ما بچه بودیم ‫از هم طلاق گرفتن،
‫ولی حتی قبلش هم ‫جدا از هم می‌خوابیدن.
‫بعدش مادرم رفت پاریس زندگی کرد.
‫ما با پدرمون تو روستا موندیم،
‫با پرستار مجارستانیمون.
‫با اون به زبون ‫مجاری حرف می‌زدیم.
‫هیچوقت فرانسوی یاد نگرفت.
‫مادرمون هر آخر هفته می‌اومد.
‫سر ساعت، جمعه شب می‌رسید.
‫بوق می‌زد تا بریم ‫ساک‌هاشو بیاریم.
‫و فقط بعد از اون، ‫می‌رفت ماشینشو پارک کنه.
‫در طول هفته، اتاقش ‫غیرقابل دسترس بود.
‫نمی‌رفتیم اونجا، ‫کاری اونجا نداشتیم.
‫با این حال بزرگترین ‫اتاق خونه بود،
‫اونجا با قشنگ‌ترین مبلمان ‫و تابلوها چیده شده بود.
‫یکیش، خیلی قابل توجه ‫بود، هرچند کوچیک و تیره،
‫یه منظره شمالی بود که ‫می‌گفتن کار رویسدال هست،
‫یا شاید کار آلارت فان ‫اوردینگن، دقیقاً معلوم نیست.
‫تابلوی دیگه، که جالب نبود،
‫ولی یه داستانی داره که ‫هیچوقت ازش خسته نمی‌شم.
‫پدربزرگ میلانی من، گیوم آسایاس،
‫می‌خواست یه تابلو بخره.
‫فکر کنم اون این رو به ‫عنوان یه سرمایه‌گذاری می‌دید.
‫پس رفت پیش دوستش،
‫مدیر موزه پیناکوتکا برِرا.
‫اون دو تا پیشنهاد بهش داد.
‫یکی منطقی‌تر، یه ‫سرمایه‌گذاری مطمئن،
‫یه منظره قشنگ قرن هجدهمی
‫اثر هنرمند توسکانی ‫فرانچسکو زوکارلی،
‫با سبکی ساده، کلاسیک و همیشگی،
‫یا یه انتخاب پرریسک‌تر،
‫کار یه هنرمند جوون یهودی ‫ایتالیایی که پاریس زندگی می‌کرد
‫و به سبک مدرن زمان ‫خودش نقاشی می‌کرد.
‫همه می‌دونن منظورم ‫آمدئو مودیلیانیه.
‫پدربزرگم با تشخیصش ‫خودشو نشون نداد.
‫زوکارلی رو انتخاب کرد.
‫کمی قبل از مرگش،
‫مادرم بهم گفت که ‫می‌خواد بعد از رفتنش،
‫می‌گفت وقتی رفتم چین ،
‫اتاقش رو من بگیرم.
‫چند سال طول کشید تا تصمیم بگیرم
‫چون این اتاق ممنوعه ‫خیلی منو می‌ترسوند.
‫همیشه فکر می‌کردم ‫جاها روح دارن، زنده‌ان.
‫و این یکی بیشتر از بقیه.
‫امروز، بهش عادت کردم،
‫هرچند حس می‌کنم ‫خونه مادرم زندگی می‌کنم
‫و این اتاق همیشه مال اون ‫می‌مونه هر کاری هم که بکنم.
‫یعنی این نشون میده ‫که با مادرم آشتی کردم؟
‫نیاز داشتم باهاش آشتی کنم؟
‫شاید.
‫ناراحت بود که من مثل ‫برادرم بچه‌دار نشدم.
‫یه سال، بهم یه متر کوچیک ‫نجاری مسی هدیه داد.
‫و اضافه کرد، که کاملاً واضح باشه،
‫که سنت ژوزف نجار بود.
‫سرنوشت باعث شد دخترم سه سال
‫بعد از مرگ مادرم به دنیا بیاد.
‫یه اتاق کناری هست، ‫که شد اتاق بچه.
‫برای اینکه نزدیک دخترم باشم ‫اتاق مادرم رو انتخاب کردم.
‫ - بعد از الهیات ارتدکس ‫با پدر کریزوستوم،
‫ می‌ریم سراغ یه موضوع ‫خیلی متفاوت، راک اند رول.
‫ اتین برژه با ما هستید؟
‫- شب بخیر، لور.
‫ - شب بخیر، اتین برژه. ‫امشب چی برامون آماده کردید؟
‫- خب، لور، برای ‫شنونده‌های در قرنطینه،
‫یه پرتو آفتاب کالیفرنیایی
‫با قسمت اول از یه سری برنامه ‫که به بیچ بویز اختصاص داره.
‫- طرفدارای موج ‫سواری رو خوشحال میکنی
‫- امیدوارم فقط اونا نباشن.
‫- حالا که ساحل‌ها دوباره ‫برای شناگرها باز شده.
‫- نمیتونی چند روز بیشتر بمونی؟
‫- یک ماهه دخترمو ندیدم. ‫اولین باره این اتفاق میفته.
‫- برگردین اینجا. ‫- نمیتونم، مدرسه داره شروع میشه.
‫تازه خونه دارم، باغچه ‫دارم، پدر و مادرم هستن...
‫- میدونم. ‫- تو میای پیش ما.
‫- اجازه ندارم. بیشتر ‫از ۱۰۰ کیلومتره.
‫- خودت میگی ‫محدودیت‌ها داره تموم میشه.
‫- سخته که مطمئن باشیم.
‫کی فکرشو میکرد که ‫سه ماه تو قرنطینه باشیم؟
‫- سعی کن با برادرت صبور باشی. ‫- ولی من صبورم.
‫- خودتو کنترل میکنی؟ ‫- آره خودمو کنترل میکنم.
‫اون وسواس‌هاشو به ما تحمیل میکنه. ‫- شما فقط دیدگاه‌های
‫خیلی متفاوتی نسبت به همه‌گیری دارین. ‫- کمترین چیزی که میشه گفت همینه.
‫نمیخوام خودمو درگیر ‫نگرانی‌های بی‌معنی کنم.
‫- یکم زیاده‌روی نمیکنی؟ ‫- اصلاً.
‫ما فاصله اجتماعی ‫رو رعایت میکنیم.
‫مشکل چیه؟
‫- مسئله اینه که ما هیچی ‫از این بیماری نمیدونیم.
‫اون محتاطه، شاید زیادی، ‫ولی من درکش میکنم.
‫- به اندازه کافی نگرانی ‫دارم. نمیخوام بیشترش کنم.
‫- با زنت حرف زدی؟ ‫- آره. وقتی بتونیم رفت و آمد کنیم،
‫میره وسایلشو برمیداره.
‫میبره خونه خودش تو نرماندی.
‫- قیافتو نگاه...
‫خوبی؟ با این قضیه کنار اومدی؟
‫- پیچیده‌ست.
‫خیلی جوون ازدواج کردیم، ‫۲۵ سال زندگی مشترک.
‫نمیخوام یهو باهاش کنار بیام.
‫میدونی که خوب نمیخوابم.
‫- وقتی من پیشتم نه.
‫- آره، وقتی تو هستی نه، ‫ولی به اندازه کافی پیشم نیستی.
‫- منم همینو میتونم بگم.
‫اولین باره که یه ماه ‫رو با هم میگذرونیم.
‫یه قدم تو مسیر درست. ‫- یه قدم عجیب.
‫- ولی به هر حال یه قدمه.
‫- یه قدم غیرمنتظره.
‫- حتی غیرقابل تصور. ‫- آره.
‫غیرقابل تصور.
‫- دسته گلی که مورگان ‫برام درست کرده قشنگه.
‫- از گل‌های همسایه‌ها کش رفته.
‫- از گل‌های اقاقیاشون.
‫- همه از رفتنت ناراحت بودن.
‫مخصوصاً من.
‫- خداحافظی طولانی رو دوست ندارم.
‫وقتی رسیدم بهت زنگ میزنم. ‫- هوم.
‫وایسا! ‫- چرا وایسا ؟
‫- روی کفی که تازه شستم راه نرو.
‫آقا، با کفش نه.
‫- میخوام برم آشپزخونه ‫یه قهوه بخورم.
‫- نه، جدی میگم، صبر کن خشک بشه.
‫- خب... ولی،
‫چه نیازی هست کف ‫راهرو ورودی رو بشوری؟
‫- هفته‌ای یه بار ‫اینکارو میکنم، یکشنبه‌ها،
‫برای اینکه متوجه نشده باشی.
‫- تمیز بود. ‫- نه، ما میایم تو،
‫روی همه چی راه ‫میریم. غیربهداشتیه.
‫- غیربهداشتی؟ ‫- آره، غیربهداشتی.
‫تو خودت تو هزار تا چیز ‫دیگه وسواس داری. پس بیخیال!
‫- نه ببین، هیچکس مخالف نیست.
‫- داری با لحن ‫ناخوشایندی حرف میزنی.
‫- کاملاً احترام میذارم.
‫- دیگه خسته شدم!
‫- ولی... ‫- یه چیزی بهت میگم،
‫یه ساعت میری تو ‫اتاقت درو میبندی!
‫منم میتونم قهر کنم! دلیل دارم.
‫ولی کوتاه میام و چیزی نمیگم.
‫- خب بگو! چه دلایلی؟
‫- نمیخوام درموردش حرف بزنم. ‫- خب باشه...
‫- من با عادت‌های تو کنار میام. ‫- چه عادت‌هایی؟
‫نمیدونم، فقط ازت میخوام ‫کارتن‌ها رو بیرون بذاری.
‫که نری خرید
‫از همه جور مغازه‌ای ‫که مردم ماسک نمیزنن.
‫خیلی عجیبه؟ ‫- انجامش میدم!
‫سازگار میشم! راهرو رو ‫میشورم، ازت میخوام احترام بذاری.
‫- من بودم که اختراع کردم
‫که باید همه چیزو بیرون گذاشت؟
‫اینا توصیه‌هایی هستن که ‫تو سایت‌های معتبر نوشتن.
‫- دیگه از این پارانویا خسته شدم.
‫تحقیق کردم، تو جزو ‫گروه‌های پرخطر نیستی:
‫چاق‌ها و پیرهایی که چند ‫تا بیماری دارن در خطرن.
‫خسته شدم از تحمل اضطراب‌هات! ‫حس خفگی بهم دست میده وقتی حبس میشم.
‫میخوام ماشینمو بردارم و ‫برم هر جا که دلم میخواد.
‫- این من نیستم که بهت اجازه نمیدم. ‫- ولی تویی که فشار میاری.
‫تمام روز، همش نگرانی‌های توئه.
‫خسته شدم!
‫من به بی‌خیالی اعتقاد دارم.
‫این بهترین دفاع ایمنی بدنه.
‫هر چی آروم‌تر باشی، ‫کمتر مریض میشی.
‫- الان منظورت اینه که،
‫باید از نگران بودن دست برداریم؟
‫- از به خودمون سخت گرفتن، آره.
‫منتظرم قرنطینه تموم ‫شه تا بتونم زندگی کنم
‫و به کسی جواب پس ندم.
‫ببخشید، ولی دیگه بسه.
‫من صبورم، ولی تا یه حدی. لعنتی!
‫- خب، لازم نیست صداتو بالا ببری.
‫- این من نیستم که ناراحتی کردم.
‫ببخشید اگه صدام بالا ‫رفت، ولی باید خالی شم.
‫دارم خودمو کنترل میکنم! ‫- باشه.
‫- خب، تمومه. ‫- باشه.
‫- خب، گفتم چی تو دلمه.
‫- ممنون.
‫دیدی، درخت ماگنولیا ‫دوباره جون گرفته.
‫- آره.
‫فکر میکردم یخبندون کشته بودش.
‫- گل‌هاش مردن، ولی ‫شیره درخت برگشته.
‫- ولی یاس‌ها دارن پژمرده میشن.
‫- هوم.
‫دیدیم چطور شکفتن و پژمرده شدن.
‫- از بچگیم دیگه همچین ‫چیزی ندیده بودم.
‫- حق با اونه.
‫نباید باهاش قهر میکردی.
‫- صبر کن، من اصلاً قهر نکردم.
‫- چرا دقیقاً همینطوره. ‫رفتی تو اتاق کارت.
‫- آخه کار داشتم.
‫- موقع ناهار؟
‫- خب...
‫- غذا رو آماده کرده ‫بود. گل هم گذاشته بود.
‫دلیلی نداشت عصبانی بشی. ‫- من اصلاً عصبانی نشدم.
‫فقط رفتم تو آشپزخونه ‫یه قهوه بردارم، همین...
‫- خب، صبر میکردی کف زمین خشک شه.
‫ببین من آروم آروم رفتم اونجا
‫با کفش ورزشی، دیگه چی میخوای!
‫- خوشش میاد کف زمین رو تمیز کنه.
‫- میشنوی چی میگی؟ خوشش میاد
‫کف زمین رو تمیز کنه؟ ‫- بسه.
‫مشکل چیه؟
‫- من کلی کار میکنم. ‫کسی رو هم اذیت نمیکنم.
‫- چه ربطی داره؟ ‫- خب...
‫واسه قهوه نمیشه ده دقیقه صبر کنی؟
‫- نه خب نمیدونم...
‫- مثل بچه‌ها با هم دعوا میکنید.
‫- خب... اینجا هم هست. ‫آدمو یاد بچگی میندازه.
‫- تو داداش بزرگه بودی، ‫و اون داداش کوچیکه.
‫الان که مثل هم هستید. ‫هر دو بزرگسالید.
‫- بعضی وقتا شک میکنم. ‫- منم. و این خوب نیست.
‫- ولی خاطرات مشترکه.
‫کلمات مجارستانی که فکر ‫میکردیم فراموش کردیم.
‫یه بچگی که تو روستا گذشت،
‫پیوندهای آگاهانه و ‫ناخودآگاه ایجاد میکنه.
‫- و یه عمر زندگی جدا از هم،
‫شما رو یه جورایی غریبه نکرده؟
‫- غریبه؟ اغراق میکنی. ‫- اصلاً.
‫هر کدومتون به شکل ‫متفاوتی ساخته شدید
‫تو دنیاهایی که خیلی دور نیستن، ‫ولی در اصل هیچ ربطی به هم ندارن.
‫- احتمالاً. ‫- چون شما
‫هزار تا خاطره از بچگی ‫دارید، فکر میکنید شبیه همید.
‫ولی اینقدر به جزئیات کار نداشته باش ‫کل قضیه رو نگاه کن
‫- آره.
‫ولی خب...
‫به نظرت کدوم جنگل؟
‫- زندگیه، هستیه، زمانه، خب...
‫چیز دیگه‌ای نیست.
‫- خب، چیز دیگه‌ای نیست، ولی...
‫- دوست داری با بچگیت تعریف بشی؟
‫- نه، نه، نه.
‫- خب پس؟
‫- نه، ولی...
‫بابامون وقتی مرد ‫ما نسبتاً جوون بودیم.
‫بیست سالمون بود.
‫مجبور شدیم با هم روبرو شیم.
‫- خب... که چی؟
‫- هیچی. هیچی.
‫فقط، بچگی بیشتر طول کشید.
‫- تا کی؟
‫- تا وقتی که داداشم ازدواج کرد.
‫- میخوای تشخیصمو بگم؟
‫- آره. خب، نظرت برام مهمه.
‫- چیز خاصی نیست.
‫- باشه.
‫داری کرپ درست میکنی؟ ‫- آره.
‫- آها. واسه ناهار؟
‫- واسه اونایی که ‫خسته نشدن.
‫در سفته.
‫- آه...
‫- موفق شدی؟ ‫- آره.
‫دیگه از این در خسته شده بودم.
‫داشت دیوونه‌م می‌کرد.
‫سالهاست که همینطوریه.
‫شاید حتی دهه‌ها باشه.
‫خب، تموم شد.
‫بالاخره از پسش براومدم.
‫پیش!
‫هفته پیش خوب ‫بود. این هفته دیگه نه.
‫- خوب بود؟
‫- قرنطینه رو خوب ‫می‌گذروندم. بهم آرامش می‌داد.
‫- چی بهتون آرامش می‌داد؟
‫- خب...
‫این فکر که همه چی متوقف شده،
‫اینکه با خیال راحت ‫از دنیا دور باشم.
‫- میخوای بگی
‫- این رو نگران کننده می بینی؟ ‫- اصلاً!
‫اونقدر فشار هست که باید ‫با جریان دنیا همراه باشی،
‫با شتابش،
‫که وقتی همه چی متوقف میشه
‫یه قدرت رهایی‌بخش داره.
‫منو یاد سال ۰۱ ‫می‌اندازه. می‌دونید چیه؟
‫- نه زیاد.
‫- یه آرمانشهر آنارشیستیه ‫که توسط یه کاریکاتوریست
‫ابداع شده بود
‫از شارلی ابدو،
‫ژبه.
‫شعارش این بود: همه چی رو متوقف می‌کنیم. ‫از نو شروع می‌کنیم، و جای ناراحتی نیست.
‫- به نظر میاد با قسمت اول
‫برنامه راحت هستید.
‫- آره، همه چی رو متوقف می‌کنیم.
‫- با قسمت دوم کمتر.
‫- درسته. میگن
‫که پایان قرنطینه اعلام میشه،
‫که تدریجی خواهد بود.
‫ولی به جز فاجعه،
‫دولت می‌خواد برنامه ‫زمانیشو حفظ کنه.
‫ولی من...
‫من...
‫من دوست داشتم
‫که تو یه زمان متوقف شده باشم.
‫دوست داشتم این ایده که
‫یه وقفه تقریباً ‫معجزه‌آسا رو تجربه کنم.
‫- معجزه‌آسا، گفتید؟
‫- من ایده از نو شروع کردن رو،
‫ولی به معنای کامل از نو، دوست دارم
‫ولی اینجا، چشم‌انداز ‫اینه که مثل قبل ادامه بدیم،
‫ولی با ماسک‌های جراحی ‫و رعایت فاصله اجتماعی.
‫- کمتر براتون جالبه. ‫- آره، نگرانم می‌کنه.
‫با برادرم درگیری پیدا کردم.
‫- در مورد...؟
‫- در مورد یه موضوع الکی.
‫فکر می‌کنم بیشتر یه نشونه‌ست.
‫- نشونه چی؟
‫- خب...
‫نشونه اینکه کجا ایستادیم. ‫- و کجا ایستادیم،
‫به نظر شما؟
‫- بیشتر اینکه من کجا ایستادم.
‫با وجود نگرانی‌ها،
‫من قرنطینه رو دوست داشتم.
‫- هوم. برادرتون، نه.
‫- نه، واقعاً نه.
‫اون این رو مثل یه حمله ‫به آزادیش تلقی کرد.
‫- تقصیر شما نبود. ‫- نه، ولی خب،
‫چون من تهدید رو جدی می‌گرفتم،
‫من شدم عامل قرنطینه.
‫- من قرنطینه رو واسه خودم توجیه می‌کردم. ‫- اون تازه از همسرش
‫جدا شده، می‌خواد آزاد باشه.
‫و شما، جلوی آزادیشو می‌گیرید. ‫- من، نه.
‫- چیزی که شما نماد اون هستید. ‫مخصوصاً اگه مثبت تجربه‌ش می‌کنید.
‫- آره خب، مثل یه آرمانشهر بود.
‫ولی باید تموم ‫می‌شد، این آرمانشهر.
‫- با فرض اینکه اصلاً وجود داشته.
‫- حق با شماست.
‫این اتفاق نیفتاد.
‫بی‌حرکتی، نمی‌تونه ‫یه آرمانشهر باشه.
‫بی‌حرکتی، یعنی نیستی.
‫و قرنطینه هم همینطور.
‫غم‌انگیزترین چیز تو همه اینا،
‫اینه که فکر کنیم ‫هیچی تغییر نمی‌کنه.
‫- مطمئنید؟ ‫- متأسفانه، بله.
‫- از پایان قرنطینه می‌ترسید؟ ‫- آره.
‫- از نظر بهداشتی؟ ‫- خب،
‫می‌ترسم تو دنیای ‫همه‌گیری زندگی کنم.
‫- در واقع، به نظر ‫وحشت‌زده میاید.
‫- آره خب، یه کم
‫ وحشت‌زده زیادیه، ولی...
‫نه خب، زیادی هم نیست.
‫من وحشت‌زده‌ام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- دو تا دیگه هم هست.
‫براتون میارم. ‫- ممنون.
‫مغازه‌دار بدون ماسک ‫اومد بیرون. خطرناکه؟
‫- معمولاً مراقبه.
‫- خب، نداشتش.
‫- تو ماسکت رو داشتی؟ ‫- آره، معلومه.
‫- حرف زدید؟
‫- با رعایت فاصله ها.
‫با جعبه‌اش محکم بهم خورد.
‫وقت نکردم برم کنار. ‫یادم نمیاد حرفی زد یا نه.
‫یادم نمیاد.
‫- بیرون بود؟ ‫- آره.
‫- خب، فکر کنم مشکلی نیست. ‫- مطمئنی؟
‫از اون موقع همش نگرانشم. ‫- نه، خب...
‫دلیلی نداره نگران باشی.
‫خب، فکر می‌کنم. ‫- فکر می‌کنی؟
‫- نه، نه، من مطمئنم.
‫میخواستم بهت بگم...
‫خب، من...
‫که خوشحال بودم ‫تو قرنطینه با تو بودم.
‫- منم همینطور.
‫- نمی‌خواستم با کس ‫دیگه‌ای تو قرنطینه باشم.
‫- منم همینطور.
‫- چند وقته؟
‫- که تو قرنطینه‌ایم؟ ‫- نه، که با همیم.
‫- دو سال میشه.
‫یعنی، کمتر از دو ‫سال. تابستون 2018.
‫ولی هیچوقت واقعاً وقت ‫زیادی رو با هم نگذروندیم.
‫تو همیشه مشغول ‫لوکیشن یابی، جشنواره‌ها،
‫وقتی که کوبا فیلمبرداری داشتی...
‫- تو اومدی کوبا. ‫- آره، ولی خیلی کم موندم.
‫انگار قرنطینه مجبورمون کرد
‫برای اولین بار واقعاً ‫با هم زندگی کنیم.
‫- و موفقیت‌آمیز بود. ‫- آره.
‫کاملاً موفقیت‌آمیز بود.
‫- خب، هیچوقت اینو نگفته بودیم. ‫- اوهوم.
‫خوبه که گفتیم.
‫- خب، به طور کلی، یعنی ‫وقتی قرنطینه تموم شه هم
‫با هم می‌مونیم؟
‫- من برنامه دیگه‌ای ندارم.
‫- منم همینطور.
‫دیوید هاکنی...
‫- بس کن با دیوید هاکنی! ‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم، بسه.
‫هوم؟ ‫- دیوید هاکنی
‫می‌گفت که 83 سالشه
‫و قراره بمیره.
‫می‌گفت
‫ما می‌میریم چون به دنیا اومدیم.
‫و می‌گفت که مهمترین چیز،
‫عشقه.
‫- اوهوم.
‫عشقه.
‫- گاهی وقتا طول ‫می‌کشه تا اینو بفهمی.
‫- خب الان پیام رسید.
‫- آره.
‫آره، رسید. ‫- رسید.
‫سخن آخر
ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming
‫- می‌تونم برم بابا رو ببینم؟
‫- همین‌جا بمون. باید ‫با پدرت حرف بزنم.
‫- ولی مامان... ‫- نه، 5 دقیقه تنهامون بذار!
‫با ساکش کمکش می‌کنی؟ ‫- آره.
‫- مواظب موریتس باش تو آفتاب. ‫- نگران نباش.
‫- سلام لویی. ‫- سلام پل.
‫آه می‌کشه.
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫خب، پدر و مادر لویی کرونا گرفتن.
‫- اوه، چه بد.
‫اونا که قرنطینه بودن. چطور شد؟ ‫- نمی‌دونیم.
‫رفتن خرید
‫همون روزی که ‫نوبت دکتر بچه داشتیم.
‫- ماسک زده بودن؟
‫- ماسک‌های پارچه‌ای که ‫دختر خاله فرستاده بود.
‫- دیگه دنبال دلیلش نگرد.
‫- اصلاً دنبالش نمی‌گردم.
‫با یه بچه، موندن ‫اینجا عاقلانه نیست.
‫برمی‌گردیم پاریس.
‫- علائم دارن؟
‫- آره، دو روزه تب دارن.
‫حس چشایی و بویاییشون ‫رو از دست دادن.
‫ما باهاشون تماس نداشتیم. ‫تو یه ساختمون جدا بودیم.
‫تست دادم. منفی بود.
‫خب، امیدوارم خیالت ‫راحت شده باشه.
‫- چرا اینو میگی؟
‫- یه کم می‌شناسمت. ده ‫سال با هم زندگی کردیم.
‫می‌ترسی.
‫- ترس...
‫- می‌ترسی از کرونا بمیری.
‫- آره خب، من از کرونا محتاطم.
‫بیماری رو نمی‌شناسیم. ‫ترجیح میدم نگیرم.
‫- همینه که میگم.
‫- بین این و ترس از ‫مرگ، یه فرق بزرگی هست.
‫- می‌تونم تضمین ‫کنم که بریت منفیه.
‫دو هفته‌ست که در ‫انزوا زندگی می‌کنیم.
‫- من اینقدر ازت نخواستم.
‫- تو پرسیدی که ‫مراقب هستیم یا نه.
‫- طبیعیه که این سوال رو بپرسم.
‫- نیازی نیست بهش ماسک بزنی.
‫همین. ‫- خب، همینو می‌خواستم بدونم.
‫- چون بعدش، اصرار کردی.
‫- شاید معیارهامون یکی نیست.
‫فقط باید واضح حرف بزنیم.
‫- خب. این دلیل نمیشه ‫سنگین برخورد کنی.
‫- من سنگینم؟ ‫- آره سنگینی. خب، بیا سعی کنیم
‫از این کار دوری کنیم. ‫نه وقتشو دارم نه حوصلشو.
‫قرار دارم پیش محضردار.
‫- پیش محضردار؟ ‫- آره.
‫دارم آپارتمانمو میفروشم.
‫- همین دو سال پیش خریدیش.
‫- از وقتی موریتس ‫اومده دیگه مناسبم نیست.
‫- معلومه.
‫یه بچه، اون...
‫جا میگیره و انرژی میبره.
‫راستی بگو ببینم،
‫بریت و موریتس ‫چطور با هم کنار میان؟
‫- خیلی خوب. ‫- اوه!
‫- عاشق داداش کوچولوشه.
‫میذارم ازش مراقبت کنه. ‫باعث نزدیکیشون میشه.
‫- کجا میخواین برین؟
‫- یه خونه پیدا کردیم ‫تو پره- سن- ژروه.
‫حتی یه باغچه داره که ‫توش درخت انجیر هست.
‫- واسه مدرسه بریت
‫چیکار میخوای بکنی؟
‫چون نزدیک خونه منه.
‫- با مترو میره.
‫- اون ۱۰ سالشه. ‫- فعلاً که
‫هیچ مدرسه‌ای باز نیست.
‫داریم درباره سال بعد ‫حرف میزنیم، تازه...
‫- تازه...
‫- حداقل شش ماه کار داره.
‫- واقعاً فکر میکنی ‫الان وقت مناسبیه
‫که خودتو درگیر این کار کنی؟
‫- نه، مطمئناً الان ‫وقت مناسبی نیست.
‫ولی باید مطمئن باشم. ‫بعدشم آسون نیست.
‫بعضی روزا کم میارم.
‫- میدونم.
‫- نه، نمیدونی. تو ‫مشکل مالی نداری.
‫- آره خب،
‫وقتی جوون بودم داشتم.
‫- ولی نه مشکلات واقعی.
‫- نه، راست میگی.
‫بچه نداشتم. پس چیزی ‫در خطر نبود، میدونم.
‫- این انتخاب خودت بود.
‫من یه انتخاب دیگه کردم. ‫- آره.
‫- توافق کردیم، درسته؟
‫حداقل سه ساعت ‫برای کلاس‌های آنلاین،
‫هر صبح. ‫- کدوم کلاس‌های آنلاین؟
‫تا جایی که من میدونم نبود. ‫- ببخشید،
‫منظورمو خوب نرسوندم.
‫منظورم تمرین‌هایی بود ‫که معلم‌ها آنلاین میذارن.
‫تو سایت مدرسه. شنیدی دربارش؟
‫- منم مثل تو نظارت میکنم.
‫- باید یه تحقیق درباره ‫پریکلس تحویل بده.
‫اینو دو نفری آنلاین با ‫دوستش ادواردا انجام میدن.
‫- پریکلس؟
‫- میدونم. منم تعجب کردم.
‫- نه ولی میدونی ‫چیه؟ من فکر میکنم
‫این یه حقه‌ست که تبلتمو بدزده
‫و به بهونه فیس‌تایم
‫بره تو سایت‌های مزخرف.
‫- نه، دارن درس میخونن. ‫- اگه تو میگی.
‫بریت!
‫- بابا!
‫- دلم برات تنگ شده بود. بوس
‫خوبی؟ ‫- خوبم.
‫مامان!
‫- اوه، خب، تکالیفتو ‫خوب انجام میدی؟
‫قول میدی؟ ‫- قول میدم.
‫- وقتی زنگ زدم، نشونم میدی.
‫- باشه. ‫- اوه...
‫بوس
‫- خب...
‫خب، فعلاً. ‫- آره، فعلاً.
‫- وای!
‫با مامان خوش گذشت؟
‫- آره، همه سری ‫فیلم‌های جیغ رو دیدم.
‫- همین؟ ‫- نه.
‫اسکرابل و مونوپولی هم بازی کردیم. ‫- آه.
‫- با مامان و لویی رفتیم خرید.
‫- این کار اصلاً عاقلانه نیست.
‫- حتی اگه کرونا هم ‫بگیریم، خیلی جدی نیست.
‫- شخصاً ترجیح میدم نگیریش.
‫- مامان میگه تو ‫میترسی از کرونا بمیری.
‫- ترجیح میدم نگیرمش.
‫- خطر زیادی تهدیدت نمیکنه. ‫- آره خب...
‫بعداً برام توضیح ‫بده چرا. برام جالبه.
‫کمربند.
‫آه میکشه.
‫از خونه پدر و مادر ‫لویی خوشت اومد؟
‫- خیلی باحال! خیلی مهربونن.
‫یه ترامپولین نصب کردن. ‫- آه، باشه.
‫- مسابقه دادیم.
‫- بردی؟ ‫- معلومه.
‫من همیشه میبرم.
‫- پشی!
‫- میتونیم یه ترامپولین نصب کنیم؟
‫- باغ خیلی کوچیکه.
‫- خونه رنو اینا.
‫- اونجا که خونه ما نیست.
‫- خیلی بزرگه. جا زیاد داره.
‫- آره ولی خب،
‫اونجا خونه ما نیست.
‫همه وسایل مدرسه‌ت رو برداشتی؟
‫- همه رو برداشتم. ‫- وگرنه،
‫مامانت ما رو می‌کشه.
‫خب، بریم.
‫همه تکالیفت رو انجام دادی؟
‫- همه رو با مامان انجام دادم. ‫ولی یه ارائه دارم که باید تموم کنم.
‫- آره، می‌دونم، می‌دونم.
‫درباره پریکل هست، درسته؟
‫- پریکلس!
‫- خب حالا، اشکالی نداره. پریکلس.
‫و چرا پریکلس؟
‫- باید یه پادشاه بزرگ انتخاب می‌کردیم. ‫بین اون و رامسس دوم گیر کرده بودیم.
‫- آها!
‫چرا روی پریکلس موندین؟
‫- اون پانتئون رو ساخت. ‫- هوم...
‫مطمئنی؟
‫- آه، پارتنون.
‫- آره، پارتنون.
‫- ادواردا با پدر و مادرش ‫از پارتنون بازدید کرده.
‫- آها! باشه. ‫- زنش،
‫آسپاسیا بود، یه زن خیلی ‫آزاد برای زمان خودش.
‫- نمی‌دونستم. ‫- حتی متهمش کردن
‫به دلالی.
‫- جدی؟ این که خیلی بده.
‫می‌دونی چیه؟ ‫- کاملاً.
‫بگو ببینم.
‫- زنی که از زن‌ها ‫کسب درآمد می‌کنه.
‫- آره، درسته.
‫می‌شه اینجوری ‫گفت، آره. خب آفرین.
‫- می‌خواستیم درباره ‫جنگ‌های بزرگ هم حرف بزنیم.
‫- هوم!
‫- پریکلس، اون استراتژیست بود.
‫- خب. ‫- یعنی فرمانده جنگ.
‫پس با کلاه‌خود نشونش میدن.
‫- تحت تأثیر قرارم دادی. ‫- چیز خاصی نیست،
‫از ویکی‌پدیا خوندم.
‫می‌تونی برام عکس‌هاشو پرینت کنی؟
‫- اوه آره. مشکلی نیست، حتماً.
‫- چرا وایسادی؟
‫- اوم...
‫می‌خواستم یه چیز مهم بهت بگم
‫که باید بفهمی.
‫- و نمی‌خوای موقع رانندگی بگی؟
‫- نه.
‫- باشه، گوش می‌کنم.
‫- چیزی که می‌خواستم بهت بگم،
‫اینه که رفتم پیش یه وکیل.
‫- وکیل چیه؟
‫- کسی که پیشش می‌ری اگه ‫بخوای خونه بخری یا بفروشی،
‫یه جورایی مثل مامان.
‫- خیلی خوبه، خونه تو پره سن ژروه.
‫خیلی مشتاقم. یه درخت انجیر داره.
‫- آره، می‌دونی،
‫خونه مونتابه مال پدربزرگت بود.
‫- آره، قبلاً بهم گفتی.
‫یه ساختمون مزرعه بود.
‫- آره. و وقتی پدربزرگت ‫مُرد، خب خونه
‫رسید به دو تا پسرش.
‫عموت اتین
‫و من. ‫- پس یعنی
‫نصفش مال توئه؟ ‫- دقیقاً، و...
‫یه سند پیش وکیل تنظیم ‫کردم که این نصفه...
‫خب...
‫از الان به بعد مال تو باشه.
‫- مال من؟ ‫- آره. اوهوم.
‫- داری بهم می‌گی که خونه،
‫مال منه؟ ‫- آره، البته،
‫نصفش، ها. ‫- نصفش.
‫می‌تونم هر دوستی ‫که بخوام دعوت کنم؟
‫- آره خب، اگه عموت موافق باشه.
‫در هر صورت، فعلاً،
‫من حق استفاده‌شو دارم.
‫- گیجم کردی.
‫- خب یعنی من مسئولم، اگه بخوای.
‫- پس با توئه
‫که باید مذاکره کنم برای ‫دعوت کردن دوستام؟
‫- دقیقاً.
‫- می‌تونم دوستامو دعوت کنم؟
‫- نه با این کرونا.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- نه.
‫بهت گفتم با کرونا نمی‌شه.
‫- چه فایده‌ای داره که بهم دادیش؟
‫- فکر می‌کردم برات جالب باشه.
‫- واسه همین وایسادی؟
‫- پس راه بیفتم؟
‫- باشه.
‫بریم.
‫- به هر حال، حدس می‌زدم. ‫- چیو؟
‫- که یه روز خونه مال من می‌شه.
‫- آره خب، پسرعموهات هم هستن.
‫- و پسرعموهام.
‫همیشه همینطوری پیش میره. ‫- حق با توئه.
‫- پس طبیعیه؟ ‫- آره.
‫طبیعیه.
‫متر‌جم: اشکا‌‌ن هید‌‌ی
[‫[تصنیف بانوان روزگاران گذشته ‫[ژرژ براسنس]
‫♪ بگویید کجاست، در کدامین دیار ♪
‫♪ فلورای رومی، آن پری‌روی ناب ♪
♪ آرکیپیاد و تائیس نامدار ♪
‫♪ که دختر عموی او بود در شباب ♪
♪ آن پژواک که با هر صدا سخن می‌گفت ♪ ‫
♪ بر فراز رود و برکه‌های روان ♪
♪ که زیبایی‌اش فراتر از آدمیان ♪
♪ اما برف‌های پارسال کجا؟ ♪
♪ که زیبایی‌اش فراتر از آدمیان ♪
♪ اما برف‌های پارسال کجا؟ ♪
‫[زمان معلق]
♪ کجاست آن هلوئیر خردمند ♪
♪ که برایش اخته شد و سپس راهب گشت ♪
♪ پیر آبلار در سَن دنی ♪
♪ از عشقش این رنج را پذیرفت ♪
♪ همچنین، کجاست آن ملکه ♪
♪ که فرمان داد تا بوریدان ♪
♪ در کیسه‌ای به رود سن افکنده شود ♪
♪ اما برف‌های پارسال کجا؟ ♪
♪ در کیسه‌ای به رود سن افکنده شود ♪
♪ اما برف‌های پارسال کجا؟ ♪
♪ ملکه‌ای سپید چون زنبق ♪
♪ که با صدای پری دریایی می‌خواند ♪
♪ برت پابزرگ،بئاتریس، آلیس ♪
♪ هارمبورژ که بر مِن حکم می‌راند ♪
♪ و ژان لورن، آن دختر نیک‌سرشت ♪
♪ که انگلیسی‌ها در روآن سوزاندند ♪
♪ کجایند ای بانوی آسمان‌ها ♪
♪ اما برف‌های پارسال کجا؟ ♪
♪ کجایند ای بانوی آسمان‌ها ♪
♪ اما برف‌های پارسال کجا؟ ♪
♪ شهزاده،مپرس در این هفته‌ها ♪
♪ کجایند آن‌ها که زاده این سال‌اند ♪
♪ بگذار که این ترجیع‌بند یادت آرد ♪
♪ اما برف‌های پارسال کجا؟ ♪
♪ بگذار که این ترجیع‌بند یادت آرد ♪
♪ اما برف‌های پارسال کجا؟ ♪