« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
‫مترجم : تالاپاتی ‫بازبینی : نوید مرادی
‫بیاین این فرصت رو درست استفاده کنیم تا همه رو با یه اشاره ساکت کنیم
‫و اونایی که بعد از به قدرت رسیدن، کشور و مردممون رو فراموش کردن، یادآوری کنیم
‫و مطمئن شیم وکیل آنيل بیبی که خیلی به زادگاهش وابسته‌س، با اکثریت زیاد برنده بشه.
‫پایگاه، برنده به اکثریت.
‫هی... چطور مطوری؟
‫اومدم اسلحمو تحویل بدم.
‫فقط وقتی انتخابات اعلام می‌شه پیدات می‌شه.
‫برو پیش افسر سمت راست.
‫- شماره؟ ‫- ۱۶۲۴/ام پی ام.
‫مجوز؟
‫- هفت‌تیره؟ ‫- آره.
‫- تازگیا استفاده نکردی، نه؟ ‫- نه، نه.
آپلود زیرنویس : قـاسـم سـمـنـگـانـی @Qasem_Samangani
‫گلوله‌ها...
‫- باشه، پس. ‫- باشه.
‫همه اسلحه‌هاشونو تحویل دادن؟
‫نه.
‫فقط یه آقای آپو پیلی مونده. ‫- باشه.
‫لطفا مدارکتونو نشون بدید.
‫مامان، کارت من.
‫- دو تا شاهد هست، نه؟ ‫- آره، آره.
‫مدارک شناسایی رو نشون بدید.
‫آپارن...
‫مدرک داماد؟
‫ایناهاش.
‫اسم کامل؟
‫آجایچندران کا.وی.
‫آجایچندران.
‫اسم پدر؟
‫کا. آپو پیلی.
‫از جایی دور اومدی، ها؟
‫چطوری رسیدی اینجا؟
‫از کجا اومدی؟
‫ندونچال.
‫ندونچال...
‫او! همونجاس که کلی جاذبه‌های اکوتوریسمی داره؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫آجیته،
‫از کلانتریه.
‫- آقا... ‫- باشه.
‫یه دقیقه صبر کنید.
‫- آجایان شما هستی؟ ‫- آره.
‫آپو پیلی؟
‫پدرمونه.
‫منظورم این نیست. آپو پیلی الان پیشته؟
‫آقا، الان خونه نیستم.
‫پدرت چی؟
‫پدر خونه‌س.
‫ولی وقتی به خونه‌تون زنگ زدیم، جواب نداد.
‫پدر زیاد از تلفن استفاده نمی‌کنه، آقا.
‫اونه برای تماس‌های خروجیه، درسته؟
‫ولی می‌تونه تماس‌های ورودی رو جواب بده، نمی‌تونه؟
‫منظورم این نیست، آقا. فقط راحت نیست باهاش کار کنه.
‫چه مشکلیه، آقا؟
‫آپو پیلی جواز اسلحه داره، درسته؟
‫آره.
‫اطلاعیه‌ای رو که گفته شده بود اسلحه‌های جوازدار تحویل داده بشن دیدی؟
‫- نه. ‫- ولی چنین اطلاعیه‌ای هست.
‫اجباریه. امروز آخرین روزه.
‫اها! به خاطر انتخابات، نه؟
‫تو روزنامه خونده بودم.
‫باید قبل از ظهر توی کلانتری باشه.
‫من حدودا ساعت ۴:۳۰ بعدازظهر می‌رسم خونه.
‫اگه بعد از اون برم خیلی دیر می‌شه، آقا؟
‫پدرم زیاد بیرون نمی‌ره.
‫اون دیگه دیر می‌شه.
‫خونه‌تون کجاست؟
‫ندونچال.
‫ندونچال کجا؟
‫توی راه تیرونلی.
‫نزدیک اداره جنگله؟
‫- قبل از اداره جنگله. ‫- باشه.
‫خونه رو به عنوان «کودیکال ویدو» می‌شناسن، آقا.
‫باشه. خودمون میایم تحویل می‌گیریم.
‫- راجع به اسلحست؟ ‫- آره.
‫چرا اینقدر نگرانی بابتش؟
‫اونا خودشون پیدا میکنن دیگه
‫- بابا... ‫- آره.
‫پیداش کردی؟
‫نه.
‫از کلانتری تماس گرفتن.
‫گفتن باید تا قبل از ظهر برسونمش اونجا.
‫اگه نرسه، منو محاکمه می‌کنن؟
‫از صبح دارم دنبالش می‌گردم.
‫اگه پیداش نکنم، بگو یه تفنگ چوبی می‌تراشم و تحویل می‌دم.
‫لعنت به این اطلاعیه‌ها و اخطارهای تسلیم، همه‌اش برای یه تفنگ کوچیک!
‫وقتی پیداش کردم بهت زنگ می‌زنم!
‫قطع کن دیگه!
‫همین رو بهت گفتم...
‫باید صبح وقتی گفت گم شده، یه درخواست می‌دادیم.
‫این برای امنیت خودمون هم هست.
‫اگه کسی دزدیده باشه
‫و یه جایی شلیک کنه،
‫باید یه پشتوانه محکم داشته باشیم، نه؟
‫دارم بدترین حالت رو می‌گم.
‫بهتر نیست از اینکه بگیم گم شده
‫وقتی پلیس بیاد خونه دنبالش؟
‫می‌فهمم، شیوتا.
‫حتی به بابا هم گفتم که باید درخواست بدیم.
‫ولی بابا مخالفت کرد
‫باشه.
‫به هر حال، بذار بگرده.
‫کاری که اومدی اینجا انجام بده. بیا.
‫باشه.
‫- زندگی مشترک خوشی داشته باشی! ‫- ممنون، آقا.
‫- خب، پس. ‫- باشه.
‫خب، پس.
‫- باشه. ‫- می‌بینمت.
‫آپارنا...
‫چرا نیومدی داخل؟
‫همین الان رسیدم.
‫اون برادر پرویناست.
‫- پراشوب. ‫- سلام.
‫وقتی جا افتادی بیا خونه.
‫باشه.
‫چقدر مرخصی داری؟
‫هنوز تماسی نگرفتن.
‫به هر حال دو ماه اینجا هستم.
‫باشه.
‫شماها ادامه بدید.
‫داره دیر می‌شه، نه؟
‫موفق باشی.
‫بریم؟
‫اسمیت و وسون، 9 میلی‌متری.
‫یه تفنگه، درسته؟
‫بله.
‫سه سال از تمدید مجوزش گذشته، درسته؟
‫بله.
‫همونه. ک. آپو پیلای.
‫باشه.
‫- آقا... ‫- بله.
‫همه چیز توی سوابق ایستگاه خوبه.
‫در فوریه 2021،
‫اون تفنگ رو برای تمدید مجوز تحویل داده بود.
‫پس بعد از تکمیل تمدید، ما هم برگردوندیمش، درسته؟
‫بله، آقا.
‫به عنوان یه افسر سابق ارتش،
‫باید از دردسرهای پشت این کار خبر داشته باشی، نه؟
‫چطور آدمایی مثل شما می‌تونن اینقدر بی‌دقت باشن؟
‫شما کی هستید؟
‫- من پسرشم. ‫شغلت چیه؟
‫تو اداره جنگل کار می‌کنم، آقا.
‫شیوداستان...
‫بله.
‫وقتی برای دو روز مرخصی درخواست داد، از عروسی شما گفت.
‫تبریک می‌گم.
‫اطلاعیه تحویل تفنگ خیلی زودتر صادر شده بود، درسته؟
‫و حالا می‌گید تفنگ گم شده، اونم دقیقه نود؟
‫- اممم.... ‫- این چیه، شیوداستا؟
‫چطور این اتفاق افتاد وقتی شما اینجا بودید؟
‫خب، آقا... ‫تازه از اجایان شنیدم.
‫باشه. ولی حداقل می‌تونستن وقتی فهمیدن گم شده،
‫فوراً به ایستگاه اطلاع بدن، نه؟
‫اگه این انتخابات پیش نمی‌اومد،
‫اصلاً می‌فهمیدن که گم شده؟
‫اگه کسی ازش سوءاستفاده کنه چی؟
‫بهش فکر کردی؟
‫تو بهش فکر کردی؟
‫من کسی نیستم که زیاد فکر کنم!
‫اگه قابل قبوله، می‌تونیم از اینجا درخواست رو بنویسیم و امضا کنیم.
‫هی، فقط بنویس و بهشون بده.
‫یا... اگه عزت نفس اجازه نمی‌ده...
‫فردا صبح خودم میام کلانتری.
‫کلا روز اومدن عروس و داماد رو خراب کردن.
‫فکر نکنم فهمیده باشه چه قدر این مسئله جدیه.
‫- تو که متوجه شدی، درسته؟ ‫- آره.
‫به هر حال، شکایت‌نامه کتبی بده.
‫- و خونه رو کامل بگردید. ‫- جناب.
‫یه کپی از جواز اسلحه هم پیوست کن.
‫- باشه. ‫- اوکی، پس.
‫- فردا کشیکم. ‫- باشه، خیلی خوب.
‫نه، دقیقاً ثیرونلی نیست.
‫اینجا قبل از اونجاست، تو مسیر ثیرونلی.
‫گفتی جواز سه سال پیش تمدید شده، درسته؟
‫بابا از اون موقع دیگه استفاده نکرده؟
‫هر روز که چیز روزمره نیست
‫که هر روز درش بیاریم و استفاده کنیم، نه؟
‫آخه آدمایی مثل اون، که نمی‌تونن حتی اسلحه رو امن نگهدارن،
‫نگهبان مرزای کشورمون بودن؟
‫آپارنا باید کلی تحت تاثیر بوده باشه، نه؟
‫کجاست؟
‫داره تلفنی حرف می‌زنه.
‫خوبه دیگه، آره؟
‫آره.
‫حس کردم خیلی ریلکس و آرومه.
‫چته مرد؟
‫هیچی...
‫یالا بابا. بهتر باش.
‫نذار فکر زیادت اون رو هم نگران کنه.
‫باشه، فقط یه چیز یادت بمونه.
‫همه خوبن باهاش.
‫فقط حس توئه که فکر می‌کنی خوب نیست.
‫و درست نیست که زندگی رو تنهایی بگذرونی.
‫باید یه اتفاقاتی تو زندگی بیفته، نه؟
‫فقط موضوع تو نیست.
‫باید به بابا هم فکر کنی، نه؟
‫متوجه حرفم شدی، نه؟
‫آره.
‫داره میاد.
‫این برادرمه.
‫سلام!
‫سلام.
‫چطوره اینجاز؟
‫عالیه!
‫خیلی وقته خونه رو ترک کردم.
‫با هیچ‌کس ارتباط ندارم اونجا،
‫حتی با اون "هیتلر" تو خونه.
‫درست گفت.
‫خب، کی برمی‌گردی بنگلور؟
‫یا مرخصی گرفتی؟
‫قبل از اینکه بیام اینجا، استعفا دادم.
‫چطور مگه؟
‫حوصله‌ام سر رفت.
‫خب، برنامه بعدی چیه؟
‫به برنامه‌ای فکر نکردم هنوز.
‫گفتم بزار برم طبق روال جلو برم.
‫باحاله!
‫هیچ شغلی نمی‌تونه لذت زندگی ‫بدون کار رو بهت بده.
‫آقای پراساد، لطفاً بیاید.
‫کار صدام زد! بعداً زنگ می‌زنم.
‫- شب‌بخیر. ‫- شب‌بخیر.
‫امروز یه جورایی به‌هم ریخته بود، نه؟
‫نمی‌دونم بابات چه حسی داشت.
‫هیچ اتفاق خاصی نبود.
‫بابام مشکلی نداره باهاش.
‫پس بقیه بودن که مشکل داشتن.
‫به نظر میاد پراسادتن و بابات هم‌اتصالن!
‫می‌دونی که پیرمردها چطورین، نه؟
‫علاوه بر این، او پیرو انضباط نظامیه.
‫نگران نباش. ‫بابا این‌قدرها هم دردسرساز نیست.
‫فردا به منیان بگو بیاد با دو نفر.
‫اون... اه...
‫یا باید تو سن 70 سالگی از درخت بالا برم؟
‫آره، یه رادیوئه.
‫پویینکارا کاوو درست کنار اینجاست.
‫و چیزی که اونجا می‌بینی جنگل ذخیره‌س.
‫بجز هانومان و سوگریوا،
‫می‌تونی کل ارتش میمون‌ها رو اینجا پیدا کنی.
‫اوه!
‫یه صبح خوب، ‫رادیومون غیب شد.
‫بعد از حدود یه ماه بود که
‫پیداش کردیم که ‫روی یه شاخه آویزونه بود.
‫ارتفاعش جایی نبود که ‫بتونی راحت بگیرش، درسته؟
‫خیلی‌ها با شنیدن این اومدن ‫نگاه کنن.
‫دیدن نظرات مردم و تعجب اونا،
‫بابا گفت که بزارین رادیو رو روی درخت بمونه ‫تا همه ازش لذت ببرن.
‫و هیچ راهی هم واسه مخالفت با ‫دستور بابا نیست، درسته؟
‫اون دستور نتیجه‌اش رو داد، مگه نه؟
‫خودتو می‌دیدی که چشات گرد شده بود، مگه نه؟
‫اگه دقیق‌تر نگاه کنی، چیزای بیشتری هم اون بالا می‌بینی.
‫عروسک‌ها...
‫اسباب‌بازی‌ها...
‫میمون‌ها دشمن درجه یک چچو بودن.
‫حتی با تله‌موش سعی کرده بود ‫میمون‌ها رو بگیره.
‫از اتاق بابا میاد؟
‫آره.
‫اون لیست پخش روزانه شه.
‫باید تحملش کنی.
‫این آهنگ محلی شمال‌شرقه، درسته؟
‫آره. قبلاً شنیدیش؟
‫وقتی تو دهلی بودم تو یه کمپ داوطلبانه شرکت کردم.
‫رفتیم ناگالند، ‫میزورام... و غیره.
‫بابا سال‌ها تو آروناچال پردیش بود.
‫هی، یه فکری دارم میخوام بهت بگم؟
‫ممکنه احمقانه باشه.
‫نمیشه با یه زاویه جدید به پرونده تفنگ گمشده نزدیک بشی؟
‫خب... تفنگ چیزی نیست که ‫زیادی سنگین باشه واسه میمون که نتونه برداره، مگه نه؟
‫پس، نشنیدی دیشب بابا چه دستوری داد؟
‫- مانیان؟ ‫- بله.
‫مانیان چتا... ووو!
‫این سمت... این سمت!
‫تو هر گوشه و کنار رو بگرد، باشه؟
‫شاشی‌ئتتا! ‫اون شاخه درخت انبه رو چک کن!
‫یه شیء سیاه می‌بینی؟
‫نه!
‫این که یه دمپایی یا چیزی شبیه اونه!
‫هی، گره رو محکم کن!
‫اون درخت رو هم چک کن!
‫کجاها رو باید بگردیم؟
‫آه!
‫حالا اگه یه شاخه بشکنه ‫و یکی بیفته،
‫با اونم باید ما سر و کله بزنیم!
‫- درسته؟ ‫- ادامه بده!
‫اگه تفنگ رو پیدا کنیم چی؟
‫همیشه طرف اون رو می‌گیری!
‫چه دزد باشه چه میمون،
‫اگه تفنگ شلیک بشه، ‫ما تو دردسر می‌افتیم.
‫پرت کنش!
‫اگه این اتفاق بیفته، دیگه کسی علاقه نداره ‫بره بالا یا درخت رو تکون بده.
‫خب، من برم؟
‫وظیفه‌ام امروز خارج از ایستگاهه.
‫ها؟
‫فقط ساختن ستونای روگذر ‫به توسعه نمی‌انجامه.
‫یکی اینو به رقیب انتخاباتی من توضیح بده.
‫اینطوری نیست؟
‫مردم شروع کردن به پرورش ‫سبزیجات زیر این روگذر،
‫که فقط ستوناش تو این ۱۰ سال اخیر ساخته شده.
‫لوبیا و چی و چی! پس...
‫نخواین که مردم رو با اون گول بزنین.
‫ماشین‌تو بزن کنار برادر!
‫فقط یه لحظه. بذارین ‫اون آدم مشغول رد بشه.
‫چرا می‌خوای از این ترافیک عبور کنی؟
‫صبر کن! من خیلی چیزای دیگه هم باید بگم!
‫جناب، می‌تونین جلو برین.
‫اجازه بدین اونا رد بشن.
‫با مانع کردن مردم قرار نیست به چیزی برسیم.
‫سه‌چرخه‌رو حرکت بدین!
‫بذارین کسایی که عجله دارن بره جلو.
‫برو برو!
‫تو یه موقعیت بزرگ این همه شلوغ‌کاری!
‫نمی‌گفتی همیشه خونه است؟
‫زیاد بیرون نمی‌ره.
‫چقدر از بازنشستگیش تو ارتش می‌گذره؟
‫باید حدود ۱۰-۱۶ سال گذشته باشه.
‫پسر بزرگش و من هم‌کلاسی بودیم.
‫اون موقع‌ها خیلی خوش‌نام بود.
‫الان بده؟
‫اه، منظورم این نبود.
‫- داسان. ‫- بله.
‫بفرما.
‫جوز هندی هم اضافه کردی، درسته؟
‫بله. شایجو آقا این طعم رو دوست داره.
‫خودش برای خودش منو تنظیم کرده.
‫سوماداثان چتا...
‫نگاه کن!
‫تو برو ‫بعداً میام.
‫خب... همه اونجا هستن.
‫- تا وقتی شروع کنن منم اونجا هستم. ‫- باشه.
‫دفترشون تو دهلی هست.
‫پرسیده بودم که آیا ‫دفتر جنوبی دارن یا نه.
‫پس یه بار قبلاً باهاشون صحبت کردی.
‫- مثل یه کانال واسطه‌ان. ‫- یه لحظه.
‫قبلاً عکس‌ها و جزئیات چاچو رو براشون فرستاده بودم.
‫آهان!
‫- پس اینا فقط واسطه هستن. ‫- بله.
‫یه ان جی او دیگه داره این کارو انجام میده.
‫فقط بعد از بررسی ‫جزئیاتی که فرستادیم
‫و تأیید والدین به‌صورت حضوری
‫اون‌ها ما رو به همدیگه وصل می‌کنن.
‫باشه.
‫- حالا درست شد. ‫- این سیاستشونه.
‫پراشوب، ما وصل شدیم.
‫باشه. پس باهاشون حرف بزن.
‫لینک رو می‌فرستم.
‫- باشه. ‫- این صفحست.
‫- آجایتا... ‫- بله.
‫خب... آپرنا چچی ‫پیشته، درسته؟
‫ها؟
‫منظورم اینه که... با این مسئله موافقه، درسته؟
‫البته.
‫قبل از عروسی بهش گفته بودم، درسته؟
‫فقط پرسیدم... باشه.
‫به‌هرحال، بعد از جلسه زنگ بزن.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫سلام، عصر بخیر.
‫عصر بخیر.
‫ببخشید، کار داشتم و معطل شدم.
‫برای همین نتونستم زودتر جلسه رو تنظیم کنم.
‫- مشکلی نیست. ‫- باشه.
‫خب، شروع کنیم؟
‫حتماً.
‫از کی گوورا رو می‌شناسی؟
‫راستش، حضوری نمی‌شناسمش.
‫همکار پراشوبه.
‫اوه، دامادتونه.
‫یعنی هیچ وقت ندیدیش؟
‫نه. در واقع، اینجوریه که...
‫اون‌ها صحبت کردن و من رو وصل کردن.
‫چینمای، که بهش...
‫چاچو می‌گن.
‫بله.
‫شما...
‫آجای چاندرا کا. وی.
‫بله.
‫و...
‫نام مادر...
‫پراوینا آجای چاندرا.
‫بله.
‫امم... پراوینا کجاست؟
‫اون...
‫می‌تونه اگه بخواد، به جلسه بپیونده.
‫نه، منظورم اینه که... ‫اون فوت کرده، در واقع.
‫الان دو ساله.
‫اوه، متاسفم.
‫پس چاچو موقع گم شدن چند سالش بود؟
‫هفت.
‫و تاریخ گم شدنش؟
‫سه سال پیش.
‫بیستم مارس،
‫۲۰۲۱.
‫پس چقدر اولش با تبلیغات ‫در ارتباط بودی؟
‫یه چیزی حدود... ‫هفت روز اولش ادامه داشت.
‫می‌تونی بگی چه زبونی رو بلد بود؟
‫فقط مالایالام.
‫اما تا یه حدی انگلیسی رو هم می‌فهمید.
‫باشه.
‫خیلی خب، آجای.
‫این رو به بخش بالاتر می‌فرستم.
‫تا وقتی کارای اداری تموم بشه، بهت می‌رسن.
‫- مرسی. ‫- خوشحال شدم صحبت کردم.
‫باعث افتخار بود.
‫آجی‌اِتا، اینا هم باید امروز فرستاده بشن.
‫- به تیرونلی، درسته؟ ‫- آره.
‫این دفعه مواد رو عوض کردم.
‫بذار داخل.
‫آقای بچه امروز دستش باز بود، نه؟
‫کسی به سوماداتان چیز می‌ده؟
‫وقتی پای نوشیدنی وسط باشه، دست و دل باز میشه.
‫میگم، اولین سوالش اینه که گوگل پی داره یا نه.
‫نه، نه. پولشو داده.
‫فکر کردم کل این هفته مرخصی هستی.
‫یه آدم جدید اومده، نه؟
‫نمیری ماه عسل، آجیان؟
‫نه.
‫نمی‌گفتی عشق طبیعته؟
‫حداقل ببرش جنگل قدم بزنه.
‫توی بنگلور چه کار می‌کرد؟ آی تی؟
‫اولش آی تی بود.
‫- وقتی علاقه‌اشو از دست داد، ولش کرد. ‫- جدی میگی؟
‫بعدش رفت دنبال ام‌اس‌دبلیو.
‫و با تیم تدوین محتوای درسی‌شون کار کرد.
‫درسته، آجی‌اِتا؟
‫آره.
‫یه کم تئاتر و سفر هم کردی تو این بین.
‫اینجا اومده و همه اونا رو ول کرده.
‫برای آجی‌تانی عین یه جفت خوبه.
‫می‌فهمیم که آجیان گیر اینجا افتاده چون باباش تنهاست.
‫ولی آیا این دخترای جوون نباید بدونن چی میخوان بکنن؟
‫آیا داشتن اطمینان از اینکه چی نمی‌خوان انجام بدن کافی نیست، موهانه‌تا؟
‫آره. باشه.
‫بله.
‫بلوک یازدهم، درسته؟
‫تا ده دقیقه دیگه اونجام. باشه، خداحافظ.
‫- لطفاً اینا رو هم چک کن. ‫- باشه.
‫شنیدی، یه تیر شلیک شده تو جنگل.
‫مائوئیست‌ها دوباره فعال شدن؟
‫بریم محل رو ببینیم.
‫شایجو زنگ زد.
‫الان اونجاست.
‫کجاست؟
‫یه راه کامیون میره بالا از کاله‌پتی، همونجا.
‫- بلوک دهم؟ ‫- نه.
‫- هی، تونی. ‫- بله.
‫- کلید جیپ رو بیار. ‫- باشه.
‫فکر کنم تو مرز بین بلوک یازده و دوازده باشه.
‫به یکی از تابلوهای ما تیر انداختن.
‫عالی!
‫و تو می‌خواستی ببرمش یه سفر به این جنگل؟
‫دیگه داشت آروم می‌شد.
‫حالا مردم دوباره شروع به حرف زدن می‌کنن!
‫مبالغه نکن.
‫اونا هم نیازی دارن، نه؟
‫خب! انگار نیازی دارن تیر بزنن تا زندگی کنن!
‫- جیپ رو میارم. ‫- باشه.
‫- سلام... ‫- سلام.
‫همونطور که می‌دونیم،
‫شلیک گلوله چیز جدیدی تو منطقه جنگلی کاله‌پتی نیست.
‫اون آوریل تیم تندر دو نفر رو به خاطر آموزش اسلحه گرفت.
‫چند بار همون چیزو می‌خوای بگی؟
‫انگار که پاسپورت درخواست کردم، مگه نه؟
‫اینه پروتکل مدیریت، آقا.
‫ما فقط وقتی می‌تونیم انجام بدیم که همه نیازای لیست‌شده رو تکمیل کنیم.
‫من بعد از تلفن پرسیدن اینجا اومدم.
‫اون موقع این پروتکل رو نگفتی!
‫نه، این نیست. هفته پیش آپدیت سرور داشتیم.
‫- پس... ‫- پس گم شد؟
‫گم نشده، آقا.
‫- وقتی آپدیت سرور رو انجام دادیم... ‫- پس می‌تونی پیداش کنی.
‫آقا، منظورم این نبود.
‫فقط بهم بگو می‌تونی پیداش کنی یا نه.
‫همینه که گفتم، آقا. فقط بعد از چک کردن می‌فهمیم.
‫- میخوای من چکش کنم؟ ‫- نه، آقا. یه لحظه صبر کن.
‫دختر جان، نصف زمانی که صرف بهانه آوردن می‌کنی رو بذاری کافی تا انجامش بدی.
‫به جای انجام دادنش داری فقط...
‫- می‌تونی فایلای پشتیبان رو سریع چک کنی؟ ‫- چی؟
‫- مثل اینکه یه جور سردرگمی شده. ‫- چی؟
‫قربان قبلاً برای همین موضوع اینجا اومدین؟
‫اینجا کارا با آشنایی قبلی پیش میره یا نه؟
‫خیلی خب.
‫اسم شما آپو پیلای هست، آقا؟
‫بله.
‫سن ۷۰، ستاره تولد چوتی،
‫نشانه زودیاک ترازو.
‫بله. ‫اه، خب.
‫آقا، از شما خواسته شده که ‫به دفتر منشی غیرروحانی برید.
‫آقا، چترتون!
‫اهالی به پلیس اطلاع دادن
‫که صدای تیراندازی مداوم ‫رو برای یه مدت کوتاه شنیدن.
‫در هر حال، این بار هم ‫هیچ تلفاتی نبود.
‫اهالی و پلیس معتقدن کسی ‫در حال تمرین تیراندازی بوده.
‫نمی‌تونستن جای بهتری برای ‫تمرین تیراندازیشون انتخاب کنن؟
‫دقیقا به سمت پشت فیل؟ واقعا؟
‫مگه نگفتی اون‌ها هم نیاز دارن؟
‫- باید یه جدید بزنیم. ‫- آره.
‫یه بازی از جلو و ‫یکی هم از پشتِ سر!
‫همه از گذشته کثیف تو خبر دارن!
‫پراکاشان، حرفات رو برای کسایی ‫نگه دار که حاضرن بشنون.
‫با من درنیفت.
‫ببینیم تا کی می‌خوای ‫این‌طوری ادامه بدی،
‫با قاچاق مشروب ‫و حمل جَرک‌ها!
‫اگه مزخرف بگی، ‫یه سیلی می‌زنم تو صورتت!
‫اگه تو رو دستگیر نکنم، ‫اسمم پراکاشان نیست.
‫آدم میوه‌های پایین رو ‫راحت‌تر بچینه، نه؟
‫این‌جا نگهبان موقته.
‫شاید شنیدی ازش؛ ‫سوما داثان.
‫قبلاً تو فعالیت‌های نکسل ‫دخالت داشت،
‫مخفیانه.
‫بمب خانگی می‌ساخت.
‫یه روز یکیش تو دستش ‫ترکید موقع ساختنش.
‫اون موقع همه فهمیدن ‫واقعاً کیه.
‫این اتفاق 40 سال پیش افتاد.
‫همه چیز رو گذاشت کنار بعدش.
‫ول کردش. ‫ولی می‌دونی، نه؟
‫وقتی اسم کسی ‫توی لیست رفت،
‫حتی اگه بره گنگا و ‫خودش رو پاک کنه هم،
‫مردم هنوز همون‌طور می‌بیندش!
‫بیا منو دستگیر کن ببینم!
‫حقه‌هات رو من کار نمی‌کنه!
‫نه فشنگی پیدا شده، نه کلاهی.
‫و از نقطه‌های جایی که گلوله خورده، ‫واضحه که از تفنگ استفاده نکردن.
‫- می‌خوای بگی کار اونا نیست؟ ‫- نمی‌خواستم اینو بگم.
‫فقط گفتم که با مدل همیشگی‌شون ‫متفاوته.
‫تا جایی که شواهد ‫به ما می‌گن،
‫می‌شه فرض کرد که یا ‫یه تفنگ کوچیک یا یه هفت‌تیر بوده.
‫در هر حال، یه اسلحه‌ی کوچیکه.
‫- و با بابا در این مورد صحبت کردی؟ ‫- آه!
‫چی می‌تونم ازش بپرسم؟
‫سؤال طرح نکن.
‫فقط به‌طور کلی بگو که تیم بالستیک ‫این‌طور چیزی گفته.
‫فقط گفتن شاید یه هفت‌تیر باشه.
‫و تو فوری نتیجه گرفتی ‫که اسلحه‌ی بابا هست؟
‫تو بعد از من تازه پدرمون رو دیدی، کوچولو!
‫هردوشون با هم دوست صمیمی ان.
‫هنوز هم میاد پیش بابا؟
‫- کی؟ برادر سوما؟ ‫- بله.
‫به ندرت خونه میاد.
‫درسته که تو کودکی هامون ‫ما رو دور خودش می‌برد.
‫ولی هیچ وقت فکر نکردم می‌شه ‫باهاش رابطه داشت،
‫چه حالا چه گذشته.
‫- تو هم... ‫- بابا، می‌تونیم بریم بیرون؟
‫کجا؟
‫- طبقه پایین. ‫- الان؟
‫- آره. ‫- بیا بعد خداحافظی با عمو بریم.
‫کیه؟
‫- نه! ‫- ایشو؟
‫- با عموت صحبت کن. ‫- عزیز عموت ایشوما؟
‫هی...
‫بذار ببینم. ‫دندونات رو نشونم بده!
‫ایییی....
‫دندونات رو نشون بده... ایییی....
‫بونجور!
‫چی گفت؟
‫گفت "بونجور".
‫اوه، بونجور!
‫او نه! دستم رو نکش!
‫ندوی دو. بذار ببینمت!
‫- بیا بابا! بیا! ‫- ایشو...
‫بریم.
‫باشه دیگه، رفیق. باید برم.
‫وگرنه نمی‌ذاره برم.
‫بعداً باهات حرف می‌زنم. خداحافظ.
‫بیا، بیا! بریم!
‫باشه.
‫پراسادتن بود؟
‫آره.
‫چی می‌گفت؟
‫هیچی.
‫حرف‌های همیشگیش.
قـ ـا سـ ـم سـ ـمنـ ـگـ ـا نـ ـی
‫الان ساعت ۷:۳۰ شبه.
‫بابا هنوز برنگشته خونه.
‫زنگ بزنیم بهش؟
‫نه.
‫میاد.
‫این ساعت برای خونه عادیه.
‫حتماً باید خودش بره خرید کنه؟
‫اگه بگه، یکی دیگه می‌ره می‌خره و می‌آره، نه؟
‫بابا سر بعضی چیزا خیلی وسواسیه.
‫باید خودش همه کارارو بکنه.
‫حتی اگه کمکمون رو هم پیشنهاد بدیم، قبول نمی‌کنه.
‫خب. نه، نه!
‫الان شروع می‌کنم.
‫بابا میزان بنزین رو چک کردی؟
‫باشه. دارم می‌آم.
‫ماشین بابا روشن نمی‌شه. برم چک کنم.
‫منم باهات می‌آم.
‫- بابا... ‫- چرا اینقدر دیر کردی؟
‫شاید به خاطر هوای سرده.
‫باتری هم باید عوض می‌شد.
‫پس چرا عوضش نکردی؟
‫چرا اینقدر کندذهنی تو؟
‫اگه یه جا وای‌می‌ستادم و سیگنال تلفن هم نبود چی؟
‫این دور و بر کسی زمین نداره.
‫همه زمین تا جوب دست خودمونه.
‫شاید کارگرای زمین کناری بودن؟
‫اونا تا ساعت ۷:۳۰ اینجا بودن.
‫شب دیگه چه کار می‌کردن؟
‫برم یه سر بزنم.
‫اون کافی نیس اون ور جنگله
‫چراغ قوه می‌برم.
‫اممم... چقدر به اینجا می‌آی؟
‫کسی اینجا خیلی نمی‌آد.
‫آه.
‫تا حالا دیدی چیزی دیگه اینجا اینطوری سوخته باشه؟
‫نه.
‫و تا حالا آتیش این مدلی هم ندیدی؟
‫نه.
‫با نگاه به زمین اینجا، اینطوری به نظر نمی‌آد.
‫این رو نگاه کن.
‫گل و گیاه این دور و بر به طور مساوی رشد کرده،
‫مثل بقیه جاهای تو این محوطه.
‫ولی توی یه دایره دوی دو فوت از نقطه سوخته،
‫چمن‌های کوتاه جدید جوانه زدن.
‫وقتی خاک‌سطحی رو برداشتم،
‫زیرش خاکستر سوخته پیدا کردم.
‫واضحه که اینجا چیزای مختلف چند بار سوخته.
‫سمت شرقی مرزت کجاست؟
‫ده متر دورتر از اون جوب دو تا درخت جک‌فروت وحشی هست.
‫باشه. و بعدش؟
‫اون زمین خودم بود. فروختمش.
‫آه، همون زمینی که کسای کاتایام خریدن؟
‫- آره. ‫- باشه، باشه.
‫این ناحیه سوخته تون هنوز توی مرزتونه، درسته؟
‫دیگه نیاز به بازنگری نیست، نه؟
‫شاید کارگرای زمین بغلی، زباله‌هارو اونجا سوزوندن.
‫آدم وقتی می‌ره زباله بسوزونه،
‫می‌شینه تعداد درختای جک‌فروت وحشی رو می‌شمره؟
‫- منم همینو گفتم. ‫- باشه.
‫ولی می‌خواست مثل پلیس چکش کنه.
‫آره، خوبه.
‫اینجا خیلی کم گیرم که مثل پلیس رفتار کنم.
‫اوه...
‫سماداتان چتن اینجا می‌آد؟
‫نه.
‫چرا می‌پرسی؟
‫شایعه‌ست که بابات خیلی می‌ره پیش سماداتان چتن.
‫بعد از قضیه تیراندازی کالپتی،
‫توی ایستگاه هم همچین حرفایی هست.
‫خب...
‫می‌دونم که درگیر این جور چیزا نمیشه.
‫ولی بازم، بگو یه مدتی از اون رفیقش دور بمونه.
‫چرا بی‌خودی خودتو تو دردسر بندازی؟
‫درسته؟
‫- شیوداستی؟ ‫- بله.
‫بلیگائوم توی کارناتاکاست، درسته؟
‫بله.
‫سوماداتان؟
‫ما بهش میگیم "سومانی چتان".
‫قبلاً مرتب می‌اومد خونمون.
‫وقتی بچه بودیم خیلی عاشق من و برادر بزرگترم بود.
‫مطمئنی که فعالیت‌های نکسالیش رو کنار گذاشته؟
‫بابا هم که بود، هیچ‌وقت چیزی رو مخفی نمی‌کرد.
‫توی همه چیز مستقیم و رو راسته.
‫اون... پرونده قدیمی نیلامبور.
‫خودم از بابا شنیدم.
‫پرونده نیلامبور؟
‫توی دهه هفتاد، جنبش‌های نکسالی تو این منطقه قوی بودن.
‫سوختن اتاق بایگانی دادگاه مبسف
‫یه پرونده بزرگ اون موقع بود.
‫اسم بابا تو لیست مظنون‌ها بود.
‫و بعد چی شد؟
‫چون پدربزرگم خیلی نفوذ داشت،
‫تونست بابا رو از پرونده جدا کنه.
‫اما نگذاشت دیگه اینجا بمونه.
‫فوراً تبعیدش کرد.
‫بعد از اون بود که به ارتش پیوست.
‫پدربزرگ تو آدم مهمی بود، نه؟
‫قطعاً!
‫بالاخره پدر بابام بود!
‫چند بار باهات تماس گرفتم.
‫می‌دونی که اینجا چقدر مشکل آنتن‌دهی داریم، نه؟
‫چی شده؟
‫یه ایمیل درباره‌ی قضیۀ چچو دریافت کردیم.
‫از کارناتاکاست.
‫ما که تلاشمون رو برای پیدا کردنش کردیم.
‫همون روزی که گم شد و روز بعدش،
‫گزارش‌هایی بود از اینکه مردم چچو رو تو پللاچی و تیروپور دیده‌ن.
‫اون موقع، همه کار کردیم تا پیداش کنیم.
‫پراوینا چچی شانس آورد.
‫از این استرس طولانی مدت نجات پیدا کرد
‫و حالا این همه چیز رو نمی‌بینه.
‫من...
‫یه بازی بود که چچو خیلی دوست داشت.
‫داشتم سعی می‌کردم اسمش رو به یاد بیارم.
‫هر وقت بیدار می‌شد شروع به بازیش می‌کرد.
‫خیلی دیوونه‌ش بود.
‫می‌گفت که بعد از شش مرحله دیگه، گنج رو پیدا می‌کنه.
‫راستش رو بخوای،
‫اصلاً نتونستم بهش توجه کنم،
‫مخصوصاً بعد از اینکه درمان پراوی شروع شد.
‫حالا چطور می‌تونم اسم بازی رو به یاد بیارم؟
‫کمال!
‫آجای چاندرا! بیا.
‫بیا بریم.
‫خب، رسید کافی نیست.
‫بهت گفتم وقتی همه اینجا هستن بیا.
‫خب، بعداً میام و می‌گیرمش.
‫لطفاً آقا این جزئیات رو الان بهم بگید.
‫اسم کامل؟
‫توی کاغذی که دادم بهته.
‫اسم خونه؟
‫اونم توشه، نه؟
‫همسر؟
‫دارم می‌پرسم اسم همسرتون چیه.
‫دیگه نیستش.
‫فوت شده.
‫بچه‌ها؟
‫آجیان.
‫فقط "آجیان"؟
‫آجایچاندران ک.و.
‫یه پسر دیگه نداری؟
‫اگه همه چی رو می‌دونی چرا از من می‌پرسی؟
‫دارم اسمش رو می‌پرسم.
‫پرساد چاندرا ک.و.
‫آقا، چند تا جزئیات دیگه نیاز دارم.
‫نمی‌خوام بیش‌تر از این اذیتت کنم.
‫اگه کسی دیگه اینجاست، لطفاً صداش کن.
‫وقتی منو صدا کرد از اسمم استفاده نکرد.
‫با من مثل "هی"، "تو" و اینجوری حرف می‌زد.
‫و حسابی هم عصبانی بود.
‫ولی بعد که منو دید،
‫اصلاً چیزی نپرسید.
‫اصلاً هم عصبانی نبود
‫و انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫بعدش چی شد؟
‫بعدش، وقتی گوشیشو چک کردم،
‫واقعا چیزای عجیبی دیدم.
‫فقط کمتر از ۱۰ تا مخاطب داشت.
‫اما مشخصاتشون توی پرانتز ذخیره شده بود.
‫چند تا چیز هست...
‫یه سری شک و شبهه دارم.
‫ولی دو دل هستم که قبل از مطمئن شدن بگم.
‫اون نجاره رو بعدش صدا کردی؟
‫چی بابا؟
‫پرسیدم اون نجاره رو بعدش صدا کردی!
‫آره، صداش کردم.
‫فقط زنگ زدن و حرف زدن کافی نیست.
‫کار باید انجام بشه!
‫نخواستیم که قایق بسازه که،
‫فقط میخوام یه قفلو درست کنه، نه؟
‫دوباره بهش زنگ می‌زنم، بابا.
‫اگه نشد، یه کس دیگه رو میارم.
‫امروز باید درم درست بشه،
‫حتی اگه لازم باشه استاد نجار و بیارم.
‫وارد اتاق بابا شدی؟
‫اون سریع می‌فهمه یه نفر دیگه اومده تو اتاقش.
‫این چیزیه که نمی‌فهممش.
‫چرا باید اینجوری واکنش نشون بده اگه یه نفر از خانواده وارد اتاقش بشه؟
‫بابا خوشش نمیاد.
‫واکنش نشون میده.
‫تا حالا فکراتو کردی که چرا اون طور رفتار می‌کنه؟
‫این و تو اتاق بابا پیدا کردم.
‫گفتی بابا فقط قرص انسولین می‌خوره، نه؟
‫این نواره انسولین نیست.
‫اینا ضد افسردگی هستن،
‫و گوگل میگه بیشتر به مریضای عصبی تجویز می‌شه.
‫واقعاً، فقط این اتفاق نیست.
‫شیوه حرف زدن و رفتار کردنش با آدما خیلی عجیب به نظر میاد.
‫و... روزی که دوست بابا از ارتش اومد،
‫اون مرد خیلی پرحرف بود،
‫ولی بابا انگار از ترس فلج شده بود،
‫برای همین انگار گیج شده بود.
‫یه دفترچه کوچیک دستش بود،
‫به نظر می‌رسید که برای همه سوال‌ها و جواب‌هاش از رو اون می‌خونده.
‫بعد از رفتن دوستش، دیدم بابا توش یه چیزی نوشت.
‫یادت میاد اون روز که به ما زنگ زد گفت ماشین روشن نمی‌شه؟
‫حالا در مورد اون حادثه هم شک دارم.
‫چی می‌شه اگه از سر گیجی وایساده باشه و راه خونه رو گم کرده باشه؟
‫فکر کنم باید با یه دکتر مشورت کنیم، آجییته.
‫ببخشید، نمی‌خواستم...
‫بابا یه کم تو یادآوری چیزا مشکل داره.
‫همونطور که الان گفتی،
‫اولین کسی که اینو متوجه شد و بهم گفت...
‫چوچو بود.
‫ما یه بار این موضوع رو با بابا مطرح کردیم.
‫مثل تو که الان گفتی،
‫پیشنهاد کردیم به دکتر هم نگاهی بندازه.
‫مامان!
‫تا حالا بابامو اینجوری ندیده بودم.
‫برنامه‌مون این بود که بشینیم با بابا صحبت کنیم، آروم باشیم و یه طوری قانعش کنیم.
‫که اون موقع...
‫عمو جیکوب که تو ارتش با بابا بود، به ما سر زد.
‫نمی‌دونی که بابا خیلی حرف نمی‌زنه، عمو؟
‫از وقتی مامان مرده، بیشتر وقتا ساکت بوده.
‫پس برای ما هیچ چیز غیرعادی به نظر نمی‌رسید.
‫فکر می‌کردم احتمالاً در حال انجام یه جور درمان عصبیه.
‫اما وقتی می‌گی که هیچکدومتون هیچ اطلاعی
‫از این وضعیت پزشکی بابا طی این همه سال نداشتید...
‫پفی!
‫واقعاً عجیبه، مرد!
‫باید یه کار فوق‌العاده انجام داده باشه.
‫حتی دوست نداره تو هم چیزی راجع بهش بدونی، آجیان.
‫زیاد با کسی حرف نمی‌زنه...
‫و از معاشرت اجتماعی بیرون از خونه‌اش اجتناب میکنه
‫باید استراتژیش باشه.
‫می‌ترسه که اعمالش اونو لو بدن.
‫اون یه مرد مغروره.
‫اون باید تو رو می‌شناخت، نه؟
‫چون عکس‌های قدیمیش از زمان ارتش رو به دیوار زده،
‫صد در صد می‌فهمه قضیه چیه.
‫بقیه چیزها که
‫چی یادشه و چی یادش نیست...
‫خدا می‌دونه!
‫کی اول بار قضیه رو فهمیدی، عمو؟
‫پس یعنی تو هیچ تصوری از کل قضیه نداری، آجایان؟
‫می‌دونی چرا از ارتش اخراج شد؟
‫اخراج؟
‫ویژگی اصلی پیلای یه جور کمال‌گرایی وسواس‌گونه بود.
‫هیچ موقع کوتاه نمی‌اومد.
‫خیلی جدی بود که
‫نه خودش و نه گروهانش حتی یه اشتباه کوچیک هم نکنند.
‫اوایل، فراموشی‌ش تو جمع دوستانمون یه شوخی بود.
‫من خودم شاهد چندتا مشکلی بودم که از فراموشی‌ش پیش اومده بود.
‫بدون اینکه خیلی‌ها متوجه بشن،
‫خیلی خوب اون رو مدیریت می‌کرد.
‫ولی همین فراموشی‌های کوچیک
‫آخرش به مشکلات بزرگی ختم شد.
‫یه بار یه اسلحه سرویس رو گم کرد.
‫این مسئله به یه جایی رسید که پیلای دیگه نتونست پنهانش کنه.
‫در واقع، مدت‌ها بود که فهمیده بود
‫یه چیزی تو خودش درست نیست.
‫نه تنها از چک‌آپ‌های پزشکی طفره می‌رفت،
‫بلکه سعی می‌کرد وضعیتش رو از همه مخفی کنه.
‫شاید تمایلی نداشت
‫با جنجال و خجالتی که اگه بقیه بفهمن پیش می‌اومد، روبرو بشه.
‫آخرش یکی از همکارامون تصادفی اسلحه رو پیدا کرد
‫تو ماشین لباسشویی توی اقامتگاه ارتش.
‫تنها به خاطر اینکه سابقه کاری پیلای خوب بود،
‫و دلسوزی برای خراب نشدن حیثیت ارتش اگه این خبر پخش بشه،
‫مقامات ارشد این خبر رو مخفی نگه داشتن.
‫بلافاصله از کار برکنارش کردن.
‫برای هیچ دلیل خاصی اینو بهت نگفتم.
‫16 سال از برگشتن بابا از ارتش می‌گذره،
‫و تو این 16 سال،
‫فقط یه کار کرده؛
‫مطمعن بشه که هیچ کس حتی خوز ممدم از مشکل حافظش با خبر نشه
‫و همه چیز رو خودش به تنهایی تحمل کرده.
‫فقط تصور کن چه تلاشی برای این کار کرده.
‫این شخصیت بابامه.
‫چه توی این شهر و چه توی خدمت،
‫همینجوری یکی بوده.
‫فارغ از اینکه چی رو از دست می‌ده،
‫نمی‌تونه بذاره آبروش خدشه‌دار شه.
‫شاید به خاطر غرورش باشه.
‫اگه این چیزی که بابا می‌خواد،
‫ما باید کنارش باشیم نه؟
‫مترجم : تالاپاتی ‫بازبینی : نوید مرادی
‫چاکویِ مامان‌جون کجاست؟
‫ببین بابا داره چی کار می‌کنه.
‫ببین عزیزم!
‫دوربین جدید بابا رو دیدی؟
‫به دوربین جدید نگاه کن.
‫لبخند بزن!
‫عیبی نداره. من باهاش می‌رم.
‫- هی... اونجا رو نگاه کن! ‫- چاکو!
‫چاکو، نباید گریه کنی!
‫اون میمونه داره می‌پره!
‫گریه نکن، چاکو!
‫ببین... پرید.
‫- دیدی اونجا پرید؟ ‫- خوبه.
‫اینا همون سماداثان؟
‫آره.
‫بابا، بیا!
‫- مامان! ‫- هی، می‌افتی پایین!
‫چاکو!
‫هی، نه! به من آب نپاش!
‫هی، هی!
‫- جک‌فروت! من جک‌فروت می‌خوام! ‫- تا نگیره بالا نمیره!
‫- من می‌خوام! ‫- بیارش پایین، آجایتتا!
‫نه! نه!
‫آره!
‫اوه!
‫بسه، چاکو!
‫- دل و رودت به هم می‌خوره! ‫- باشه.
‫- سوپرمن! ‫- سوپرمن!
‫- بیا پرواز کن!
‫بیارش پایین! می‌افته!
‫گوش نمیدی؟
‫- چندبار باید بگم؟ ‫- یه چیزی‌ش نمی‌شه.
‫بیا پایین، میگم!
‫حالا خوشحالی که از بابابزرگ گرفتی؟
‫پدر با چچو چطور بود؟
‫ها؟
‫رفتار پدر نسبت به چچو چطور بود؟
‫چچو حدود دو سال و نیمش بود
‫که پریوینا اولین بار آزمایشش رو گرفت.
‫بعدش،
‫هر دو مون درگیر آزمایش‌ها و درمان بودیم.
‫چچو بیشتر با باباش بود.
‫همیشه یه اختلافی وجود داشت
‫به خاطر نظم نظامی سخت بابا.
‫با برادر بزرگم خیلی شدیدتر بود.
‫نه، چچو!
‫باباتون اومده!
‫هی، مواظب قدم‌هات باش!
‫بابا!
‫این که چی یادشه و چی یادش نیست...
‫خدا می‌دونه!
‫چرا پرسیدی؟
‫ممکنه چیز دیگه‌ای باشه
‫که فراموش کرده؟
‫چیزی که مربوط به گم شدن چچو باشه؟
‫سلام.
‫بله.
‫این مکان دقیقاً کجاست؟
‫شما کی هستید؟
‫باشه.
‫مواظب باش که کسی نزدیکش نشه.
‫باشه، باشه.
‫روزی که گم شد...
‫همون روزی بود که با پریوینا چچی رفتی بیمارستان برای چک‌آپ؟
‫بله.
‫وقتی شب برگشتی خونه،
‫فهمیدی که چچو گم شده.
‫یعنی...
‫اتفاق افتاد وقتی فقط بابا و چچو توی خونه بودن.
‫چی میشه اگه بابا می‌دونست...
‫اون روز برای چچو چی پیش اومده؟
‫چی میشه اگه فراموش کرده باشه چی میدونسته؟
‫- چند تا کارگر هستن؟ ‫- هشت تا از کارگرای من.
‫جواب داد وقتی زنگ زدی؟
‫جوی آقا تو موندکایامه، آقا.
‫حتی اگه تو قطب جنوب هم باشه، بگو فردا صبح زود اینجا باشه.
‫- چی؟ ‫- باشه. زنگ می‌زنم بهش.
‫پس برو زنگ بزن! منتظر کی هستی؟
‫باشه.
‫دو سال بیشتر نیست که جوی این زمین رو خریده.
‫از کی خریدش؟
‫زمین مال همسایه کناری بود.
‫یک آقایی به اسم آپو پیلای.
‫کی می‌رسن؟
‫از ندونچال رد شدن.
‫- اون‌جا رو هم بکنید. ‫- اون منطقه.
‫یکی از شما بیاد اینجا.
‫مراقب اوضاع باش. ‫برمی‌گردم.
‫نگفتم وقتی کارم تموم شد میام خونه؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫کارگرا دیدنش موقع کندن برای پی‌ریزی.
‫بیارش خونه.
‫قبل از این که برم میام اونجا.
‫- برو. ‫- شیوتا...
‫هیچ ایده‌ای داری ماله کی میتونه باشه؟
‫تیم پزشکی قانونی هنوز نرسیدن.
‫روال‌های بعدی بعد از رسیدنشون انجام میشه.
‫بیا.
‫اندازه‌اش که بزرگ به نظر نمیاد، درسته؟
‫- از وسط شروع کنید. ‫- باشه.
‫یه جوری از خانوادهٔ میمون‌هاست،
‫ولی اسکلت انسان نیست.
‫ها؟
‫جنگل حفاظت‌شده نزدیکه، درسته؟
‫وقتی فهمیدم که جنازه میمونه،
‫فکر کردم پرونده‌ایه که به کار معمولیمون محدود میشه.
‫وزارت حیات‌وحش، درسته؟
‫چون پرونده غیرقابل وثیقه‌ست،
‫کسی که این کار رو کرده باید دفنش کرده باشه.
‫صبر کنیم برای گزارش مرکز دامپزشکی.
‫گزارش اومده.
‫اومدم که درباره‌اش صحبت کنم
‫فعلاً حتی پلیس هم باید درگیر بشه،
‫چون این قضیه تحت قانون اسلحه‌ست.
‫قانون اسلحه؟
‫وضعیت پرونده گم شدن تفنگ پدرت چطوره؟
‫پیلای چتان دو سال پیش ملک رو به جوی فروخت، درسته؟
‫آره.
‫چیزی دربارۀ این موضوع گفته؟
‫چی شده؟
‫گزارش کالبدشکافی میمون آماده شده.
‫خوبه.
‫علت مرگ اصابت گلوله‌ست.
‫گلوله؟
‫آره.
‫مالک ملک چی میگه؟
‫اون تو این ماجرا دحلی نداره.
‫اون دو سال پیش ملک رو از ما خریده.
‫بقایای میمون سه سال پیش پیدا شدن.
‫آها!
‫ببخشید! ‫مدت‌ها منتظر بودی؟
‫اون دامپزشک تازه رفت و داستان رو با جزئیات زیادی تعریف کرد!
‫میگه که یک زخم خروجی وجود داره،
‫و با توجه به لکه روی استخوان میمون،
‫می‌تونه از یک گلوله با کالیبر 0.32 باشه،
‫یا شاید هم کالیبر بزرگتر.
‫آخرین وضعیت پرونده گم شدن اسلحه آپو پیلایی چی شد که گفتی؟
‫اسلحه آپو پیلایی کالیبر 0.35 داره.
‫پس شاید همون باشه.
‫اون موقع که من رئیس بخش اینجا بودم،
‫آپو پیلایی برای مجوز اسلحه‌ش درخواست داد.
‫اون موقع برای بررسی بهش رفتم دیدمش.
‫اون خیلی بد اخلاقه.
‫از خانواده‌اش پسری نبود که گم شد؟
‫آره، الان نزدیک سه ساله.
‫حتی قبل از اون هم چند بار از مدرسه ناپدید شد.
‫پسر بچه همین‌جوری می‌ره!
‫هر دو دفعه خانواده و مسئولین مدرسه تونستن شب پیدا‌ش کنن.
‫کجا بود اون موقع؟
‫پسر بچه داستان‌ها می‌ساخت که انگار داره فیلم تعریف می‌کنه.
‫ولی داستانی که تعریف می‌کرد هیچ ربطی به جایی که پیداش کردن نداشت.
‫وقتی برای بار سوم ناپدید شد،
‫یا بهتر بگم، برای آخرین بار،
‫تا شنیدن که دوباره ناپدید شده،
‫همه فکر کردن "این پسر دیوونه باز هم رفته".
‫یعنی هیچکس حتی سعی نکرد دنبالش بگرده؟
‫- نه، منظورم اون نیست. ‫- تا جایی که تونستیم تلاش کردیم، آقا.
‫کسانی هم دیده بودن که پسری هم‌سن‌وسال چاچو رو
‫اون شب تو ایستگاه راه‌آهن پالاکاد دیدن.
‫و در همان شب، حوالی ساعت دو صبح، توی پولاچی هم.
‫چند ساله که مادر اون پسر فوت شده.
‫اون زیاد بیمار بود و مرتباً تو بیمارستان بود.
‫فکر کنم پسر بچه از کمبود توجه ناراحت شده بود.
‫چاچو، وایسا! چاچو...
‫چاچو! همونجا وایسا پسر!
‫پسرم!
‫چاچو!
‫همون‌جا وایسا!
‫چاچو، وایسا! ‫پسرم!
‫فقط همونجا وایسا!
‫چاچو!
‫همونجا وایسا، پسرم!
‫چاچو!
‫پاشو، آقا.
‫مدرسه تعطیل شد. نمی‌خوای بری خونه؟
‫برو.
‫برو، فیل.
‫بابا، چرا ماشین رو نبردی؟
‫ماشین بنزین نداشته.
‫ولی من دیروز پرش کردم!
‫سوار شو، بابا.
‫منم دارم می‌رم خونه.
‫پرونده بقایای میمون که تو مزرعه پیدا شده
‫الان توسط بخش پایش جنگل بررسی می‌شه.
‫خبردار بودی؟
‫هیچ‌کس بهم خبر نداد.
‫از ملک من پیدا نشده بود!
‫مالک چی گفت؟
‫مالک ملک؟
‫این‌جا دیگه کی می‌تونه مالک باشه؟
‫خب...
‫آقای جوی همین دو سال پیش زمین رو از ما خرید، درسته؟
‫فقط دو سال پیش، نه؟
‫آثار باقی‌مونده مال حدود سه سال پیشه.
‫به شلیک گلوله کشته شده.
‫ظاهراً یه اسلحه کوچیک، شاید یه تپانچه، برای کشتن استفاده شده.
‫کی اینو گفته؟
‫یعنی...
‫نتایج آزمایش اینو میگه.
‫فقط به خاطر همین،
‫نمیشه گفت اسلحه مال منه.
‫تو...
‫نیاز نیست نگرانی باشی.
‫همینجوری سوالات زیادی می‌پرسن.
‫سوال اوناست یا سوال تو؟
‫بریم بخوابیم؟
‫یه سیاستی داری که چیزا رو برای مردم سخت کنی؟
‫آقا، این خارج از توانمونه--
‫گوش کن! ‫لطفاً سن، وقت و...
‫چرا داری کار رو برام سخت می‌کنی؟
‫الان می‌خوامش.
‫از وقتی که سرور آپدیت شده، باید چک کنیم.
‫اگه موجود باشه، مشکلی نداریم که بدیم، آقا.
‫می‌شه پنج دقیقه صبر کنید؟
‫منتظر می‌مونم.
‫باشه.
‫سلام.
‫بالاخره!
‫فکر کردم برای سفر خانوادگی رفتی.
‫بیا تو.
‫خیلی صبر کردم و وقتی نیومدی زنگ زدم به پسرت.
‫گفت با خانمش بیرون رفته.
‫اوه! این عکس اینجا اومد؟
‫اونجا نبود؟
‫ولی اینجا جاش خیلی خوبه.
‫این عکس همه خاطرات دیوونه‌بازی‌های اون شب وحشی رو برمی‌گردونه!
‫شب عجیبی بود، رفیق.
‫الان میام.
‫کار توی زمین هل چطور داره پیش می‌ره؟
‫فقط با هل سخته اداره کردن.
‫اگه یه چیز دیگه هم کنارش بکاریم، اوضاع بهتر میشه.
‫رفتار کارگرا الان تغییر کرده.
‫باید همیشه اونجا باشم که کارشون رو درست انجام بدن.
‫آروویند چطوره؟
‫آروویند خوبه.
‫تازه ماه پیش یه کار جدید گرفت.
‫داره میره استرالیا.
‫برنامه داره اونجا ساکن بشه.
‫ولی اگه بره، دیگه برنمی‌گرده.
‫جواب نمی‌ده.
‫مشکلی هست؟
‫نه.
‫گاهی وقتی با کسیه، جواب تلفن رو نمی‌ده.
‫اونجا زندگی شاید امن‌تره.
‫میگه ما اینجا عقبی هستیم.
‫جوانای امروزی به بریتانیا، استرالیا و کانادا میرن و مستقر می‌شن.
‫جوونا اونجا هستن،
‫پیرها اینجا موندن.
‫راستی،
‫زانوت بعد از عمل چطوره؟
‫خیلی‌ها تردید دارن که مشکلات حافظه‌شون رو بپذیرن،
‫و باید با دقت بیشتری بهشون نزدیک بشیم.
‫بحث کردن با اونا فقط باعث وحشت می‌شه.
‫ممکنه مشکوک بشن، فشار خونشون بالا بره،
‫و حتی ارتباط با واقعیت رو از دست بدن.
‫بستگی داره.
‫بهبودی چطوره؟
‫نمیشه تضمین کرد.
‫آشنایای قدیمی، زبان‌ها،
‫و محیط اطراف خونه‌شون که روزانه باهاش برخورد دارن،
‫ممکنه توی حافظه عادتیشون تثبیت بشه.
‫پس شاید اینا رو فراموش نکنن.
‫این برای هر کسی متفاوته.
‫اگه اون راضی بود که به کسی تکیه کنه،
‫دیگه این همه استرس نمی‌کشید، مگه نه؟
‫افرادی که این وضعیت رو دارن معمولاً با اعتماد به اطرافیانشون مشکل دارن.
‫نمی‌دونن کِی و کجا کسی ازشون سوءاستفاده می‌کنه یا نه؟
‫همیشه اون ناامنی رو دارن.
‫اگه حافظه‌ام درست باشه،
‫من، تو، چاران و جیکوب...
‫همگی با یه جیپ رفتیم، درسته؟
‫یادته جیکوب رو، درسته؟
‫یه بطری کامل رو سر کشید!
‫و بعد با جیپ وحشیانه با سرعت تمام رانندگی کرد.
‫واقعا فکر کردم تصادف می‌کنه و کارمون تمومه!
‫بالاخره توی خط هفتم، نزدیک لال چوگک وایستاد،
‫و درست جلوی اقامت‌گاه فرمانده، وسط جاده ادرار کرد.
‫نگهبان دوید سمت ما و شروع کرد به داد زدن.
‫تو بودی که باهاش صحبت کردی و گفتی ببخشید.
‫اون هم فقط بعد از اون جیکوب رو ول کرد.
‫جیکوب...
‫چجوری جیکوب رو می‌شناسی؟
‫چه سوالی!
‫ما همگی توی کشمیر نبودیم؟
‫ولی جیکوب هیچ وقت به کشمیر نرفته.
‫اوه، آره.
‫درسته، درسته، درسته، رفیق.
‫گاهی اوقات کلا از دستم در میره.
‫حافظه‌ام مثل تو تیز نیست.
‫جون بعدی میشم 73 ساله.
‫باید یه چندتا راهکار حافظه بهم یاد بدی، رفیق.
‫پنکه خاموشه
‫حق دارم اینجوری عرق کنم. وای!
‫هنوز نگفتی چجوری جیکوب رو می‌شناسی.
‫کی بود؟
‫از زمان کمپ ایتاناگر می‌شناسمش.
‫آروناچال پرادش.
‫آره.
‫آره، رفیق.
‫آره، همون جا.
‫منم همونجا دیدمش.
‫ولی...
‫اون موقع 1986 بود.
‫وقتی دفعه قبل اومدی،
‫گفتی که سال 1986،
‫توی آی پی کی اف بودی، درسته؟
‫این طور گفتم؟
‫آره، آره. ‫قطعاً!
‫نیروی حفظ صلح.
‫راجیو گاندی.
‫توی آی پی کی اف بودم.
‫اگه توی آی پی کی اف بودی،
‫باید توی جفنا می‌بودی.
‫تو سریلانکا.
‫آره.
‫اگه توی سریلانکا بودی،
‫چجوری جیکوب رو توی آروناچال دیدی؟
‫چرا داری دروغ میگی؟
‫چی؟
‫چرا داری بهم دروغ میگی؟
‫دروغ؟
‫من؟
‫چرا باید بهت دروغ بگم؟
‫اگه این‌طوره،
‫همه چیزی که تا حالا گفتم دروغ بود.
‫فقط بلوف زدم.
‫تو با همه دروغ‌هایی که بهت گفتم کنار اومدی.
‫این سازش برای چیه؟
‫تو کی هستی؟
‫راستش...
‫یه لحظه صبر کن. بر‌می‌گردم.
‫سلام پسرم.
‫خوبه که الان اومدی.
‫داشتم می‌رفتم.
‫- سلام آپارنا. ‫- سلام.
‫چرا انقدر عجله داری؟
‫اومدن اینجا تو برنامه‌ام نبود.
‫باید می‌رفتم سمت باغ،
‫ولی گفتم یه سر به پیلای بزنم.
‫این‌جا همه چی خوبه؟
‫آره، آره.
‫فقط...
‫ببین! داشتیم در‌مورد این عکس صحبت می‌کردیم.
‫درسته، آقا آپو؟
‫نگاش کن!
‫این عکس کلی خاطره دیوونه‌بازی‌ اون شب رو زنده می‌کنه!
‫دیوونه!
‫یادش به‌خیر، نه؟
‫خب، پس.
‫من دارم میرم.
‫باید توی راه بعضی کارها رو انجام بدم.
‫برم، قربان؟
‫برنامه دارم ماه دیگه دوباره بیام املاک.
‫اگه وقت شد، حتماً همدیگه رو می‌بینیم.
‫اون موقع می‌بینمت.
‫مواظب خودت باش.
‫خدافظ.
‫- می‌بینمت. ‫- من می‌رم بدرقش کنم.
‫خب چی شد پراکاشِتا؟
‫- عکاسِشه؟ ‫- سلام، من موکوندم.
‫سریع عکس رو نشونم بده.
‫نشونش بده.
‫نباید فوری به پلیس خبر بدیم؟
‫اول بذار ببینمش، پراکاشِتا.
‫آقا...
‫مرز کلونی قبیله‌ای از بلوک سیزدهم شروع می‌شه.
‫اخبار اومده از جنگل رزرو کالاپاتی
‫باعث شگفتی و افزایش حس ترس می‌شه.
‫عکس یه میمون با تفنگ...
‫اگه افتاده باشه، می‌تونیم پیدا کنیمش.
‫تیم واکنش سریع داره همه منطقه رو می‌گرده.
‫نه تیم رعد و برق نه پلیس هیچ سرنخی پیدا نکرده
‫در مورد حادثه تمرین سلاحی که ماه‌ها پیش اتفاق افتاده بود.
‫هیچ ایده‌ای داری به کدوم طرف رفتن؟
‫جنگله، درسته آقا؟
‫نتونستیم بگیم به کدوم طرف رفتن.
‫حرکات نکسال‌ها قبلاً گزارش شده
‫در کلونی‌های قبیله‌ای فراتر از بلوک سیزدهم.
‫چی می‌شه اگه میمون‌ها از یکی از کمپ‌هاشون اونو پیدا کرده باشن؟
‫این درخت اکسل ووده نه؟
‫نگاه کن! درخت اکسل ووده نه؟
‫در منطقه کالاپاتی،
‫درختان اکسل وود فقط فراتر از بلوک‌های بیستم و بیست و یکم پیدا می‌شن.
‫درخواست عکاسی و مجوزی که دادیم
‫فقط برای بازدید از بلوک‌های هجدهم و نوزدهم بود.
‫نمی‌تونی همینطوری بگردی تو جنگل!
‫آروینگتا، آروم باش.
‫ما به خاطر اونها که گشت می‌زدن از این موضوع باخبر شدیم، درسته؟
‫بخش 144 در منطقه کالاپاتی صادر کنید.
‫تصمیم گرفته شده که مدرسه قبیله‌ای رو برای یک هفته ببندیم.
‫- باشه، آقا. ‫- و مجوز توریستی قطع نمی‌شه.
‫باید بری و مستقیماً به کلونی‌ها اطلاع بدی.
‫- پراکاشِتن رو با خودت ببر. ‫- باشه.
‫نباید اینو با مورد تفنگ گم شده اپو پیلای بررسی کنیم؟
‫اگه ثابت بشه که تفنگ پدره،
‫دو برابر دردسر داریم.
‫ممکنه به خاطر عدم تأمین مالکیت، شکایت بشه.
‫و اگه به خاطر تفنگ تلفات بدیم،
‫باز کردن این گره سخت می‌شه.
‫ولی می‌تونیم بگیم متعلق به ما نیست، مگه نه؟
‫پدر باید از بُعد قانونی باخبر باشه، درسته؟
‫آقا.
‫اپو پیلای تفنگ رو تأیید کرده.
‫ولی...
‫اون فقط می‌تونه توصیف مدل رو تأیید کنه، درسته؟
‫چطور می‌تونه مطمئن باشه که تفنگ خودشه؟
‫بین همه دارندگان جواز تو سوابق درآمدی،
‫فقط اپو پیلای تفنگ با این مشخصات داره.
‫این چه تفنگیه؟
‫سری شیلد ای زد.
‫- پلیس وِسن؟ ‫- بله.
‫اینجا موجوده؟
‫اون قبلاً برای مسابقات تیراندازی ملی واجد شرایط بود.
‫بنابراین امتیاز وارد کردنشو داره.
‫همونطور که قبلاً گفتم، حس می‌کنم ممکنه تفنگ جعلی باشه.
‫ممکنه حتی تفنگ اسباب‌بازی باشه.
‫ممکنه باشه.
‫ولی مشکل اینجا تهدید عمومیه،
‫ تا وقتی که اون تفنگ رو پیدا کنیم،
‫یا تا وقتی که بتونیم از نزدیک به اون نگاه کنیم.
‫پس نمی‌تونیم بر اساس این فرض دست به شانس بزنیم.
‫می‌تونیم درخواستی برای تعلیق جواز تفنگ اپو پیلای بدیم.
‫به دفتر کلکتور و سرپرست اطلاع بده.
‫آقا.
‫پی‌گیری رو شروع کنید.
‫باشه، آقا.
‫بابا...
‫بابا!
‫ولم کن، بابا!
‫دستم رو ول کن، بابا!
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- هی!
‫بابا!
‫برو کنار، بابا!
‫هی! چیکار می‌کنی-- ‫بابا!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- ولم کن بابا! ‫- برو کنار!
‫بابا!
‫بابا... پاشو.
‫بلند شو.
‫این چه کاریه؟
‫چی شده؟
‫- اجایتا... اون... ‫- هی!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫این باباست که داره اینجا چیزی می‌سوزونه. ‫من دیدم!
‫چی دیدی؟
‫چرا باید این کار رو اینجا بکنه؟
‫- من نیستم، اجایتا! ‫- پس کی؟
‫اجایان...
‫اگه بین شما دو تا مشکلی هست،
‫اونو توی اتاق خودتون حل کنید.
‫به مردم روستا بهانه واسه حرف زدن ندید.
‫ها؟
‫اوه...
‫کافی بود؟
‫بابا داره یه نقشه ای می‌کشه، اجایتا.
‫باشه... بگو ببینم.
‫الان کلی داستان درباره‌ش تو روستا هست.
‫حالا می‌تونی یکی هم از خونه شروع کنی.
‫مثل بقیه، من نمی‌تونم یهویی منطقی فکر کنم.
‫واسه بقیه، اپو پیلا فقط یه شخصیت کنجکاوه.
‫ولی برای من، اون بابامه!
‫باشه. بذار ببینم.
‫اگه چای یا قهوه می‌خوای، می‌تونیم برات بیاریم. باشه؟
‫ممکنه یکم طول بکشه.
‫ما صبح با سوما داتا، دیدبان، صحبت کردیم.
‫یه چیزایی هست که فقط شما دو نفر می‌دونید، درسته؟
‫شما دوستان قدیمی نیستید؟
‫هی، این موضوع داره از تصورات ما جلوتر میره.
‫از صبح دارن تاریخچه پیلا چتان رو کند و کاو می‌کنن
‫که به موضوع فعلی ربطش بدن.
‫اگه می‌فهمیدیم سوما چتان چی بهشون گفته،
‫واسه‌مون آسون‌تر بود که باهاشون کنار بیایم.
‫هفته‌ی سوم مارس، 2021.
‫اون موقع، یه میمون انگار کشته شده توی ملک شما...
‫کشته شده.
‫مدارکی که از بقایای میمون توی ملک جوی پیدا شده
‫با مشخصات تفنگ شما مطابقت داره.
‫توی شهادتی که سوما داتا، دیدبان، داده
‫یه توضیح واسه این حادثه هست.
‫ولی نمی‌دونه بعدا چه بلایی سره تفنگ اومده
‫این قسمتش هم توی داستانش نیست.
‫اون روز، من تصمیم گرفتم پیلا رو ببینم
‫تو راه برگشت از کوارتز آفیسری.
‫- ماما! ‫- بهت نشون میدم امروز!
‫- ماما! ‫- می‌زنمت!
‫پدربزرگ!
‫پوستت می‌کنم!
‫پدربزرگ!
‫بهت نشون میدم کیم!
‫- خواهش می‌کنم نزنید منو! ‫- بیا اینور!
‫- من بهت نشون می‌دم-- ‫- تمومش کن! خواهش می‌کنم تمومش کن!
‫اگه همش بگذاریمش بره چون بچه‌س،
‫این بچه بته‌کن خونه رو می‌خواد آتیش بزنه تو آینده!
‫- نگاه کن چجوری زل زده! ‫- هی، هی!
‫مگه فقط یه بچه نیست؟
‫آره دیگه! فقط یه بچه!
‫این تفنگ رو از جعبه قفل شده من برداشته
‫پس این دیگه می‌دونه چطوری دزدی کنه، نه؟
‫و کارتریجی که مخفی بود رو برداشته،
‫قفل ماشه رو باز کرده و شلیک کرده!
‫حالا، واقعاً می‌تونیم بگیم بچه‌س؟
‫اگه هر اشتباهی با این تفنگ اتفاق بیفتد، ‫من مقصرم!
‫این چی بود پسر؟
‫بگذار والدینش بیان!
‫مگه اینجا نیستن؟
‫آه! می‌تونن ولش کنن اینجا و برن هر جا، نه؟
‫اصلاً چرا بچه میارن اگه نمی‌تونن مراقبش باشن؟
‫بذار بیان برگردن!
‫یا بذارنش بره مدرسه شبانه‌روزی
‫تا وقتی که درمان مادرش تموم بشه
‫بررسیش می‌کنیم.
‫الان آروم باش.
‫اگه این قضیه لو بره، تبدیل به یه پرونده سنگین پلیسی می‌شه.
‫دیابتی که نیستی، نه؟
‫امروز تولد چاچوئه.
‫چاچو، دسر می‌خوای؟
‫نه.
‫وقتی که طوری رفتار می‌کرد انگار چیزی نشده،
‫اولش برام عجیب بود.
‫بعدش احساس کردم که این باید روش خودش برای کنار اومدن با همچین چیزایی باشه.
‫و بعد کی فهمیدی که اینطور نیست؟
‫اومد پیشم وقتی فهمید که اسلحه گم شده.
‫این چیزی بود که بهم گفت.
‫ازم خواست همه چیزهایی که از اون شب یادم میاد رو براش بگم.
‫بعد شروع کرد به مرتب پیشم اومدن.
‫ازم درباره اتفاقات گذشته هم می‌پرسید.
‫رفقاء قضیه نیلامبور و پرونده پلیس
‫همه تو بحث‌ها مطرح می‌شدند.
‫رفت و با بعضی از اونا هم ملاقات کرد.
‫هر بار که اینجا میاد،
‫همون سوال‌ها رو می‌پرسه،
‫و منم همون جواب‌ها رو میدم.
‫هر بار جوری گوش می‌کنه انگار داره برای اولین بار می‌شنوه.
‫و هیچ وقت ازش درباره‌اش چیزی نپرسیدی؟
‫یه بار پرسیدم.
‫عصبانی شد و رفت بیرون.
‫اگه چیزی رو بهم نمی‌گه،
‫یعنی نمی‌خواد من دربارش بدونم.
‫این...
‫تیراندازی تو کاله‌پاثی...
‫اسلحه‌ای که تو دست میمون پیدا شد...
‫آیا بابا هیچ ارتباطی به اینا داره؟
‫این نشون می‌ده چقدر پسرا درباره پدراشون اطلاعات کمی دارن!
‫میدونی من چی فکر می‌کنم؟
‫تو این فصل انتخابات نبود
‫که متوجه شدی اسلحه‌ات گم شده.
‫ولی به کسی اطلاع ندادی.
‫وقتی به کسی اطلاع ندادی، یعنی...
‫یه چیزی هست که نمی‌خوای کسی بفهمه.
‫درسته؟
‫الو؟
‫آجیان، وضعیت الان چطوره؟
‫دارن میگن که فقط می‌خوان باهاش حرف بزنن.
‫فقط حرف زدن یعنی چی؟
‫هر چیزی یه حدی داره، درسته؟
‫مثل بابات، اگه اصرار به مخفی کردن بیماریش داری...
‫برنامه‌هاشو می‌دونی، نه؟
‫اگه با یه مانع مواجه شه،
‫دستپاچه می‌شه.
‫شکی نیست.
‫چطور می‌تونید یه آدم مسن رو اینطوری نگه دارید؟
‫یه مسئله دپارتمانیه، آجیان.
‫منم تو همون دپارتمان کار می‌کنم، نه؟
‫فقط به این راضی نشو. ببین امکان یو ای پی ای هم هست.
‫فکر کنم حالا سی بی آی میاد تا یه میمون مرده رو بررسی کنه!
‫آجیان!
‫تو فقط می‌خوای اون میمون رو به اسلحه بابات وصل کنی.
‫فقط اون موقع می‌تونی اون پرونده تیراندازی رو به فعالیت نکسالی وصل کنی، نه؟
‫بذار توضیح بدم! بیا!
‫هی، اشکالی نداره. اون‌ها فقط می‌خوان نظر باباتو
‫بدونن. درسته!
‫اگه اینطوری رفتار کنی، به غرورشون برمی‌خوره.
‫ببین بهم بگو.
‫کی اینقدر پافشاری داره که یه ارتباط نکسالی رو به بابات بکنه؟
‫بدون اینکه واقعیت‌ها رو بدونی، واکنش نشون نده.
‫چرا نباید واکنش نشون بدم؟
‫می‌تونی واکنش ‫نشون بدی، ولی نه هرطور دلت بخواد.
‫چتا، اون کسی که اون تو نشسته، مثل من و تو عادی نیست.
‫تا حدودی از مشکلات سلامتی بابا خبر داری، درسته؟
‫آیا می‌تونیم بگیم که اونا چطور با همچین فردی رفتار می‌کنن، چتا؟
‫اسلحه...
‫اینطوری ساکت نشستن فایده‌ای نداره.
‫با خانواده‌اش باید صحبت کنم.
‫باشه.
‫من از پسش برمیام.
‫آقا.
‫نمی‌شه گفت درمانه.
‫یه جور درمان خاطره پردازیه.
‫باید بیمار رو تشویق کنیم،
‫تا حرف بزنه یا فکر کنه.
‫یه گفتگوی معمولی، مثل اینکه دوستان با هم دارن، کافیه.
‫این میتونه فعالیت مغزیشون رو تحریک کنه.
‫مهارت‌های اجتماعی،
‫اعتماد به نفس، توجه و خودباوری.
‫همه رو میتونه تقویت کنه.
‫همچنین، یه راهه که بفهمیم حالش بدتر شده یا نه.
‫خیلی وقته این روش درمانی رو شروع کردید؟
‫بله، یه مدتی میشه که شروع کردیم.
‫هر دو ماه یه بار، درسته؟
‫آره.
‫آیا آپو پیلی می‌دونه...
‫که بازدیدهای شما واقعاً جلسه‌های درمانی هستن، دکتر؟
‫نه. بهش نگفتم.
‫اگه بفهمه، نمی‌دونیم تا چه حد همکاری می‌کنه.
‫حتی منم با لباس یه دوست قدیمی می‌رم اونجا،
‫معلومه که با همکاری و رضایتش.
‫ما هم وانمود می‌کنیم چیزی نمی‌دونیم.
‫چند بار سعی کردم به بابا نکته‌ای برسونم.
‫ولی هر بار عصبانی شد.
‫بعد شروع می‌کنه به ترسیدن.
‫اگه بترسه،
‫ممکنه واقعیت رو فراموش کنه.
‫واسه یادآوری چیزها،
‫بابا یه سری عادت‌ها و روتین‌ها داره.
‫هرچی بیشتر اینجا نگهش دارن،
‫بیشتر اون روتین‌هاش شکسته می‌شن، آقا.
‫این یه کپی از مدرک بابا از معاینه پزشکی پایان‌دوره‌س.
‫اگه این وضعیت ادامه پیدا کنه،
‫باید این مدارک رو به دادگاه ارائه بدیم.
‫این کافیه که نشون بده پدرم نمی‌تونه با این وضعیت کنار بیاد.
‫اگه ممکنه، ترجیح می‌دیم چنین صحنه‌ای رو به نمایش نگذاریم.
‫بابام نمی‌خواد دنیا از وضعیتش و اتفاقات گذشته‌اش در ارتش خبردار شه.
‫و همچنین خدمت قبلیش.
‫معذرت می‌خوام.
‫آه!
‫پیشرفتی شده؟
‫این برمی‌گرده و برای ما مشکل‌ساز می‌شه!
‫- هان؟ ‫- نه فقط پلیس،
‫بلکه درآمد، جنگل - همه به زحمت می‌افتن.
‫چی شد؟
‫تو افسر ایستگاه اینجا نبودی
‫وقتی تأیید مجوز اسلحه آپو پیلی انجام شد؟
‫بله.
‫چقدر پیش بود؟
‫تقریباً هشت سال پیش.
‫آپو پیلی از ارتش اخراج شد
‫چون از نظر ذهنی ناپایدار بود،
‫16 سال پیش!
‫ما باید جوابگو باشیم!
‫دادگاه فقط می‌پرسه
‫چطور اجازه دادیم کسی که از نظر ذهنی ناپایداره تأیید مجوز بگیره
‫و مجوز اسلحه بگیره!
‫علاوه بر این، از اونجایی که سعی داریم بگیم
‫که تپانچه‌ای که تو دست میمون پیدا شد مال اونه،
‫این یه ریسک بزرگ‌تر برامونه.
‫این یه مسئله تهدید عمومی‌ست.
‫پدر رو فوراً آزاد می‌کنن.
‫آه!
‫بر اساس مدرک پزشکی که ارائه دادیم،
‫پدرم در زمان تأیید، صلاحیت مجوز اسلحه نداشت.
‫پس اگه مشکل حافظش فاش بشه...
‫همه به دردسر می‌افتن!
‫پس، اون‌ها بیشتر از ما باید اونو پنهان کنن، درسته؟
‫آره.
‫ای خدای خوب!
‫بیا، بابا.
‫اوو!
‫کیه؟
‫کی وارد اتاق من شد؟
‫من دارم می‌پرسم، کی وارد اتاقم شد؟
‫- دستت رو ازم بردار! ‫- بابا...
‫کی وارد اتاق من شد؟
‫اوه!
‫کی وارد اتاق من شد؟
‫- بیا، بابا. ‫- همه‌تون از اتاق من برین بیرون!
‫تو...
‫تو بودی. می‌دونم!
‫برو بیرون! می‌گم برو بیرون!
‫باید به نجار زنگ بزنی.
‫من زنگ می‌زنم.
‫یادت میره.
‫همین الان بهش زنگ بزن.
‫بهش زنگ می‌زنم، بابا.
‫باید همین الان زنگ بزنی!
‫اتاق من جایی نیست که هر کسی بیاد توش سرک بکشه.
‫بابا...
‫بخواب، بابا.
‫اون بیشتر به...
‫یادداشت‌هایی که نوشته و جایی قایم کرده، متکیه، نه؟
‫باید وقتی می‌دیده اونا همه جا پخش شده، وحشت می‌کرده.
‫کسی که همه چیز رو می‌نویسه که یادش بمونه
‫واقعاً خودش می‌خواسته همه رو بسوزونه؟
‫شاید چیزهایی هست که نمی‌خواسته یادشون بمونه.
‫گاهی وقتا پیام‌های واتساپ
‫که خوشمون نمیاد رو حذف نمی‌کنیم؟
‫مثل فرار از واقعیت.
‫وضعیت آپو پیلای برای بقیه یه دردسره.
‫ولی برای خودش،
‫یه نعمته.
‫چی یادشه... چی فراموش کرده...
‫فقط خودش می‌دونه!
‫ببین اینجا چی نوشته.
‫یادت هست سوماتان امروز چی گفت؟
‫سوال که بابا بارها ازش پرسید این بود که
‫"چند بار چاچو به میمون شلیک کرد؟"
‫اون فقط یه بار بوده.
‫امروز وارد اتاق بابا شدی؟
‫آا...
‫از روزی که اومدی اینجا، شروع کردی به بازی شرلوک هلمز!
‫تو هم می‌خوای بابام رو مقصر جلوه بدی.
‫براش مدام کشفیات و نظریه عرضه می‌کنی.
‫اگه کافی نیست، برش کالبدشکافی کن!
‫این رو از اتاق بابا پیدا کردم.
‫شناسایی تفنگ تو دست میمون از عکس و به عنوان مال خودش قرار دادن
‫می‌تونه به عنوان سود جستن از موقعیت دیده بشه.
‫اینطوری، پرونده ناپدید شدن تفنگ یه نتیجه پیدا می‌کنه.
‫ولی چرا باید عمداً اونو قایم کنه و بعد دروغ بگه که گم شده؟
‫من به تعطیلات نیومدم اینجا، آجیتا.
‫خودم دقیقاً نمی‌دونم احساست چیه.
‫ولی احساس می‌کنم که اینجا جای منه.
‫مردم اینجا و مشکلاتشون به من مربوط می‌شه.
‫چاچو هم شاملش می‌شه.
‫تا حالا ندیدمش. این درسته.
‫اگه از من بپرسی، ارتباط خاصی باهاش ندارم.
‫ولی کسیه که باید اینجا با شماها می‌بود، نه؟
‫حتی با اینکه مدت کمی اینجا بودم، احساس کردم...
‫که باید اینجا باشه.
‫حداقل باید بدونیم چی به سرش اومده.
‫ببخشید.
‫وقتی بابا رو یه‌هو تو اون وضعیت دیدم...
‫شک‌هات...
‫می‌خوای چی بهش بگم؟
‫اون ور خط، بالاخره پدرمه.
‫نمی‌گم کسی رو به چشم بد نگاه کنی.
‫ولی حداقل برای یه مدت،
‫فقط به عنوان پدر چاچو به فکرش باش.
‫یه جوری، وضعیت الان بابا براش راحت‌تره، نه؟
‫فقط خودش می‌دونه چی یادشه یا چی رو فراموش کرده.
‫این حس رو می‌تونه هر طوری که دلش می‌خواد بازی کنه، نه؟
‫می‌تونه بگه نمی‌دونه چیزایی که واقعاً می‌دونه،
‫و جوری رفتار کنه که انگار چیزایی که مخفی می‌کنه رو فراموش کرده.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه ازش بفهمه یا بپرسه.
‫همون‌طور که اینجا نوشته،
‫دو تا گلوله از تفنگ بابا کمه.
‫شاید این داستان "گم شدن تفنگ" رو شروع کرده
‫تا سوالاتی که درباره گلوله‌ها پیش میاد رو دور بزنه.
‫شاید این کاغذ‌ها رو می‌سوزونه که چیزی رو مخفی کنه، درسته؟
‫فقط می‌پرسم آیا توشون جواب این که چی به سر چاچو اومده هست؟
‫کافیه!
‫حتی بابا هم همین سوالات مثل تو داره.
‫اون هم داره سعی می‌کنه بفهمه چی به سر چاچو اومده.
‫اما...
‫بی‌اینکه بدونه از کجا شروع کنه یا از کی بپرسه،
‫مدام می‌ره به مدرسه چاچو،
‫و جاهایی که چاچو بوده...
‫و...
‫برای اینکه بفهمه...
‫آیا به خاطر چیزی از گذشته‌اش
‫اون هم اینا رو کرده.
‫چیزی که می‌خواسته از بقیه بپرسه و بفهمه
‫در واقع راجع به خودشه.
‫حتی به خودش شک داره.
‫سعی می‌کنه بفهمه ‫آیا اشتباهی کرده،
‫یا اون اشتباه‌ها رو فراموش کرده،
‫یا اینکه خودش دلیل ناپدید شدن ‫چاچو بوده.
‫همه این یادداشت‌ها رو بخاطر ‫تحقیقاتش انجام داده.
‫و اونا رو می‌سوزونه،
‫تا ماجرا رو بپوشونه،
‫نه از ما،
‫بلکه تا خودش فراموش کنه.
‫اما...
‫وقتی فراموش می‌کنه چه کرده،
‫دوباره تحقیق رو از اول شروع می‌کنه.
‫دوباره و دوباره...
‫هر بار...
‫مثل اینکه داره برای اولین بار این کارو می‌کنه...
‫هر بار که میاد اینجا،
‫همون سؤالا رو می‌پرسه،
‫و من همون جوابا رو می‌دم.
‫اون انگار داره هر بار برای اولین بار می‌شنوه ‫و گوش می‌کنه.
‫شاید چیزایی باشن که ‫دوست نداره یادش بیاد،
‫مثل فرار از واقعیت اصلی.
‫الان کتکت می‌زنم!
‫بابابزرگ...
‫پس، آیا قبلاً حلش کرده بوده؟
‫چاچو واقعاً کی ‫گم شده بود؟
‫به من گفتی که همون روزی بود که ‫پراوینا چچی رو به بیمارستان بردی.
‫تولد چاچو بود.
‫اون روز ۱۹ مارس بود.
‫زودی برمی‌گردم.
‫اگه الان فرم رو پر کنم، می‌تونم ‫فردا مستقیم برم سایت.
‫گوشی رو بذار شارژ شه.
‫ولی طبق اخبار و ‫رکوردهای پلیس،
‫شکایت درباره ‫ناپدید شدنش...
‫یک روز بعد، شب ۲۰م ‫ثبت شده بود.
‫چیزی هست که هنوز ‫به من نگفتی؟
‫پراوی...
‫چاچو...
‫چا...
‫چاچو...
‫پسرم...
‫چاچو...
‫پسرم!
‫چی...
‫چی شده؟
‫ها؟
‫اون... اون...
‫اون...
‫ازم قایم کرده بود...
‫از من.
‫اون رو به من نداد.
‫داشتم سعی می‌کردم ‫ازش پس بگیرمش،
‫اجایتا!!
‫اون...
‫اینقدر لجبازی نکن. ولش کن!
‫اون داشت قهر می‌کرد...
‫اون رو به من نداد.
‫- بده به من. ‫- نه، من می‌خوامش!
‫من...
‫ناخواسته...
‫من...
‫پسرم رو می‌خوام!
‫پسرمو برگردون به من، اجایتا!
‫بابا...
‫اگه باز قراره دکتر ببینی، دوباره شروع نکن.
‫چند بار برات معلوم کردم.
‫من کاملاً خوبم.
‫خودم می‌تونم مراقب خودم باشم
‫پراوی... پراوی...
‫پراوی...
‫لطفاً بیرون منتظر بمونید.
‫چه بلایی سرش اومده؟
‫بیش از حد مسکن خورده، دکتر.
‫خوردن یکی دو تا قرص بیشتر از حد لازم رو می‌گن بیش‌خواری،
‫نه اینکه مثل برنج بخوره.
‫خانم...
‫به هر حال قصد دارم این موضوع رو به پلیس گزارش بدم.
‫واضحه که این یه تلاش برای خودکشی بوده.
‫دکتر...
‫اون اشتباهی این کارو کرده.
‫می‌دونی چه دارویی خورده؟
‫فقط مُسکن‌های معمولی بوده.
‫باید نسخه رو ببینم.
‫نسخه رو همراهم دارم.
‫اون تحت شیمی‌درمانی هست.
‫در کدوم بیمارستان شیمی‌درمانی می‌کنه؟
‫بیمارستان VMC.
‫نباید با چنین بیمارایی دقت بیشتری داشته باشید؟
‫دکتر...
‫باید مدارک پزشکی پراوی رو بیاری،
‫از جمله گواهی‌های شیمی‌درمانی.
‫سلام، آجایتتا.
‫بله، پراشوب.
‫پراوی کجاست؟
‫جواب تماسامو نمی‌ده.
‫- هی... ‫- سلام؟
‫بیرونی آجایتتا؟
‫بله، هستم.
‫دارم رانندگی می‌کنم.
‫اوه، باشه. ‫پس عیبی نداره.
‫فقط بهش بگو زنگ زدم. فردا زنگ می‌زنم.
‫باشه چتا. خدافظ.
‫باشه.
‫تمام روز اصلاً ندیدمت.
‫باید به منیان بگی بیاد.
‫شاخه درخت انبه داره به سفالای سقف فشار میاره.
‫فقط می‌خواستم بدونم که به خاطر من چیزی براش اتفاق افتاده یا نه.
‫نباید درباره چیزایی که نمی‌شه درستشون کرد دروغ بگی.
‫شما دوتا در ۱۹ مارس رفتید بیمارستان کالج پزشکی.
‫جزئیات جلسات شیمی‌درمانی در بیمارستان ثبت شده.
‫تفنگ من الان دو تا گلوله‌اش کمه.
‫از سوماتاتان فهمیدم یکی از اون‌ها چطور گم شده.
‫گلوله دوم؟
‫نمی‌دونم دست کی بین شما دوتا اتفاق افتاده،
‫و قرار هم نیست بپرسم.
‫حتی اگه تصادفی بوده،
‫بازم به عنوان قتل محسوب میشه.
‫اون دیگه قدرت تحمل یه فاجعه دیگه رو نداره،
‫و نمی‌تونم زندگیمو ادامه بدم، چون تورو به عنوان مقصر می‌بینم.
‫حقیقت‌هایی که به درد کسی نمی‌خوره...
‫بذار به خاکستر تبدیل بشن، مثل این.
‫می‌دونم...
‫بیماریم از درمان گذشته.
‫اما الان واقعاً از این بابت خوشحالم.
‫یه جور آزادیه، مگه نه؟
‫آزادی زندگی در تنها واقعیتی که انتخاب می‌کنیم.
‫یه سوالیه که از اون شب اذیتم کرده...
‫"چاچو الان کجاست؟"
‫اما فکر نمی‌کنم بتونم این سوالو از بابا بپرسم.
‫حتی اگه ازش بپرسم،
‫یادش میاد جواب رو؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه یادش نیاد،
‫آیا فقط به عنوان یادآوری دردناک نخواهد بود؟
‫همون‌جوری که بابا گفت؛
‫حقیقت‌هایی که به درد کسی نمی‌خوره...
‫خودمو با آدم‌هایی پیدا کردم که واقعاً به همدیگه اهمیت می‌دن.
‫این اخلاق نیست،
‫بلکه اهمیته که اون‌ها رو کنار هم نگه داشته.
‫امروز، من هم یکی از اونام.
‫این سفر به نگپوره.
‫من و آجایتن هر دو می‌دونیم...
‫چاچو نیست که می‌ریم ببینیمش.
‫بعضی چیزا هم اینطوریه.
‫باید تا آخر بازی کنیم.
‫امیدوارم از دیدن این فیلم لذت برده باشید
‫مترجم : تالاپاتی ‫بازبینی : نوید مرادی