« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ]
« ۴‏ جولای ۱۹۱۱ »
« میسیسیپی »
‫- پسرجون، سوت زدن بلدی دیگه؟ ‫- بله، آقا
‫دیدی کسی داره این‌وَری میاد، ‫واسم سوت بزن
‫- متوجه شدی؟ ‫- بله، آقا
‫خیلی‌خب. آفرین، پسر
‫- برو پشتش ‫- خیلی‌خب
‫خیلی‌خب، با شمارش من هُل بده
‫- هُل بده. حاضری؟ ‫- خیلی‌خب، پسر. برو
‫« خداوند پشت‌ و پناه آمریکا »
‫بوی! بیا بیرون ببینم، یالا!
‫گور خودت رو کَندی، بوی چارلز!
‫بیا بیرون ببینم، یالا!
‫می‌دونیم اون تویی! بیا بیرون، بجنب!
‫کجاست؟
‫حواست به درخت‌های اون پشت باشه
‫با خاک یکسانش کنید!
‫« ۲۵‏ سال بعد »
‫خیلی‌خب، لایمون. استارت بزن!
‫بجنب دیگه. استارت بزن
‫ردیف شد
‫- گفتم که روشن میشه ‫- آره، جون خودت
‫ترجمه از «iredprincess و امیــرعلی illusion» ‫در تلگرام: t.me/iredsub
‫می‌دونی اینجا مزرعه‌ی چیـه، پسرجون؟
‫نمی‌دونم
‫مزرعه‌ی آفتابگردونـه
‫خیلی‌خب
‫بیا
‫اونجاست
‫- اگه خواب باشن چی؟ ‫- نگران نباش
‫...درمورد کشف نگران‌کننده‌ای ‫بهمون اطلاع دادن که
‫طبق گفته‌ی کارشناسان، ‫می‌تواند طی چند سال آینده،
‫به شدت به محصولات میوه آسیب برساند
‫پروفسور ویلسون این بیماری را ‫«بیماری پاناما» نام‌گذاری کرده
‫طبق اظهارات وی در ماه جاری،
‫هم‌اکنون این بیماری ‫به درختان موز رسیده است...
‫هی، دوکر!
‫دوکر!
‫- هی، برنیس! ‫- کیـه؟
‫در رو وا کن، سیاه‌سوخته. منـم
‫کی؟
‫منـم دیگه!
‫- بوی ویلی ‫- در رو وا کن
‫نزدیک بود بهت شلیک کنم ها، پسر. ‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دیدی گفتم، لایمون؟
‫این لایمونـه. لایمون جکسون رو یادتـه حتماً
‫ایشون هم عمو دوکرمـه. ‫لایمون داشت می‌گفت احتمالاً خوابی.
‫- خیال می‌کردم میسیسیپی‌این ‫- من و لایمون افتادیم تو کار فروش هندونه
‫کامیون‌مون بیرونـه، پُر از هندونه
‫برنیس کو؟ آهای، برنیس!
‫- برنیس بالا خوابـه ‫- بیدارش کن دیگه
‫سه سالـه آبجیم رو ندیدم. ‫آهای، برنیس!
‫کامیون رو از کجا گیر آوردید؟
‫مال لایمونـه. بهش گفتم با هندونه ‫پُرش کنیم، پاشیم بیایم اینجا.
‫بوی ویلی قصد داره برگرده، ‫اما من می‌خوام موندگار شم
‫- ببینم اینجا چجوریاست ‫- اول منو برسون
‫وقتی این هوا هندونه بارش می‌کنید،
‫طبیعیـه کامیون‌تون خراب شه
‫این همه قیل و داد واسه چیـه؟
‫سلام، برنیس. دوکر گفت خوابی
‫بهش گفتم لاأقل صداش کن ‫بیاد یه سلامی به ما بکنه
‫ساعت ۵ صبحـه و ‫خونه رو گذاشتید روی سرتون
‫مثل بچه‌ی آدم نمی‌تونید بیاید؟ ‫حتماً باید داد و هوار راه بندازید؟
‫بیخیال، دخترجون. از دیدن دوکر خوشحال بودم
‫۳۰۰۰‏ کیلومتر کوبیدم اومدم دیدن خواهرم. ‫گفتم شاید دلش بخواد یه سلامی به ما بکنه.
‫دیگه می‌تونی بری طبقه‌ی بالا
‫ایشون لایمونـه. لایمون جکسون رو یادتـه حتما
‫حالت چطوره، برنیس؟
‫دقیقاً همون شکلی هستی که ‫تصورش رو می‌کردم
‫واسه چی داد و هوار راه انداختید؟
‫- همسایه‌ها رو بیدار می‌کنید ‫- می‌خوایم جشن بگیریم
‫دوکر، مشروبت کو؟ ‫من و لایمون می‌خوایم جشن بگیریم
‫آدم‌های یلوداگ ساتر رو کشتن
‫- چی چی؟ ‫- از لایمون بپرس
‫فردا صبحش پیداش کردن. ‫گفتن توی چاه خونه‌اش غرق شده.
‫- این جریان واسه کِیـه، بوی ویلی؟ ‫- تقریباً سه هفته پیش
‫من و لایمون شهرستان استونر بودیم که ‫خبردار شدیم
‫خنده‌مون هم گرفت، ‫خبر جالبی بود
‫آخه آدم گنده با ۱۴۵ کیلو وزن میفته توی چاه؟
‫همه میگن اشباح یلوداگ هُلش دادن
‫بسه این مزخرفات
‫یعنی چی که پا میشن میرن ‫ملت رو می‌اندازن توی چاه؟
‫من و لایمون یه کامیون ‫پُر از هندونه آوردیم
‫کامیون از کجا آوردید؟
‫مال لایمونـه. ‫دوکر، مشروبت کو؟
‫می‌دونم یه جایی همین‌جاها چپوندیش
‫لایمون کامیونش رو خرید که ‫یه جای خواب داشته باشه
‫هم کلانتر و هم استوال دنبالش‌ان
‫اونجا توی کامیونش می‌خوابه که ‫نتونن پیداش کنن
‫من هم بهش گفتم پاشو ‫بریم دیدن خواهرم
‫بوی ویلی، کِی قراره با لایمون جونت برگردید؟
‫لایمون موندنیـه، ولی من به محض اینکه ‫هندونه‌ها رو بفروشیم، برمی‌گردم
‫پس همین کار رو بکنید که زودتر برید
‫از این همه سر و صدایی که ‫راه انداختید خوشم نمیاد
‫جای تعجب داره که مریتا رو بیدار نکردید
‫همون پیانوئـه؟
‫آره
‫اینجا رو باش، لایمون
‫این منبت‌کاری‌ها رو می‌بینی؟ ‫نگاه کن، منظورم همین‌ها بود ها
‫ببین چه تر و تمیز حکاکی شده و ‫صاف و صیقلیـه؟
‫- هیچ جا همچین پیانویی پیدا نمی‌کنی ‫- آره، خیلی قشنگـه
‫گفتم که، با قیمت خوب برات می‌گیرمش
‫توی کل مسیر، ‫بوی ویلی فقط درمورد همین حرف زد
‫سرسام گرفتم از بس درمورد این پیانو وراجی کرد
‫هی، دوکر
برادرِ ساتر داره زمینش رو می‌فروشه
‫میگه می‌خواد به خودم بفروشه
‫بخاطر همین تا اینجا اومدم
‫یه مقداری از پولش رو دارم
‫هندونه‌ها رو که بفروشم، ‫یه مقدار دیگه‌اش جور میشه
‫بعدش اگه بتونم برنیس رو راضی کنم ‫این پیانو رو بفروشه، کامل جور میشه
‫- عمراً برنیس این پیانو رو بفروشه ‫- باهاش صحبت می‌کنم
‫بفهمه یه فرصت گیرم اومده بتونم ‫زمین ساتر رو بخرم، راضی میشه
‫فکرش رو از سرت بنداز بیرون. ‫عمراً اگه برنیس این پیانو رو بفروشه.
‫باهاش صحبت می‌کنم
‫چقدر از زمین‌های ساتر مونده؟
‫یه ۴۰ هکتاری داره. زمین‌ خوبیـه
‫تیکه تیکه فروختش و ‫بهترین جاش رو نگه داشت واسه خودش
‫حالا باید اون هم بده بره
‫برادرش برای مراسم خاکسپاری ‫از شیکاگو اومده بود
‫توی شیکاگو زندگی می‌کنه. ‫تو کار فروش نوشیدنی و این چیزهاست.
‫دل‌نگرون فروش زمینـه، دوکر. ‫نمی‌خواد به خودش زحمت بده.
‫خبرم کرد برم پیشش و گفت
‫به حرمت آشنایی قدیمی‌ای که ‫خونواده‌هامون با هم داشتن و
‫رابطه‌ی صمیمانه‌ای که بین‌مون بوده،
‫می‌خواد به من بفروشدش
‫بهش گفتم دو هفته بهم فرصت بده
‫گفت منتظرم می‌مونه، ‫اصلاً واسه همین تا اینجا اومدم
‫هندونه‌ها رو که بفروشم و ‫برنیس رو راضی کنم پیانو رو بده بره
‫با پول جفت‌شون و پس‌انداز خودم،
‫میرم اونجا و کلاهم رو از سرم برمی‌دارم،
‫پول رو می‌ذارم روی میز و
‫سندم رو برمی‌دارم و میام بیرون
‫این دفعه، همه‌ی پنبه‌ها مال خودمـه
‫یه چندنفری رو استخدام می‌کنم ‫برام کار کنن
‫حلاجی‌شون می‌کنم، دونه‌ها رو برمی‌دارم و ‫دوباره سال دیگه از اول
‫شاید هم یکم تنباکو یا جو کاشتم
‫اوهوم
‫توی راضی کردن برنیس واسه ‫فروش اون پیانو موفق باشی
‫ایوری براون رو که یادتون میاد؟
‫الان اومده اینجا
‫بعد از اینکه کراولی رو کشتن، ‫سعی داره برنیس رو راضی کنه باهاش ازدواج کنه
‫دو سالی میشه که اومده اینجا. ‫دیگه خودش رو واعظ می‌دونه.
‫ایوری رو می‌شناسم
‫از اون‌موقعی که توی ویل‌شاو مشغول به کار بود ‫می‌شناسمش. لایمون هم می‌شناسدش.
‫آره، خلاصه که دنبال برنیسـه ‫راضیش کنه زنش بشه
‫همش بهش جواب رد میده، ‫اما یارو گوشش بدهکار نیست
‫کوتاه نمیاد
‫ایوری خیال می‌کنه ‫همه‌ی سفیدپوست‌ها دم‌کلفت‌ان
‫خبر نداره خودش از خیلی‌هاشون دم‌کلفت‌تره
‫امروز صبح میاد اینجا
‫قراره برنیس باهاش بره بانک
‫ببینه می‌تونه براش وام جور کنه ‫کلیساش رو راه بندازه
‫بخاطر همینـه که میگم برنیس پیانو رو نمی‌فروشه
‫یارو سعی داشت راضیش کنه ‫واسه کلیسا پیانو رو بفروشه
‫اون یارو رو هم فرستاد و این جریانات
‫کدوم یارو؟
‫یه بابای سفیدپوستی هست که ‫میره خونه‌ی رنگین‌پوست‌ها و
‫هر آلت موسیقی‌ای رو می‌خره
‫حالا هرچی می‌خواد باشه
‫طبل، گیتار، ساز دهنی، پیانو
‫ایوری فرستادش اینجا، ‫پیانو رو که دید، چشم‌هاش برق زد
‫پول گنده‌ای هم پیشنهاد داد
‫دست رد به سینه‌اش زد، ‫سر همین موضوع ایوری رو هم شُست گذاشت کنار
‫آها
‫همیشه یه چیزی هست
‫حالا...
‫دوکر! دوکر!
‫دوکر!
‫- دوکر! ‫- برنیس؟ برنیس؟
‫برنیس؟
‫خدای من!
‫- هی، چی شده؟ ‫- چیزی نیست، پیش منی
‫بیا، بیا. بگیر بشین
‫بگو ببینم چی شده؟
‫- ساتر... ‫- چی شده؟
‫ساتر توی راهرو وایساده
‫- بوی ویلی؟ ‫- کسی این بالا نیست
‫بوی ویلی!
‫هی، دوکر. چه مرگشـه؟
‫هی، برنیس. چی شده؟
‫میگه روح ساتر رو دیده
‫چی چی؟ ساتر کجا بود بابا
‫بوی، همونجا وایساده بود
‫خیالاتی شده. کسی بالا نیست
‫- برو ببین، دوکر ‫- میگی نیست دیگه
‫برنیس داره میگه چی دیده. ‫میگه روح ساتر رو توی راهرو دیده.
‫حتماً خیالاتی شده
‫داشته خواب می‌دیده. روح کجا بود بابا
‫آب می‌خوری؟ ‫برو یه لیوان آب بیار، بوی ویلی
‫آب نمی‌خواد وقتی چیزی ندیده
‫برو بالا یه نگاه بنداز. ‫کسی جز مریتا بالا نیست.
‫- بذار برنیس تعریف کنه ‫- من که جلوش رو نگرفتم
‫- بگو ‫- فقط...
‫از اتاقم اومدم بیرون که بیام پایین و
‫دیدم ساتر توی راهرو وایساده
‫چه شکلی بود؟
‫شبیه ساتر بود دیگه، همون قیافه‌ی همیشگیش
‫ساتر دست چپ و راست خودش رو ‫به زور تشخیص می‌داد
‫چطوری تونسته از اون سر دنیا ‫تا پیتسبرگ بیاد؟
‫تا حالا اسم پیتسبرگ رو هم نشنیده
‫بذار برنیس حرفش رو بزنه. ‫می‌خوام ببینم چی میگه.
‫همونجا با کت‌وشلوار آبی وایساده بود
‫این بابا موقعی که زنده بود هم ‫پاش رو از شهرستان مارلین بیرون نذاشته
‫الان که مُرده پا شده اومده اینجا؟
‫ادامه بده، برنیس
‫اگه برنیس خیالاتی نشده باشه و ‫واقعاً دیده باشدش،
‫دو پای دیگه هم قرض می‌کرد دَر می‌رفت
‫ادامه بده، به حرف‌های بوی ویلی توجه نکن
‫کلاه سرش بود؟
‫فقط یه کت و شلوار آبی تنش بود
‫خیره جلوم وایساده بود و ‫اسم بوی ویلی رو صدا می‌زد
‫اسم من واسه چی؟
‫به نظرم تو هُلش دادی توی چاه
‫این مزخرفات رو از کجات درمیاری؟
‫یعنی داری میگی رفتم توی بوته‌ها قایم شدم
‫با اون همه سگ و چیزمیزهایی که ‫اون اطراف هست؟
‫رفتم اونجا پنهون شدم و
‫منتظر موندم بره بالا سر چاهش تا خم بشه و
‫بدو بدو برم هُلش بدم بیفته پایین؟
‫یه گنده‌بک ۱۴۵ کیلویی رو آخه؟
‫خب، پس چرا اسم تو رو صدا می‌زد؟
‫اصلاً خم شده بود، ‫داشت توی چاه رو نگاه می‌کرد، زن
‫آخه از کجا می‌دونه کی هُلش داده؟ ‫کار هر کسی می‌تونسته باشه
‫خودت وقتی که ساتر افتاد پایین کجا بودی؟
‫دوکر کجا بود؟
‫من و لایمون رفته بودیم شهرستان استونر. ‫بگو بهش دیگه.
‫اشباح یلوداگ ساتر رو کشتن. ‫آخر و عاقبتش این شد.
‫هرچقدر دلت می‌خواد از اشباح یلوداگ حرف بزن
‫خوب می‌دونم چه خبره
‫اشباح یلوداگ هُلش دادن. ‫وِرد زبون همه‌ست.
‫- خودشـه ‫- می‌بینمش
‫اونجاست
‫توی چاه خونه‌اش پیداش کردم، ‫همه می‌گفتن
‫حتماً کار اشباح یلوداگـه، ‫درست مثل سرنوشت بقیه‌شون
‫اومدی میگی دنبال من بوده
‫همش ساخته‌ی ذهنتـه
‫معلوم نیست بعدش می‌خواد چه داستانی سَر هم کنه
‫بوی ویلی، با لایمون، جفت‌تون ‫پاشید از خونه‌ی من بریم
‫برید یه جای دیگه
‫هرجا پا بذارید، ‫دردسر هم پشت‌سرتون میاد
‫اگه بخاطر تو نبود، ‫الان کراولی زنده بود
‫کراولی چی؟
‫من دخلی به کشته شدن کراولی ندارم
‫کراولی خودش یه مرد گنده بود. ‫خودش عقل داشت.
‫پاشید برید پی کارتون. بذارید ساتر هم ‫همراهتون از اینجا بره
‫میرم!
‫ولی وقتی که هندونه‌ها رو فروختم. ‫در غیر این صورت، از جام تکون نمی‌خورم.
‫گندش بزنن
‫تازه رسیدم
‫اومدی میگی ساتر دنبال منـه
‫ساتر دنبال اون پیانوئـه، ‫ساتر چشمش دنبال اون بود
‫مُرد آخرش فهمید کجاست
‫اگه جات بودم، از شرش خلاص می‌شدم
‫اینجوری می‌تونی از شر روح ساتر خلاص بشی
‫باید از شر پیانوئه خلاص بشی
‫می‌خوام تو و لایمون
‫این داستان‌ها رو بردارید و ‫از خونه‌ی من برید بیرون
‫بهش بگو، دوکر. ‫آخه این چه حرفیـه؟
‫بهت که گفتم، دوکر
‫برنیس چشمش به من بیفته، ‫یه داستانی از خودش درمیاره
‫نگفتم؟
‫الان هم که می‌بینی این داستان ساتر رو سر هم کرده
‫تا منو از خونه‌اش بندازه بیرون
‫ولی من تا هندونه‌هام رو نفروشم، ‫پامو از اینجا بیرون نمی‌ذارم
‫خب، پس پاشو برو بفروششون دیگه
‫بفروششون و برگرد خونه‌ات
‫منتظریم ملت از خواب بیدار شن
‫بوی ویلی میگه اینجا اگه زود بری بیرون و ‫ملت رو زاورا کنی،
‫از دستت عصبانی میشن و ‫اصلاً چیزی ازت نمی‌خرن
‫خب، خیلی هم طول نمی‌کشه. ‫یکم دیگه آفتاب درمیاد.
‫الان‌هاست که ملت بیدار شن
‫بیا، دوکر. همراهم بیا
‫بریم مریتا رو بیدار کنیم آماده بشه. ‫خودم هم باید آماده شم.
‫بوی ویلی،
‫جمع کن برو هندونه‌هات رو بفروش که
‫با لایمون از اینجا برید
‫ساتر رو دیدی بهش بگو اینجا منتظرشم
‫اگه دوباره ببیندش چی؟
‫خیالاتی شده بابا. روح کجا بود
‫وای!
‫تیز و فِرزتر از منی
‫سلام، خوشگله!
‫بدو بیا بغل عمو ببینم!
‫بدو، یه بغل به عمو بوی ویلی بده. ‫خجالت نکش.
‫نگاهش کن، دوکر. چه بزرگ شده. نه؟
‫آره بابا، داره خانم میشه
‫- حالت چطوره، خوشگله؟ ‫- خوبم
‫منو یادته دیگه، نه؟
‫عمو بوی ویلی‌ام اهل جنوب
‫اینجا رو دوست داری؟ ‫شمال خوبـه؟
‫ایشون لایمونـه، رفیقم. ‫ما هندونه می‌فروشیم.
‫چطوری تو؟ کُپ مامانتی
‫یادمـه پوشک می‌پوشیدی
‫کِی می‌خوای بیای جنوب دیدن من؟ ‫عمو بوی ویلی قراره یه مزرعه بخره.
‫یه مزرعه‌ی خیلی بزرگ و قدیمی
‫پاشو بیا تا بهت یاد بدم ‫چطوری قاطرسواری کنی
‫چطوری مرغ بکُشی
‫دیدم مامانم انجام میده
‫کاری نداره که، باید گردنش رو بگیری...
‫بپیچونی!
‫محکم بگیریش و
‫گردنش رو فشار بدی،
‫بندازی توی دیگ، بار بذاریش
‫بعد بزنیش تو رگ
‫عمو دوکر میگه مامانی...
‫مامانت بهت یادت داده پیانو بزنی
‫خب، پاشو بیا یکم برام بزن
‫برو
‫آ باریکلا
‫عمو بوی ویلی یه سکه بهت میده
‫ببینم چی تو چنته داری
‫خجالت نکشی ها
‫این سکه یعنی خجالت نکش
‫آفرین
‫عجله نکن
‫- چی شد؟ فقط همین؟ ‫- آره، فقط همین
‫بیا، بذار یه چیزی نشونت بدم
‫صبر کن. وایسا. نشد
‫می‌بینی؟
‫می‌بینی چیکار می‌کنم؟
‫به این میگن موسیقی بوگی‌وگی
‫ببین، می‌تونی پاشی قِر بدی
‫انقدر خوبـه. سرحال میاردت
‫هرجوری هم که بخوای می‌تونی برقصی
‫می‌بینی؟ می‌بینی چطوری می‌زنم؟
‫کاری نداره
‫بیا، نوبت توئـه
‫باید از روی کاغذ بزنم
‫کاغذ به چه کاریت میاد. ‫اینطوری بزن.
‫مریتا!
‫پاشو بیا آماده شو تا دیرت نشده
‫باید برم
‫مامانت درمورد این پیانو بهت گفته؟ ‫می‌دونی این حکاکی‌ها از کجا اومدن؟
‫گفت از همون روز اول همین شکلی بود
‫شنیدی چی گفت، دوکر؟ ‫مثلاً اینجا با برنیس زندگی می‌کنی
‫به من چه ربطی داره
‫من توی تربیت برنیس دخالتی نمی‌کنم
‫از مامانت درمورد این پیانو بپرس
‫حسش می‌کنی؟
‫این خونواده‌اتـه، هم‌خونِت
‫حالا برو ازش بپرس ‫این منبت‌کاری‌ها از کجا پیداشون شده
‫اگه برات تعریف نکرد، خودم بهت میگم
‫مریتا!
‫باید برم حاضر شم
‫آهای!
‫خوشگل خودمی
‫- چارلی! ‫- سلام، کشیش!
‫- صبح بخیر، خانم ریتا ‫- آره
‫- برمی‌گردم چندتا سیب بگیرم ‫- برگرد
‫- یکشنبه می‌بینمتون ‫- حتماً
‫خیلی‌خب، آره
‫خانم میبل!
‫- سلام، ایوری. بیا تو ‫- سلام، دوکر
‫- برنیس طبقه بالاست ‫- خیلی‌خب
‫سلام، بوی ویلی. اینجایی؟ ‫اینجا چیکار می‌کنی تو؟
‫نگاهش کن
‫نگاهش کن. زبونش بند اومده. ‫انتظار نداشت منو اینجا ببینه.
‫لایمونـه؟ لایمون جکسون
‫آره، لایمون رو که می‌شناسی
‫برنیس یه دقیقه‌ای حاضر میشه
‫از دوکر شنیدم واعظ شدی
‫چی باید صدات بزنیم الان؟
‫کشیش؟
‫من ایوری ساده‌ی قدیم رو یادمـه. ‫از کِی تا حالا واعظ شدی، سیازنگی؟
‫ایوری می‌گفت می‌خواد واعظ بشه که ‫دیگه نیازی نباشه کار کنه
‫یادمه توی ویل‌شاو پنبه می‌کاشتی
‫اون‌موقع تو فکر کشیش شدن نبودی
‫حتماً کامیون شماست که اون بیرونـه. ‫دیدم اون همه هندونه بار زدید.
‫داشتم با خودم فکر می‌کردم ‫این چیه اینجاست
‫من و لایمون هندونه می‌فروشیم. ‫اون هم کامیون لایمونـه.
‫برنیس گفت قراره برید بانک
‫آره، مرخصی ساعتی گرفتم
‫با بانک جلسه دارم، می‌خوان بهم وام بدن ‫تا کلیسام رو راه بندازم
‫لایمون که گفت واعظ‌جماعت کار نمی‌کنه. ‫کجا مشغولی تو، سیازنگی؟
‫ایوری کار درست‌درمونی داره. توی یکی از ‫برج‌های مرکز شهر مشغولـه.
‫آره، دارم توی ساختمون گلف کار می‌کنم، متصدی آسانسورم
‫مستمری و همه‌چی هم داره
‫حتی عید شکرگزاری بهمون بوقلمون هم میدن
‫چندتا هندونه می‌خوای ازم بخری؟
‫خیال می‌کردم با این همه بارت، ‫یکی همینجوری بهم بدی
‫یکی بهت میدم
‫دوتا بردار اصلاً. دوتا میشه یه دلار
‫یکی بسمـه
‫چقدر... چقدر میشه؟
‫وای، سیازنگی، تو که می‌دونه هندونه قابلت رو نداره
‫برو هرچی دوست داری بردار. ‫فقط یه چندتا هم واسه من و لایمون بذار.
‫یکی بسمـه من
‫از دوکر شنیدم یه سفیدپوسته رو فرستادی اینجا
‫یه نگاهی به پیانو بندازه
‫یارو میره خونه‌ی رنگین‌پوست‌ها و ‫آلات موسیقی‌شون رو می‌خره
‫آره ولی برنیس میگه قصد فروش نداره
‫بعد اینکه ماجراش رو برام تعریف کرد، ‫متوجه شدم چرا نمی‌خواد بفروشه
‫اسم یارو چیه؟
‫اسمش رو یادم رفت. ‫این ماجرا واسه خیلی وقت پیشـه.
‫یادمه کارتش رو به برنیس داد، ‫اسم و شماره تلفنش هم توش بود
‫اما برنیس انداختش دور
‫مریتا برگرد بالا کیف‌پولم رو بیار
‫برو پیشونیت رو هم پاک کن، روغنی شده. ‫یالا بدو برو.
‫خوبی، ایوری؟
‫شیک و پیک کردی، خوشتیپ شدی
‫دوکر، من یه سر میرم خیابون لوگان. ‫چیزی نمی‌خوای برات بگیرم؟
‫چرا، حالا که مسیرت اون‌وَریـه، ‫یکم برام گوشت خوک بخر
‫ببین دودیش رو پیدا می‌کنی یا نه. ‫اگه نداشت، تازه‌اش رو بخر.
‫با تراموا می‌ریم؟
‫من و ایوری تا تالار اجتماعات می‌بریمت
‫به بقیه کمک کن و دختر خوبی باش
‫- بیا، خوشگله ‫- بوی ویلی
‫مگه الان نباید برید بیرون ‫هندونه‌هاتون رو بفروشید؟
‫دوباره می‌بینمت، بوی ویلی
‫هی، برنیس
‫اسم اون یارویی که ایوری فرستاد اینجا،
‫پیانو رو بخره چیـه؟
‫می‌دونستم
‫از همون لحظه‌ای که دیدمت شَستم خبردار شد. ‫می‌دونستم یه فکرهایی تو سرتـه.
‫برادر ساتر بهم گفت می‌خواد ‫زمینش رو به من بفروشه
‫آره، الان هم منتظرمـه
‫بهم دو هفته مهلت داده. ‫یه مقداری پس‌انداز دارم.
‫هندونه‌ها رو بفروشم،
‫پولشون رو می‌ذارم روش
‫- می‌تونیم اون پیانو رو هم بفروشیم ‫- فکر فروش اون پیانو رو از سرت بیرون کن، بوی ویلی
‫اگه بخاطر این پاشدی اومدی اینجا، ‫باید بگم که بهتره بیخیالش بشی
‫دوکر، بعداً می‌بینمت
‫بوی ویلی فقط لب و دهنـه
‫خیلی جدیش نگیر
‫اگه خیال کرده می‌تونه اون پیانو رو بفروشه،
‫کور خونده
‫یالا، لایمون. حاضری بریم هندونه بفروشیم؟
‫بدو، عجله کن
‫سلام، دوکر
‫سلام، اَل
‫لایمون
‫گُه...
‫ترمز نمی‌گیره!
‫فعلاً!
‫سیاه‌سوخته!
‫هی!
‫گرفت!
اشباح یلوداگ ساتر رو کشتن
‫بعد برنیس میگه روحش رو دیده
‫بیا بغلم، برادر
‫رک و پوست‌کَنده بگم، ‫اگه من یکی روح ساتر رو ببینم،
‫دوپا دارم، دوتای دیگه هم ‫قرض می‌کنم فرار می‌کنم
‫واینینگ بوی
‫از کجا اومدی؟ کجاها بودی؟ ‫می‌دونم باز هم مشروب می‌خوای
‫خبر داری که کلیوتا فوت کرده
‫اون سری که رفته بودم جنوب شنیدم
‫- تسلیت میگم ‫- آره
‫یکی از دوست‌هاش برام نامه نوشت، ‫اصلاً روحمم خبر نداشت مریضـه
‫خبرش وقتی به گوشم رسید که ‫شیش تا کفن پوسونده بود
‫کلیوتا یه تیکه جواهر بود
‫پسر، اون زن یه چیز دیگه بود. ‫همیشه خدا رو شکر می‌کردم.
‫خیلی از شب‌ها می‌نشستم ‫زندگیم رو مرور می‌کردم و
‫با خودم می‌گفتم خوبه کلیوتا رو داشتم
‫هروقت به ته خط می‌رسیدم، ‫با خودم می‌گفتم خدایا شکرت
‫حدأقل کلیوتا رو داشتم
‫توی زندگیم به هر کجا برسم،
زن خوبی در کنارم بوده
‫اوهوم
‫تنها دلیلم برای زندگی همین بود
‫خری بابا
‫برگام!
‫اینجا رو باش! ‫همین الان ذکر خیرت بود
‫دوکر گفته با کُلی پول از اینجا رفتی
‫بهش گفتم تا پولت ته نکشه ‫این‌وَری نمیای
‫یعنی چی که پولم ته بکشه؟ ‫تو پول و پله غرقم
‫دوکر گفت برنیس ازت سه دلار خواست و ‫تو هم قاتی کردی و گذاشتی رفتی
‫برنیس زیادی رئیس بازی درمیاره، ‫واسه همین گذاشتم رفتم
‫سه دلار چیـه دیگه
‫واینینگ بوی، از کجا اومدی؟ ‫کجاها رفتی؟
‫بودم کانزاس‌سیتی
‫لایمون رو یادتـه؟ لایمون جکسون
‫آره، باباش رو می‌شناختم
‫این همه پول و پله از کجا گیر میاری؟ ‫دوکر میگه خیلی پول داشتی وقتی رفتی
‫ما فقیر فقرا رو هم ببین
‫می‌خواستم ۵ دلار از خودت بگیرم
‫دوکر قضیه‌ی ساتر رو برات تعریف کرد؟
‫سه هفته پیش، اشباح یلوداگ کشتنش
‫برنیس هم روح ساتر رو دیده، ‫همین طبقه بالاست
‫هی، ساتر! واینینگ‌بوی اومده. ‫بیا یه پیک بزنیم.
‫تا حالا اشباح یلوداگ ‫چند نفر رو به کشتن دادن؟
‫حتماً نُه ده نفر، ‫یازده دوازده نفری میشن. نمی‌دونم
‫برنیس میگه اصلاً اعتقادی به ‫اشباح یلوداگ نداره
‫خب باور نکنه
‫برو ببین سفیدپوست‌های ‫شهرستان سانفلاور اعتقادی دارن یا نه
‫برو ببین ساتر باور داره یا نه
‫به کتفم که برنیس باور می‌کنه یا نه
‫کلاً برنیس به چیزی باور نداره. ‫صرفاً عاشق حرف خودشـه.
‫حالا برنیس رو ولش کن
‫دوکر، یه مشروب هم به ما بده دیگه. ‫چطور یه پیک دادی به واینینگ‌بوی؟
‫واینینگ‌بوی، کانزاس‌سیتی چیکار می‌کنی؟ ‫اونجا چجوریاست؟
‫آره، شنیدم در و داف‌های ‫خوشگل موشگلی هم داره
‫خیلی دوست دارم برم ببینم راستـه یا دروغ
‫پسر، در و داف‌های اونجا یه چیز دیگه‌ان
‫می‌خواید اینجا بشینید و ‫ویسکی من رو بخورید؟
‫خواستید بلند شید، ‫بی‌زحمت یه دلار بذارید روی میز
‫مهمون‌نوازیت رو نشون میدی دیگه
‫می‌دونم واسه مهمون‌نوازیت ‫پول نمی‌گیری
‫از دوکر شنیدم تو و لایمون رو ‫انداختن زندون پارچمن‌فارم
‫یاد جوونی‌های خودم افتادم
‫من و لایمون رفته بودیم ‫برای جیم میلر چوب حمل کنیم،
‫یکمیش رو هم برای خودمون نگه داشتیم که بفروشیم
‫همونجا بود که کراولی رو کشتن
‫همونجا برامون تله گذاشتن
‫من و بوی ویلی دَر رفتیم، ‫اما کلانتر گیرمون انداخت
‫می‌گفت چوب دزدیدیم
‫یه گلوله خوابوندن توی شکمم
‫الان دنبال لایمون‌ان
‫بخاطر کار نکردن دستگیرش کردن و ‫انداختنش زندون
‫- صددلار جریمه‌ام کردن ‫- اوهوم
‫آقای استوال صددلار جریمه‌ام رو پرداخت کرد و
‫قاضی گفت باید براش کار کنم تا ‫حسابم باهاش صاف بشه
‫به محض اینکه فرصتش پیش اومده، ‫لایمون فرار کرد
‫به ویلی بوی گفتم که اینجا می‌مونم و ‫قرار نیست برگردم اونجا
‫کسی جلوتو نگرفته. هرکاری دوست داری بکن
‫من باهات میام. مقصدم اونجاست
‫می‌خوای با قطار بری؟ من که با قطار میرم
‫رفتار مردم اینجا بهتره
‫دغدغه‌ی من رفتار بد بقیه نیست
‫هرطوری بهشون اجازه بدی ‫باهات رفتار می‌کنن
‫با من بدرفتاری کردن، ‫من هم از خجالتشون دراومدم
‫فرقی بین من و سفیدپوست‌جماعت نیست
‫همینجوری هم دوباره ‫پات به زندون پارچمن وا میشه
‫اصلاً پارچمن تو برنامه‌ام نیست. ‫شک ندارم زودتر از من برمی‌گردی اونجا.
‫خیلی ازت کار می‌کِشن اونجا
‫علف‌ هرز بکَن، شخم بزن، ‫درخت‌ها رو قطع کن
‫اصلاً خوشم نمیاد از این کارها
‫توی زندون نباید از کارت خوشت بیاد که
‫بهش بگو، دوکر. تنها کسی که ‫می‌تونه کارش رو دوست داشته باشه حمال آبـه
‫اگه از کارش خوشش نیومد هم ‫می‌تونه سطل رو بذاره زمین
‫اتفاقاً به لایمون هم همین رو گفتن
‫لایمون رو مسئول آب کرده بودن،
‫چون تنبل بود، ‫همه رو کفری کرده بود
‫سطل آب سنگین بود
‫لایمون رو مجبور می‌کردن آواز بخونه. از... از...
‫♪ خدای من، برتا ♪
‫♪ خدای من، دختر ♪
‫♪ خدای من، برتا ♪
‫♪ خدای من، دختر ♪
‫♪ برو و ازدواج کن ♪
‫♪ منتظر من نمون ♪
‫♪ برو و ازدواج کن ♪
‫♪ منتظر من نمون ♪
‫♪ شاید اگه آزاد بشم ♪
‫♪ دیگه تو رو نخوام ♪
‫♪ شاید اگه آزاد بشم ♪
‫♪ دیگه تو رو نخوام ♪
‫هی، دوکر. بخون دیگه، دوکر. بلدی
‫♪ خدای من، دختر ♪
‫♪ خدای من، برتا ♪
‫♪ خدای من، دختر ♪
‫♪ بیاریدشون بالاتر ♪
‫♪ بندازیدشون زمین ♪
‫♪ بیاریدشون بالاتر ♪
‫♪ بندازیدشون زمین ♪
‫♪ دیگه شب و روزمون ♪
‫♪ با هم یکی شده ♪
‫♪ دیگه شب و روزمون ♪
‫♪ با هم یکی شده ♪
‫♪ برتا رفته مریدیان ♪
‫♪ بی‌دغدغه مشغول زندگیشـه ♪
‫♪ برتا رفته مریدیان ♪
‫♪ بی‌دغدغه مشغول زندگیشـه ♪
‫♪ برتا رفته مریدیان ♪
‫♪ بی‌دغدغه مشغول زندگیشـه ♪
‫♪ من هم توی زندون پارچمن‌ام ♪
‫♪ یا کار کن یا برو ♪
‫♪ وای آلبرتا ♪
‫♪ خدای من، دختر ♪
‫♪ خدای من، برتا ♪
‫♪ خدای من، دختر ♪
‫♪ خواستی ازدواج کنی ♪
‫♪ با کارگر راه‌آهن ازدواج کن ♪
‫♪ خواستی ازدواج کنی ♪
‫♪ با کارگر راه‌آهن ازدواج کن ♪
‫♪ خواستی ازدواج کنی ♪
‫♪ با کارگر راه‌آهن ازدواج کن ♪
‫♪ هر روز صبح، یه یه دلاری می‌ذاره کف دستت ♪
‫♪ هر روز صبح ♪
‫♪ هر روز صبح، یه یه دلاری می‌ذاره کف دستت ♪
‫♪ خدای من، برتا ♪
‫♪ خدای من، دختر ♪
‫♪ خدای من، برتا ♪
‫♪ خدای من، دختر ♪
‫♪ دختر ♪
‫دوکر اینجاش رو دوست داره
‫قسمت راه‌آهنش رو دوست داره
‫دوکر عینهو گروه تنگل‌آیـه. ‫صدا نداره بدبخت.
‫هی، دوکر
‫هنوز که هنوزه نقل محافل پارچمنی
‫ازم می‌پرسیدن برادرزاده‌ی دوکری؟
‫من هم می‌گفتم آره
‫هم‌خونِشم
‫تا می‌شنیدن تو عمومی، ‫مثل پروانه دورم می‌چرخیدن
‫هیچوقت دلم نمی‌خواد ‫دوباره اون سیاه‌سوخته‌ها رو ببینم
‫من هم نمی‌خوام ببینم‌شون
‫هی، واینینگ‌بوی
‫یکم پیانو بزن. ناسلامتی نوازنده‌ی پیانویی
‫یکم پیانو بزن، یالا. لایمون می‌خواد بشنوه
‫از اون پیانو دست کِشیدم
‫بهترین اتفاق زندگیم همین بود که
‫از شر اون پیانو خلاص شدم
‫پیانو سر بار بزرگی بود که ‫من همیشه با خودم حملش می‌کردم
‫واسه هیچکس اینو نمی‌خوام
‫حتماً به خیالتون نوازنده بودن خیلی خفنـه
‫این‌وَر و اون‌وَر رفتن با اون پیانو، ‫خیلی سرعتم رو پایین می‌آورد
عین یه لاک‌پشت
عمرم رو حروم حمل این پیانوی وامونده کردم
‫سه چهار سال اول که حسابی خوش می‌گذره
‫هرچی ویسکی بخوری و در و داف
‫دورت باشه، بازم سیرمونی نداری
‫لعنتی، اصلاً از پیانو زدن هم خسته نمیشی
‫اما همین‌قدر بیشتر دووم نمیاره
‫یه روز به خودت میای ‫می‌بینی حالت از ویسکی به هم می‌خوره،
‫سایه‌ی زن‌جماعت رو با تیر می‌زنی و
‫چشم دیدن پیانو رو هم نداری!
‫اما زندگیت همینـه
‫چیز دیگه‌ای برای عرضه نداری
‫فقط بلدی پیانو بزنی
‫حالا کی‌ام من؟
‫خودمم یا که صرفاً یه نوازنده‌ی پیانو؟
‫هرازگاهی حس می‌کنم تنها کاری که باید بکنم ‫اینـه که به نوازنده‌ی پیانو شلیک کنم
‫چون مسبب تموم بدبختی‌های من اونـه
‫اگه جای من بودی چی می‌گفتی پس؟
‫اگه پیانو زدن بلد بودم...
‫حتماً می‌زدم
‫خیلی پیانوی قشنگیـه
‫اگه مال من بود، می‌فروختمش
‫مگر اینکه مهارت واینینگ‌بوی رو ‫توی پیانو زدن می‌داشتم
‫پول خوبی سر این پیانو گیرت میاد
‫بذار یه چیزی بهت بگم
‫ببین، لایمون چیزی نمی‌مونه،
‫اما بهت میگم که
‫چرا من و واینینگ‌بوی می‌گیم ‫برنیس حاضر نیست این پیانو رو بفروشه
‫برنیس قرار نیست بفروشه. ‫من قراره بفروشمش.
‫برنیس بیشتر از من نسبت به این پیانو ‫حق آب و گِل نداره
‫دارم با آقا صحبت می‌کنم
‫بذارم حرفم تموم شه
‫برای اینکه حرفمون رو بفهمی و ‫جریان این پیانو رو درک کنی...
‫باید برگردی به دوران برده‌داری
‫ما برده‌های یه آقایی ‫به اسم رابرت ساتر بودیم
‫پدربزرگ همین ساتر
‫پیانو مال آقایی به اسم جوئل نولندر بود
‫یکی از برادرهای نولندر توی جورجیاست
‫چیزی به سالگرد ازدواج ساتر نمونده بود که
‫دنبال این بود یه چیزی برای خانمش...
‫اسمش خانم اوفلیا بود
‫دنبال این بود که برای سالگردشون، ‫یه هدیه برای خانمش بگیره
‫مشکل اینجا بود که آه در بساط نداشت
‫اما مالک چندتا سیاه‌سوخته بود
‫از آقای نولندر پرسید
‫ببینه حاضره چندتا از سیاه‌سوخته‌هاش رو ‫با اون پیانو تاخت بزنه یا نه
‫بهش گفت حاضره در ازاش ‫یه سیاه‌سوخته و نصف بهش بده
‫دقیقاً همین‌ها رو گفت
‫گفت می‌تونه یه سیاه‌سوخته‌ی بالغ و ‫یه بچه بگیره
‫آقای نولندر موافقت کرد ولی گفت که ‫باید خودش از بینشون انتخاب کنه
‫ساتر هم سیازندگی‌هاش رو به صف کرد و
‫آقای نولندر یه نگاه بهشون انداخت
‫از بین همه‌ی اون‌ها، ‫دست گذاشت روی مادربزرگم
‫اسمش برنیس بود، مثل برنیس خودم
‫- همراهم بیا، مامان. پسرت رو هم بیار ‫- نه!
‫- با من بیا! ‫- نه!
‫بعد بابام رو انتخاب کرد
‫اون‌موقع سنی نداشت، ‫کلاً نُه سالش بود
‫معامله رو جوش دادن و
‫خانم اوفلیا خوشحال از داشتن پیانو،
‫شب و روزش شده بود پیانو زدن
‫صبح که از خواب پا می‌شد، ‫ترگل ورگل میومد
‫می‌نشست و پیانو می‌زد
‫خیلی‌خب. این جریانات گذشت و گذشت
‫تا اینکه خانم اوفلیا دلتنگ مادربزرگم شد
‫دلتنگ دست‌پختش، تمیزکاریش و ‫پای درددل‌هاش نشستن و این حرف‌ها
‫دلش برای بابام هم تنگ شده بود که ‫همیشه دم دستش بود
‫بخاطر همین پرسید ببینه می‌تونه ‫پیانو رو پس بده و
‫سیازنگی‌هاش رو پس بگیره
‫آقای نولندر قبول نکرد و ‫گفت معامله سرجاشه
‫همین شد که با ساتر هم به مشکل خوردن
‫خانم اوفلیا مریض شد و ‫حتی دیگه صبح از رختخواب بیرون نمی‌اومد
‫اینجوری شد که ساتر پدربزرگمون رو فراخوند
‫اسم پدربزرگمون بوی ویلی بود
‫دقیقاً مثل همین بوی ویلی. ‫اسمش رو از روی بابابزرگم گذاشتیم.
‫فقط پدربزرگم رو ویلی‌ بوی صدا می‌زدن
‫پدربزرگم نجار بود
‫با چوب هرچی که بگی می‌تونست بسازه
‫سفیدپوست‌های محل
‫هرچی می‌خواستن بهش می‌گفتن براشون بسازه و
‫بابتش پول خوبی به آقای ساتر می‌دادن
‫پول هرچیزی هم که پدربزرگم می‌ساخت ‫می‌رفت تو جیب آقای ساتر،
‫چون مالکش بود
‫اونجا بود که آقای نولندر پیشنهاد داد ‫پدربزرگم رو بخره تا خونواده پیش هم باشن،
‫اما ساتر راضی به فروشش نشد
‫به آقای نولندر گفتی تموم مال و اموالت رو هم بدی ‫نمی‌تونی بخریش
‫درست میگم، واینینگ بوی؟
‫درستِ درست
‫ساتر پدربزرگم رو فراخوند و
‫بهش گفت عکس مادربزرگ و بابام رو ‫روی اون پیانو برای
‫خانم اوفلیا حک کنه
‫که این کار رو هم کرد
‫اینو می‌بینی؟
‫این مادربزرگم، برنیسـه
‫دقیقاً همین شکلی بود
‫عکس بابام هم از دوران بچگیش حکاکی کرد،
‫جوری که یادش میومد
‫ذهنی همشون رو حکاکی کرد
‫به همین هم بسنده نکرده
‫همه‌ی این‌ها رو دونه دونه منبت‌کاری کرد
‫نقش مادرش، مادر استر و
‫پدرش، بوی چارلز رو هم زد
‫این طرف هم، واسه وقتیـه که ‫با مامان برنیس ازدواج کردن
‫اسمش رو هم گذاشتن «پرش از روی جارو»
‫خیلی از اتفاقات دیگه‌ای که برای ‫خونواده‌مون افتاد رو هم حکاکی کرد
‫وقتی هم که ساتر پیانو رو ‫با این همه منبت‌کاری دید...
‫جوش آورد!
‫همچین چیزی رو نمی‌خواست
‫اما کار از کار گذشته بود
‫اما وقتی که خانم اوفلیا دیدش، ‫هیجان‌زده شد
‫دیگه هم پیانوش رو داشت و ‫هم سیاه‌سوخته‌هاش رو
‫دوباره به نواختن روی آورد
‫تا روز مرگش هم دست از ‫نواختنش بر نداشت
‫حالا، برادرمون بوی چارلز،
‫بابای برنیس و بوی ویلیـه،
‫برادر بزرگه‌مون بود
‫اگه عمرش به دنیا بود، الان ۵۷ ساله بود
‫سال ۱۹۱۱، توی ۳۱ سالگی فوت کرد
‫شب و روزش شده بود این پیانو
‫نمی‌تونست بیخیالش بشه
‫دو سه‌ماهی هم گذشت، ‫اما همچنان بیخیالش نشد
‫دیگه حرف بیرون بردنش از ‫خونه‌ی ساتر رو به زبون می‌آورد
‫می‌گفت داستان خونوادگی ماست و
‫تا وقتی که دست ساتر باشه،
‫ما هم تو چنگشیم
‫گفت باید بردگیش رو بکنیم
‫من و واینینگ‌بوی سعی کردیم ‫رأیش رو برگردونیم
‫اما انگار نه انگار
‫یه مدت ساکت می‌شد و ‫دوباره از سر می‌گرفت
‫ما هم که دیدیم بیخیال بشو نیست،
‫روز ۴اُم جولای ۱۹۱۱،
‫وقتی که ساتر رفته بود دورهمیِ ‫سالانه‌ی همیشگی‌ شهرستانشون،
‫من و واینینگ‌بوی باهاش رفتیم و
‫پیانو رو از خونه‌ی ساتر درآوردیم
‫بوی ویلی کلاً ۶ سالش بود
‫باباش تصمیم گرفت
‫خونه بمونه تا ساتر برگرده
‫تا طبیعی جلوه کنه
‫نمی‌دونم وقتی ساتر برگشت و ‫دید پیانو نیست چی شد،
‫اما یکی رفته بود ‫خونه‌ی بوی چارلز رو آتیش زده بود
‫اونجا نبود، ‫حتماً فهمیده بود دارن میرن سراغش
‫چون رفت و سوار ‫قطار یلوداگ ۳:۵۷ شد
‫نمی‌دونست تا اونجا میرن و ‫جلوی قطار رو می‌گیرن
‫جلوی قطار رو گرفتن،
‫بوی چارلز رو همراه سه‌تا دوره‌گرد ‫توی یکی از واگن‌ها پیدا کردن
‫حتماً بخاطر اینکه اثری از پیانو نبود، ‫بدجور عصبانی شدن
‫چون واگن رو آتیش زدن
‫همه رو کشتن
‫کسی هم نمی‌دونه کی این کار رو کرده
‫به نقل از بعضی‌ها، ‫کارِ ساتر بود چون پیانو مال اون بود
‫بعضی‌هام میگن کار کلانتر کارتر بوده
‫به گفته‌ی بعضی‌هام، ‫کار اِد ساندرز یا رابرت اسمیتـه
‫اما کسی به قطع یقین نمی‌دونه
‫دو ماه بعد همون ماجرا بود که ‫اِد ساندرز افتاد توی چاه خونه‌اش
‫بی‌دلیل افتاد توش
‫میگن اشباح کسایی که توی اون واگن مُردن،
‫هُلشون دادن توی چاه
‫اینجوری شد که لقب ‫اشباح یلوداگ روشون موند
‫از همونجا بود که این جریانات شروع شد
‫بخاطر همین هم هست که من و واینینگ‌بوی می‌گیم
‫برنیس حاضر نمیشه ‫اون پیانو رو بفروشه
‫چون باباش جونش رو ‫سر همین پیانو از دست داده
‫گذشته‌ها گذشته
‫اگه بابام
‫می‌دونست که می‌تونه با اون پیانو ‫یه زمین برای خودش دست و پا کنه،
‫الان این اینجا نبود
‫یه عمر آزگار روی زمینِ یکی دیگه بیل زد
‫من این کار رو نمی‌کنم
‫ببینید، اون چاره‌ی دیگه‌ای نداشت
‫آه در بساط نداشت که ‫بخواد زندگیش رو باهاش بسازه
‫باباش هم آهی در بساط نداشت که ‫بخواد بهش بده
‫تنها چیزی که پدرم برام گذاشته
‫همین پیانو بوده و ‫جونش رو هم توی این راه فدا کرده
‫نمی‌ذارم همینجوری بیخودی یه گوشه افتاده باشه و ‫بدون اینکه به دردم بخوره بپوسه
‫اگه برنیس نمی‌تونه اینو درک کنه، ‫خودم میرم نصف مال خودم رو می‌فروشم
‫تو و واینینگ‌بوی، جفت‌تون می‌دونید که ‫حق با منـه
‫کسی نمیگه حق با توئـه یا برنیس
‫من فقط داستان پیانو رو ‫برای این پسر تعریف کردم
‫بخاطر اینـه که من و وانینینگ‌بوی می‌گیم ‫برنیس از خر شیطون پایین نمیاد
‫الان حرفتون رو می‌فهمم
‫به بوی ویلی گفتم بهتره ‫اون هم مثل من اینجا بمونه
‫تو بمون
‫من برمی‌گردم
‫می‌خوام اینجوری زندگی کنم
‫چرا باید بیام اینجا ‫یه مهارتی رو از نو یاد بگیرم
‫وقتی همینجوریش کشاورزی بلدم؟
‫تو بمون
‫اگه خواسته‌ات اینـه، ‫بمون و زندگیت رو بساز
‫من برمی‌گردم تا جوری که ‫می‌خوام زندگی کنم
‫می‌دونی این چیه؟
‫نمی‌دونم
‫به نظرت چیه؟
‫خاک
‫نه، پسرجون
‫خاک نیست
‫این زمینـه
‫- می‌دونی فرق‌شون چیه؟ ‫- نه
‫خاک...
‫یه باد بزنه، خاک هم باهاش میره
‫اما زمین...
‫تا ابد برات می‌مونه، پسرجون
‫بیا، حسش کن. لمسش کن
‫حسش می‌کنی؟
‫حس خوبیـه، نه؟
‫یکی از موجودات به آرومی
‫اما با منظور به سمتم قدم برداشت
‫برادرانم از ترس گریختند
‫ببرشون بالا
‫- ...توی یه درخت بلند ‫- این...
‫خدای من! باورم نمیشه ‫واینینگ‌بوی اینجا نشسته
‫سلام، برنیس
‫همتون خبر داشتید
‫تو و بوی ویلی در جریان بودید
‫نمی‌دونستم قراره بیاد اینجا
‫داشتم می‌رفتم جنوب که سر راه اومدم ‫یه سری به تو و دوکر بزنم
‫گفتم که وقتی دیدیم با پول از اینجا رفت،
‫خیال کردیم دیگه نمی‌بینیمش
‫یه بغل بده عمو
‫بوی ویلی، کامیونه رو ندیدم. ‫خیال کردم بیرون موندی هندونه بفروشی.
‫همشون رو فروختیم. کامیون رو هم فروختمیش
‫من که به وسایلت دست نمی‌زنم. ‫گفتم که برو پی کارت.
‫داشتم سربه‌سرت می‌ذاشتم، زن. ‫جنبه نداری؟
‫واینینگ‌بوی، کِی رسیدی اینجا؟
‫چند ساعتی میشه، ‫با قطار کانزاس‌سیتی اومدم
‫بذارید برم لباس‌هام رو عوض کنم ‫بیام یه چیزی برات درست کنم
‫هورا! چی بهتر از این
‫بدو، مریتا. برو تا لباس‌هات رو ‫کثیف نکردی عوضشون کن
‫مریتا دیگه داره خانم میشه
‫- نه، دوکر؟ ‫- اوهوم
‫ماشالا خوش بَر و رو هم هست، ‫فکر نمی‌کردم از کراولی همچین بچه‌ای دربیاد
‫هی، لایمون، بیا اون‌طرف پیانو. ‫می‌خوام یه چیزی رو چک کنم.
‫- بوی ویلی، چیکار داری می‌کنی؟ ‫- می‌خوام وزن پیانو در چه حد سنگینـه
‫پاشو برو اونجا، لایمون
‫برو کنار بیخیال پیانو شو. ‫قرار نیست ببری بفروشیش.
‫صبر کن هندونه‌هام فروش بره
‫ما هم حق نظر دادن داریم
‫این پیانوی بابامـه
‫تنهایی نگرفتدش. من و دوکر کمکش کردیم
‫جونش رو تنهایی فدا کرد
‫اون‌موقع تو و دوکر کجا بودید؟
‫درمورد این پیانو ‫واسه من سخنرانی نکن
‫این پیانو مال من و برنیسـه. ‫درست می‌گم، دوکر؟
‫آره، آره. راست میگی
‫بیا، لایمون. ‫بیا ببینیم می‌تونیم بلندش کنیم یا نه
‫محکم بگیرش و بلندش کن. بجنب
‫- آماده؟ ‫- آماده‌ام
‫بلند کن
‫نظرت چیـه؟
‫سنگینـه، اما میشه جابجاش کرد. ‫فقط کار راحتی نیست.
‫واسه من که سنگین نبود
‫خیلی‌خب، بذاریمش سر جاش
‫بوی ویلی،
‫اگه بخوای با من وَر بری،
‫خدا به دادت برسه چون ‫توی همون جنوب کفنت می‌کنم
‫حالا پیانو رو بذار سر جاش
‫می‌خوام یه زمین واسه خودم ‫دست و پا کنم، زن
‫واینینگ‌بوی، می‌خوای برات ‫گوشت سرخ کنم؟
‫به نظرم خوبـه
‫ببین من چی میگم اصلاً
‫بابا بوی چارلز این پیانو رو ‫آورد توی خونه
‫حالا باید روی میراثی که برام به جا گذاشته ‫سرمایه‌گذاری کنم
‫با این پیانو که نمیشه کاری کرد، ‫فقط یه جا گوشه‌ی خونه افتاده
‫مثل این می‌مونه که هندونه‌هام رو ‫یه گوشه نگه دارم تا بپوسن. خریت محضـه.
‫خیلی‌خب، اگه بهم بگی که ‫بوی ویلی، من از این پیانو استفاده می‌کنم
‫باهاش تدریس می‌کنم و اجاره‌ام رو درمیارم
‫یا هر چیز دیگه، ‫اون‌موقع همه‌چی عوض میشه
‫پیش خودم میگم: ‫«خب، برنیس داره ازش استفاده می‌کنه»
‫«روش سرمایه‌گذاری کرده، ‫ولش کن بذار کارش رو بکنه»
‫«باید یه راه دیگه‌ای واسه ‫جور کردن پول زمین پیدا کنم»
‫اما دوکر میگه تموم مدتی که پیانو اینجا بوده ‫حتی یک بار هم سمتش نرفتی
‫پس برای چی می‌خوای ‫سد راهم بشی؟
‫ببین، ارزش عاطفیش چشمت رو ‫به روی چیزهای دیگه بسته
‫ببین، خوبـه ها
‫خیلی هم خوبـه. وقتی یکی اسم بابام رو به زبون میاره، ‫کلاهم رو از سرم برمی‌دارم
‫ولی دیگه شورش رو در نمیارم
‫می‌تونی بشین یه قرن زل بزنی به پیانو
‫چیزی عوض نمیشه. ‫پیانو همین شکلی می‌مونه.
‫من می‌خوام زمین ساتر رو ‫با پیانو بخرم
‫زمین ساتر رو بخرم، برم جنوب، ‫محصولاتم رو بفروشم و دونه‌هام رو بگیرم
‫تا وقتی که زمین و دونه‌ها دستم باشن، ‫همه‌چی ردیفـه
‫در هر صورت می‌تونم کارم رو پیش ببرم
‫بابامون هم همچین آدمی بود، ‫مطمئنم حرف‌هام رو درک می‌کرد
‫متأسفم که باهام هم‌نظر نیستی، برنیس
‫اما بخاطر همین مسئله می‌خوام ‫پیانو رو ببرم و بفروشم
‫یه نگاه به این پیانو بنداز
‫نگاهش کن
‫۱۷‏ سال آزگار، مامان اولا با اشک چشماش
‫بهش جلا داد
‫۱۷‏ سال تموم، انقدر سابیدش که ‫دست‌هاش خونین و مالین شد
‫بعد روی خون رو سابید و ‫باعث شد با هم عجین بشن
‫هر روزی که خدا بهش زندگی داد
‫پیانو رو سابید و تمیز کرد و جلا داد و ‫به درگاهش دعا کرد
‫«یه چیزی برام بزن، برنیس»
‫هر روز خدا
‫«واسه تو تمیزش کردم. ‫یه چیزی برام بزن، برنیس»
‫اسم بابات از زبونت نمیفته
‫ولی یه بار نشده بشینی با خودت بگی ‫چقدر حماقتش برای مامان گرون تموم شد
‫۱۷‏ سال تموم تنها و بی‌کس سرش رو ‫روی بالشت می‌ذاشت. به چه قیمتی؟
‫بخاطر یه پیانو؟
‫واسه یه تیکه چوب؟
‫که با یکی بی‌حساب بشی؟
‫نگاتون که می‌کنم،
‫هیچ فرقی باهم ندارید
‫تو، پدربزرگ بوی چارلز، ‫واینینگ بوی، دوکر، کراولی
‫همه از یه قماش هستید
‫این همه دزدی و کشتار. ‫دزدی و کشتار
‫تهش چی میشه؟
‫کشتار بیشتر و دزدی بیشتر ‫تا حالا ندیدم به جایی برسه
‫مردم سوزانده میشن. ‫مردم تیر می‌خورن
‫مردم از چاه سقوط می‌کنن. ‫هیچوقت تموم نمیشه!
‫بیخیال دیگه، برنیس. ‫ناراحت شدن فایده‌ای نداره
‫من هر از گاهی یکم دله دزدی کردم،
‫ولی هیچوقت کسی رو نکشتم
‫نمی‌تونم از طرف کسی حرف بزنم. ‫شماها... خودتون باید بگید
‫ولی من هیچوقت کسی رو نکشتم
‫کاری که تو کردی، مثل همون کشیدنِ ماشه ‫باعث کشته شدنِ کراولی شد
‫این حرف یه آدم نادانه
‫کاملاً احمقانه است ‫که همچین چیزی رو میگی
‫تو هیچ کاری نکردی ‫جز اینکه حماقتت رو نشون بدی
‫اگه کاکاسیاه بودش، حسابی از خجالتش در میومدم ‫که باعث شد به من و لایمون تیراندازی کنن
‫- کراولی ماجرای چوب‌ها رو نمی‌دونست ‫- خودمون بهش گفتیم!
‫از لایمون بپرس. کاملاً ماجرای چوب‌ها رو می‌دونست
‫دیده بود که داریم بی سر و صدا می‌بریم‌شون. ‫وگرنه چرا شبونه رفته بودیم اون‌جا؟
‫بهم نگو کراولی ماجرای چوب‌ها رو نمی‌دونست
‫می‌خواستن ازمون بگیرنش، ‫کراولی هم براشون کُری خوند
‫من و لایمون دیدیم کلانتر باهاشونه
‫بیخیال شدیم. منطقی نبود ‫سرِ پنجاه دلار چوب کشته بشیم
‫- کراولی نمی‌دونست. شما چوب‌ها رو دزدیدین! ‫- ما هیچ چوبی ندزدیدیم
‫داشتیم واسه جیم میلر چوب جابجا می‌کردیم ‫و یکم واسه خودمون نگه می‌داشتیم
‫یه تیکه سهم خودمون رو کنار نهر انداختیم ‫تا به اندازه‌ی یک بارِ کامل بشه
‫اون‌ها دیدن‌مون. ‫گفتیم بهتره قبل از اون‌ها برشون داریم
‫کراولی رو آوردیم تا باهامون بار بزنه. ‫گفتیم بهش سهم میدیم
‫کراولی می‌خواست یه لقمه نون در بیاره. ‫می‌خواستیم کمکش کنیم
‫من و بوی ویلی ماجرای چوب‌ها رو بهش گفتیم
‫بهش گفتیم شاید چند نفر بخوان زودتر از ما برشون دارن
‫اون گفت، «وای. بذارید برم اسلحه‌ی کالیبر ۳۸ام رو بیارم»
‫همون دردسر درست کرد
‫اگه کراولی اون تفنگ رو نداشت، ‫هنوزم زنده بود
‫تقریباً نصفش رو بار زده بودیم ‫که اومدن بالا سرمون
‫کلانتر رو باهاشون دیدیم. ‫خواستیم... فرار کنیم
‫رفتیم نزدیکِ پیچِ کنارِ نهر قایم شدیم،
‫ولی اون پایین هم بودن
‫بوی ویلی گفت «بیاید تسلیم بشیم»
‫ولی کراولی تفنگش رو در آورد، ‫شروع کرد به تیراندازی کردن
‫اون موقع بود که اون‌ها هم تیراندازی کردن
‫برنیس
‫من فقط می‌دونم اگه شما نرفته بودین سراغِ کراولی، ‫هنوز زنده بود
‫کشته شدنِ کراولی تقصیر من نیست
‫تقصیر خودش بود
‫کراولی مُرده و زیر خاکه،
‫اون‌وقت تو هنوز راست‌راست می‌چرخی
‫تمام چیزی که می‌دونم اینه
‫اون رفت باهاتون یه سری چوب بار بزنه ‫و دیگه برنگشت
‫بهت گفتم زن، ‫کشته شدن کراولی به من مربوط نیست!
‫این‌جا نیست، درسته؟
‫این‌جا نیست، هوم؟
‫- بهت گفتم من مقصر نیستم... ‫- گفتم این‌جا نیست!
‫- من... دوکر، از این‌جا ببرش ‫- این‌جا نیست، درسته؟ هست؟
‫- این‌جا نیست! ‫- بهت که گفتم...
‫آروم. چیزی نیست. چیزی نیست
‫مریتا دیگه می‌ترسه که طبقه‌ی بالا بخوابه
‫برنیس نمی‌دونه، ‫ولی من ساتر رو قبل از اون دیدم
‫- جان؟ ‫- اوهوم
‫حدود سه هفته‌ی پیش بود
‫تازه از اون‌جا برگشته بودم
‫از مرگ ساتر، بیشتر از سه روز نگذشته بود
‫پشت پیانو نشسته بود
‫اومدم بیرون که برم سرِ کار. ‫همین‌جوری نشسته بود
‫حرفی نزد؟ ‫گفت دنبال بوی ویلی می‌گرده؟
‫نشنیدم حرفی بزنه. ‫همین‌جوری نشسته بود
‫ولی باورم نمیشه بوی ویلی انداخته باشتش توی چاه
‫ساتر به خاطر اون پیانو اومده
‫برنیس باید سریع‌تر بفروشتش. ‫چیزی جز دردسر نداشته
‫من... با برنیس موافقم. ‫بوی چارلز برش نداشته که پسش بده
‫برش داشته چون گفته اون بیشتر از ساتر ‫براش حق داره
‫اگه ساتر نمی‌تونه درکش کنه، ‫کلاً همینه دیگه
‫ساتر مُرده و زیر خاکه. ‫مهم نیست روحش کجا باشه
‫می‌تونه هر چقدر می‌خواد ‫پرواز کنه و با پیانو بنوازه
‫دلم می‌خواد ببینم می‌تونه از خونه ببرتش یا نه. ‫چیزی که می‌خوام ببینم اونه
‫دوتا یه دلار. زودباشید. ‫کی هندونه می‌خواد؟
‫من پنج‌تا می‌خوام
‫- دوتا هندونه‌ی بزرگ واسه‌ی شما ‫- پسردار شدین. تبریک میگم
‫- هندونه‌های درست رو بر می‌دارید، نه؟ ‫- دوتا دیگه داره میاد. یه لحظه
‫مراقب باش. اون یکی سنگینه. حواست باشه
‫- بگیرش. ممنون ‫- باشه
‫ببین، به این میگیم نمک. ‫می‌ریزیش اون رو
‫- یه گاز می‌زنی. نظرت چیه؟ ‫- هوم!
‫یک، دو، سه‌تا خانم دوست‌داشتنی
‫هی، یه خانمی ازم پرسید «شیرینن»؟
‫بهش گفتم «خانم، جایی که توش ‫این هندونه‌ها رو پرورش میدیم،
‫شکر رو توی زمین می‌ریزیم»
‫می‌دونی که حرفم رو باور کرد
‫می‌گفت «تا حالا این حرف رو نشنیدم»
‫این‌جا رو ببین، لایمون
‫می‌بینیش؟ ببین چشم‌هاش چطوری گِرد شد
‫تا حالا کت‌شلواری مثل این ندیده
‫این ۱۰۰درصد ابریشمه
‫زودباش. بپوشش. ببین اندازه‌ات میشه یا نه
‫نگاش کن. حسش کن
‫خوبه
‫حس خوب و نرمی داره
‫اون یه کت‌شلوار ۵۵ دلاریه
‫از اون کت‌شلوارهاییه ‫که کاربلدها می‌پوشن
‫واسه پوشیدن اون کت‌شلوار ‫باید یه هفت‌تیر و جیبِ پُر از پول داشته باشی
‫در عوض سه دلار بهت میدمش
‫خانم‌ها از پنجره‌ی خونه‌هاشون پرت میشن پایین ‫اگه تو رو با یه همچین کت‌شلواری ببینن
‫سه دلار بهم بده ‫و باهاش برو توی خیابون
‫و یه خانم واسه خودت جور کن
‫شلوارش رو بپوش. ‫بذار با شلوار ببینمش
‫نگاش کن. می‌بینی چطوری اندازته؟
‫سه دلار بهم بده و برش دار
‫- نگاش کن، دوکر. شیک نشده؟ ‫- اوهوم. کت‌شلوار خوبیه
‫یه پیراهن هم براش دارم. یه دلار برات آب می‌خوره
‫با چهار دلار، کلش گیرت میاد
‫چطوره، بوی ویلی؟
‫قشنگه. اگه از اون‌جور چیزها خوشت میاد
‫واسه این‌جا توی شمال ‫همچین کت‌شلواری رو نیاز داری
‫چهار دلار بابت همه‌چیز؟ ‫کت‌شلوار و پیراهن؟
‫ارزونه
‫- باید بیست دلار ازت بگیرم ‫- باشه
‫اوه
‫اینم از چهار دلار
‫کفش داری؟ سایزت چنده؟
‫سایز نُه
‫سایزی که دارم همینه. سایز نُه. ‫سه دلار بهت می‌فروشم‌شون
‫- کجاست؟ بذار ببینمش ‫- کفش خیلی قشنگی هم هست
‫نوکِ قشنگی دارن. ‫نوکِ‌شون تیزه، همون‌جوری که می‌خوای
‫زودباش بوی ویلی. بیا امشب بریم بیرون. ‫می‌خوام ببینم این بالا چه شکلی میشه
‫شاید رفتیم سینما
‫هی دکتر. این بالا سینما دارن؟
‫آره، تئاتر رومبا. ‫تو خیابون فولرتون
‫توی پیاده‌رو بلندگو گذاشتن. تابلوئه. ‫بوی ویلی جاش رو می‌دونه
‫بریم سینما، بوی ویلی. بریم چندتا خانم گیر بیاریم
‫سایز نُه
‫برات سه دلار آب می‌خوره
‫اون کفش فلورشایمه. ‫مدلیه که استَگر لی می‌پوشید
‫هوم
‫مطمئنی این سایز نُه هست؟
‫می‌تونی به پاهای من نگاه کنی ‫و ببینی که یه سایزیم
‫پسر، وقتی اون کت‌شلوار ‫و کفش رو بپوشی،
‫از همه یه سر و گردن بالا تری
‫یه تخفیف بهت میدم
‫می‌تونی به قیمت... دو دلار بخری‌شون
‫زودباش بوی ویلی. بریم چندتا خانم گیر بیاریم
‫من میرم طبقه‌ی بالا و حاضر میشم. ‫یه دقیقه دیگه آماده میشم
‫لایمون فقط به فکر خانم‌هاست
‫باباش هم همین‌جوری بود. ‫قبلاً باهاش می‌گشتم
‫مامانش رو هم می‌شناسم
‫اگه دو قدم جلوتر بودم، ‫من باباش می‌شدم
‫اسم من لوسیل‌ـه
‫برش دار، کاکاسیاه
‫و مسافت خیلی خیلی خیلی خیلی کوتاهی رو اومدم
‫آره عزیزم
‫♪ یه چیزی داره توی قابلمه می‌جوشه ♪
‫♪ بوقلمون گوشت سیاه، فقط همین رو داریم ♪
‫♪ یکم کَره بزن روی نون ذرت ♪
‫♪ شنیدی چی گفتم؟ ♪
‫♪ به برادرت بگو از روی تخت پاشه ♪
‫♪ مامان یه آدم خنگ تربیت نکرده ♪
‫هی!
‫آره عزیزم
‫همین رو می‌خوای؟ ‫زودباش بگیرش
‫نه، زودباش
‫باکس‌کار جورج این‌جاست
‫هی!
‫زودباش وینی، پیانو رو بنواز
‫هی!
‫آره، می‌دونید
‫میریم مرکز شهر. هی!
‫سلام سلام، خوشگله. ‫زودباش، بریم برقصیم
‫زودباش
‫آره
‫هی، چه خبره!
‫زودباش. بیا دعا کنیم
‫حالا که می‌خوام بخوابم
‫از خدا می‌خوام روحم رو حفظ کنه
‫اگه قبل از بیدار شدن بمیرم
‫از خدا می‌خوام روحم رو پیش خودش ببره
‫- خدا پشت و پناه دوکر ‫- خدا پشت و پناه دوکر
‫- خدا پشت و پناه ایوری ‫- خدا پشت و پناه ایوری
‫- خدا پشت و پناه واینینگ بوی ‫- خدا پشت و پناه واینینگ بوی
‫- خدا پشت و پناه بوی ویلی ‫- خدا پشت و پناه بوی ویلی
‫زودباش
‫- کیه؟ ‫- منم، ایوری
‫- ایوری ‫- سلام
‫بیا داخل
‫داشتم... حموم می‌کردم
‫بوی ویلی کجاست؟
‫کامیونه تقریباً خالی شده. ‫تقریباً تمام... هندونه‌ها رو فروختن، ها؟
‫نمی‌دونم کجا رفتن. ‫وقتی اومدم خونه، نبودن
‫آقای کوهن درباره‌ی اجاره‌ی خونه چی گفت؟
‫خب، گفت با کرایه‌ی ماهی ۳۰ دلار، بهم میدتش
‫از ۳۵ دلار، ۵ دلار ازش تخفیف گرفتم
‫جای قشنگیه، کنار الماس فروشیِ بِنی
‫اوهوم. آره
‫برنیس...
‫فقط...
‫زودباش. می‌دونی من...
‫خونه بودم و... مشغول فکر کردن شدم
‫تو این بالایی و من اون پایین،
‫فکرش به ذهنم خطور کرد ‫که واعظی که زن نداره، چطوری به نظر میاد
‫یعنی، جماعت بهتری واسه کلیسا جمع میشه
‫اگه... واعظ سر و سامون گرفته باشه ‫و متأهل باشه
‫- ایوری ‫- هوم؟
‫الان نه
‫بیخیال برنیس. می‌دونی... ‫که چه حسی بهت دارم
‫خونه رو از آقای کوهن اجاره کردم
‫پول رو از بانک گرفتم، ‫می‌تونم خیلی تمیزش کنم
‫حقوق کارم رو ساعتی ده سِنت افزایش دادن
‫و من رو که می‌شناسی. چیز زیادی... ‫برای راحتی و آرامش ندارم
‫از نظر پول، جیبم سوراخه
‫ولی تا حالا
‫تو زندگیم
‫زنی نبوده که بیشتر از تو بهش اهمیت بدم، برنیس
‫نیازش دارم
‫ایوری،
‫الان آماده‌ی ازدواج نیستم
‫خیلی زن جوونی هستی که بختت رو ببندی، برنیس
‫چیزی درباره‌ی بخت بستن نگفتم. ‫هنوز خیلی از زنونگیم مونده
‫خب، کجاست؟ ‫آخرین باری که نگاش کردی کِی بود؟
‫حرف زشتی بود
‫اون‌وقت به خودت میگی واعظ
‫هر بار بهت نزدیک میشم، ‫انگار از خودت می‌رونیم
‫به خاطر مریتا سرم خیلی شلوغه
‫آدم‌های زیادی دارم که دوست‌شون بدارم ‫و مراقب‌شون باشم
‫باشه خب، کی هست که تو رو دوست داشته باشه؟
‫هیچکس نمی‌تونه به اندازه‌ی کافی ‫بهت نزدیک بشه
‫دوکر نمی‌تونه دو کلام باهات صحبت کنه. ‫به بوی ویلی می‌پَری
‫کی هست که دوستت داشته باشه، برنیس؟
‫می‌خوای بگی زن بدون یه مرد ‫نمی‌تونه هیچی باشه؟
‫- باشه ‫- ولی تو خوبی، هوم؟
‫می‌تونی راحت بدون من، بدون یه زن، ‫از این‌جا بری و بازم یه مرد باشی
‫مشکلی نداره
‫کسی قرار نیست ازت این رو بپرسه، ‫«ایوری، کی رو داری که دوستت داشته باشه؟»
‫واسه تو مشکلی نداره
‫ولی همه قراره نگران برنیس باشن
‫«برنیس چطوری مراقب خودش باشه؟ ‫چطوری بدون یه مرد اون بچه رو تربیت کنه؟»
‫«موندم می‌خواد چی‌کار کنه. ‫چطوری به این شکل زندگی کنه؟»
‫همه واسه برنیس کلی سؤال دارن
‫میگن اگه یه مرد نداشته باشم ‫نمی‌تونم زن باشم
‫خب، تو بهم بگو، ایوری. ‫تو می‌دونی دیگه. من چقدر زن هستم؟
‫من که نبودم، برنیس. ‫نمی‌تونی به خاطر دیگران من رو سرزنش کنی
‫کسی رو واسه چیزی سرزنش نکردم
‫فقط دارم... حقایق رو میگم
‫تا کِی می‌خوای کراولی رو با خودت به دوش بکشی، برنیس؟
‫چقدر گذشته؟ بیش از سه سال؟
‫یه جای کار، ‫باید ولش کنی و زندگیت رو بکنی
‫زندگی پیچ و خم داره. ‫معنیش این نیست که دست از زندگی برداری
‫کراولی سه ساله که مُرده، برنیس. ‫سه سال!
‫می‌دونم چند وقته که کراولی مُرده. ‫لازم نیست بهم بگی
‫فقط... الان آماده‌ی ازدواج نیستم
‫خب، واسه چی آماده‌ای، برنیس؟
‫می‌خوای همین‌جوری... روزهات رو سپری کنی؟
‫زندگی فقط سپری کردن روزها نیست که
‫یه روزی قراره به خودت بیای، ‫و ببینی زندگی جات گذاشته
‫من همین الان این‌جا نیستم
‫ولی نمی‌دونم چقدر دیگه منتظرت می‌مونم
‫ایوری، بهت گفتم
‫وقتی کلیسات رو گرفتی، ‫می‌تونیم بشینیم و راجع بهش صحبت کنیم
‫الان کلی کارهای دیگه دارم
‫باشه
‫بوی ویلی و پیانو
‫و شبحِ ساتر
‫فکر کردم شاید توهم زدم، ولی...
‫مریتا هم شبحِ ساتر رو دیده
‫کِی این اتفاق افتاده، برنیس؟
‫دیروز بعد از این‌که اومدم خونه
‫مریتا الان می‌ترسه که اون بالا بخوابه
‫شاید... اگه تو خونه رو تقدیس کنی، ‫بره پی کارش
‫نمی‌دونم، برنیس
‫فکر نکنم الان باید با همچین چیزی وَر برم
‫نباید بذارم مریتا با ترس اون بالا بخوابه
‫انگار اگه خونه رو تقدیس کنی، بره پی کارش
‫شاید واسه همچین کاری
‫به یه واعظ ویژه نیاز باشه
‫همه‌اش به خودم میگم
‫وقتی بوی ویلی بره، ‫اون هم باهاش میره
‫فکر می‌کنم بوی ویلی انداختش توی چاه
‫نه، خیلی وقته که اون‌جوریه
‫اشباحِ یلوداگ مدت‌ها قبل از این‌که بوی ویلی بزرگ بشه
‫داشتن مردم رو توی چاه‌ها می‌انداختن
‫یکی اون‌جا داره مردم رو ‫توی چاه‌ها می‌اندازه
‫همین‌جوری نمیوفتن که
‫نظر دوکر درباره‌ی این‌که بوی ویلی ‫می‌خواد پیانو رو بفروشه چیه؟
‫دوکر کاری با پیانو نداره. ‫هیچوقت نمی‌خواسته داشته باشه
‫خیلی وقت پیش از اون پیانو دست کشید
‫می‌خواست بیارمش این‌جا،
‫ولی... نمی‌خواستم بذارم اون پایین بمونه
‫وقتی مامانم مُرد، ‫درِ پیانو رو بستم،
‫دیگه هم بازش نکردم
‫فقط واسه اون می‌نواختمش
‫وقتی بابام مُرد، ‫انگار تمام عمر مامانم رفت توی اون پیانو
‫قبلاً می‌گفت من باهاش بنوازم
‫می‌گفت وقتی من می‌نوازم، ‫انگار بابام داره باهاش صحبت می‌کنه
‫برنیس، برات تمیزش کردم. یه چیزی بنواز
‫قبلاً فکر می‌کردم اون چهره‌ها زنده میشن ‫و توی خونه راه میرن
‫وقتشه
‫گاهی، دیروقت،
‫می‌شنیدم که مامانم باهاشون حرف می‌زد
‫گفتم من اون‌جوری نمیشم
‫با اون پیانو نمی‌نوازم ‫چون نمی‌خوام ارواح‌شون رو بیدار کنم
‫هیچوقت... توی این خونه قدم نمی‌زنن
‫باید تمام اون اتفاقات رو فراموش کنی، برنیس
‫مثل ماجرای کراولی‌ـه
‫همه تو راه‌شون سنگ و مانع دارن
‫می‌تونی همین الان بری اون‌جا...
‫و با اون پیانو بنوازی
‫همین الان می‌تونی بری اون‌جا،
‫و خدا باهات بیاد، برنیس
‫می‌تونی اون کیسه سنگ رو کنار جاده بذاری
‫و ازش دور بشی
‫زودباش برنیس
‫زودباش. بذارش پایین و ازش دور شو، برنیس
‫زودباش. بیا... بیا این‌جا و تبدیلش کن ‫به ساز خدا، برنیس
‫می‌تونی همین الان بیای این‌جا ‫و به یک جشن تبدیلش کنی
‫ایوری، بهت گفتم با اون پیانو نمی‌نوازم
‫یا الان یا هیچوقت دیگه
‫انجیل میگه، «خداوند پناهگاه و منشأ قدرت منه»
‫با قدرت خدا، ‫می‌تونی گذشته رو فراموش کنی، برنیس
‫با قدرت خدا، ‫می‌تونی هر کاری بکنی
‫خدا نمی‌پرسه چی‌کار کردی. ‫خدا می‌پرسه می‌خوای چی‌کار کنی
‫و فقط باید همین الان بیای این‌جا و تصاحبش کنی
‫زودباش برنیس
‫زودباش
‫خودشه
‫ایوری،
‫فقط...
‫برو
‫و بذار حمومم رو تموم کنم
‫فردا می‌بینمت
‫باشه برنیس
‫باشه، من میرم خونه
‫من... میرم خونه... ‫و انجیلم رو می‌خونم
‫و فردا...
‫اگه خدای مهربون فردا بهم قدرت بده،
‫میام این‌جا و این خونه رو تقدیس می‌کنم
‫قدرت خدا رو نشونت میدم
‫♪ به پام دست نزن ♪
‫♪ چون اگه به پام دست بزنی ♪
‫♪ می‌خوای به رونم دست بزنی ♪
‫♪ و اگه به رونم دست بزنی ♪
‫♪ می‌خوای از رونم بالا بری ♪
‫♪ پس به پام دست نزن... ♪
‫تو به تخت نیاز نداری، زن
‫بابابزرگم قدیما روی اسب با خانم‌ها حال می‌کرد
‫واقعاً دهاتی هستی. ‫نمی‌دونستم این‌قدر دهاتی هستی
‫♪ ...غافلگیر ♪
‫♪ می‌خوای مجبورم کنی... ♪
‫- لایمون؟ ‫- هی گریس!
‫- تو دوست خوبی برام بودی ‫- بیا این‌جا
‫- اوهوم ‫- خب، زودباش
‫باید بیشتر با آدم‌هایی مثل تو آشنا بشم
‫می‌دونی قرمز رنگ موردعلاقمه. زودباش
‫- خالیه ‫- اوهوم
‫ممنون
‫لازم نیست بری توی اون می‌خونه‌ها
‫معلوم نیست به چه آدم‌هایی برخورد کنی
‫تو این یکی ممکنه با چاقو بزننت ‫و تو اون یکی با تیر
‫اگه وارد اون زندگی پُر هیاهو بشی،
‫نمی‌تونی دوام بیاری
‫زود پیرت می‌کنه
‫نمی‌دونم اون خانم‌هایی که اون‌جا هستن ‫چی فکر می‌کنن
‫اکثراً تنهان
‫دنبال یکی می‌گردن ‫که شب رو باهاش بگذرونن
‫گاهی مهمه که کی باشه. ‫گاهی مهم نیست
‫منم قبلاً این‌جوری بودم
‫حالا،
‫فرقی نداره
‫واسه همین الان این‌جام
‫من دوست دارم زن‌هایی که باهامن
‫آروم و راحت باشن
‫اون‌جوری، دوتامون می‌تونیم لذت ببریم
‫باید ببینیم باهم چطوری جور میشیم
‫زنی که نخواد واسه این کار زمان بذاره، ‫درگیرش نمیشم
‫قبلاً می‌شدم
‫قبلاً درگیر همه‌شون می‌شدم
‫ایوری آدم خوبیه
‫باید باهمدیگه ازدواج کنید
‫زنِ واعظ میشی، لازم نیست کار کنی
‫من از تنهایی زندگی کردن متنفرم
‫نمی‌خواستم به مامانم آزار برسونم،
‫پس وقتی حدوداً شونزده سالم بود
‫از خونه زدم بیرون
‫هر کاری کردم انگار جواب نداده
‫به تلاش ادامه بده
‫نتیجه می‌گیری
‫هوم
‫داره دیروقت میشه
‫نمی‌دونم بوی ویلی کجا رفته
‫می‌خوام این کفش‌ها رو در بیارم
‫پاهام درد می‌کنه
‫خواب بودی؟
‫نمی‌خوام بیدار نگهت دارم
‫بیدارم نگهم نداشتی
‫به هرحال نمی‌تونم بخوابم
‫لباس خواب پوشیدی
‫از زن‌هایی که لباس خواب شیپ و پیک می‌پوشن خوشم میاد
‫پوست‌شون رو خیلی قشنگ می‌کنه
‫از یه مفت‌فروشی خریدمش
‫خیلی شیک نیست
‫خب...
‫...می‌خوام روی مبل بخوابم
‫باید روی زمین بخوابم، ولی
‫فکر نکنم بوی ویلی امشب برگرده
‫واینینگ بوی، این کت‌شلوار رو بهم فروخت
‫بهم گفت
‫کت‌شلوارش جادوییه
‫داشت یادم می‌رفت که این رو دارم
‫یه یارویی به قیمت یه دلار بهم فروختش
‫همون عطریه که ملکه‌ی فرانسه می‌زد
‫خودش بهم گفت
‫نمی‌دونم درسته یا نه، ‫ولی بوش کردم
‫به نظرم بوش خوب بود
‫بیا. بوش کن
‫ببین خوشت میاد یا نه
‫بوش خوبه
‫زودباش
‫- مال تو ‫- نمی‌تونم قبولش کنم
‫بیا. تو نگهش دار
‫یکی دیگه رو پیدا می‌کنی که بهش بدیش
‫نه، می‌خوام به تو بدمش
‫باعث میشه بوی خوب بدی
‫بهم گفتن باید...
‫بزنیش...
‫درست... این‌جا
‫پشت گوش
‫اگه این‌جا بزنی...
‫کلِ روز... بوی خوب میدی
‫بفرما. الان خیلی بوی خوبی میدی
‫واسه لایمون خیلی بوی خوبی میدی
‫تمرکز کن. هی. ارتباط چشمی
‫هدفت رو ببین. خودشه. بچرخون
‫خودشه
‫همینه
‫یکی دیگه بهت میدم. زودباش
‫بعدش، تمام سفیدپوست‌های اون‌جا
‫افتادن توی چاه‌هاشون
‫تا حالا چاه دیدی؟
‫نه
‫چاه دورش دیوار داره. دوباره انجامش بده
‫سخته از چاه بیوفتی پایین
‫- مُچ، مُچ ‫- اشتباهه
‫اشتباهه. این یکی. ببین. خودشه
‫هیچکس نمی‌تونست بفهمه
‫چی باعث میشه اون مردم ‫از چاه‌ها سقوط کنن
‫پس همه میگن اشباح یلوداگ هل‌شون دادن
‫کسی تا حالا شبح رو دیده؟
‫بهت گفتم که مثل باد می‌مونن
‫- می‌تونی باد رو ببینی؟ ‫- نه
‫مثل بادن
‫نمیشه دیدشون،
‫ولی گاهی، وقتی توی دردسر افتادی،
‫شاید باشن که کمکت کنن
‫میگن اگه به تقاطع سادرن و یلوداگ برسی...
‫...به جایی بری که دوتا خط راه‌آهن ‫به همدیگه می‌رسن،
‫اسم‌شون رو صدا کنی
‫میگن باهات حرف می‌زنن!
‫نمی‌دونم والا. تا حالا اون کار رو نکردم
‫مریتا، پاشو آماده شو که موهات رو مرتب کنم. زودباش
‫مامان، روغن مو تموم شده
‫بیا. برو روبروی خیابون و یه قوطی دیگه بخر
‫یه راست هم برگرد. بیرون بازی نکنی
‫مراقب ماشین‌ها باش. ‫وقتی از خیابون رد میشی مراقب باش
‫بهت گفتم از خونه‌ی من برو
‫خب، خونه‌ی تو نیست. ‫من توی خونه‌ی دوکرم
‫دوکر! بهش بگو بره. ‫بهش بگو بره پی کارش
‫بوی ویلی کاری باهام نکرده ‫که از خونه بندازمش بیرون
‫بهتون گفتم، اگه نمی‌تونید باهم کنار بیاید،
‫کلاً کاری با همدیگه نداشته باشید
‫بفرما. حالا بیرون از بخشِ تو از خونه‌ام
‫فکر کن از بخشِ تو خارج شدم
‫به محضی که لایمون طناب رو بیاره، ‫اون پیانو رو می‌برم
‫- یه چیزی دارم که باعث بشه ولش کنی ‫- باید از این تفنگ کالیبر ۳۲-۲۰ بهتر باشه
‫چطوره دیگه بس کنید؟ ‫بوی ویلی، دست از سرش بردار
‫واسه چی باهاش دهن به دهن میشی؟
‫باهاش دهن به دهن نمیشم. حقیقت رو بهش گفتم
‫اونه که از داشته‌هاش میگه. ‫فقط بهش گفتم بهتره چی داشته باشه
‫واسه همینه که باهاش حرف نمی‌زنم
‫فقط همین مدل حرف‌ها رو می‌زنه
‫میگی ایوری رفته خونه که انجیلش رو بیاره؟
‫ایوری می‌خواد چی‌کار کنه؟ ‫نمی‌تونه با من کاری بکنه
‫کاش ایوری می‌خواست از این پیانو بهم بگه
‫نگران من شده. ‫باید نگران اون کلیسا باشه
‫زودباش. اجاق رو روشن کن ‫و شونه رو بذار روش که گرم بشه
‫- این رو واسه ایوری میگم ‫- واسه شونه‌هات یه چیزی بیار
‫اون یه راهی واسه گذرانِ زندگی پیدا کرده
‫من باهاش موافق نیستم، ولی خودش ‫راه یه زندگی راحت رو پیدا کرده
‫می‌تونه آخرش یه میلیون دلار با فروش نون و شراب گیر بیاره
‫- آخ! ‫- تکون نخور، مریتا
‫اگه پسر بودی، مجبور نبودم این کارها رو بکنم
‫- این حرف رو به دختر نزن ‫- این دختر ربطی به تو نداره
‫به مریتا میگه کاش پسر بود. ‫به نظرت چه حسی بهش میده؟
‫بوی ویلی، دست از سرم بردار
‫چرا بیخیالش نمیشی؟ ‫واسه چی بهش گیر میدی؟
‫چطوره بیای این بیرون ‫و ببینی توی خیابون‌ها چه خبره؟
‫- بعداً یه قصه‌ای واسه تعریف داشته باشی ‫- منتظرم لایمون برگرده
‫چطوره خودت بری و ببینی تو خیابون‌ها چی هست؟
‫تو فردا کار نداری
‫باید همین‌جا بمونم. مطمئن بشم همدیگه رو نکشید
‫باید با برنیس صحبت کنی. ‫به مریتا میگه کاش پسر بود
‫این چه حرفیه که به یک بچه بزنی؟
‫اگه می‌خوای حرفی بهش بزنی، ‫ماجرای اون پیانو رو بهش بگو
‫حتی بهش نگفتی. ‫انگار جای خجالت کشیدن داره
‫بذار به بچه‌ام رسیدگی کنم
‫وقتی خودت بچه داشتی، ‫هرچی خواستی یادش بده
‫واسه چی بخوام یه بچه بیارم تو این دنیا؟
‫چرا بخوام یکی دیگه رو وارد این ماجراها کنم؟
‫این رو بهت میگم
‫اگه راکفلر بودم، چهل پنجاه‌تا بچه می‌آوردم
‫هر روز یه بچه می‌ساختم
‫چون با تمام مزایا زندگی‌شون رو شروع می‌کردن
‫من مزایایی ندارم که به کسی بدم
‫خیلی مواقع به بابام نگاه می‌کردم، ‫می‌دیدم به دست‌هاش زل زده
‫بزرگ‌تر شدم و فهمیدم داشته چی فکر می‌کرده
‫نشسته بود و با خودش می‌گفت،
‫«دست‌هام این‌قدر بزرگه، ‫ولی باهاشون چی‌کار کنم؟»
‫«این دست‌های گنده رو دارم که میشه باهاشون ‫هر کاری کرد»
‫«می‌تونم با این دست‌ها ‫یه چیزی بسازم،»
‫«ولی ابزارش کجاست؟»
‫«فقط همین دست‌ها رو دارم»
‫اگه خودش زمین داشت، برنیس، ‫اون حس رو نداشت
‫اگه یه چیزی داشت...
‫اگه زیر پاش یه چیزی داشت ‫که مال خودش بود،
‫می‌تونست احساس سربلندی کنه
‫منظورم اینه
‫زندگی معمایی نداره. ‫فقط باید باهاش شاخ به شاخ بشی
‫اگه به اون دختر یاد بدی ‫که تَهِ زندگیه،
‫ازت متنفر میشه
‫حقیقت رو یادش میدم. ‫فقط جاییه که داره توش زندگی می‌کنه
‫فقط قرار نیست اون‌جا بمونه. ‫سرت رو اون‌وری بچرخون
‫شاید تَهِ زندگی تو اون باشه، ولی من نه
‫من تو قله‌ی زندگی هستم
‫قرار نیست زندگیم رو بردارم ‫و بندازمش تَه
‫منم مثل بقیه توی دنیا هستم
‫از دید من، بقیه باید یکم بیان بالاتر ‫که خودشون رو به من برسونن
‫تو هم مثل بقیه‌مون، تَهی
‫اگه باورش کنی، اون‌جوری رفتار می‌کنی
‫اگه اون‌جوری رفتار کنی، همون‌جا هستی
‫دوکر، برنیس میگه تمام رنگین‌پوستان ‫دارن تَه زندگی می‌کنن
‫بهش میگم اگه این‌جوری فکر کنه، ‫همین میشه
‫تو تَهِ زندگی هستی؟ ‫خودت رو این‌جوری می‌بینی؟
‫من فقط دارم به بهترین روشی که بلدم می‌گذرونم. ‫اوج یا تَهی نمی‌بینم
‫می‌خواستم همین رو به برنیس بگم
‫نمی‌دونم از کجا شنیده. ‫شبیه حرف‌های ایوری می‌مونه
‫ایوری میگه چون سفیدپوست واسه عید شکرگزاری ‫بهش بوقلمون میده،
‫باعث میشه از همه بهتر باشه
‫که از تَهِ زندگی بالا میارتش
‫من نمی‌خوام کسی بهم بوقلمون بده. ‫می‌تونم خودم بوقلمون بگیرم
‫فقط باید از سر راهم بری کنار. ‫واسه خودم دو سه‌تا بوقلمون می‌گیرم
‫تو بلد نیستی یه مرغ بگیری، ‫چه برسه دو سه‌تا بوقلمون
‫میگه از سر راهش بریم کنار. ‫کسی سر راهت نیست
‫سرت رو صاف نگه دار، مریتا
‫اون‌جوری نندازش پایین. ‫سرت رو بگیر بالا
‫فقط بلد بودی حرف بزنی
‫کل زندگیت، فقط همین کار رو بلد بودی
‫یه چیزی درباره‌ی خودم بهت میگم
‫من تو زمان آتش به دنیا اومدم
‫دنیا نمی‌خواست جایی بهم بده، ‫منم تونستم ببینم
‫از وقتی حدوداً... هفت سالم بود
‫دنیا میگه بدون من جای بهتریه
‫ببین، برنیس قبولش کرده
‫می‌خواد به دنیا یه چیزی رو ثابت کنه
‫دنیا به خاطر من جای بهتریه. ‫من دیدگاهم مثل برنیس نیست
‫قلبی دارم که می‌تَپه. ‫مثل هر کسی بلند می‌تَپه
‫برام مهم نیست سیاه باشه یا سفید
‫گاهی بلندتر می‌تَپه
‫و وقتی بلندتر می‌تَپه، ‫همه می‌تونن بشنونش
‫بعضی‌ها ازش می‌ترسن. مثل برنیس
‫بعضی‌ها می‌ترسن که صدای تپیدن ‫قلب یه کاکاسیاه رو بشنون
‫ولی مامانم بی‌خودی من رو به دنیا نیاورده
‫پس باید چی‌کار کنم؟
‫باید روی جاده علامت بزنم، مثل... ‫علامتی که روی درخت می‌زنن
‫«بوی ویلی این‌جا بود»
‫می‌خوام با اون پیانو همین کار رو بکنم
‫می‌خوام روی جاده علامت بزنم مثل... بابام
‫به جز اون، هیچکدوم از حرف‌های برنیس برام مهم نیست
‫کجا بودی، کاکاسیاه؟
‫فکر کردم لایمونی
‫- هی برنیس، ببین کی اومده ‫- بیا داخل ایوری. بگیر بشین
‫به اون‌ها اهمیت نده. کل روز دعوا کردن
‫بیا، شونه رو دوباره بذار روی اجاق
‫برنیس گفت میای خونه رو تقدیس کنی
‫آره، انجیلم رو خوندم
‫ازم خواست از شرّ شبح ساتر خلاص بشم
‫این خونه شبح نداره. همه‌اش تو سر برنیس‌ـه
‫بذار خودش بفهمه
‫اگه تقدیس کردن خونه حالش رو بهتر می‌کنه، ‫به تو چه ربطی داره؟
‫برنیس میگه مریتا هم اون رو دیده
‫نمی‌دونم، ولی یه بخشی توی انجیل پیدا کردم ‫که این خونه رو تقدیس کنم
‫اگه این‌جا باشه، اون باید فراریش بده
‫تو از برنیس بدتری که این چیزها رو باور داری
‫میگه این‌جاست. برو بالا و ببین
‫من اون بالا بودم و ندیدمش
‫اگه میگی انجیل باعث میشه طرف از تخیلات برنیس بره، ‫شاید راست بگی
‫- ولی اگه... ‫- بوی ویلی، چرا ساکت نمیشی؟
‫تو کار آقا دخالت می‌کنی. ‫این قضیه به تو ربط نداره
‫بذار کاری که می‌خواد رو بکنه
‫جلوش رو نگرفتم. ایوری قدرت هیچ‌کاری نداره
‫من قدرت ندارم، بوی ویلی. خدا قدرت داره
‫خدا نسبت به تمام مخلوقاتش قدرت داره
‫خدا می‌تونه هر کاری بکنه. خدا میگه، ‫«دستور من، اجرا خواهد شد»
‫خدا گفته، «بگذار نور باشد» و نور شد
‫دنیا رو شش روزه ساخت و در روز هفتم استراحت کرد
‫خدا یه قدرت شگفت‌انگیز داره. ‫خدا نسبت به مرگ و زندگی قدرت داره
‫از این‌که بخواد یه روح کوچولو رو فراری بده نمی‌ترسم
‫کجا بودی؟ منتظرت بودم. ‫در رفتی یه جایی
‫گریس رو دیدم
‫اصلاً تو فکر گریس نیستم
‫سلام برنیس
‫لایمون، اون طناب رو بیار، برو اون سمت پیانو
‫بوی ویلی، باز شروع نکن
‫اون پیانو رو ول کن
‫مراقب اون تخته باش، لایمون. دخالت نکن، دوکر
‫نمیشه همین‌جوری پیانو رو برداری. ‫چطوری می‌خوای پیانو رو ببری؟
‫برنیس درباره‌ی فروش اون پیانو چیزی نگفت
‫لازم نیست بگه. زودباش لایمون. ‫باید هر بار یه سمتش رو بلند کنیم
‫- می‌خوایم با طناب چی‌کار کنیم؟ ‫- فقط برو اون سمت
‫بوی ویلی... برنیس
‫بوی ویلی، مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنی؟
‫برنیس، بوی ویلی، باید بشینید و درباره‌اش حرف بزنید
‫حرفی نیست
‫دیگه حرفی با برنیس ندارم
‫زودباش لایمون
‫مریتا، از سر راه برو کنار
‫از سر راه ببرش کنار، دوکر!
‫زودباش. زودباش. ‫برو کاری که مامانت گفت رو بکن
‫پسر، از دست این کاکاسیاه‌های این‌جا!
‫یه سر رفتم سیفِس
‫مردم با اضطراب از اومدنِ پَچ‌نِک رد
‫حرف می‌زدن
‫متوجهم شدم که...
‫می‌دونید منظورشون کی بود؟
‫جان دیِ پیر اهل اطراف تایلر
‫یه کاری کرده همه ازش بترسن. ‫بهش میگن پَچ‌نِک رد
‫نمی‌دونن یه بار اون کاکاسیاه رو سیر کتک زدم
‫مطمئن شو اون تخته لیز نخوره، لایمون
‫هی بوی ویلی، چی باهات هست؟
‫می‌دونم یه پیمانه مشروب توی کتت هست
‫برو کنار، واینینگ بوی
‫هی دوکر، تو چی داری؟ ‫یه مشروب بهم بده. مشروب می‌خوام
‫انگار به اندازه‌ی کافی ‫از هرچی که بوده خوردی
‫اومده میگه «چی داری؟» یه جایی پیدا کن ‫که دراز بکشی
‫نگران یه جا واسه دراز کشیدن نیستم
‫همیشه تو خونه‌ی برنیس ‫یه جایی واسه دراز کشیدن پیدا میشه
‫درست نمیگم، برنیس؟
‫واینینگ بوی، برو یه جایی بشین
‫کل روز مشروب خوردی. ‫اومدی این‌جا و بوی موش خرما میدی
‫می‌دونی برنیس از اون همه مشروب خوردن خوشش نمیاد
‫به برنیس بی‌احترامی نمی‌کنم
‫برنیس، دارم بهت بی‌احترامی می‌کنم؟
‫فقط می‌خوام ادب رو رعایت کنم
‫کل روز با غریبه‌ها بودم، ‫مثل خانواده باهام رفتار کردن
‫اومدم این‌جا پیش خانواده‌ام، ‫مثل غریبه باهام رفتار می‌کنید
‫به ویسکی تو نیاز ندارم
‫می‌تونم واسه خودم بخرم
‫معاشرت‌تون رو می‌خواستم، نه ویسکی‌تون رو
‫برو طبقه‌ی بالا و دراز بکش. ‫نمی‌خواد چیز دیگه‌ای بخوری
‫نمی‌خوام دراز بکشم!
‫من و بوی ویلی می‌خوایم پارتی کنیم. ‫درست نمیگم، بوی ویلی؟
‫بهشون بگو
‫می‌خوام یکم پیانو بنوازم. این‌جا رو باش
‫بیخیال. من و لایمون ‫می‌خوایم پیانو رو جابجا کنیم
‫- نه، نه. این پیانو رو جابجا نمی‌کنید ‫- از سر راه برو کنار، واینینگ بوی
‫قرار نیست این پیانو رو ‫از خونه ببری. باید من رو باهاش ببرید!
‫از سر راه برو کنار، واینینگ بوی. دوکر، بگیرش
‫یه لحظه. یه لحظه
‫این آهنگیه که واسه کلیوتا نوشتم
‫این آهنگ رو به یاد اون نوشتم
‫♪ هی، زن کوچولو ♪ ‫♪ باز چت شده؟ ♪
‫♪ دیشب توفان بود ♪ ‫♪ تمام سیم‌های برق رو انداخت ♪
‫♪ بهم بگو چقدر ♪
‫♪ باید صبر کنم؟ ♪
‫♪ الان می‌تونم بگیرمش ♪
‫♪ یا باید تردید کنم؟ ♪
‫♪ با جوراب مُردد ♪
‫♪ توی کفشِ مُرددش ♪
‫♪ یه زنِ مُردده ♪
‫♪ که می‌خواد بلوز بخونه ♪
‫هی دوکر، حسش کردی؟
‫هی برنیس، تو سردت شد؟
‫- هی دوکر... ‫- چرا من رو صدا می‌زنی؟
‫فکر کنم ساتره
‫ایوری. زودباش خونه رو تقدیس کن
‫اگه می‌خوای چیزی رو تقدیس کنی، ‫باید اون پیانو باشه
‫فقط دردسر درست کرده
‫اگه می‌خوای چیزی رو تقدیس کنی، ‫زودباش اون رو تقدیس کن
‫دوکر، اگه می‌خواد چیزی رو تقدیس کنه، ‫بذار همه‌چیز رو تقدیس کنه
‫آشپزخونه، طبقه‌ی بالا
‫برنیس، یه مقدار آب برام توی این بطری بریز
‫این شمع رو نگه دار
‫هر کاری کردی،
‫نذار خاموش بشه
‫مریتا، این‌جا بمون
‫پدر مقدس...
‫امشب این‌جا جمع شدیم
‫به نام مقدس
‫که روح جیمز ساتر رو
‫طرد کنیم
‫بله
‫بگذار این بطری آب ‫با روح تو قدرتمند شود، پدر خداوند
‫بگذار سلاح و سپری ‫برعلیه حضور تمام شرّ باشد، پدر
‫بگذار طهارت و تقدسی ‫بر این منزل حقیرانه باشد
‫هر جا خیر باشد،
‫شرّ با چهار باد پراکنده می‌شد
‫دور شو از من، شیطان
‫پشت چهره‌ی عدالت پنهان شو ‫وقتی نام مقدس خدا را جلا می‌دهیم
‫- آره ‫- آره. آره، خدایا
‫حضورت رو... حس می‌کنیم، پدر
‫به حضورت... احترام می‌ذاریم، خداوندا
‫- اوهوم ‫- ازت... ممنونیم، پدر
‫حضورت رو در این فضا حس می‌کنیم، پدر خداوند
‫- بله، ازت ممنونیم ‫- آره
‫و این خونه رو تقدیس کن
‫پشتِ... چکشِ حقیقت پنهان شو
‫وقتی دیوار دروغ را فرو می‌ریزد، پدر خداوند
‫- از تو ممنونیم... ‫- این همه موعظه
‫بهش بگو بره دیگه
‫آب پاک بر شما خواهم پاشید،
‫و از تمام... ناپاکی‌ها طاهر خواهید شد
‫از همه‌ی بُت‌هایتان طاهر خواهم ساخت
‫دلی تازه به شما خواهم بخشید
‫- دلی گوشتین به شما خواهم داد ‫- زودباش، ساتر
‫- روحِ خود را... ‫- زودباش، ساتر
‫- ...و شما را... ‫- زودباش، ساتر!
‫- ...به فرایض خود سالک خواهم گردانید ‫- ساتر!
‫قضاوت‌های من را...
‫بیا یکم از این آب رو بخور. ‫خودت که افتادی توی چاه
‫- بیا یکم از این آب رو بخور، عزیزم ‫- روحِ خود را در اندرون‌تان خواهم نهاد
‫- به فرایض خود سالک خواهم گردانید ‫- زودباش، ساتر!
‫زودباش، ساتر! ‫زودباش، ساتر!
‫زودباش، ساتر. زودباش
‫و از تمام... ناپاکی‌ها طاهر خواهید شد
‫از همه‌ی بُت‌هایتان طاهر خواهم ساخت
‫- دلی تازه به شما... ‫- بیا یکم بیشتر از این آب رو بخور
‫- زودباش، ساتر ‫- آب پاک بر شما خواهم پاشید
‫- بیا یکم از این آب رو بخور ‫- طاهر خواهید شد
‫از تمام نجاست‌هایتان
‫و از همه‌ی بُت‌هایتان طاهر خواهید شد
‫- زودباش، ساتر! ‫- من... خداوندگار...
‫پدر خداوند. پدر خداوند
‫وای! وای، وای
‫آب پاک بر شما خواهم پاشید، ‫و طاهر خواهید شد
‫از تمام نجاست‌هایتان ‫و از همه‌ی بُت‌هایتان طاهر خواهید شد
‫بوی ویلی
‫بوی ویلی. بوی ویلی
‫ساتر!
‫من... من... من... ‫آب پاک بر شما خواهم پاشید،
‫و از همه‌ی بُت‌هایتان طاهر خواهید شد
‫و طاهر خواهید شد. ‫دلی تازه به شما...
‫ساتر!
‫...به فرایض خود سالک خواهم گردانید، ‫و قضاوت‌های مرا نگه داشته،
‫و انجام می‌دهید
‫آب پاک بر شما خواهم پاشید... ‫آب پاک، و طاهر خواهید شد
‫از تمام نجاست‌هایتان ‫و از همه‌ی بُت‌هایتان طاهر خواهید شد
‫دلی تازه به شما خواهم داد و یک...
‫پدر
‫صدایت می‌کنیم، پدر
‫- آره ‫- صدایت می‌کنیم!
‫ساتر!
‫من... من... من...
‫- مامان! مامان! ‫- به فرایض خود...
‫...سالک خواهم گردانید، ‫و قضاوت‌های مرا نگه داشته،
‫و انجام می‌دهید
‫آب پاک بر شما خواهم پاشید، ‫و طاهر خواهید شد
‫ساتر!
‫- از تمام بت‌هایتان، من... من... ‫- بله
‫دل سنگی را از پیکر شما به در آورده،
‫دلی گوشتین به شما خواهم داد
‫روحِ خود را در اندرون‌تان خواهم نهاد ‫و شما را به فرایض خود...
‫...سالک خواهم گردانید...
‫...و شما قوانین مرا نگاه خواهید داشت،
‫و آنها را به جا خواهید آورد
‫و شما را به فرایض خود...
‫برنیس، من...
‫نمی‌تونم، برنیس
‫برنیس، نمی‌تونم
‫نمی‌تونم... من...
‫نمی‌تونم... نمی‌تونم
‫برو، برنیس
‫خدایا! ستایشت می‌کنیم. ‫پدر خداوند، نام تو را ستایش می‌کنیم
‫تو را زنجیر می‌کنیم، شیطان
‫صداشون کن، برنیس. صداشون کن
‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان برنیس
‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان اِستر
‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، بابابزرگ بوی چارلز
‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان اولا
‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنید. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان برنیس
‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان اِستر. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، بابابزرگ بوی چارلز. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان اولا. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنید. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫آره
‫آره!
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان برنیس. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان اِستر. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، بابابزرگ بوی چارلز. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان اولا. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنید. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان برنیس. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان اِستر. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، بابابزرگ بوی چارلز. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنی، مامان اولا. ‫می‌خوام کمکم کنید
‫می‌خوام کمکم کنید!
‫ممنون
‫برنیس...
‫اگه تو و مریتا با اون پیانو ننوازید،
‫معلوم نیست...
‫من و ساتر ممکنه دوتامون برگردیم
‫ممنون
‫دختر، اینقدر به اون پیانو نکوب
‫دارم تمرین می‌کنم
‫- خب، پس بنواز ‫- این‌جوری؟
‫اوه
‫خب، خودشه، عزیزم
‫اوه!
‫اون‌وقت کی یادت داده اون‌جوری بنوازی؟
‫اوهوم
‫ترجمه از «iredprincess و امیــرعلی illusion» ‫در تلگرام: t.me/iredsub
‫[زمینِ فروشی]
‫♪ جایی که درخت‌هاش سوخته ♪
‫♪ جایی که زمینش آتیش گرفت ♪
‫«برای مامان»
‫♪ می‌تونیم زمین رو چال کنیم ♪
‫♪ بذر بپاشیم و واسه بارون برقصیم ♪
‫♪ باید عقل داشته باشی که نگران باشی ♪
‫♪ وجدان داشته باشی که خجالت بکشی ♪
‫♪ ولی این‌جا جایی واسه مخفی شدن نیست ♪
‫♪ این آسمون پُر از هواپیماست ♪
‫♪ هر دو دست‌مون هم کثیف ♪
‫♪ به ماه اشاره می‌کنیم ♪
‫♪ کلِ امشب، بغلت می‌کنم ♪
‫♪ اونقدری که کبود شی ♪
‫♪ امیدوارم جایی که امروز بعد از ظهر رقصیدیم ♪
‫♪ باغ رشد کنه ♪
‫♪ امیدوارم بچه‌هامون تا بهار راه برن ♪ ‫♪ وقتی گل‌ها شکوفه می‌زنن ♪
‫♪ امیدوارم بتونن رنگ پوستم رو ببینن ♪
‫♪ بدونن از خورشید لذت می‌بردم ♪
‫♪ دعا می‌کنم بتونن ♪
‫♪ پیر شدنم رو ببینن ♪
‫♪ وقتی جوون بودم ♪
‫♪ بدونن که من ♪
‫♪ از خورشید لذت می‌بردم ♪
‫♪ وقتی جوون بودم ♪
‫♪ می‌دونی همه‌اش پیش میاد من ♪
‫♪ بدونن از خورشید لذت می‌بردم ♪
‫♪ من ♪
‫♪ وقتی جوون بودم ♪
‫♪ من ♪
‫♪ همیشه ♪
‫♪ من ♪
‫♪ می‌تونی همیشه پیش میاد... من ♪
‫♪ همیشه ♪
‫♪ من ♪
‫♪ می‌شنوم این زن‌ها دارن ♪ ‫♪ از مردهای عجیبی که دارن حرف می‌زنن ♪
‫♪ دارن از شوهرهای بی‌مسئولیت ♪ ‫♪ و دوست‌های به‌دردنخورشون میگن ♪
‫♪ این زن‌های بیچاره ♪ ‫♪ تمام روز می‌نشینن و ناله می‌کنن ♪
‫♪ و دائم فکر می‌کنن چرا ♪ ‫♪ اون مردهای سرگردون‌شون خونه نمیان ♪
‫♪ اما زن‌های آزاد نگرانی ندارن ♪
‫♪ زن‌های آزاد غم و غصه ندارن ♪
‫گمونم
‫♪ وقتی مردی تو زندگیت هست ♪ ‫♪ هیچ‌وقت زیادی درست‌کار نباش ♪
‫♪ چون اگه باشی ♪ ‫♪ اون از هر گوشه یه زن برای خودش پیدا می‌کنه ♪
‫♪ من هیچ‌وقت با یه مرد ♪ ‫♪ رفتار درستی نداشتم ♪
‫♪ همیشه کاری می‌کنم شب و روز ♪ ‫♪ براش سخت باشه ♪
‫♪ چون زن‌های آزاد نگرانی ندارن ♪
‫♪ زن‌های آزاد غم و غصه ندارن ♪
‫گمونم
‫دیگه از خوندن خسته شدم
‫زودباش، گیتار بِیس
‫می‌خوام از اول بخونم
‫بیت اول
‫ولی فقط می‌خوام خودم و پیانو باشیم
‫♪ می‌شنوم این زن‌ها دارن ♪ ‫♪ از مردهای عجیبی که دارن حرف می‌زنن ♪
‫♪ دارن از شوهرهای بی‌مسئولیت ♪ ‫♪ و دوست‌های به‌دردنخورشون میگن ♪
‫♪ این زن‌های بیچاره ♪ ‫♪ تمام روز می‌نشینن و ناله می‌کنن ♪
‫♪ و دائم فکر می‌کنن چرا ♪ ‫♪ اون مردهای سرگردون‌شون خونه نمیان ♪
‫♪ اما زن‌های آزاد نگرانی ندارن ♪
‫♪ چون زن‌های آزاد نگرانی ندارن ♪
‫همه برگردن
‫♪ وقتی مردی تو زندگیت هست ♪ ‫♪ هیچ‌وقت زیادی درست‌کار نباش ♪
‫♪ چون اگه باشی ♪ ‫♪ اون از هر گوشه یه زن برای خودش پیدا می‌کنه ♪
‫♪ زن‌های آزاد نگرانی ندارن ♪
‫♪ زن‌های آزاد غم و غصه‌ای ندارن ♪
‫همین‌جوری. یه بار دیگه
‫خودشه
‫♪ چون زن‌های آزاد نگرانی ندارن ♪
‫♪ نگران تو نیستن ♪
‫♪ من عقیده و نظر خودم رو دارم ♪
‫♪ وقتی مردم لگد بزنه ♪ ‫♪ می‌ذارم یه خونه‌ی دیگه پیدا کنه ♪
‫♪ بگو ♪
‫♪ آزادم و نگرانی ندارم ♪
‫♪ غم و غصه ندارم ♪
‫♪ می‌گم زن‌های آزاد نگرانی ندارن ♪
‫♪ زن‌های آزاد غم و غصه‌ای ندارن ♪
‫- از صدای چاچا خوشم میاد ‫- جان؟