....:::: ترجمه : marthia ghasemi ::::.... telegram : @subforu
....::::هادي عليزاده و مهدي عليزاده::::.... ( HaDi AliZade & Mahdi AliZade ) تـيـم تـرجـمـه قـقـنـوس
آپون کجاست؟
ازش فاصله بگیر، عوضی
همه ما می‌دونستیم، همه بازیگران فیلم می‌دونستند
بعد از یک هفته کار متوجه شدیم چیزی داریم
میدونم بعضیا میگند هر کریسمس باهم تماشاش می‌کنند
هر شکرگزاری هم تماشاش می‌کنند
پس منتظر چی هستی؟ صبحونه توی تخت؟
عجیب نیست بعد ۴۰ سال هنوز دربارش حرف میزنیم؟
اونم دنباله‌اش؟
باید یک چیزی تو چنته داشته باشه
وقتی اون جنینه از سینه درمیاد،
همه تماشاچیا پریدند تو هوا
پکستون برگشت بهم گفت: «پسر، این قراره خیلی عالی بشه»
نیشتو ببند و شورتتو بکن
خاطره من از دیدن نسخه کامل «بیگانه‌ها» برام فقط شوک و حیرت بود
میخوام همه چی آروم و طبق برنامه پیش بره
تجربه‌ای غیرقابل وصف بود چون فقط یک اسلحه دستمون بود
اگه قرار باشه توی عمرت فقط یک فیلم بازی کنی
این همون فیلم بود
انگار کیمیا، جادو یا جادوگری بود
دارم میرم برای ۷۰۹
همه فوراً فهمیدن این فقط یک فیلم پرفروش نبود
بلکه چیزی مهمتر بود چیزی که ماندگار میشه
این مردم مردن، برک
اصلاً میدونی اینجا چه غلطی کردی؟
جیم روش خاصی برای جذب تماشاچی داره
سیگنالای متعدد
و وقتی جذب شدی، ولت نمیکنه
و من عاشق این فیلمم
فیلم چنین جذابیت و هیجان باورنکردنی داشت
اینو همیشه دم دستم نگه میدارم
برای مواجهه نزدیک
بدون شک «بیگانه‌ها» بهترین فیلمیه که توش بازی کردم
فکر نمی‌کنم هیچ ایرادی داشته باشه
هیچ مشکلی توی این فیلم پیدا نمی‌کنم
و این برام معنی داشت
این ترکیبی از تمام تأثیرات طراحی من
و تمام ایده‌های داستانی بود که روشون کار می‌کردم
من برای ساختن اون فیلم به دنیا اومده بودم
خب، اینم از غنیمتمون بچه‌ها
من تجربه‌های نسبتاً عمیقی تو سینما داشتم
و یکی از اونها شب افتتاحیه فیلم «بیگانه» بود
توی یک سینمای بزرگ تو شهرستان اورنج بود
چیزی که خیلی توجهم رو جلب کرد حس حضور و مکان بود
شما اونجا هستید، دارید توی این فضاپیما با این آدم‌ها زندگی می‌کنید
حس دقیق جزئیات و زیبایی‌شناسی طبقه کارگر
یک خاطره که خیلی واضح یادم مونده
از اون فیلم صدای چک‌چک آب روی لبه کلاه بیسبالیه
که هری دین استنتون به سرش داشت
و وقتی وارد اون اتاق خنک‌کننده یا اتاق کندانسور میشه
صدای زنجیرها که به هم می خورند و تق تق میکنند
اون لحظه به عنوان یک فیلمساز درس بزرگی بهم داد
اینکه چطور حس واقعیت ملموس رو برای تماشاگر خلق میکنی
همه چیز مربوط به حافظه حسیه
فضاسازی‌ها و خلق یک ژانر
فضای روانشناختی و تنگناهراسانه
هیجان گیر افتادن در فضا تقریباً اولین نمونه تو نوع خودش بود
می‌تونستم بوشو حس کنم
چیزی که توی تصویری میدیدم
باعث میشد حس کنم دائم بوی روغن یا چیزهای دیگه رو استشمام میکنم
و این فوق العاده بود یک لحظه استثنایی در سینما
میشد حس کرد که ریدلی اسکات
با الهام از فیلم ۲۰۰۱ میخواست فیلمی بسازه
که حرمت منبع اصلی را نگه داره و جدی گرفته بشه
فیلم کاملا حس واقعی بودن رو القا می‌کرد
این نگاه رو دن اوبنون با همکاری جان کارپنتر
برای فیلم «ستاره تاریک» پیدا کرده بودند
ریدلی از اون ایده استفاده کرد
و با نورپردازی بی‌نظیرش اونو به سطح کاملاً جدیدی رسوند
برای فیلم «بیگانه‌ها» ما از همون نقطه شروع کردیم
از همون زمان اکران فیلم اول
برنامه‌هایی برای فرستادن یک فضاپیمای دیگه به LV-426 وجود داشت
یک ایده خیلی معمولی برای دنباله‌سازی که مطمئناً جواب میداد
اونها این ایده رو داشتند که بیگانه واقعاً تو فیلم اول کشته نشده
و به زمین برمی‌گرده
یا ایده تخمهای LV-426
که مثل فیلم «اشغال بدن‌ها» به زمین می‌رسند
که یکم غیرواقعی به نظر میرسه ولی جواب می‌داد
اما خودش گویاست که ریپلی رو دوباره توی داستان خاص خودش ببینیم
من داشتم یک ایده دیگه رو به والتر هیل و دیوید گیلر پیشنهاد میدادم
اونا یک ایده‌ای داشتند که دادند به من انجام بدم
که میشد گفت «اسپارتاکوس در فضا»
منم رفتم و این داستان مهندسی ژنتیک رو ساختم
در مورد یک طبقه زیردست از برده‌های اصلاح ژنتیکی شده
که انسان به حساب نمیومدند
و من برگشتم با این مفهوم حماسی علمی-تخیلی و اونا گفتند
نه، ما فقط شمشیر و صندل تو یک سیاره دیگه میخوایم
راستش همینا ناامیدم کرده بودند
اونا اصلا ژانر علمی-تخیلی رو درک نمی‌کردند
خوش‌شانس بودند که یک اثر علمی-تخیلی موفق ساختند
و بعد ادای آشنایی با ژانر علمی-تخیلی رو درمی‌آوردند
در حالی که واقعاً نمیدونستند مخصوصاً دیوید گیلر
اون گفت «خب، ما یک چیز دیگه داریم»
گفت «هفت ساله هیچ پیشرفتی نداشته
اما تو میتونی روش کار کنی»
گفتم «چی هست؟»
با بی‌اعتنایی گفت «بیگانه ۲»
و در همون لحظه مغزم مثل یک ماشین پوکر تو وگاس روشن شد
که داره یک میلیون دلار میده بیرون
میدونی چی میگم؟ دینگ دینگ دینگ
با عجله رفتم خونه
همه یادداشت‌هامو برای این کار جدید که روش کار می‌کردم برداشتم
باور کنید یا نه اسمش رو گذاشته بودم «ای.تی»
بعد یک اسکل دیگه اومد یک فیلم ساخت به اسم «ای.تی»
یا حداقل شنیدم داره میاد
گفتم «باشه، از این اسم میگذرم»
بعد اسمش رو عوض کردم به «مادر» فکر کنم
و شروع کردم به نوشتن «مادر»
چون درباره دعوای دو مادر بود
مادر بیگانه از بچه‌هاش محافظت میکنه و مادر انسان هم همینطور
گیلر به من یک مفهوم یک یا دو خطی داده بود
همون جایی که کشتی متروکه رو پیدا کرده بودند و حالا مستعمره شده بود
و ارتباطشون رو با کلونی از دست میدند و از نیروهای فضایی کمک میگیرند
و این نقل قول دقیقشه
«بعد یک سری چرت و پرت اتفاق میافته سه نقطه»
و من روش کار کردم
همزمان با نوشتن فیلم «بیگانه»
داشت «رامبو: خون اول بخش دوم» رو هم مینوشت
دو میز کار مختلف داشت
و برای هر کدوم موسیقی متفاوتی
پخش میکرد تا وارد فضای ذهنی اون فیلم بشه
هیچ شکی نیست
بدون جیمز کامرون، بدون ریدلی اسکات
و بدون دیوید فینچر که بحث خودش رو داره
این فیلمهایی که داریم رو نداشتیم
اما بدون یک هیولای جذاب نمیشه فیلم هیولا ساخت
هنوز درک نکردی با چی طرفی؟
ارگانیسم کامل
کمال ساختاریش فقط با خصومت ذاتی اش برابری میکنه
کار پایه‌ای که گیگر روی «بیگانه» انجام داد
واقعاً بی‌نظیر بود
زبان کاملا توسعه‌یافته بیومکانیک
آمیخته با جنسیت، هراس و ترس روانشناختی
که تصاویرش خلق می‌کرد
مثل گیر انداختن صاعقه در یک بطری بود
اگه به طرح‌های اولیه ران کاب که هنرمند درخشانیه نگاه کنی
و ایده‌های دیگه‌ای که دن اوبنون
قبل از پیوستن ریدلی به عنوان کارگردان توسعه داده بود
فیلم اون چیزی نمیشد که دیدیم
احتمالاً یک فیلم معمولی میشد و تموم
یادمه بچه که بودم وقتی با خانوادم می‌رفتم کتابفروشی
و کتابی از گیگر میدیدم
میگفتند «نه نه نه، نباید این کتاب رو ببینی»
گیگر کلی روی پروژه «تلماسه» خودوروفسکی کار کرده بود
که متوقف شد
و این دن اوبنون بود که کاراش رو دید و فهمید چیزی توش هست
مشخصاً المان‌های فالیک میبینیم
حفره‌ها و بخش‌هایی
که در واقع برای ما انسانها آشنا به نظر میرسند
اما این المانها بد ریخت، چندش
اغراق‌آمیز و وحشتناک‌اند
اونقدر عجیب، زیبا، باشکوه
شهوانی، ترسناک و مسحورکننده بود همه اینها باهم
و خود گیگر آدم جذابی بود آدم شوخی هم بود
هممون استرس داشتیم چون اون چیزی که ریدلی اسکات و گیگر
و تمام تیم در فیلم اول انجام داده بودند
اونقدر عظیم و ترسناک بود
که فکر میکردیم داریم تقلب میکنیم که واردش بشیم
یادمه کامرون یک موقع‌هایی سرسری گفت
«چیزی نیست، میتونیم بهترش کنیم»
موقع تماشای فیلم گفت «میتونیم از این بهتر بسازیم»
و یادمه با خودم گفتم «خدارو شکر حداقل اون این حس رو داره»
فیلم «بیگانه‌ها» دقیقاً ادامه پیدا می‌کنه
با فاصله ۵۷ سال از پایان فیلم قبلی
اون وارد کپسول نارسیسوس میشه اون کپسول نجات کوچیک رو برمیداره و میره
و ما داستان رو با همون کپسول نجات تو ابتدای این فیلم شروع میکنیم
باید یک تعادل ظریف بین وفاداری به فیلم خودم
و ادای احترام به دنباله فیلم ریدلی پیدا میکردم
فکر کنم به تعادل رسیدیم و ژانر رو بیشتر به سمت اکشن بردیم
مشکلی نداره
چطوری میخوای از لحاظ وحشت و تعلیق از «بیگانه» پیشی بگیری؟
هیچوقت مستقیم رقابت نکن
۴۰ متر جلوتر، جهت ۲۲۱ باید پلکان باشه
چی میشه اگه یک گروهان کامل تفنگدار بفرستیم
تا دندان مسلح؟
دیگه چی ممکنه خراب بشه؟ این اتفاقیه که میافته
هرکی زندس
زودباشین از اینجا برین خفه شو
خدایا آپون کجاست؟
امروز چطوری؟
افتضاح
خب حداقل از دیروز بهتری
من کجام؟
من تو رؤیاهام زندگی و کار میکنم
رؤیاها منبع داستانها ایده‌ها و الهام‌هام هستند
جیمز کامرون میتونه از رؤیاها به شکلی استفاده کنه که به داستان ربط دارند
نه به عنوان یک ترس کاذب
تماشاگرایی اون موقع «بیگانه‌ها» رو می‌دیدند
که اون صحنه وحشتناک جان هارت از فیلم اول را دیده بودند
و با اینکه دقیقاً به همون شکل درنیومده بود
اون حس اضطراب رو به خوبی بالا می‌برد
وقتی ریپلی داره کابوس میبینه
و ملافه رو کنار میزنه
و جنین فضایی داره از شکمش میزنه بیرون
همونجاست که همه میگند «اوه نه»
اون لحظه وحشتناک جان هارت از سفر قبلیش رو درونی کرده
انگار جنین فضایی نمادیه از
چیزی که باید از وجودش خارج کنه
یعنی تروماش رو
اون دیگه اون کاراکتری نیست که تو «بیگانه» دیده بودی
نسخه آسیب‌دیده اون کاراکتره
تو «بیگانه‌ها» بعضی تجربه‌هایی که باید بهش توجه کنیم
در مورد قرارگیری ریپلی در معرض تروما اینه که اون تنها بازمانده
حمله وحشتناک به کشتی نوستروموئه
احساس گناه بازماندگی رو با خودش داره
نشانه‌های اختلال استرس پس از سانحه در ریپلی شامل علائم بیش‌برانگیختگی
علائم اجتنابی و تجربه مجدد تروماست
کابوس، گذشته‌نما، افکار منفی مزاحم
و مداومی رو تجربه می‌کرد که تو نوسترومو براش افتاده بود
من واقعاً مجذوب سیگورنی ویور تو فیلم «بیگانه» شدم
میدونم از دریچه‌های هوا استفاده میکنه پارکر گوشت با منه؟
خفه شو
تمام داستان حول ریپلی میچرخه
این افسر تازه‌کار
که یک کار پیش‌پاافتاده طبقه کارگری انجام میداد
و چطور در مواجهه با این تهدید فرازمینی
تبدیل به یک سلاح شد
آدمها توی گروه‌های صمیمی تمایل دارند با هم موافق باشند
اما اون یک استثنا بود
همون بود که گفت «نمیتونید به کشتی برگردید
این خلاف پروتکله، هممون میمیریم»
این یک دستوره، میشنوی؟
بله دریافت شد. جواب منفیه
به نظرم این میراث ریپلیه و اینکه زنده موندنش
از این ماجراهای وحشتناکی که مجبورش کردند تجربه کنه
فکر میکنم جیم کامرون تو «بیگانه‌ها» ده برابر چیزی که انتظار می‌رفت
به ریپلی یک تجربه شخصیتی راضی‌کننده داد
اما به روشایی که قبلاً تجربه نکرده بود بهش فشار آورد
تیم بررسی
که هر سانتیمتر کپسول نجات رو بازرسی کردند
هیچ مدرک فیزیکی از موجودی که توصیف کردید پیدا نکردند
خوبه چون من اونو از این هواکش لعنتی پرت کردم بیرون
میتونستند دنباله ‌رو بدون سیگورنی ویور بسازند؟
گمونم آره ولی خوشحالم که نساختند
چون از نظر تئوری میشد اونو حذف کنند
و کاری کنند شرکت فقط نیروهای نظامی بفرسته
شما اصلاً درک نمیکنید
اون قلب داستانه
به نظرم اون یکی از بهترین قهرمانان زن تاریخ سینماست
حذف کردنش جنایت محض بود
با از دست دادن اینهمه چیز و عجیب زنده موندن
و برگشتن به این دنیای ناامیدکننده‌تر
یک ذره خسته به نظر میرسه ولی باحاله
سیگورنی در نقش ریپلی برام خیلی مهم بود
هم از نظر شور و اشتیاقم
هم تعهدم به پروژه
اما هفت سال گذشته بود و قراردادها معمولاً
بیشتر از هفت سال اعتبار ندارند
منتظر بودن من یک فیلمنامه بنویسم تا ازش به عنوان طعمه استفاده کنم
تا سیگورنی به پروژه برگرده
راستش من هیچی از دنباله نمیدونستم
تا وقتی که فیلمنامه رو از جیم کامرون گرفتم
وقتی تو فرانسه روی یک فیلم با ژرار دوپاردیو کار میکردم
فیلمنامه رسید و شروع به خوندنش کردم
و البته چه فیلمنامه‌ای
ریپلی تو همه صحنه‌ها حضور داشت و با خودم گفتم
«خدایا فکر میکردم فاکس یک اشاره ای بکنه»
من خیلی روی فیلمنامه‌ها حساسم
فیلمنامه باید واقعاً چیزای خاصی داشته باشه
تا به کارگردان علاقه‌مند بشم
اگه چیز خاصی نداشته باشه باهاش حال نمی‌کنم حالا هرکی میخواد باشه
اگه یادتون باشه تو دهه ۸۰
اختلاف زیادی بین دستمزد
نقشهای اول زن و مرد بود
و اون میخواست یک میلیون دلار بگیره
پرداخت این مبلغ برای نقش اول یک دنباله
اصلاً جور درنمیومد چون میگفتند
شاید ۶۰٪ فروش فیلم اول رو داشته باشه
پس باید راهی پیدا میکردیم تا طرفین رو به توافق برسونیم
اون به خاطر موفقیت فیلم اول میخواست قرارداد پرپولی بگیره
اونا رو تو مشت داشت چون اون مثلا ریپلی بود
و تنها بازمانده بود
آخرین بازمانده نوسترومو
پس باید راهی پیدا میکردیم تا قرارداد بسته بشه
گفتم «نذارید این پروژه بخاطر یک بازیگر زن خراب بشه
شوخی میکنید؟ نقشه من اینه
تا آخر هفته
فیلمنامه رو بازنویسی میکنم و ریپلی رو حذف میکنم
البته اصلاً قصد انجام این کار رو نداشتم
قرارداد تو ۲۴ ساعت بسته شد
بعدها که با جیم صحبت کردم
می‌گفت «آره من خیلی استرس داشتم
از ملاقات با تو و اینکه فیلمنامه رو دوست داشته باشی»
و من گفتم «جدی؟ مگه میشه دوستش نداشت؟»
سیگورنی یک بانوی خوش‌سلیقه و باکلاسه
اون یک بازیگر فوق العاده است
عملکردش تو «بیگانه» بی نظیر بود
خیلی جذاب و خوش‌عکسه
و به عنوان یک شخصیت خیلی گیرا و
پیچیده اما در عین حال زمینی و رک هست
اصلاً از اون بازیگرای تئاتری تصنعی نبود
هیچ ژستی نداشت
اولین باری که به صحنه رفتم
سیگورنی ویور مستقیم اومد طرفم و گفت «سلام من سیگورنی ویورم»
با خودم گفتم «چقدر خوب که این کار رو کردی»
چون اگه خودت پیش قدم نمیشدی
نمیدونستم میشد باهات صحبت کنم
قوانین رو نمیدونستم
من عاشقش بودم
اون زیباترین و باحال‌ترین زن دنیاست
البته کاراکترش از کاراکتر من متنفر بود
و این تبدیل به یک شوخی دائمی شد
«وای باز این آدم مزخرف و چندش اومد»
اما به شکل عجیبی باهم ارتباط داشتیم
چون نیروها و تفنگدارا بین خودشون رفاقت داشتن
ما به چشم گروه به عنوان غیرخودی دیده می‌شدیم
دود از کنده بلند میشه واقعا مصداق اونه
فکر میکنم دلیل اصلی اینکه جیم اینقدر باهاش کار میکنه
اخلاق کاری فوق العاده‌شه
همیشه آماده به کاره
اون خیلی تحلیلگره، خیلی تحلیلگر
به محض روشن شدن دوربین
کاملاً غریزی و وحشی میشه سرشار از احساس
چندبار اختلاف نظر جزئی روی صحنه‌ها داشتیم
یادمه ما سه‌تا بودیم جیم فقط گوش میداد
اما اون روی حرفش پافشاری می‌کرد آدم مصممیه
جیم همیشه به نظرم احترام میذاشت
نمیدونم شاید چون قبلاً نقش ریپلی رو بازی کرده بودم
همیشه نظر منو میخواست
شما گرگ‌ها رو انداختید به جونم حالا میخواید بازم برگردم؟
فراموشش کن مشکل من نیست
ریپلی کاملاً واضح گفت نه تنها برنمیگرده
بلکه دیگه هرگز برای شرکت کار نمیکنه
اونا حرومزاده‌اند
و تنها دلیلی که میتونه مجبورش کنه
نجات آدما از این موجود وحشتناکه
چند نفر؟ چندتا مستعمره‌نشین؟
نمیدونم ۶۰، شاید ۷۰ خانواده
سیگورنی اینو خیلی خوب نشون داد
این تحویل ریپلی
به یک الهه، الهه جنگجو
در نبود من همه‌تون خنگ شدید؟
شرور اصلی فیلم کیه؟ شرکتهای بزرگ
اونا شرورند
آیا «بیگانه‌ها» ضدشرکتیه؟
قطعاً طرفدار شرکت‌ها نیست
۴۲ میلیون با احتساب تورم
البته بدون درنظر گرفتن هزینه‌ها
فکر میکنم جیم چند هدف تو فیلم داشت
یکیش اینکه از شرکتها و اجتماع نظامی صنعتی بترسید
حتی تو فضا هم دست بالا رو دارند
و جان آدما رو به خطر میندازند
اونجا هزاران تخم دید، هزاران
ممنون، مرخصی
تف توش، مرخص چی
مهم بود به فضای فیلم اول وفادار بمونیم
و مشخصاً ضدشرکتیه
طبقه کارگر جایگزین‌پذیراند
سوال نمپرسم چون جوابش دو هفته طول میکشه
و جواب همیشه «سوال نپرس» بوده سوال نپرس
من همیشه مشکل اقتدارپذیری داشتم
پس فکر میکنم این دقیقاً بازتاب نگاه من بود
که ارزش زندگی آدما
نسبت به سود مالی ناچیزه
و از اونجایی که در دهه ۷۰ بزرگ شدم
و تو دانشگاهی درس خوندم که ناپالم (سلاح شیمیایی) اونجا اختراع شد
و حادثه تری مایل آیلند اتفاق افتاده بود
که منافع مالی بر ایمنی انسانها ارجحیت داشت
من بچه دهه ۶۰ هستم همیشه آماده اعتراض به همه چیزم
این ایده که آینده
توسط شرکتها کنترل میشه یک چیزیه که
همیشه تو علمی-تخیلی‌ها تکرار شده
مثلاً توی رو بوکاپ
شرکت OCP قطعاً یک شرکت شیطانیه
توی فیلم «اوتلند» هم شرکت Con-Am شرور اصلیه
بیا دفترم بیشتر حرف میزنیم
حتماً میام
ژانر علمی-تخیلی پر از شرکتهای شیطانیه
شرکتی که کنترل فضا رو داشته باشه
به تریلیونها دلار ثروت و منابع دسترسی داره
یعنی به قدرت یک دولت امروزی میرسه
اگه در واقع این شرکتها هستند که دولت رو کنترل می‌کنند
نه برعکس چی؟
اونا دارند دنیاهای بهتری میسازند
بیاید قلمرو انسان رو تو فضا گسترش بدیم
مهندسان سیاره‌ای
میان و با فرایندهای اتمسفری هوا رو قابل تنفس می‌کنند
ده‌ه‌ها طول میکشه
اما مسلما ممکنه به شکل‌های دیگه حیات برخورد کنند
همونطور تو زمین دیدیم استعمار نتیجه خوبی نداره
با نابودی یک ستاره کلاس M
من عاشق ویلند-یوتانی تو این فیلمم
من عاشق ارباب‌های شرور شرکتی‌ام
سایه شرکت همچنان سنگینی میکنه
ریشه‌های شرکت ویلند-یوتانی
به زمان ساخت فیلم «بیگانه» برمیگرده
ران کاب، طراح فیلم گفته
که میخواستند این پارانویا رو نشون بدند
از نفوذ شرکتهای ژاپنی تو شرکتهای غربی
اون موقع یک ترسی وجود داشت
که تویوتا میخواست بریتیش لیلاند رو بخره
پس لیلاند-تویوتا تبدیل شد به ویلند-یوتانی
این فقط بازتاب اتفاقاتی بود که اون زمان میافتاد
وقتی کامرون وارد شد
و شرکت رو به «بیگانه‌ها» آورد حرف D رو اضافه کرد
تا بشه «ویلند-یوتانی»
و اسم شرکت تو فیلم «بیگانه» اصلاً شنیده نمیشه
فقط بخشی از طراحی‌ها بود
کامرون اونو شرکتی‌تر و قدرتمندتر کرد
این رابطه جالب بین مالکیت
ریدلی اسکات و جیمز کامرون بر اسطوره بیگانه وجود داره
هر دو فیلم «بیگانه» و «بیگانه‌ها»
تحت تأثیر داستانهای جوزف کنراد هستند
اسم نوسترومو
کشتی اصلی تو «بیگانه» از یک رمان کنراد گرفته شده
فیلمنامه اولیه «بیگانه»
نقل قولهایی از «قلب تاریکی» رو در ابتدا داشت
سولاکو، اسم کشتی تو «بیگانه‌ها»
به شهر توی رمان نوسترومو اشاره داره
کنراد درباره استعمار نقاط دوردست توسط انسان
و ورود شرکتها به اون مناطق می‌نوشت
این درون مایه کنرادی رو میشه
در سرتاسر هر دو فیلم «بیگانه» و «بیگانه‌ها» دید
میدونی برک، نمیدونم کدوم گونه بدتره
اونا رو نمیبینی که برای یک درصد مزخرف به هم خیانت می‌کنند
طراحی لباسها بخش جالبی بود
هفته‌ها قبل از رفتنم به لندن
داشتند اندازه‌هام رو برای کت و شلوار می‌گرفتند
رفتم لندن و دوباره اندازه‌گیری کردند هنوز چیزی ندیده بودم
اما بازم اندازه می‌گرفتند
و نمی‌تونستم صبر کنم نتیجه رو ببینم
خلاصه، یک کت آوردن یقه‌هاش برگشته بود
گفتم «همینه؟ همین رو درآوردید؟»
خیلی ناامید شدم
انگار میخوای بهش بگی «داداش، یقه‌ات بالاست»
میتونست بهتر باشه
برک آدمی بود که کارهای کثیف رو انجام میداد
اما در خدمت این قدرت عظیم شرکت خوشه‌ای
ضدشرکتی بود
در مقابل صمیمی‌ترین روابط انسانی
چرا داری میری؟
شرکت به همراه دولت استعماری بودجه این کلونی رو تأمین کرده
همه فیلمهاش انگار درباره غرور و خودبزرگ‌بینی هستند
اما این کشتی نمیتونه غرق بشه
از آهنه قربان مطمئن باشید غرق میشه
درباره فناوری و غرور آدمایی که به فناوری تکیه می‌کنند
غرور شرکت‌هایی که به آدمها فکر نمی‌کنند
این جلسه مختومه است
از دخترم خبری دارید؟
چیزی که واقعاً دلم میخواست و تو نسخه کارگردانی دیدم
صحنه‌هایی بود درباره دخترش
آماندا ریپلی-مک لارن اسم ازدواجش فکر کنم
سن ۶۶
این سن موقع مرگش بوده
این بخش باید تو فیلم میموند
چون دلیل اصلی اقدامات ریپلی رو توضیح میداد
تو نسخه ویژه می‌بینیم
که احتمالاً پربیننده‌ترین نسخه فیلمه
که چطور دخترش مرده
ریپلی اون رو دقیقا قبل از یازده سالگیش ترک کرده
و دخترش موقعی که اون تو خواب بود میمیره
پس ریپلی یک خلاء توی وجودش داره که با ملاقات نیوت پر میشه
جیم صحنه‌های مادر بودن ریپلی رو از نسخه اصلی حذف کرد
حتی جرئت نکرد قبل از اولین نمایش بهم بگه
بهش قول داده بودم
که برای تولدش خونه باشم
همیشه حس میکردم این پایه اصلی شخصیت ریپلیه
که دخترش رو ول کرده
و حالا این دختر شجاع بهش نیاز داره
این بخش شخصی هم هست
چون عکس دخترش در واقع مادر سیگورنی بود
امی
فکر میکردیم اگه از قرن بیستم فاکس خواهش کنیم
موافقت می‌کنند نسخه طولانی‌تر رو نمایش بدند
اما اون زمان سالن‌های سینمای چندپرده نبود
نمیشد یک فیلم رو تو چهار سالن همزمان نمایش داد
و این واقعاً روی فروش تأثیر میذاشت
پس مجبور بودیم انتخاب‌های سختی برای حذف صحنه‌ها داشته باشیم
نمیشد دوباره فیلمبرداری کنیم
پس مجبور بودیم بخش‌های کامل رو حذف کنیم
برام سخت بود چون بازیگری‌ام رو بر این اساس بنا کرده بودم
حالا میفهمم نیاز نبود
شاید حتی بهترم باشه که این پیش‌زمینه رو نداشته باشه
اما فقط از نظر فیلمبرداری
این پیش‌زمینه برام خیلی مهم بود
همیشه بحث بین طرفدارها هست که کدوم نسخه بهتره
من معتقدم
اگه جیمز کامرون میگه این نسخه مد نظرش بوده
پس همون باید نمایش داده میشد
میشه از هر نسخه لذت برد
من نسخه کوتاه رو ترجیح میدم
سیاره مرموز
نمیدونیم اون پایین چیه
ناگهان میرسی و چندتا چراغ روشنه
خدایا چه خبره؟ چی شده؟
تو میتونی بری جاهایی که ما نمیریم
خب برای همین من بهترینم
همیشه نسخه کارگردانی رو انتخاب میکنم
چیه بابا؟
چون برادرم تو اون صحنه‌ها بود
نقش برادرم رو بازی میکرد
از نظر من اونها مدتهاست که رفتند
همه چی درست میشه
اما فکر میکنم این بعد تازه‌ای به کاراکترم میده
میبینید که ما هم یک خانواده معمولی هستیم که میخواستیم پولدار بشیم
این بعد تازه همدلی بیشتری
با نیوت ایجاد میکنه
صحنه‌های خوبی داره
منم مثل بقیه برجک‌های شلیک خودکار رو دوست دارم
برجک‌های A و B در جای خود و فعال هستند
دریافت شد
اما اون حس اضطراب وقتی که
نمیدونی تو کلونی چی منتظرته
وقتی جای سوختگی اسید رو میبینی وقتی دیواره‌ها رو میبینی
نمیدونی چی اتفاق افتاده
ریپلی باید باهم حرف بزنیم
ارتباطمون با کلونی LV-426 قطع شده
برای گورمن پیش‌زمینه‌سازی کردی؟
همون حین فیلمبرداری شکل گرفت
اینطوری که بگی «اوه این آدم کیه؟
«از کجا پیداش شد؟»
همه‌چی تو فیلمنامه بود
ریپلی شما با نیروها وارد نمیشید
امنیت شما رو تضمین می‌کنم
خیلی محکمه، تحت فشاره، عصبیه
باید خودش رو کنترل کنه
و واقعاً نباید خرابکاری کنه
چیه هیکس؟
من هادسونم قربان، هیکس اونه
داشتم برای فیلم «غلاف تمام‌فلزی» با استنلی کوبریک قرارداد می‌بستم
واقعا ذوق مرگ و خیلی هیجان‌زده بودم
که با استنلی کوبریک کار کنم
وقتی مدیر برنامه‌ام زنگ زد گفت «میخواند ببیننت
قرن بیستم فاکس داره یک فیلم علمی-تخیلی میسازه»
گفتم «علمی-تخیلی کار نمی‌کنم
دارم با استنلی کوبریک کار میکنم»
گفت «احمق نباش، برو یک سر بزن»
«کیه؟ جیمز کامرون، نابودگر»
«نابودگر نمی‌شناسم»
رفتم جیم و گیل رو ملاقات کردم
یک تست نیم‌ساعتی فیلمبرداری کردیم
گفتند «برو این بخش‌های هادسون فیلمنامه رو بخون»
داشتم میرفتم که مسئول پذیرش گفت
«آقای هوپ برگردید
نه نه، اشتباه شده اینا رو نخونید»
هادسون رو پس گرفتند و گورمن رو دادند
سه روز بعد پیشنهاد قطعی دادند
مدیر برنامه‌ام شاخ درآورد
میخواند ویلیام رو برای نقش اصلی بگیرند
تو کمتر از یک هفته انتخاب شدم و یک اتفاقی افتاد
میدونم جیم و گیل تو لس‌آنجلس کاندیدهای دیگه‌ای برای گورمن داشتند
ولی یک چیزی جور شد
یادمه اولین باری که نفربر زرهی رو دیدم
گفتم «این که خاک گرفته تمیزش کنیم جیم؟»
چپ چپ نگاه کرد و لنس گفت «جیم عاشق همینه»
دقیقاً حرف گورمن بود «این کثافت رو تمیز کنید»
میخوام همه‌چی مرتب و طبق برنامه باشه
تازه‌کاره، سریع پیشرفت کرده
نه تجربه داره نه اقتدار
بیایید سمت در جنوبی، داریم میایم
دریافت شد
داره میاد، الان احساس امنیت میکنم
معمولِ ستوان دومی‌ها که همه‌چی رو میدونند
آماده بشید آپون چشم قربان
بعد میفهمه از پسش برنمیاد
عالیه
لعنت
رشد شخصیتش تو فیلم رو دوست دارم
از اون ابهت اولیه میفته پایین
حتی واسکز میخواد بکشتش
پاشو گوساله میخوام بکشمت بکش عقب
چون مسئول مرگ بهترین دوستش دریکه
ویلیام هوپ این نقش رو بی نظیر بازی کرده
من به شخصه همدلی زیادی با گورمن دارم، عاشقشم
حالت چطوره؟
خوبم فکر کنم، بدجور خمارم
بررسی جالبیه از سبک‌های مختلف رهبری
تفاوت بین کسی که رسما رهبره
و با اقتدار در مباحثه پیروز میشه
«من ستوانم پس حتماً راست میگم»
معلومه یک چوب ذرت کرده تو کونش
در مقابل آپون که رهبر ذاتی بود
سروان همیشه بین سربازا و نیروهای رده‌پایین
محبوب‌تر از ستوان بود
دسته دوم، وضعیت چیه؟
گشت‌زنی تموم شد
خونه خالیه دریافت شد
ریپلی اونجا نیست تا رهبری کنه اصلاً نمیخواد رهبر باشه
همش نادیده‌اش میگیرند تا وقتی که مثل خر تو گل می‌مونند
بعد اون خودش میاد وسط
بعضیا ذاتاً رهبرند
وقتی میبینند اوضاع خرابه خودشونو میندازند تو ماجرا
کنترل رو در دست میگیرند، نمیتونند کاری نکنند جزو شخصیت‌شونه
از نظر ساختار انسانی
فکر کنم بیشتر آدما آرزوی این سطح از مهارت رو دارند
اکثر مردم هرگز از اون آستانه عبور نمی‌کنند
من توی قسمت اول حس می‌کردم اون چیزی رو داره که بهش میگیم «صلاحیت لازم»
برای همینه نمیخواد به کٍین اجازه ورود بده
احساس می‌کنم اون خیلی تغییر کرده
حتی قبل شروع داستان قسمت دوم با این همه فقدان این همه اختلال استرس پس از سانحه
پس رهبری ذاتی‌اش باید بر این همه مشکلات غلبه کنه
و واقعاً آخرین راه چاره است
البته که خونسردی خودش رو حفظ می‌کنه
و فکر می‌کنم تخیل هنرمندانه رو نداره
که به همه خطاهای احتمالی فکر کنه
به نظرم اون تو این زمینه خیلی منظمه
سعی می‌کنه فقط به راهکارهای عملی فکر کنه
خب، این طرف یک در صد فشار داریم
نمیشه یک واحد نگهبان از راه دور تو تونل بذاریم
و بعد اون در رو ببندیم؟
مادرم توی بحران آدم خیلی خوبی بود
پرستار بود
تو ذخیره ارتش کانادا و این جور چیزا خدمت کرده بود
خیلی صلاحیت داشت
یادمه یک بار که بچه بودم خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم
با یک تخته میخکوب شده به پام پریدم تو خونه
یک میخ ۸ سانتی بود که پا گذاشته بودم روش
پریدم تو خونه گفتم «مامان، یک تخته به پام میخکوب شده»
اونم فقط گفت «بیا زانوت رو بذار رو این صندلی»
تخته رو گرفت و یهویی میخ رو کشید بیرون
بعد گفت «خیلی خوب، بریم بیمارستان سوار ماشین شو»
با خودم میگفتم «وای»
واقعاً میتونه از پس مشکلات بربیاد
میتونستم اینو با بچگی خودم ارتباط بدم
میتونستم با زندگی خودم ارتباطش بدم چون میدونم تو بحران بهترین عملکرد رو دارم
وقتی آدرنالین میزنه بالا مغزم مثل یک ابررایانه کار میکنه
اون موقع جیم واقعاً ناشناخته بود
خیلی جوون بود، گمونم حتی ۳۰ سالش هم نشده بود
اون نابغه‌ای که الان می‌شناسیمش نبود
اولین کارهای سینمایی جیم برای راجر کورمن بود
میگفتند «فیلم بگیر، سریع فیلم بگیر، روز رو تموم کن، برو روز بعد»
همه چی باید سریع پیش میرفت و توی مونتاژ درستش می‌کردند
وقتی داشتن صحنه داخلی فضاپیماهای رو برای راجر کورمن میساختند
از ظرفای یکبار مصرف فوم رستورانای مختلف استفاده می‌کردند
و فقط نقاشیشون می‌کردند به رنگ نقره ای
وقتی برای راجر کورمن کار میکنی یاد میگیری چطور همه کاری رو انجام بدی
هیچ پولی نداری و وقت هم نداری
پس بهتره بدونی دقیقاً داری چیکار میکنی
کار کردن با راجر کورمن بهترین مدرسه فیلمسازی ممکن بود
یک جور رابطه دوطرفه بود تو از راجر استفاده میکردی
برای کسب تجربه و ساختن رزومه
و اون هم از تو به عنوان نیروی کار ارزون استفاده می‌کرد
میدونم قبل از اینکه کارگردانی رو شروع کنه
توی طراحی صحنه و کارای دیگه فعال بود
اون موقع‌ها من و اون پول نداشتیم
توی یک استودیوی کوچیک کار میکرد که به زور فیلمی ازش بیرون میومد
میرفتیم یک آبجو میخوردیم
جیم همه لوازم هنریش رو تو صندوق ماشینش گذاشته بود
و طرحای فضا و سیاره‌های بیگانه میکشید
سطح یک سیاره بیگانه و همیشه در حال خلق کردن بود
این بخش دیگه ش، مهارته
میتونه طراحی کنه، میتونه چیز بسازه
همیشه این استعداد رو داشت
جیم واقعاً هیجان زده بود از کارهایی که میشد با ژانر علمی-تخیلی انجام داد
و با سرعت باورنکردنی پیش میرفت
«نبرد فراتر از ستارگان» پاسخ راجر کورمن به «جنگ ستارگان» بود
«کهکشان وحشت» هم پاسخ اون به «بیگانه» بود
حس و حال اون فیلم انقدر خاص بود که حتی مجانی هم روش کار میکردیم
راجر بهمون دستمزد میداد ولی من، باب اسکوتاک، دنی اسکوتاک و چندتای دیگه
عمیقاً روی طراحی‌های گیگر و اون سبک
«بیومکانیکال» کار میکردیم
دست از این رفتارت که انگار هنوز فرشته نگهبان
آکادمی هستم بردار، کامرون
فکر میکنم ارتباطش اینه
همه چیز از جایی شروع شد که جیمز کامرون کارش رو آغاز کرد
اون به دنبال راهی بود تا سیستم استودیویی رو دور بزنه
به دنبال الگوهایی میگشت
که نشون بده لازم نیست مطیع مدیران استودیو باشی
و الگوش در این زمینه جان کارپنتر بود
جان کارپنتر و دبورا هیل
اونا یک مدل فیلمسازی خلق کردند
که خودشون تصمیم میگرفتن
و کامرون فکر کرد «این مسیر من و گیل آن هورده»
پس اون به این مدل نگاه کرد
و «نابودگر» انقدر به «هالووین» شباهت داره
نه فقط از لحاظ سبک فیلم، بلکه اون بی‌رحمی
و ایده حفظ تنش دائمی تو تمام مدت
درسته، «چیز» روی «بیگانه‌ها» تاثیر گذاشت
«حمله به کلانتری ۱۳» هم روی «بیگانه‌ها» تاثیر داشت
اون عاشق ایده
فیلمسازی پویاست که تماشاچی رو در حالت اضطراب نگه میداره
و فکر میکنم کارپنتر پیشگام این سبکه
اما بستگی به سبک کارگردان هم داره
فکر میکنم چیزی که جیمز کامرون رو
برای این کار مناسب میکرد، «نابودگر» بود
«نابودگر» سبک خاص اون رو برایش تعیین کرد
و واقعاً بی امانه ریتم فیلم انقدر سریعه
توی «نابودگر» تا انتهای فیلم کاملاً خسته میشی
چون حس میکنی مثل سارا کانر تحت تعقیبی
و «بیگانه‌ها» نمونه کامل این روشه
فیلمنامه «نابودگر» رو خوندم چه فیلمنامه فوق‌العاده‌ای
اگه فیلم رو ندیده باشی
کاملاً از طریق فیلمنامه درکش میکنی
و اصلاً متوقف نمیشه هرگز! تا وقتی که بمیری
اون یک نویسنده فوق‌العاده‌ست
حتی اگه قبل از ساخت «نابودگر» به «بیگانه ۲» وصل نبودم،
انتخاب منطقی می‌بودم
فکر میکنم توی ساخت دنباله
احترام به اثر قبلی خیلی مهمه
من توی «نابودگر ۲» رادیکال‌تر عمل کردم
لباسات، چکمه‌هات و موتورتو میخوام
«بیگانه‌ها» رو ادامه طبیعی «بیگانه» میدیدم
سعی کردم برخی المان‌های سینمایی ریدلی اسکات رو حفظ کنم
اما لازم بود اثر خودم رو هم بهش اضافه کنم
پس میشه گفت ترکیب قوی‌ای شد
کشتی تا ۱۰ دقیقه دیگه منفجر میشه
....:::: ترجمه : marthia ghasemi ::::.... telegram : @subforu
....::::هادي عليزاده و مهدي عليزاده::::.... ( HaDi AliZade & Mahdi AliZade ) تـيـم تـرجـمـه قـقـنـوس
جديدترين زيرنويس ها را از اينجا دانلود کنيد @subforu
تا امروز هیچ فیلمنامه‌ای مثل «بیگانه‌ها» منو شوکه نکرده
یک جور توافق کلی بین همه وجود داشت
دقت بالای فیلمنامه و قدرت و اختصار بی‌نظیرش
فکر میکنم این یک توافق کلی بین همه بود
دقت فیلمنامه و قدرت و اختصار بی‌نظیرش
بلافاصله مشخص بود
فکر کنم ساعت ۳ نصف شب روی توالت تمومش کردم چون نتونستم از خوندنش دست بکشم
به ما کل فیلمنامه رو دادن که من هنوز دارمش
همراه با یادداشت‌هام روش
و برای دوران پیریام نگهش داشتم
وقتی واقعاً به پول نیاز داشته باشم میذارمش تو eBay
فکر میکنم میخواست دیدمون رو وسیع کنیم
تا بتونیم واقعاً با تمام المان‌ها درگیر بشیم
چون فیلمنامه انقدر خوب بود
هممون فقط میخواستیم درستش کنیم هرجور شده
یکم طول کشید تا یاد بگیرم چطور ذهن جیم رو بخونم و شیوه کارش رو درک کنم
اون نسبت به فیلمنامه نوشته شده‌اش خیلی محافظه‌کار بود
حسم میگفت که این داستانیه که باید تعریفش کنه
توی اولین صحنه با برک
گفتم «جیم، میشه بگم ممنون بابت قهوه؟» مکث کرد
آره
ممنون بابت قهوه
انگار فیلمنامه رو مثل یک مجسمه تراشیده بود
میشد دیدش، چشیدش، حسش کرد
چیزی که بیشتر از همه تو این شخصیت دوست دارم
اینه که میدونه وقتی ازش درخواستی می‌کنند پاشه و کاری انجام بده
حتی اگه به هیچ وجه دلش نخواد
و همین انگیزه از خونه بیرون اومدنه
و اومدن تو اون فضاپیما
احساس وظیفه‌شناسیش
چون فقط یکی از اون موجودات
تمامی خدمه من رو در کمتر از ۲۴ ساعت نابود کرد
شاید تو پس ذهنش میدونه
این کار براش التیام‌بخشه یا آخرش میکشتش
اون موقع تو میانه‌های دهه ۸۰ یک حس
تجدیدنظرطلبی دوره ریگان بود «بریم تمومش کنیم»
قربان این بار بالاخره برنده میشیم؟
رامبو، بیگانه‌ها، شجاعت بی‌همتا که از همه اینا قدیمی‌تره
همشون فیلمایی بودند با این مضمون که «بریم این بار دیگه درست انجامش بدیم»
دارید میرید اونجا تا نابودشون کنید، درسته؟
نه برای مطالعه، نه برای آوردنشون بلکه برای نابود کردنشون
از اینکه این خانواده‌ها در جریان
واقعیت نیستند بیشتر انرژی می‌گیره
شرکت زیر بار نمیره که این موضوع مهمیه
فکر می‌کنم آخرین کاریه که تو دنیا میخواد انجام بده
اما چاره‌ای نیست، مجبوره بره
خیلی خب، منم هستم
منتظر چی هستید؟ صبحونه تو تخت؟
یک روز دیگه پرافتخار تو نظام
به نظرم همه چیزایی که جیم کامرون طراحی کرد شبیه اسلحه پرنده بودند
سولاکو فقط حدود ۱.۵ تا ۲ متر طول داشت
پس ماکت نسبتاً کوچیکی بود
بودجه ساخت یک فضاپیمای غول‌پیکر مثل «۲۰۰۱» رو نداشتن
دکورهایی که برای سولاکو ساختند واقعاً خیره‌کننده بود
اون نماهای آهسته دوربین تو فضای داخلی فضاپیما
که تو نسخه ویژه بیشتر میبینید
نشون میده اون دکورها چقدر حیرت‌آور بودند
اما «بیگانه‌ها» یک کیفیت ملموس واقعی داره
مشخص بود کلی وقت گذاشته و «بیگانه» رو بررسی کرده بود
و از شروع آروم و حساب شده‌اش الهام گرفته بود
خواب انجمادی دهه‌هاست که تو ژانر علمی-تخیلی استفاده میشه
وقتی توی یک فضاپیما هستید
اگه بتونید خدمه رو بخوابونید و نیاز به غذا و آب رو کم کنید
این واقعاً کلی فضا ذخیره میکنه
و سوخت لازم برای رسیدن به مقصد رو کاهش میده
ضربان قلب به سه بار در دقیقه میرسه
دمای بدن معمولاً تا حدود سه درجه سانتیگراد پایین میاد
این بازم نشون دهنده تاکید کامرون
و ریدلی اسکات روی جزئیات علمی دقیقه
چیزایی که آینده‌نگرانه هستند ولی خیلی دور از دسترس نیستند
موضوعاتی که همین الان در حال تحقیق روشون هستند
صف رو تشکیل بدید! بجنبید، حرکت کنیم
از این شغل متنفرم
تو لندن که بودم، توی تئاترهای آلترناتیو بازی میکردم و آزمون میدادم
هنوز هیچ مدیر برنامه‌ای نداشتم
توی مجله بازیگری آگهی دیدم که دنبال بازیگر
آمریکایی، کانادایی و اهل آمریکای شمالی میگردند برای فیلم جدیدی به اسم «بیگانه‌ها»
خیلی بده لعنت
یادمه وقتی مدیر برنامه‌ام اولین بار زنگ زد گفت: «آره، یک جلسه داری
توی استودیوهای پاینوود برای فیلم «بیگانه‌ها»
و من با خودم گفتم «خب» چون راستش یکمی خودشیفته بودم
من تو سیستم کلاسیک بازیگری بریتانیایی آموزش دیدم
پس فکر کردم «خب، یک فیلم علمی-تخیلی دیگه»
اونقدر پول هم نمیدن که آخه
آره اونقدر نیست که قیافه نحس تو رو تحمل کنم دریک
پس خودم اقدام کردم عکس و رزومه‌ام رو برای فاکس فرستادم
دنبال آمریکایی‌هایی با کارت اتحادیه بازیگری بریتانیا میگشتند
چون تو اون زمان
انگلیسی‌ها لهجه آمریکایی رو خوب بلد نبودند
مجبور بودیم تعداد کمی رو از آمریکا بیاریم
چون تولید بریتانیایی بود
به بازیگرانی نیاز داشتیم که انگلیسی آمریکایی بدون لهجه بلد باشند
چیزی که اون موقع به اندازه الان رایج نبود
پس بسیاری از بازیگرامون آمریکایی‌های مقیم بریتانیا بودند
دریک، دوربینت رو بررسی کن به نظر مشکل داره
این بهتره
به استودیوهای پاینوود احضار شدم
وارد دفتر جیم شدم، و واضح‌ترین خاطرم
این بود که تمام دیوارهای دفترش پوشیده بود
استوری‌بردهایی که تمام دیوارها رو پوشونده بودند
واقعاً ذهنمو منفجر کرد
و بعد وقتی گفتن کاملاً مبهوت شدم:
«می‌خوایم نقش دریک رو بهت بدیم» و فیلمنامه رو دادند دستم
البته با این شرط که برم باشگاه و بدن‌سازی کنم
عجیب اینکه همه ما با دیالوگ‌های هادسون تست دادیم
هی ریپلی، نگران نباش
من و گروهم که هممون بی‌حسابیم ازت محافظت می‌کنیم
تمام زن‌ها برای نقش واسکوئز تست دادند
این کامل‌ترین نقش بود
فقط یک چیز رو بدونم میخوام: جاییشون کجاست
- واسکوئز - هی واسکوئز، کارشونو بساز
رفتم جلسه با گیل آن هورد، اصلاً نمی‌شناختمش
اما تو دفترش پوستر ترمیناتور زده بود
که تازه دیده بودمش
و عاشقش شدم، گفتم:
«وای خدای من، من عاشق این فیلمم»
هدایت نهایی قفل شد
من اون موقع یک کت عجیب پوشیده بودم
چون همیشه میخواستم یک چیزی
خاص‌تر از چیزی باشم که ژنتیکم اجازه میداد
توی اتاق انتظار بودم
با افرادی که سخت‌ترین آدمایی بودند که تو عمرم دیدم
یکی از اونا آل متیوز بود که نقش گروهبان رو داشت
چندتا دیگه مونده اسپانکمایر؟
- آخرینیش - ببرش
خیلی پر سر و صدا و خودرأی بود، با خودم گفتم «اوه، مشکل پیش اومد»
جیمز کامرون بهم گفت:
«اگه اون کت رو بهم بدی نقش رو بهت میدم»
کت رو دادم و نقش رو گرفتم
همون کت عجیبی که پوشیده بودم
من برای نقش واسکوئز در نظر گرفته نشده بودم
واسکوئز تو آمریکا انتخاب شده بود
یا حداقل به یک بدنساز فکر می‌کردند
که بهش درسای بازیگری میدادند
مثل کاری که با آرنولد کردند، بدن ورزیده میخواستند
فیگور فیزیکی بخش اصلی شخصیت بود
برای تست بازیگری نقش واسکوئز رو خوندم تا ببینن چطور میتونم اجرا کنم
خیله خب، هفت تا کپسول سیان-۲۰ داریم
پیشنهادم اینه بندازیمشون تو اونجا و کل لونه رو با گاز اعصاب نابود کنیم
نمیدونم چطوری نقش واسکوئز به من رسید
ولی قطعاً مدیون جیمز کامرونم
و بخاطرش خیلی ازش تشکر میکنم
از نظر جسمی وضعش خوبه
سوءتغذیه غیرحاد داره ولی فکر نکنم آسیب دائمی باشه
با دوچرخه رفتم جلسه فراخوان از خیابونای شهر رد شدم
اطراف میدان ترافالگار که واقعاً کابوس بود
مثل اتوبوس‌های دوطبقه و پرسرعت و بی‌پروا
و من جوگیر شده بودم و عرق‌کرده و آماده رسیدم
اتصال‌های اولیه آزاد شدند به سیستم‌های داخلی ضربه بزنید
با دوچرخه وارد میدان سوهو شدم
دوچرخه رو قفل کردم و ۲۰ تا شنا رفتم
که کار خوبی بود چون وقتی رسیدم
کاملاً عرق‌کرده و برافروخته بودم
و شبیه یک نیروی قوی نظامی دیده می شدم که واقعاً میتونست تفنگدار دریایی باشه
اول قرار بود نقش فررو، خلبان شاتل رو بازی کنم
اما وقتی قرارداد امضا کردم
جیم گفت: «آها، تو فررو نمیشی»
«یک شخصیت جدید که بعداً نوشتم رو میگیری»
مثلاً کسی که وظیفه تمیزکردن کپسول رو داره
فرایند کستینگ برام واقعاً اعصاب‌خوردکن بود
چون قبلاً با استنلی کوبریک ملاقات کرده بودم
برای فیلم «ژاکت تمام فلزی»
همه بازیگرا میخواستند با کوبریک کار کنن
اون موقع جیمز کامرون هنوز اسم بزرگی نبود
کوبریک بهم پیشنهاد داد و گفت هشت هفته نیاز داره
گفتم: «واو، میتونم اینو انجام بدم و بعدش با «بیگانه‌ها» هماهنگ کنم»
با تیم کوبریک صحبت کردم و گفتم: «ببینید
فقط یک هفته همپوشانی داره»
گفتم: «جیمز کامرون قبول کرده
اجازه میده یک هفته دیرتر بیام»
گفتن: «نه، روش فیلمبرداری ما
ممکنه هشت هفته طول بکشه یا هشت ماه»
فیلم در نهایت بیش از یک سال فیلمبرداری شد
پس مجبور شدم تصمیم بگیرم
و «بیگانه‌ها» رو انتخاب کردم
به نظر تو هم نان ذرت رو دوست نداری
جیم اسم فراست رو انتخاب کرد
و گفت: «دلیل علاقم به این اسم ریکو اینه که
اسمت فراست‌(سرما) هست اما با آتیش میمیری»
بیل کاملاً تو نقش فرو رفته بود
وقتی اومد تست، تفنگ نداشتیم بهش بدیم
توی دفتر گیل بود
یک لوله پلاکارد برداشت و پیچوندش
با این چیز دور اتاق میدوید و روی زمین میغلتید
با لوله پلاکارد شلیک میکرد و بلند بلند داد میزد
فکر میکرد تست رو کاملاً خراب کرده
اما من و گیل به هم نگاه کردیم: «این عالیه»
فالانکس پرتو ذره‌ای با هدف‌گیری مستقل
داشتم توی فیلمنامه‌م مینوشتم که جیم اومد و پرسید:
«اوه هی، داری چیکار میکنی؟»
گفتم: «دارم روی پیشینه دیتریش کار میکنم»
صورتش پر از وحشت شد
مثل اینکه نمیخواست زیادی خلاق بشم
«همه چی توی فیلمنامه هست عزیزم»
میدونستم به چی میرم، میدونستم یک گروه میخواد
«خب، بیاین این شخصیت رو داشته باشیم و بعد اون یکی رو»
«ببینیم چطور جواب میده»
و همه چی خیلی سریع شکل گرفت
از وقتی من و ژانت شروع به همکاری کردیم
و بررسی کردیم چطور اینجا رسیدیم
پیشینه‌ای ساختیم که با هم تو زندان نوجوانان بودیم
حکم حبس ابد داشتیم و این فرصت پیش اومد
این مأموریت، با وجود خطرناک بودن و احتمال مرگمون
بهتر از موندن تو جهنم قبلی بود
پس این فرصت رو گرفتیم و به هم قول دادیم
که پشت همدیگه رو داشته باشیم
هیچ چیز عاشقانه‌ای نبود، اینو کاملاً کنار بذارین
وییرزبوسکی، بیا بریم
کرو، همین الان میخوامش، بده
آفرین واسکوئز
به عنوان بازیگر برای هر شخصیت جزئیاتی داشتیم
پیشینه واسکوئز تو پیش‌نویس اصلی فیلمنامه
اونطوری که یادمه، اون و دریک از زندان نوجوانان سربازگیری شدند
حکم حبس ابد داشتند
عضو باند خلافکاری بود
اگه حبس ابد داشتی، معلوم بود کسی رو کشتی
ارتش یا تفنگداران فضایی منو استخدام کردند
به عنوان سرباز ساده و احتمالاً بعدش آموزش کمک‌های اولیه دیدم
گفتی اسمش چی بود؟ ربکا
من از دانشکده پزشکی نیومدم برای این کار
برای خودم یک اسم کوچک انتخاب کردم
روی کلاه‌خودمون حروف اول اسم خانوادگیمون نوشته بود
که حرف اول اسم خودمون بود مال من هم حرف اول خودم بود
فکر کردم دیتریش یک اسم آلمانیه
پس اسم کوچکمو کارلا گذاشتم
خوشم اومد چون خودم هم یک رگ آلمانی دارم پس قبولش کردم
محض اطلاعتون به من گفته‌اند که چهره باواریایی دارم
جیم چند تا تقلب به ما داد مثل اسپانکمایر
اون زمان یک کوکی تو لس آنجلس وجود داشت
چیپس شکلاتی اوتیس اسپانکمایر یا یک همچین چیزی
و اسپانکمایر از اونجا اومد
و واسکوئز از صخره‌های واسکوئز اومد
که یک محل تیراندازی رایج تو بیابونه
غیر از این دیگه گمون نکنم کسی چیزی بدونه
پایه شخصیت من بر پایه اینه که من دنبال دردسر نیستم
دنبال جنگ و خونریزی با این موجودات فضایی نیستم
اما من یک وظیفه دارم
با من صحبت کن فراستی
آق دایی رو تکون بده عزیزم
من پیش‌زمینه خیابان شیکاگو یا سختی خیابان شیکاگو خودمو
داره مستقیم میاد. صاف برو
زمان جنگ باید زنده بمونی
آل متیو آدم دلقکی بود
خیلی آدم شوخی بود
خیلی آمریکایی، خیلی آمریکایی شهری ما رو یاد خونه می‌انداخت
و یکم هم ترسناک بود چون این ذهنیت را داشت
که یک زمانی گروهبان نیروی دریایی بوده
اگه می‌خواست سر ما داد بزنه حرف گوش می‌دادیم
وای خدا سگ لرزه می‌زنه آدم
می‌خوای چی کار کنم دمپایی‌هایتو برات بیارم؟
وای واقعا؟ خوشحال میشم
به چشم من نگاه کن
عالی، جوری که خودشو معرفی کرد
به عنوان استوار دوم مسئول
که گفت "تو چشمای من نگاه کن اشکی نمی‌بینی
من برای تو گریه نمی‌کنم»
باشه، آماده شو
دو دقیقه مردم داغ بشید
فکر می کنم او سه بار حداقل دو بار به ویتنام رفته بود.
دلیل موندنش تو انگلیس برنگشتنش به آمریکا
این بود که نسبت به کل ماجراهای نظامی بدبین بود
اون چیزی که تو صحنه میدیدی خودِ آل بود
احتمالاً بیشتر از همه دیالوگ‌های بداهه میگفت
و جیم بهش اجازه میداد ادامه بده چون میدونست حرفایی که میزنه
خود جیم نمیتونست به ذهنش برسه
آل حرفای واقعی رو میزد
آدمای چغر جمعشون کنید، برین تو
بجنبید
و اینو داشت
نیازی نبود اون جو رو بهت نشون بدند
همه جا پخش بود
دور و برشون حس میشد
و ما دوستش داشتیم، واقعاً دوست داشتیم
یک کم خشونت ضرر نداره
یک روز تو نیروی تفنگداران دریایی مثل یک روز تو مزرعه‌ست
هر وعده غذا یک ضیافته، هر حقوق یک گنج
ما میرفتیم تو اتاق استراحت آل می‌چرخیدیم
چون آل از ما مسن‌تر بود
و تو صنعت سابقه داشت و یک سرباز کهنه‌کارم بود
یک سوئیت خیلی خوب میخواست
و ما میرفتیم اونجا وقت میگذروندیم
گاهی یک نوشیدنی میزدیم، شاید هم یک پُک تفریحی
خیله خب عزیزا، حرف اونو شنیدید
و پروسه رو میدونید همه به گاییدن مشغول شین
واضح‌ترین خاطره‌ام از آل
روزی بود که داشتیم صحنه داخلی خودرو زرهی (APC) رو فیلمبرداری میکردیم
وقتی داشتیم به سمت سیاره شیرجه میزدیم
البته این فقط یک دکور بود، یک جعبه
تخته‌های ۲ در ۱۲ بزرگ گذاشته بودند
که خدمه روشون پا میزدند تا لرزش ایجاد کنند
دکور فرو ریخت و همه چی خراب شد
هرگز فراموش نمیکنم آل متیوز بدون معطلی
دوید و بدنش رو جلوش گرفت و شروع کرد به فریاد زدن
«برید بیرون! همگی بیرون! حرکت کنید!»
و ما فقط دستورات رو اجرا کردیم
اون لحظه خیلی نفسگیر بود
همه چی طبیعی بود
لعنتی اوه مرد
انتخاب استادانه دیگه گیل و جیم برای آل
و غمگینم که آل بعد از «بیگانه‌ها» ناپدید شد
رفت اسپانیا یا پرتغال
و اونجا موند تا فوت کرد
نیروهای تفنگدار دریایی توی «بیگانه‌ها» بیشتر از یک نیروی نظامی معمولی‌اند
چون حس آدمای واقعی رو منتقل می‌کنند
خواسته‌ها، نظرات، وظایف و شرافت دارند
مجبورند غذا بخورند، دوستانی دارند
همه چیزایی که تو زندگی خودمون داریم
چرا اینقدر محبوبند؟
فکر میکنم چون هرکدوم سیر داستانی مشخصی دارند
همشون عمیقاً انسانی هستند
و این حس توی فیلم کاملاً ملموسه
اون حس برادری، خواهری
یا هرچیزی که بین تفنگداران دریایی هست
باید کار دخترای آبدار مهاجرها رو بسازیم
وظیفه مورد علاقه مهاجرین احمق
البته این رفتارها اصلاً به ریپلی اطمینان نمیده
وقتی میبینه چقدر پررو و مطمئن‌اند
اینکه به عنوان تفنگدار دریایی چه کارهایی میتونند بکنند
باعث میشه بیشتر احساس ناامنی کنه
حرف از تفنگداران دریایی شد
تقریباً مثل یک خانواده است
خانواده هم آدم‌های مختلف و اعضای متفاوتی داره
با مشکلات و مسائل خودشون
اما هیچکس نمیتونه در مورد اون آدم بد بگه
میتونی در مورد برادر یا خواهرت بد بگی
اما هیچکس دیگه اجازه نداره این کارو بکنه
ما هم دقیقا همینجوری بودیم پشت هم رو داشتیم
در مورد حضور یک اندروید توی کشتی چیزی نگفتی چرا؟
من عاشق این شخصیت شدم چون از قبل تصمیم گرفته بودم
اصلاً نمیترسه، فقط میخواد به مردم و موقعیت‌ها خدمت کنه
داشتم خودم رو به عنوان یک اندروید آینده‌گرا میساختم
که باهوش‌تر، آماده‌تر و تواناتر برای انجام این مأموریت‌هاست
این شخصیت آزارش به مورچه هم نمی‌رسه
واقعاً همینطوره
این یک روال عادیه همیشه یک آدم آزمایشگاهی توی کشتی داریم
من خودم عبارت "شخص مصنوعی" رو ترجیح میدم
من یک بچه خیابونی از نیویورکم
کفش‌ها رو واکس میزدم و تو خیابونا زندگی میکردم
بیشاپ یک جورایی یتیم بود
این حس تو نقش بود هم میتونستم حسش کنم هم ببینمش
من تو بخش پزشکی خواهم بود
به گورمن سر بزن، تحلیل‌هام رو ادامه بدم
قبلاً با جیم تو «پیرانا ۲: تخم‌گذاری» کار کرده بودم
و نقش یک پلیس بندری رو بازی کردم
میشه چندتا سوال ازت بپرسم؟
فکر میکنم کمترین بودجه‌ای بود که تا حالا روش کار کردیم
همدل پرسید «میخوای تو نابودگر کی بازی کنه؟»
گفت: «لنس»
همدل گفت: «هرکی غیر از اون»
با بیشاپ، ما می‌دونستیم که اون واقعا عالی میشه
و اینکه اون همه چیز رو برای خلق نقشش به کار می‌گیره
پس واقعاً انتخاب دومی وجود نداشت
اون یک جور عجیب و غریب و دور از دسترس بود
که لنس به زیبایی اون رو بازی کرد
اون حضور منحصر به فردی داره
چه حیوان خونگی قشنگی داری، بیشاپ.
عالیه نه؟
کامرون به خاطر داستان‌های هشداردهنده‌اش درباره فناوری معروفه
چه ترمیناتور باشه چه آواتار
بیشتر درباره شرارت‌های فناوری‌های بزرگه
که به زندگی طبیعی تحمیل می‌شه
و بعد به اون پیام نگاه می‌کنی
که تو بیگانه وجود داره
و تو بیگانگان، غالبا احساس می‌کنم که یک داستان رستگاری فناوریه
اون حتی به سه قانون اشاره می‌کنه
برای من غیرممکنه که به یک انسان آسیب برسونم یا با ترک فعل
اجازه بدم بهش آسیب برسه
این قانون اول رباتیک آسیموفه
قانون دوم اینه که ربات‌ها باید از انسان‌ها اطاعت کنند
به جز مواردی که با قانون اول در تضاد باشه
قانون سوم اینه که ربات‌ها باید از وجود خودشون محافظت کنند
به جز مواردی که با دو قانون اول در تضاد باشه
یکی از چیزهایی که مردم گاهی اوقات درباره‌اش صحبت می‌کنند، اخلاق رباتیکه
اگر یک اندروید داشته باشید که اساساً از انسان قابل تشخیص نباشه
آیا اون حقوق یکسانی داره؟
آیا اون مسئولیت‌های اخلاقی یکسانی داره؟
و مسئولیت‌های اخلاقی؟
فقط سمت من نیا، بیشاپ متوجه شدی؟
اون یک انسان مصنوعیه، نه یک ربات
خب این یعنی چی؟
پس اون فکر کرد، "خوب، من می‌خوام اون رو صادقانه، متفکرانه و مهربانانه بازی کنم."
همه چیز خوبه. ما خوبیم.
اون می‌خواست برعکسش باشه.
اما من قدردان نبودم
چون در طبیعت من نبود که اون رو بازی کنم
من آدم‌های بد رو بازی کردم، اشتباه نکن
متاسفم که این رو می‌گم. اون مرد رفته، نمی‌تونه از خودش دفاع کنه.
اما می‌تونم بهترش کنم؟ می‌تونم، می‌دونی؟ آره.
به یاد دارم اون این ایده رو داشت که لنز تماسی بذاره
با دو تا مردمک توش ولی جیم قبول نکرد
اما لنس اون رو با هزینه خودش ساخته بود
و این برای من تاثیرگذار بود، مثل
«واقعا فکر همه جای این کاراکتر رو کرده»
کارت خوب بود
من خوب بودم؟ آره، واقعاً
درباره بیگانگان به عنوان فیلمی درباره کانون خانواده صحبت می‌کنند،
ریپلی به عنوان شخصیت مادرسالار
نیوت رو به عنوان بچه
هیکس رو به عنوان پدرسالار اما نه شخصیت غالب
و بعد بیشاپ هست که فکر کنم به عنوان سگ خانواده بهش اشاره می‌شه
سگ وفادار
اون اونجاست برای تو، هر کاری رو انجام می‌ده، اون جونش رو برای تو می‌ده.
تو رو از همه چیز حذف می‌کنه. درسته، مرد.
هی، چرا نمی‌ری، مرد؟ می‌رم.
چی؟ می‌رم.
میراث بیشاپ خیلی قدرتمنده
که اون رو در والتر در بیگانه: کاوننت می‌بینید
که اون همون نوع گرمی و ملایمت رو داره،
و حتی آرامش‌بخشی صداش
اون افسر ارشد علمی پرومتئوس بود
کشتی‌ای که ناپدید شد
دقیقاً
پس واقعاً احساس می‌کنم جیمز کامرون
در نوشتن بیگانگان به روشی وارد شد که می‌خواست
بحث هوش مصنوعی رو در میان یک فرهنگ بسیار انسانی پیش ببره
در میان یک فرهنگ بسیار انسانی
من هرگز نمی‌فهمیدم چرا اندرویدی می‌سازی
که دقیقاً مثل یک انسان به نظر می‌رسه
این ناکارآمدترین شکله
اون کاملاً طراحی شده تا انسان‌ها در کنار زندگی مصنوعی احساس راحتی کنند
اون‌ها باید روی ریل‌ها باشند،
اون‌ها باید ضدگلوله باشند یا هر چیز دیگه‌ای
اگر می‌تونی زندگی مصنوعی مثل اون بسازی، چرا انسان‌ها رو به اونجا می‌فرستی؟
چرا همه اون‌ها رو نمی‌فرستی؟
خوش اومدی، برادر
این هم یک سوال دیگه است
اگر روزی جیمز کامرون رو ملاقات کنم، ازش نمی‌پرسم
- هی، بیشاپ، مرد. اون کار با چاقو رو انجام بده - اوه، لطفاً
اوه، بیا. آره!
یک صحنه معروف هست که بیل پکستون و من با هم انجام دادیم
اون گفت، "هی بیشاپ، اون کار با چاقو رو انجام بده"
- من نمی‌خوام اون رو ببینم، مرد - بیا، مرد!
قبل از شروع فیلمبرداری، پیش جیم رفتم و گفتم،
"اگه دستم رو روی دست بیل بذارم و اون کار با چاقو رو انجام بدم چی می‌شه؟"
- بیا! - حرکت نکن. به من اعتماد کن
لنس مثل یک ماکیاولی کوچک بود
اون جیم رو راضی کرد و پیش من اومد
و گفت، "نگاه کن، این کاریه که قراره انجام بدیم"
ما قراره یک تمرین در سالن غذاخوری انجام بدیم،
و می‌خوام بیل رو بگیری،
و فقط اون رو بگیری و دستش رو پایین نگه داری
بیا. بیشاپ! هی، مرد
اون یکی از اون لحظاتی بود که ایده‌ات رو با کارگردان به اشتراک می‌ذاری،
و بعد می‌بینی که چه اتفاقی می‌افته
بیل از ترس می‌مرد که لنس اون رو بزنه،
و لنس تا اون موقع، خیلی سریع عمل می‌کرد
پس اون رو گرفتیم، و یک سورپرایز کامل بود
بیل هیچ سرنخی نداشت
ممنونم
اون خنده‌دار نبود، مرد
من وارد لندن در فرودگاه شدم،
جیم گفته بود، "اون رو با چاقو انجام می‌دیم،"
و من گفتم، "خوبه"
اما با شناختی که ازش داشتم، 20 نوع مختلف چاقو خریدم
و اون‌ها گفتن، "می‌خوایم از چمدونت دور بشی، آقا"
خب، اون‌ها نمی‌خواستند به من اجازه ورود به کشور رو بدند
گیل هارد مجبور شد بیاد و من رو نجات بده،
از قدرت خودش استفاده کرد، و اون فقط یک زن کوتاه قد اما پرجنب و جوش بود، مرد
به هر حال، اون من رو وارد کرد
خوبه برای یک انسان
می‌دونستیم که اون تمرین کرده بود
همچنین می‌دونستیم که اوردن هر نوع سلاحی به بریتانیا غیرقانونی بود
اما فکر نکنید که این لنس رو متوقف می‌کنه
چون، البته، اون با این چاقوها تمرین کرده بود
و می‌خواست جیم یکی رو انتخاب کنه،
وزن، حس، همه این‌ها باید کاملاً درست باشند
پس من به فرودگاه رفتم
و خوشبختانه تونستم برم به بخش وی‌آی‌پی و با اون ملاقات کنم
قبل از اینکه از گمرک و مهاجرت عبور کنه
و اون من رو کنار کشید و گفت، "ممکنه یک مشکلی پیش بیاد،
یک چمدون پر از چاقو دارم"
و من گفتم، "چاقو؟"
خوشبختانه یک دستیار داشتیم که با ما کار می‌کرد
که تونست اون‌ها رو متقاعد کنه که اون چمدون رو باز نکنن
اون‌ها چمدون‌های دیگه رو باز کردند
اما من عرق می‌ریختم
واقعا داشتم عرق می‌ریختم
لنس عرق نمی‌ریخت چون البته، انسان‌های مصنوعی عرق نمی‌ریزند
به طور صادقانه، بازی لنس هنریکسن به عنوان بیشاپ واقعا بازیگری استادانه است
من ممکنه مصنوعی باشم اما احمق نیستم
درباره تعهد یک بازیگر به یک موجود صحبت کن
حتی اسمشو شخصیت نمی‌ذاری اون مثل یک موجوده
و اون به طور کامل اون رو تجسم کرد
سوال چیه؟
این قراره یک مبارزه رودررو باشه قربان یا یک شکار حشره دیگه؟
حسی که گرفتم این بود که در بیگانه
اون اولین تماس بشریت با هر نوع فرم حیات بیگانه بود
این دیالوگ در فیلم اشاره داره به اینکه
نه تنها با گونه‌های دیگه حیات بیگانه تماس داشتیم
بلکه با موجودات بیگانه خصمانه و متعدد هم برخورد داشتیم
این یک دیالوگ کاملاً مرتبط با دوران جنگ ویتنامه
همین تک دیالوگ به تنهایی کنجکاوی بسیاری از طرفداران رو برانگیخته
تا حدی که نویسندگان دنیای گسترده‌تر فیلم
به بررسی معانی احتمالی این مفهوم پرداختند
چیزهای مشابهی رو قبلاً دیدیم
مثلاً توی مجموعه داستان‌های کوتاه «شکار حشرات بیگانه»
کلی سناریوی فرضی وجود داره
«اگر این شخصیت‌ها قبلاً با چیزی شبیه این مواجه شده بودند چی؟»
هدف اون دیالوگ اینه که نشون بده سیارات و مستعمرات دیگه‌ای وجود دارند
چون اونا تفنگداران استعماری هستند
بدم نمیاد از اون کلوچه آرکتوریانی بچشم
یادت میاد؟
اینطور به نظر میرسه که با تسلیحات پیشرفته‌شون
هیچ موجود بومی نتونسته بود قسر دربره
از اصطلاح «شکار حشرات» این برداشت رو نمیکنی
که با تمدن‌های هوشمند فضایی مواجه‌اند
میدونیم که گونه‌های بیگانه هوشمندی هم وجود دارند
که جنگ‌های بین‌ستاره‌ای راه میندازند؟
من وارد اون حوزه نمیشم
ظاهراً یک بار یک بیگانه دیده عجب دستاورد بزرگی
ما سوار آسانسور سریع‌السیر به جهنمیم می‌ریم پایین
دو
تجربه جیمز کامرون در مهندسی، طراحی
متصل‌کننده‌های اولیه آزاد شدند قطعات داخلی رو هدف بگیرید
درک جزئیات فنی برام خیلی مهم بود
برام توضیح میدادند هر دکمه چیه
چکار کنم، عینکمو کجا بذارم
چرا عینک میزنم، کی دربیارمش
آماده باش در ۱۰ ثانیه
با وجود چند خط دیالوگ محدود
دقیق بودن جزئیات خیلی مهم بود
در خط لوله هستیم، همه چیز مرتبه
جیم یک جور حس پیشرفته تکنولوژیک به فیلم داد
سلیقه طراحی خاصش تأثیر عظیمی داشت
طراحی دراپ‌شیپ کار خودش بود
خودش همه رو کشیده بود
این فناوری باورپذیر بود و عملکرد واقعی داشت
کاملاً کاربردی به نظر میرسید
مثل ربات‌های شکارچی-قاتل ترمیناتور
که انگار واقعاً یک ماشین طراحی‌شون کرده
ساخت دنیای فیلم بازتاب ذهن منحصربه‌فردشه
خب، ببینیم چی میبینیم
تجهیزات تصویربرداری سربازها خیلی ابتدایی بود
با دراپ‌شیپ پرواز میکنند
تصاویر مجتمع مستعمره خیلی کیفیت پایینه
چیزی بود که مردم باور میکردند
مثل فیلم اول که به سفینه بیگانه نزدیک میشدند
و تصاویر پر از نویز بود
همون حس واقع‌گرایی رو ایجاد میکرد
خب، فررو ما رو به پایین روی مجتمع اصلی مستعمره ببر
بنابراین هنگامی که ما در مورد دراپشیپی که وارد جو می شود صحبت می کنیم
و پرواز از کنار پردازنده اتمسفر و آمدن به مجتمع مستعمره،
نقشه کانتور مسیر را کشیدم
این در واقع نشان داد، و ما این را برای خدمه داشتیم،
ما از زیراکس کپی کردیم تا بتوانیم ببینیم،
اینجا جاییه که ما پرواز می کنیم، اینجا جاییه که خواهیم دید
اینجا جاییه که زمین باید صاف باشه
گرافیک صفحه پرواز به داخل
که بر اساس ترسیم نقشه کانتور کوچک من از مسیر سفینه بود
بنابراین ما همیشه سعی می‌کردیم ثابت قدم باشیم
و افراد را در جغرافیا و هندسه مجموعه ها قرار بدهیم
زمین‌سازی (ترافورمینگ) هم یه ایده دیگه آینده‌نگرانه‌ست
با نصب پردازنده‌های اتمسفر بزرگ هوا رو قابل تنفس میکنند
دهه‌ها طول می کشه
اگر پردازش مجدد اتمسفر انجام بدی
یعنی عناصر رو تجزیه یا بازترکیب میکنی
تا اتمسفر قابل تنفس بشه
این بازم نشون دهنده سبک کامرونه: فناوری آینده‌نگرانه
اما نه اونقدر پیشرفته که برامون غیرقابل درک باشه
همون صفحات زرهی بزرگی که موقع طوفان
روی پنجره‌ها میاد
جزئیاتی که حس واقعیت رو القا میکنه
نیروگاه هسته‌ای بزرگ و جدا از محل سکونت مهاجران
باز هم یک عنصر واقع‌گرایانه دیگه‌ست
واقعاً شبیه یک بازی ویدیویی میمونه
که داری یک سیاره رو مستعمره میکنی
و باید تاسیسات خاصی بسازی
ببین کی اینجاست! من خارق‌العاده‌ترینم
نمونه کامل یک آدم خارق‌العاده
با من درنیفتید
اون موقع کلی کتاب درباره ویتنام میخوندم
کتاب «گزارشات» مایکل هِر که مشخصا معروف‌ترینش بود
اما کتابای دیگه هم بود
یک کتاب دیگه به اسم «تعقیب کاچیاتو»
کتابای زیادی تو ژانر سربازای ناراضی
یا سرخورده یا آسیب‌دیده از جنگ وجود داره
میخواستم اون حس رو منتقل کنم
هادسون، آروم بگیر
هِر تو «آپوکالیپس نائو» هم روایت صوتی معروفی نوشته بود
سایگون
لعنت
هنوز تو سایگونم
این موضوع اون موقع تازه بود اگه در نظر بگیرید
این اوایل دهه ۸۰ بود و سقوط سایگون تو ۷۵ اتفاق افتاده بود
همه اینا تو اون زمان خیلی برجسته بود و تو زندگی منم تاثیر داشت
داشتم به ایده‌های دوران ویتنام تو علمی-تخیلی فکر میکردم
طرفدار بزرگ رمان «جنگ ابدی» جو هالدم بودم
مفهوم سربازان پیشرفته تکنولوژیک در مقابل نیروی طبیعی
و ارگانیک بیگانه
در فیلمنامه یک حس اجتناب‌ناپذیر از دوران ویتنام رو نشون میداد
قدت چنده سرباز؟
قربان، یک متر هفتاد و پنج
یک متر هفتاد و پنج؟ نمیدونستم کثافت‌ها رو اینقد میچینن
جالبه که «ژاکت تمام فلزی» هم همزمان با ما داشت ساخته میشد
همون موقع
آخر هفته‌ها با بازیگراشون معاشرت میکردیم
و اونا قطعاً داشتن یک فیلم ویتنامی میساختن
یک چیز جالب تو «بیگانه‌ها» طرز پوشش متفاوت سربازاست
بعضی کلاهخود دارند، بعضی نه
پیشانی‌بند و چیزای مشابه
دقیقاً تو ویتنام همینطور بود
نوشتن روی کلاهخودها
طراحی روی جلیقه‌ها و تزیینات شاتل
تو عملیات‌های یو-ای و ۴۶ همین کارا رو میکردیم
روی بالگردهاتون طرح مینداختید
یک روز جیم پیشمون اومد و گفت:
«همه وسایل رو جمع کنید، دنبالم بیان»
و شروع کرد به راه رفتن تو استودیوهای پاینوود
و ما هم گیج و مبهوت دنبالش رفتیم
«این چیه؟ کجا میریم؟»
رسیدیم به یک پله چوبی قدیمی و لرزان
بالا رفتیم و وارد یک ساختمون کوچیک شدیم
بخش طراحی صحنه بود
پر بود از نوارهای چرمی استخوان و چیزای عجیب غریب
جیم برگشت و گفت
«خب، بقیه روز رو صرف این میکنید
که تجهیزاتتون رو شخصی‌سازی کنید»
نوارهای چرمی و استخوان به کلاهم آویزون کردم
تعدادی هم دور گردنم انداختم استخوان مرغ بودند
همه‌چیز تبدیل به بیان شخصی شد
چندتا ایده به ذهنم رسید
یکی این بود: «وقتی شک داری، هسته‌ای بزن»
آخرین خط دفاع
یک ایده دیگه
نام مادر بچه‌هام «هدر» هست
تصمیم گرفتم یک قلب بکشم و اسم هدر رو وسطش بنویسم
پس یک قلب خوشگل رو تو این فلز حکاکی کردم
بعد شروع کردم به نوشتن «هِدر»
وقتی داشتم مینوشتم خیلی خوب شده بود
ولی وسطای کار فهمیدم
جا نمیشه همه اسم «هِدر» رو بنویسم
پس به ذهنم رسید کوتاهش کنم به «هِث»
پس H-E-A-T-H رو نوشتم که کاملاً جا شد
وقتی فیلم اومد، طرفدارا میپرسیدند:
«هِث کیه؟»
خیلی از طرفدارا فکر می‌کنند شاید همجنسگرا باشم
چون اونجا «هِث» نوشتم
واسکوئز یک چیکانا از اَچولا، لس آنجلس، از محله فقیرنشین بود
داشتم یک شعری از شاعر چیکانا میخوندم
درباره یک عضو باند خلافکاری
اون رو روی زره نوشتم
ترجمه تحت‌اللفظیش میشه «خطر همیشه زنده است»
ولی این ترجمه خوبی نیست
من اینطور ترجمه میکنم
«راهی برای فرار نیست»
هیچکس زنده از این زندگی درنمیره
عوضی بی‌عرضه
یادم نمیاد کاری کرده باشم جز گذاشتن کلمه «اتفاق» روی کلاهم
کلمه «اتفاق»
شانس بیاریم زنده بمونیم
پس یک جورایی تاریکی هم توش هست
از اونجایی که من افسر فناوری پزشکی بودم
صلیب سرخی طراحی کردم که یک قطره خون ازش آویزون بود
که بعداً شد تتویم خالکوبیهامون رو خودمون طراحی میکردیم
روی لباس زیرم، تیشرت و شورت خاکستری رنگم
روی قلبم علامت بین‌المللی «ورود ممنوع» رو گذاشتم
دایره با خط اریب، با این مضصمون
«نه، اینجا بسته است، همگی»
و پشت کلاهم به احترام دیتریش
نوشتم «فرشته آبی»
که چند نفر تو اینترنت فهمیدنش
اون طرفدارای خیلی تیزبین
همه چیز بازتابی از شخصیت بود
فکر میکنم اولین باری بود تو یک صحنه میگفتم
«آه، همه چیز داستان رو تقویت میکنه، همه چیز یک داستان میگه»
و همینطور کمد شخصی
نمیدونم تو فیلم چقدر نشون داده
اما داخل هر کدوم از کمدهامون
با عکس و چیزای مختلف شخصی‌سازیش کرده بودیم
و این برام خیلی مهم بود
چیزایی بود که تو تحقیقام درباره هویتش استفاده کرده بودم
و من همیشه از عکسا استفاده میکنم
با نگاه کردن به عکسا تصوری از آدمها پیدا میکنم
پس عکسهایی از کتاب ریچارد اودون
که عاشقش بودم روی کمد گذاشتم
کسی که برادرم محسوب میشد
داستان تو یک سیاره دیگه است فضایی‌ها هستند، همه چیز آینده رو نشون میده
اما یک نقطه اتصال به واقعیت هم داره
و فکر میکنم کامرون تجربیاتش رو وارد کرده
دانشش درباره تسلیحات و نظام رو توی این کار آورده
و این واقع‌نمایی که در رفتارش با نیروهای دریایی داره
لایه‌ای از ارتباط‌پذیری به داستان میده
شاید ما توی ارتش نبودیم
اما این رو به عنوان یک چیز واقعی میشناسیم
چیزی ملموس و حقیقی
حس فیلمهایی مثل «استار ترک» رو نمیده
بچه‌ها ۱۰ ثانیه، حواس‌جمع باشید
هیچی، اصلاً هیچی تـيـم تـرجـمـه قـقـنـوس
چند سال پیش، داشتم کانالهای تلویزیون رو بالا پایین میکردم
و به فیلم «بیگانگان» برخوردم
تقریباً نیمه‌های فیلم بود
و شوکه شدم از اینکه چقدر خوب ساخته شده
انگار همین پارسال ساخته شده باشه
یکی از دلایلش اینه که
جیم از جلوه‌های ویژه دهه ۸۰ زیاد استفاده نکرده
حتما عاشقش میشید
از ابزارهای عملی و واقعی استفاده کرد
پس وقتی این چیزا رو میبینید، همه واقعی‌اند
نیازی به بازی نیست، خودت اونجایی
وقتی تو صحنه بارون مصنوعی میاد بارون خیلی زیاد
واقعاً داره بارون شدیدی میاد
و من باید میرفتم بیرون و گروه رو هدایت میکردم
پرسیدم «جیم، وقتی میام بیرون به چپ برم یا راست؟»
صاف تو چشام نگاه کرد و گفت «بله»
و رفت
بجنبید! ادامه بدید
مثل یک بازیکن شطرنج بود
مردم عادی دو سه حرکت بعد رو میبینند
اما جیم داره حرکت پنجم و هفتم رو برنامه‌ریزی میکنه
تو صحنه میشد فهمید همیشه ذهنش درگیرِ چیزای دیگه است
برای یک کارگردان غیرمعموله
که اینقدر تو ساختن و طراحی دکورها درگیر باشه
درام و طراحی با هم ترکیب شده بودند
کلی جزئیات گذاشته بودند تا حس کنی اونجایی
و گیج نشی مثلاً الان تو بخش عملیاتیم یا نه
تو هر صحنه نشانه‌های خاصی بود
که سریع موقعیت رو نشون میداد
من تو عمرم توی خیلی صحنه‌ها بودم ولی این تو یک سطح دیگه بود
وقتی تو تونل‌های مستعمره راه میرفتی
که توسط بیگانه‌ها نابود شده بود
فضای اداری رهاشده، همه جا بهم ریخته بود
انگار یک نبرد وحشتناک اتفاق افتاده باشه
منظورم اینه که دقت به جزئیات
تیم طراحی تولید و بخش هنری بی‌سابقه است
چیزی بود که تا حالا ندیده بودم
قربان، اینجا از بین رفته
فکر کنم هر اتفاقی بوده دیگه تموم شده
فکر میکنم این از همان اول در نابودگر شروع شد
مجبورم بودم تو دنیای معاصر فیلمبرداری کنم
پول دکورهای بزرگ رو نداشتم، نمیتونستم خودم رو به آینده پرتاب کنم
پس بخشهای کوچکی از آینده رو نشون دادم
اما با جزئیاتی خشن و واقعی
با بافتی ملموس در خودِ لس‌آنجلس
تو کوچه‌پس‌کوچه‌ها
مغازه‌های گرویی و هتل‌های کثیف فیلمبرداری کردیم
تا حس واقعی داشته باشه
ریشه این ایده رو میشه توی «جنگ ستارگان» دید
که دو سه سال قبل از «بیگانه» اومده بود
و بعد ریدلی اسکات اونو گسترش داد و به اوج رسوند
نباید روی این سیاره لعنتی فرود میومدم میدونم
«بیگانگان» درباره آینده است
اما کارهای ران کاب، سید مید
و پیتر لامونت، طراح تولید در بریتانیا
همه چیز باورپذیر بود
وقتی تو زمان ناهار تو دکورهای واقعی قدم میزدم
حس امروزی ولی کمی آینده‌نگرانه داشت
وقتی تماشاچی‌ها اینو روی پرده میبینند
راحت میپذیرند چون در محیطی آشنا قرار دارند
مثل آثار تیراندازی‌های سبک
یکی از نکات هوشمندانه فیلم
در طراحیاش
استفاده از عناصر آشنا بود
که شاید تو آینده وجود نداشته باشند
اما فیلم رو در واقعیت روزمره باورپذیر می‌کرد
و چیزای ساده مثل خطوط هشدار
نوارهای زرد و مشکی
اگه میخواید بدونید «بیگانگان» چقدر تاثیرگذار بوده
همین راهروها رو در نظر بگیرید و ببینید چطور
تو سالهای بعد توی طراحی بازیهای ویدیویی کپی‌برداری شده
احتمالاً مواد انفجاری بررسی لرزه‌نگاریه
داریم تو این راهروهای طولانی پیش میرویم
ما تظاهر نمیکنیم، تو این محیط عظیم واقعاً حضور داریم
داریم از تاکتیک‌ها و آرایش نظامی‌مون استفاده می‌کنیم
در نقش موندیم، خطها رو یادمون باشه
خیلی خب دیتریش، فراست، نوبت شماست
جیم افراد واقعی نیروی هوایی بریتانیا رو آورده بود
که یک هفته ما رو توی اردوی نظامی آموزش بدند
مسخره‌بازی نبود، جدی بود
اردوهای آموزشی برای هماهنگ کردن بازیگرها خیلی مهمند
تا نقششون رو در نیروی نظامی درک کنند
طوری که حرکت میکنید، رفتار می‌کنید حرف می‌زنید
فاصله‌ها رو رعایت کنید
خب، حرف اونو شنیدید ازدحام نکنید
آروم باشید
اولین وظیفه تماس ساعت ۴:۳۰ صبح و دویدن پنج مایل بود
مسخره‌بازی نبود مثلاً بگی «بذار آروم بدوم»
میگفتد«بدو بدو بدو»
مثل سگ سرمون داد میزدند تا حرکت کنیم
بیل پاکستون رو هیچوقت فراموش نمیکنم
میگفت «آقا من تازه از یک پرواز طولانی اومدم
هنوز حالت پرواز دارم میشه استراحت کنم؟»
کلی بهش گیر دادند
یادمه تو جنگل داشتیم میرفتیم که یهو
به سیم یک مین زمینی برخورد کردم
با تپانچه، تفنگ پالس و شعله‌انداز کار میکردیم
واسکز، پیشرو باش
حرکت کنیم
ایده‌های تاکتیکی مثل پیشروی
و نحوه رفتار در محیط جدید رو یاد گرفتیم
چطور موقعیتها رو کنترل کنیم
جلو برید
چطور به یک محیط شهری نزدیک میشید؟
چطور به یک ساختمان نزدیک میشین؟ چطور از سلاحها استفاده میکنید؟
همه اون تمرینها واقعاً خیلی مفید بودند، جدی میگم
دو نفری که مارو آموزش میدادند آل متیوز (گروهبان سابق تفنگداران دریایی)
و تیپ تیپینگ بدلکار انگلیسی و نیروی ویژه SAS بودند
که هر دو جدی و سختگیر بودند
جوخه دوم پیشروی کنه، موقعیتهای جناحی
جوخه دوم به صف
یک قانونش این بود: اگه سلاحمون رو به سمت هم تیمی بگیریم
یا تفنگمون به طرف بازیگر دیگه ای اشاره کنه
باید فوری زمین میخوردیم و ۱۰ تا شنا میرفتیم
ریکو راس همیشه گیر میافتاد
و نه تنها ۱۰ تا شنا میرفت، بلکه با یک دست شنا میزد
یا موقع شنا دست میزد
تو اردوی آموزشی با هم‌تیمی‌ها آشنا میشید
همرزما رو میشناسین
باهم شوخی میکنید و همدیگه رو دست میندازید
تا موقع فیلمبرداری دیگه باهم راحت بودیم
و میدونستیم چقدر میتونیم شوخی کنیم
میدونستیم چطور همدیگه رو تحریک کنیم
یکی گفت «بیگانه»، اون فکر کرد گفت «بیگانه غیرقانونی» و ثبت‌نام کرد
برو گمشو
هر موقع، هرجا
تموم شد؟
بهمون یک ماموریت دادند گفتند «میخوایم یک خودکار
تو دفتر منشی استودیوهای پاینوود بذاریم
شما باید از بیرون شروع کنید
با تاکتیکهایی که آموزش دیدید وارد مجموعه بشید
و اون خودکار رو بدست بیارید»
که انجامش دادیم
ولی به منشی نگفته بودند این اتفاق قراره بیفته
خیلی ترسیده بود
فکر کرده بود «وای خدای من تروریست‌ها» یا چیزی
خیلی باحال بود
توی یک نقد خوندم که اسلحه‌های هوشمند
و حرکات مارک رولستون و من باهاشون
شبیه رقص فلامنکو بنظر میرسید
یک مکانیسم واقعاً جالب بود
میدونی، این یک اسلحه بزرگ بود که به کمربند استدی کم وصل شده بود
پس یک جورایی حرکت میکرد
یک جورایی باهم طراحی حرکاتش کردیم
یعنی باحال بود، ولی نحوه ایستادنت
کاملاً مربوط به حفظ تعادل بود
کامرون یک دیدگاه آینده‌نگرانه داشت که تا امروز معتبره
الان تو یگانهای رزمی زنان حضور دارند
اون موقع تو سال ۸۶، زنها تو واحدهای رزمی حضور نداشتند
تو بخشهای پشتیبانی بودند، اجازه ورود به پیاده‌نظام رو نداشتند
فکر میکنم این نشون میده نیازی نیست مفاهیم رو به زور به خورد مردم بدی
وقتی پای ایده‌های خاص به میان میاد
اگه شخصیتهایی مثل ریپلی، واسکز، نیوت رو وارد کنی
و بذاری خودشون باشند
بذاری شخصیتشون خودش گویا باشه
تا اواسط دهه ۸۰ هیچ فیلمی این سطح از تنوع
رو در نقش‌آفرینی زنان نشون نداده بود
همیشه شخصیت واسکز رو تحسین کردم
جنت گلدشتاین واسکز رو چنان استادانه بازی کرده
با انرژی و اقتدار
که تصویری از یک زن کاملاً بی‌پروا رو به نمایش میذاره
البته من به عنوان یک زن لاتین‌تبار توی تناقضم
میدونم این نقش رو یک زن سفیدپوست بازی کرده
این قهرمان اسپانیایی‌زبان لاتین
باید واقعیت این مسئله رو هم در نظر گرفت
این میتونه نوعی پاکسازی نژادی باشه چون یک لاتین‌تبار برای نقش واسکز انتخاب نشد
اما همزمان نوعی توانمندسازی نژادی هم هست
چون این شخصیت چطور در فرنچایز بیگانه‌ها
برجسته شد و مورد احترام قرار گرفت
زنای لاتین‌تباری که تو ارتش بودند میگند واسکز بودن براشون الهام‌بخش بوده
که نشون میده باهاش همذات‌پنداری کردند
مردان سیاهپوست همجنسگرا بهم میگفتند
«کاملاً تجربش رو درک میکنم چون مال خودم بود»
مردا تعریف می‌کردند تو بچگی
با برادراشون سر نقش واسکز دعوا می‌کردند
به وضوح یادمه بعد اولین باری که فیلم رو دیدم
۱۱ سالم بود، رفتم دستکش بدون انگشت و
محافظ ساق پا فوتبال خریدم تا مثل واسکز بشم
برام بهترین چیزی بود که تو سینما دیده بودم
جنت گلدشتاین خارق العاده بود
دیالوگ محبوبش رو من ننوشته بودم
توی یک بار شنیدمش
یک پسر داشت به یک دختر میگفت
تا حالا تو رو با مردها اشتباه گرفتند ؟ نه
دارید؟
بهترین اسلم داونی که تا به حال شنیده بودم
و من رفتم، "من اینو می نویسم، من از این استفاده می کنم"
این کاریه که شما به عنوان نویسنده انجام می دهید
شما از شرایط انسانی اطراف خود جذب می شوید
تو خیلی بدی
لعنت بهت
جیم چیز متفاوتی می خواست
او در آن زمان می خواست از استعمار دور بشه
و من حدس می زنم او یکی از اولین افرادی بود که واقعا
شخصیت های سینمای زن مدرن را به ارمغان آورد که به اندازه میخ سخت بودند
و یک تیپا به همه زد
من فیلم بیگانه ها را یک فیلم فمینیستی نمی دانم
من فکر می کنم Aliens یک داستان عالی و قدرتمند در مورد وضعیت انسان است
که اتفاقاً نقش اول زن شگفت انگیزی دارد
دارم سعی میکنم بفهمم با چه چیزی طرفیم اینجا
بیا دوباره مرورش کنیم
ریپلی مثل یک مادر تنهاست که هم برای حفظ تعادل روانی مبارزه میکنه
هم برای پیشرفت تو دنیای خودش
نه تنها این کارو میکنه، بلکه به همه اطرافیاش برتری پیدا میکنه
همه مردها رو پشت سر میذاره، مأموریت رو تکمیل میکنه، دشمن رو شکست میده
بچه رو نجات میده، غریزه مادرانه ش رو ارضا میکنه
و در واقع یک زن زیبا و پرورش دهنده ست که همزمان خیلی خطرناکه
خود سیگورنی یک زن قدرتمنده
که فمینیست هست و از چیزای درست و زنان دفاع میکنه
این به فیلم یک حال و هوای زنانه و فمینیستی اضافه میکنه
وای ترکیبی از هر دو
وقتی به شخصیت سیگورنی نگاه میکنید
میبینید همه این متخصصا دارند بهش میگن «این کارو میخوایم بکنیم، این لازمه»
«این کاریه که میخوایم بکنیم، این لازمه»
و اون بهشون میگه
«اگه میخواین زنده بمونید، باید این کارو بکنید»
میشه کانالهای هوا رو بررسی کنید
تونلهای دسترسی برقی، زیرزمینها
همه راه‌های ممکن برای ورود به این مجموعه
فکر نکنم قبلاً توی فیلمی دیده باشیمش
آروم باش
همه چی درست میشه
مشکلی نیست، خوب میشی
به نظرم همه فیلمهای بیگانه تو قلب خودشون
این زن سازش ناپذیر رو دارند که تسلیم نمیشه
و اگه این تعریف شما از فمینیسمه، قطعاً
چیزی که دوست دارم اینه که فیلمها
زنها رو اونطوری که در واقعیت هستند نشون میدند نه مثل یک مهریه بگیر
زنها کارها رو پیش میبرن، همیشه پیش بردند
نشون دادند این تو فیلم نباید انقلابی باشه
اما هست چون سالها زنها تو فیلما فقط
با لباسهای تنگ و کوتاه نشون داده میشدند
تو گوشه‌ها فرومیرفتن و منتظر مردا میموندند
پس نمایش زنی تو این دنیا واقعاً آزادکننده بود
همونطور که توی شخصیت جنت هم دیدیم
زنهای کارگر واقعی به عنوان بخشی از جامعه
با تمام خوبیها و بدیها
فکر میکنم فقط داشتیم واقعیت رو میگفتیم
هادسن، تحمل کن چون بهت نیاز داریم و از گنده گوییهایت خستم
گیل آن هرد و جیمز کامرون همیشه
نگران بودند که مبادا منو اذیت کرده باشند
توی یک کنوانسیون اخیراً بهشون گفتم
گیل پرسید: «آیا واقعاً برات آسیب زا بود؟»
جیم و من همیشه نگران این موضوع بودیم
و سیگورنی هم نگران بود
این دختر جوون تاثیرپذیر رو آنقدر ترسونده باشیم که اثرش موندگار بشه؟
اصلاً هیچ تصوری نداشتم
دارم وارد چه پروژهای میشم
اصلاً تو صنعت سینما نبودیم
توی سالن غذاخوری مدرسه داشتم ناهار میخوردم
یک خانمی اومد و شروع کرد
از من و دوستام با دوربین پولاروید عکس بگیره
مگه میشه تو مدرسه ها برن دوربین بدست عکس بگیرن؟
اصلاً به ذهنمم خطور نکرد چیز خاصی باشه
رقابت بین من و یک دختر دیگه از آمریکا بود
میخواستند ما رو با سیگورنی آشنا کنن
تا دیالوگها رو باهم تمرین کنیم و ببینن ارتباطمون چطوریه
بین من و اون
هیجانزده بودم چون گفتن اون با هواپیمای کنکورد میاد
تو دهه ۸۰، اگه کسی با کنکورد پرواز میکرد
خیلی چشمگیر بود
۱۵ تا نارنجک ام۴۰ داریم
دست نزن
خطرناکه
جیمز کامرون همیشه عناصر خانوادگی رو تو فیلمهاش وارد میکنه
تو «بیگانگان» یک جورایی داستان عشق والدینی رو مطرح کرده
و این منحصر به فرده
این دو روح همخون، ریپلی و نیوت
که هر دو خانواده شون رو از دست دادند
و همدیگه رو پیدا می‌کنند
تو این معنا یک داستان عاشقانه ی زیباست
مامانم همیشه میگفت هیولایی وجود نداره
هیولای واقعی... ولی هستند
آره هستند، مگه نه؟
جیمز کامرون واقعاً شگفت انگیز بود با من فوق العاده رفتار میکرد
اول فیلمبرداری به پدرم گفت:
«نکته ای برای کار با کَری دارین؟
چیزی که باید بدونم؟ نظری؟»
پدرم جواب داد: «فقط بهش بگو چیکار کنه
همون رو دقیق انجام میده»
انتهای فیلمبرداری
به پدرم گفت: «کاملاً حق با شما بود»
فکر میکنم جیمز میدونست
من تو لندن به نوجوانا بازیگری آموزش میدادم
و ازم خواست مربیگری کَری رو به عهده بگیرم
مشکلی نیست، نگران نباش، درست میشه
کَری قبلاً بازیگری نکرده بود
پس جلساتم باهاش برای این بود
تا تو پوست خودش راحت باشه
با دیالوگها ارتباط فیزیکی برقرار کنه و از فرایند بازیگری لذت ببره
یادم میاد اون موقع
حرفای زیادی بین طرفدارا درباره بازی کَری هِن بود
بعضی صحنه‌ها ممکن بود دیالوگها کمی تصنعی بنظر بیان
اما نتیجه ش شد
یکی از معروفترین خطوط فیلم:
«اونا mostly شبها میان»
بهتره برگردیم چون به زودی شب میشه
و اونا اکثراً شبها میان
اکثراً
دوست دارم که کامرون به شخصیت نیوت اهمیت زیادی داده
اون فقط با زرنگی خودش زنده مونده و از این بیگانه‌ها پیشی گرفته
جایی که همه مردهای مستعمره شکست خوردند، اون زنده مونده
دوام آورده
یک چیز خاص تو اون هست، ولی یک جورایی هم از جامعه جدا افتاده
نمیدونم این ذات خودشه
یا به خاطر تجربه
اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شدیده
اینو امتحان کن، یک شکلات داغه
دانشش فراتر از سنشه، ولی یک جورایی منزویه
نمیدونم قصدش نشون دادن اثرات تروما بوده یا نه
این افراد اینجان تا ازت محافظت کنن، اونا سربازن
فرقی نمیکنه
اون واقعاً شاهد مرگ همه آشناهاش بوده
به نظرم رابطه من و کَری بیشتر از طریق اجرای صحنه‌ها شکل گرفت
این صحنه‌ها که به نظر من خیلی خوب نوشته شدند
فقط نیوت و ریپلی بودند که واقعاً میدونستند با چی طرفن
و این یک جور خواهرانه بودن رو بینشون ایجاد میکرد
یک حس مادر-دختری هم وجود داره
که به خصوص با حضور ملکه بیگانه‌ها
پررنگتر میشه
ولی در عین حال حس میکردم تو یک حالت عجیبی مثل خواهرا
یا همردیفای نظامی هستیم
چون تجربیات مشترکی داشتیم
آپون، چه خبره؟ هیچی تو این تاریکی نمیبینم
گورمن، نیروهات رو عقب بکش
صحنه‌های لانه بیگانه‌ها واقعاً از قسمتهای موردعلاقه منه
تو سطوح مختلفی اثرگذاره
آرایش جناحی V شکل، تیم دوم به جناح چپ
اون طراحی خارق العاده لانه
ایستگاه نیروی اکتن که کاملاً پوشیده از
رزینهای بیومکانیک و رشدهای عجیب بود تـيـم تـرجـمـه قـقـنـوس
دست به هیچی نزنید
تقریباً هیچی نمیشه دید
کامرون میخواست محیط خیلی تاریک و بد نور باشه
اینجا مثل جهنم گرمه
- آره داداش، ولی گرمای خشکه - بسه دیگه
مقیاس فیلم «بیگانگان» در مقایسه با «بیگانه»
مثلاً همون خونه کوچیک و ترسناک
صمیمی و تنگ
اما تو «بیگانگان» با دکورهای عظیم
همه چیز عملی و مردونه بود
حالت نظامی داشت
- حرکتی میبینید؟ - هیچی
فیلمبرداری توی نیروگاه سخت بود
اما به بازیهامون کمک میکرد چون خیلی واقعی بود
واقعاً باورپذیر بود
وای شت
واقعاً شرایط وحشتناکی بود
توی زمستان انگلستان فیلمبرداری میکردیم
آرایشگرا مدام ژل بهمون میزدند
که عرق کرده به نظر برسیم، ولی هوا یخبندون بود
مثلاً میگفتن «وای چه هوای گرمی»
بعد میپرسیدند «پتوهای گرم کننده کجان؟»
یک داستانی هست درباره فیلم بتمن تیم برتون
که چند سال بعد تو همین لوکیشن فیلمبرداری کرد
میدونید؟ ظاهراً کل دکور لانه هنوز دست نخورده مونده بود
زن پیچیده در پیله، عنوان شخصیتش همینه: زن پیچیده در پیله
همه چی درست میشه مشکلی ندارین
لطفاً منو بکشید
آروم باشین، داریم درستتون میکنیم
صحنه انفجار سینه از بیگانه اصلی
یکی از شوکه کننده ترین صحنه‌های تاریخ سینماست
وقتی از سینه جان هارت بیرون میپره
وای خدای من
در اصل وفادار موندن به ایده‌های اچ آر گیگر
و کارلو رامبالدی در نسخه اول
به نظرم ضرورتاً صحنه انفجار سینه کم اهمیت تر شد
چون باید سریعتر به سربازها میرسیدیم
تا سریعتر به سربازهای بیگانه برسیم
با توجه به نقش کوتاهش، خیلی خوب اجرا شد
میخواستیم حرکت و درخشش بیشتری بهش بدیم
تفاوت اصلی این بود
که بیگانهی ما با بدنه مفصلی ساخته شده بود
به این نتیجه رسیدند که
بیگانه‌ها رو کمی تغییر بدند
و همینطور موجود انفجار سینه رو
تا بتونه خودش رو بیرون بکشه
در نهایت همه چیز به ریپلی ختم میشه
واکنشش وقتی انفجار سینه یک قربانی مستعمره رو میبینه
نگاهش به همه چیز میگه
برگردیم به PTSD؛ خاطرات مرگ کین دوباره زنده میشن
از دیدن انفجار سینه کین
این صحنه تماشاچی رو به شکلی بسیار قدرتمند به فیلم وصل میکنه
سیگنالهای متعدد
اینجا چیزی نیست
ببین، دارم میگم یک چیزی داره حرکت میکنه و اون ما نیستیم
فاکس یک جعبه فرستاد حاوی قطعاتی از لباس اصلی اچ آر گیگر
که یکی از اونا سری بود با رنگ کاری دستی خود گیگر
بدون گنبد روی سر، دستکش و دم هم همراهش اومده بودند
وقتی به اون وسایل صحنه فکر میکنم
عجیبه که بعد از اینهمه سال سالم موندند
طراحی زنومورفها تو بیگانگان تو چند نکته کلیدی با نسخه اصلی فرق داره
مهمترین تفاوتشون پوشش شفاف پشت سرشونه
تو فیلم اصلی بیگانه‌ها این پوشش رو داشتند
اما تو بیگانگان یک ساختار استخوانی بدون پوشش دارند
بجاش یک بخش استخوانی بیرون زده طراحی شده
داستان از این قراره
وقتی سر زنومورفها تو استودیو استن وینستون توسط تام وودروف جونیور ساخته میشد
یکی از هنرمندان ارشد پدرم
جیم اومد و نگاهی انداخت
به اون برآمدگی استخوانی که قرار بود بعداً
یک پوشش نیمه شفاف روش اضافه بشه
تا بخشی از استخوان زیرش دیده بشه
ولی جیم با دیدنش گفت: «این ظاهر خیلی باحال شده»
از طراحیاش خوشش اومد و نخواست بپوشوننش
توجیهش این بود که «اینها نسخه جهش یافته
زنومورف فیلم اصلی اند»
یک تغییرات ژنتیکی کوچک داشتند
نسبت به اون چیزی که تو فیلم اول دیدیم
جنبه عملی این قضیه این بود که
جیم می‌دانست باید نورپردازیِ تیز و خشن زیادی انجام بده
و آن گنبد شکل یا فیگورهای جذابی ایجاد نمی‌کنه
اولین مواجهه من با ایده و کالبد این موجود
در دفتر جیم اتفاق افتاد
چون تمام دیوارها پر از طراحی‌هایش بود
طراحی‌های جیمز کامرون
او یک هنرمند بصری فوق‌العاده است
و تمام ایده‌هایش را با جزئیات کامل ترسیم کرده بود
من دانشجوی مدرسه طراحی رودآیلند بودم
و می‌توانم هنرمند واقعی را تشخیص دهم
این واقعاً نفس‌گیر بود
یادم می‌آید یکبار گروه روی رنگ‌آمیزی یک جنگجو زحمت کشیده بودند
اوایل فیلمبرداری یک جنگجو بود
و رنگ‌های آبی زیبایی اضافه کرده بود
وقتی آن را به صحنه آوردند، واکنش کامرون این بود:
"این دیگه چه چیزیه؟ باید سیاه می‌بود"
گفتیم: "تو صحنه سیاه دیده می‌شه
اما نکات ظریفی توش هست"
گفت: "شما درک نمی‌کنید
فرم‌ها با هایلایت‌های اسپکولار تعریف می‌شن
که از لجن روی سطح سیاه ایجاد میشه"
درحالی که یکی داشت با لباس جنگجو ایستاده بود،
کامرون یک قوطی اسپری سیاه برداشت
همزمان که حرف میزد اونو تکان میداد
و شروع کرد به اسپری کردن روی رنگ‌کاری
و تمامش رو به سیاه تبدیل کرد که چیزی بود که میخواست
گفت: «این باید توی پیله ناپدید بشه»
عادت داشت این کارو بکنه،
که روش خوبی برای کلفت کردن پوست ما بود
بعدی رو پایین بیارین و روی فرکانس ۲۱۶ پیش برین
دریافت شد، فرکانس ۲۱۶
یکی از جالب‌ترین چیزها درباره فیلم
شیوه‌ایه که جیم کامرون میذاره تماشاگر جای خالی رو پر کنه
«خب چه خبره هادسن؟»
«تو بگو، من فقط کارم رو انجام میدم»
نظامی‌ها چراغ‌های پرتابل دارند، اما مهمتر از اون دوربین دارند
بخشی از اینها رو روی مانیتور میبینیم، صداها رو از رادیو میشنویم
اونچه رو که دوربین‌ها میبینن رو میبینیم
«سیگنال‌تون نویز زیادی داره»
هر چیزی که از رادیو پخش میشد،
یک ویرایشگر صدا بود که
مجبور شد کل فیلم رو بررسی کنه و
ابتدا و انتهای هر انتقال رو اضافه کنه
«ما هنوز تفنگداریم و وظیفه داریم»
«ادامه بدید حرکت رو»
این تقریباً شبیه فیلم‌های ترسناک مستندگونه عمل می‌کنه
جایی که ما صحنه‌ها رو
از طریق دوربین‌های کلاهی نظامی‌ها می‌بینیم
فقط نگاه‌های اجمالی به وحشت جاری می‌اندازیم
که با نویز مختل شده و برمی‌گرده
به واکنش‌های ریپلی و گورمن
«برو جلو بشین»
«برو. همینجا»
من نمونه‌های زیادی دیده بودم، شاید توی فیلم‌های تعلیقی
الزاماً نه توی فیلم‌های ترسناک
از قطع متناوب نماها برای ایجاد تعلیق استفاده شده بود
اونجا هیچ مانیتوری نبود، فقط گروه فیلمبرداری و جیم بودند
با یک اسپری کوچک
که عرق و تنش رو ایجاد می‌کرد
«باشه دوباره بگیریم»
«آه عالی! فوق‌العاده»
لعنت
عمق میدان فوکوس بسیار محدودی داشتیم
یک چهارم اینچ جلو؟ مشکلی نیست یک چهارم اینچ عقب؟ مشکلی نیست
نیم اینچ؟ حالا تصویر محو میشه
پس زیاد به جلو حرکت نکنید
برگشت به فاکس
اون موقعا همه چیز رو فوری برمی‌گردوندند، یک روز فیلمبرداری
اما برگشت و گفتن: «تصویر کمی از فوکوس خارجه
میخوایم کل صحنه رو دوباره بگیرین»
این نشون میداد چقدر از فیلم خوششون اومده
استفاده از این صفحه‌نمایش‌ها راهی فوق‌العاده مؤثره
تا ما رو در دیدگاه نظامی‌ها قرار بده
تا حس کنیم باهاشون هستیم
و نمای دستی آشفته و مستندگونه‌شون رو نشون بده
و بعد واقعاً بین نظامی‌ها باشی
این واقعاً یک روش چندبُعدی بود برای
نشون دادن یک بخش اکشن واحد: ورود، حمله بیگانه‌ها، فرار
روی کاغذ ساده به نظر میرسه
اما تقریباً مثل شطرنج سه‌بعدی میمونه
همه این اتفاقات مختلف همزمان رخ میدن
«کی داره شلیک می‌کنه؟ لعنتی»
بعضی چیزها رو فقط از روی غریزه انجام میدی چون به نظر جالب میان
گاهی توی فیلمنامه جواب میدند
بعد فکر می‌کنی «خب حالا چطور اون حسی رو
که توی متن بود پیاده‌سازی کنم؟»
کلی حرکت دوربین داریم، کلی نمای دستی
همشون با طراحی فوق‌العاده‌ان
هیچکدوم تصادفی نیست
همش برنامه‌ریزی شده و همش غریزی‌ست
فکر می‌کنم جیم کامرون خودش خیلی از دوربین‌ها رو می‌گردوند
این گروه آدمایی که تبدیل به خانواده‌ات شدند
و داری خانواده‌ات رو می‌بینی که به قلب تاریکی میرن
داری خانواده‌ات رو توی «اینک آخرالزمان» می‌بینی
و نمی‌دونن دارند به یک لونه خطر میرن
ساختن یک فیلم اکشن که توش احساسات تماشاگر هر لحظه درگیر باشه
کار فوق‌العاده سختیه
اولین خاطره‌ام از صحنه مرگ، خوندنش توی فیلمنامه بود
یادمه فکر کردم: «وای، من اولین کشته میشم
«من اولین کشته میشم! بیخیال!»
توی دهه ۸۰ کلی فیلم بود که یک سیاه‌پوست داشتید
و مردم شوخی می‌کردند که زنده نمیمونه
فکر کردم این هم از اون کلیشه‌س
و می‌خواستم با جیم حرف بزنم
گفت: «تو یک آدم ۱۹۰ سانتیمتری ۹۰ کیلویی هستی
مجبورم از شرت خلاص بشم»
جیم بهم گفت: «این کاریه که میخوایم بکنیم
تو همه مهمات رو داری»
«فراست، وظیفه با توئه. اون کیسه رو باز کن»
توی هرجومرج، یک تفنگ آتش گرفته
و بهت شلیک می‌کنه
وقتی آتیش گرفتید، عقب می‌ریزین و از سه طبقه سقوط می‌کنید
این میشه صحنه مرگت
گفتم: «وای»
من آدم فیزیکی‌ام، ورزشکارم، از بدلکاری خودم لذت میبرم
اما این یک صحنه‌ای بود که نمی‌خواستم اصلا بهش دست بزنم
نه فقط به خاطر سقوط از سه طبقه
بلکه سقوط از سه طبقه در حالی که آتیش گرفته‌ام
آتش جلوی دوربین روشن کردند و منو در حال سوختن نشون دادند
بعد من برگشتم و تظاهر کردم دارم میافتم
بدلکار اومد و خودش رو انداخت
صحنه زیبا بود. برداشت دوم
بدلکار رو دوباره آورد، گفت: «خوبه»
اما اضافه کرد: «این بار موقع افتادن
سعی کن خودت رو خاموش کنی»
بدلکار انجام داد، داره خودش رو خاموش می‌کنه و میافته
همه دست زدند
جیمز گفت: «فکر می‌کنم گرفتمش، ولی یک بار دیگه بگیریم
این بار کلی آتیش میگیرین»
این صحنه رو سه بار انجام داد
بعد تموم شد و رفت
کارش تموم شده بود
همیشه به مردم میگم من که بلافاصله نمردم
«هی، سروان و دیتریش هنوز نمردند»
مشخص بود داره بهم تخم جنین بیگانه تزریق می‌شد
که اصلا خوشایند نبود
خنده‌داریش وقتی بود که والدینم توی سینما فیلم رو دیدند
من حدود یک سوم..دو سوم فیلم مرده بودم
بابام به مامانم گفت: «میشه بریم؟»
فکر کنم مامانم مجبورش کرد تا آخر بمونه
تو همایش‌ها همیشه ازم میپرسن
«وقتی اون بیگانه تو رو گرفت ترسیده بودی؟»
میگم: «رفیق، اون یک بدلکار توی لباس لاستیکی بود
داشت توی گوشم شوخی می‌کرد، پس نه»
من از جیمز کامرون و اشتباه انجام دادن بدلکاری می‌ترسیدم
«خدای من آپون! چه خبره؟» «ویرزبوسکی و کرو افتادند!»
کرو حسابی منفجر میشه
با انفجار کیسه مهمات کشته میشه
و ویرزبوسکی اصلاً خارج از صحنه کشته میشه
دیدی نشده
هیکس رو میبینیم که فریاد میزنه: «ویرزبوسکی! ویرزبوسکی!»
ویرزبوسکی
اما نمیبینیم چه بلایی سرش میاد
آپون توسط یک بیگانه گرفته شده و پایین کشیده میشه
«آپون! با من حرف بزن آپون!» «رفته!»
بعداً میفهمیم که نمرده
مثل دیتریش، اتفاق وحشتناکی داره میافته
داره توسط فیسهاگر بارور میشه
و مونیتور قلب هنوز کار میکنه
«من برنمیگردم اونجا» «نمیتونید کمکشون کنید»
«نمیتونید»
«همین الان دارند مثل بقیه پیله میشن»
حدود یک سال پیش، کنار مارک بودم
گفتم: «میدونی مارک، مردم مدام ازم میپرسن
«دریک، داریم میریم... ماریا‌ها، داریم میریم»
«دریک گفتم یا ماریاها؟»
مارک گفت: «اوه، تو گفتی دریک، قطعاً دریک گفتی»
فکر می‌کنم گفتم دریک چون بقیه
توی نفربر زرهی یا نزدیکش بودند
اون آخرین نفر بود، پس انتخابم دریکه
این صحنه مثل یک «سلام به دنیای فیلمسازی اکشن» بود
برای اینکه این صحنه جواب بده
اون همه المان طوری هماهنگ شدند که آدم گیج میره
سه تا لوله از پایم رد کرده بودند
زیر قالب مخصوص
اول باید قالبی از سرم میساختن
قالبی درست کردند که دقیقاً به صورت میخورد
توی این لوله‌ها مواد شیمیایی پمپ می‌کردند
یکی حبابدار، یکی گازدار و یکی دودکننده
منو به صحنه آوردند
یک شعله‌انداز واقعی دستم دادند
مشعل‌های آتش دورتادورم چیده بودند
کامرون ۲۳ متر اونورتر
پشت یک صفحه پلکسی گلاس ۳ سانتی
یک فن بزرگ هلیکوپتری سمت راست
و صحنه‌ای که به ظاهر ساده میومد
فقط باید میچرخیدم و با فریاد مرگ
شعله‌انداز رو مستقیم به سمت دوربین میگرفتم
تا نقاب مرگِ در حال حباب گاز و دود رو نشون بدم
بعد بین مشعل‌ها میافتادم
درحالی که نفسمو حبس کرده بودم
فقط دو بار گرفتیم
دلیل دوباره‌گیری این بود که بار اول
وقتی به سمت دوربین چرخیدم گفتم: «اوه اون کارگردانه»
پس کمی بالاتر از دوربین نشانه رفتم
جیم گفت: «مارک، مارک، نه
مستقیماً به مرکز لنز نشانه برو»
گفت: «خیلی بالا زدی»
گفتم: «میدونم جیم، نمیخواستم به سمتت شلیک کنم»
گفت: «نه نه، پلکسی گلاس داریم مشکلی پیش نمیاد»
این شعله‌انداز یک توده آتش ۲۳ متری پرتاب می‌کرد
«بیخیالش، مرده»
یک لحظه واقعاً آشفتگی غیر برنامه‌ریزی شده پیش اومد
توی نفربر زرهی، یک هرج و مرج واقعی اتفاق افتاد
وقتی دریک کشته میشه و شعله‌انداز توی فضای داخلی میچرخه، ما وحشت زدیم
این وحشت واقعی بود چون توی برداشت اول
گرمای شعله‌انداز باعث یک واکنش شیمیایی عجیب
با رنگ داخلی شد و گاز سمی تولید کرد
من و مایکل بین نمیتونستیم نفس بکشیم
دوباره شروع کردیم، همه چی درست شد
با افکت آتش نسخه جدید رو گرفتیم
اما فکر کنم بخشی از وحشت واقعی ما
توی خود فیلم مونتاژ شده
«کل این ایستگاه یک رآکتور همجوشی بزرگه»
«ایدۀ قرار دادن اون لانه توی یک پردازشگر اتمسفر
برای ساخت رآکتور گرما هسته‌ای»
«تیمت دقیقاً زیر مبدل‌های حرارتی اصلی اند»
«این نظامی‌ها، این سربازان نخبه
کاملاً بی‌دندان شدن»
«ما اینجا نمیتونیم تیراندازی کنیم»
«میخوام خشاب همه رو جمع کنید»
«این دیوانه شده؟»
همه خشاب‌هاشون گرفته شد
پس اونا کاملاً بی‌سلاح وارد شدند
هیچ دفاعی مقابل بیگانه‌ها نداشتن و کل لونه زنده شد
و ما به عنوان تماشاگر کاملاً وحشت‌زده میشیم
همه اینا نشون میده گورمن چقدر نالایقه
«با چه سلاح جنگی میخوایم بجنگیم؟ فحش بدیم؟»
«فقط شعله‌اندازا! تفنگ‌ها رو زمین بندازین»
«– آقا، من...» «– انجام بده گروهبان»
اما نظامی‌هایی که میبینم معمولاً یونیفرم کامل پوشیدند
و معمولاً تعریف‌های زیادی می‌کنند
یک نفر به تازگی بهم گفت: «آقای هوپ،
ما از صحنه‌هاتون برای آموزش اشتباهات به افسرا استفاده می‌کنیم»
«عقب نشینی»
«– بهشون گفتم عقب بشین» «عقب نشینی کنید! همین الان!»
«گفتم عقب بشین»
«حتی جرات مقابله با این رو هم نداره»
گورمن به صفحه خیره میشه و ریپلی نفربر رو میگیره
و با قدرت مستقیم به قلب ماجرا میزنه
این لحظه پایان عملیات گورمنه
از اون به بعد همه چیز زیر نظر ریپلیه
«ریپلی! چه غلطی داری میکنی؟»
شاهد فعال شدن ریپلی هستیم
چرخ طیار وجودش شروع به گردش میکنه
توی این صحنه فریادزنیش پیش درآمد اتفاقیه
«یک کاری بکن»
سرنوشت سربازان خط مقدم به حاشیه رفته
تمرکز کامل روی ریپلیه
دوربین دنبال کننده اونه
هدف شناخت موجودات نیست
بلکه شناخت عمیق‌تر ریپلیه
صادقانه بگم، این صحنه مسیر خودشناسی ریپلیه
مجبوره کنترل رو به دست بگیره چون بقیه کاملاً بی دست و پا بودن
موسیقی «نجات ریپلی» اثر جیمز هورنر با ریتم ضربی شدید
این احتمالاً محوری‌ترین لحظه شخصیتی ریپلیه
این وقتی نیست که نیوت رو نجات میده یا با ملکه میجنگه
این زمانیه که تصمیم میگیره دیگه نترسه
دیگه اون کسی نیست که از گذشته فرار میکنه
«بیاین حرکت کنیم»
«چرا داریم راجع به این بحث میکنیم؟»
«پیشنهاد میدم بریم و کل سایت رو از مدار بمباران اتمی کنیم»
نقش مهم هیکس همراهی با ریپلی بود
می‌دونست ریپلی وضعیت رو بهتر درک میکنه
آماده گوش دادن بود
«اینطوری فقط از دو راهرو میتونن بیان سمت ما»
«عالیه»
یک سکانس خاص هست . مطمئنم میدونید کدومه -
وقتی دارند برای اقدام بعدی تصمیم میگیرن
ریپلی میگه:
«فکر میکنم باید بریم و کل سیاره رو از مدار بمباران کنیم»
«این تنها راه اطمینانه»
پال رایزر اعتراض میکنه: «نه، نمیشه این کارو کرد»
«غیرممکنه، امکان نداره»
ریپلی میگه: «به نظر من هیکس باید فرماندهی کنه»
«هیکس بعدی تو زنجیره فرماندهیه. درست نمیگم گروهبان؟»
من این صحنه رو با حس بار مسئولیت بازی کردم
«آره»
«آره، درسته»
یک سری انتخاب‌های کوچک بازیگری
میتونه معانی بزرگی منتقل کنه
«آماده تخلیه بشین. نیاز به تخلیه فوری داریم»
«دریافت شد، در راهیم»
«بریم و اینجا رو از مدار بمباران اتمی کنیم»
این یکی از رمانتیک‌ترین صحنه‌های سینماست
وقتی هیکس بدون معطلی از ریپلی حمایت میکنه
«این تنها راه اطمینانه»
لحظه‌ای فوق‌العاده
« انجامش بدیم» «آره»
هیکس رو دوست دارم چون مشخصه
فراتر از یک نظامی ساده است
باهوشه، به کارش علاقه داره
توی کارش استادیه
خوش‌قیافه‌هم هست
مایکل بین هم خونسردی و هم گرمای انسانی رو منتقل میکرد
«حالت خوبه؟»
صورتی گرم و باوجود خوش‌قیافه گی، زمینی داره
و یک جور راحتی جسمانی داره
که برای نقش هیکس عالیه
«اینو برای مواجهه‌های نزدیک نگه میدارم»
یک کمی تاثیرات والتر هیل توش هست
من شیفته کارهای والتر هیل بودم
مخصوصاً شخصیت‌های مردانه و جذابش
که از تاریخچه وسترن‌ها الهام میگرفت
من اون جو رو منتقل میکردم و مایکل بین عالی بود
«شما دوتا محیط رو گشت بزنید»
«حرکت»
جیم همزمان با ساخت ترمیناتور روی فیلم بیگانه‌ها کار میکرد
من از این پروژه کاملاً اطلاع داشتم
نماینده ام به جیم زنگ زد: «جیم
نقشی برای مایکل توی فیلم دارین؟»
جیم گفت قرار بوده جیمز رمار این نقش رو بازی کنه
فکر کنم رمار برای ترمیناتور تست داده بود
از بازیگران قدیمی والتر هیل بود
تو اولین فیلم موفقشون باهم کار کرده بودند
از اول قرار بود رمار رو بگیرن
تقریباً قطعی شده بود
«همیشه از همنشینی باهات لذت بردم لوتر»
«همیشه باهات خوش میگذره»
جیمز رمار توی نقش عالی بود، واقعاً استعداد داشت
یک جورایی آدم غیرقابل پیش‌بینی بود
موقع نوشتن فیلمنامه، رمار رو توی این نقش میدیدم
فکر کنم مایکل کمی احساس نادیده گرفته شدن میکرد
اما اون موقع تازه شروع کارم بود
میخواستم با آدم‌های مختلف کار کنم
البته نمیدونستم بیگانه‌ها چقدر عالی میشه، پس ناامید نشدم
شاید فقط کمی دلخور شدم
خیلیا اشاره می‌کنند که میشه پشتش رو توی یک صحنه دید
وقتی دارند به لونه نزدیک میشن
این تنها بخش باقی مونده از جیمز رماره، باقی صحنه‌ها مایکل بینه
یک روز رسیدیم سر صحنه و توی لیست بازیگرا نامش رو دیدیم
«مایکل بین کیه؟»
منشی با صورت بی‌احساس نگاهمون کرد
و گفت: «خب اون هیکسه»
مثل این بود دارند مارو گازلایتیگ می‌کنند
هیچ توضیحی نبود
یک روز با فلانی فیلم میگیریم، روز بعد با اون یکی
مگه میشه؟ «خب همینه که هست»
چرا سوال میپرسین؟
عجیب بود
جیمز رمار به خاطر خرید هروئین و کوکایین از یک مامور مخفی دستگیر شد
ترکیبی از مواد محرک و مخدر
ما مجبور بودیم تصمیم سختی بگیریم
فقط باید بهترین وکیل دفاع رو براش میگرفتیم
تا مجبور نباشه ۸ تا ۱۰ سال تو زندان انگلیس بمونه
درعوض تبعیدش کردیم
این یک تصمیم قطعی بود
نه اینکه «آه میشد بیشتر تلاش کنیم نگهش داریم»
یا باید به زندان میرفت یا به آمریکا برمیگشت
گیل بهم زنگ زد، مستقیم سر اصل مطلب رفت
و گیل آدم بی‌حاشیه‌ای بود
«جیم ازم خواست بهت زنگ بزنم و بپرسم...»
«میای جیمز رمار رو جایگزین کنی؟»
گفت: «باید قراردادش رو امضا کنی»
یعنی جایگاه اعتباریش رو میگرفتم
و همان حقوقی رو میگرفتم که به او میدادند
من قبلاً ترمیناتور رو بازی کرده بودم
و فکر کنم دستمزد هر دو فیلم یکسان بود
نکته درباره مایکل بین این بود که
هم خونگرم بود هم روابط عمومی عالی داشت
درحالی که جیمز چنین ویژگی‌هایی نداشت
جیمز مثل مایکل تیم‌پلیر نبود
و این تغییر واقعاً آرامش‌بخش بود
«بدون فکر گفتم: "حتماً، قطعاً میپذیرم
« آمادۀ همکاری ام» «شلیک کنید»
امروز بیگانه‌ها یک کلاسیک سینمایی محسوب میشه
ولی اون موقع فقط میخواستم باز با جیم کار کنم
درس اینه: با آدم‌های وفادار کار کن
چون با هم چیز خاصی خلق میکنید
یک زبان مشترک و اعتماد متقابل به وجود میاد
این رو توی ترمیناتور با مایکل یاد گرفتم
و توی بیگانه‌ها تقویت شد
«ظاهراً سروان جدید از غذاخوردن با ما سربازای معمولی سرش نمیشه»
این نقش انقدر خوب نوشته شده بود که اجراش برام خیلی راحت بود
و تونستم به راحتی واردش بشم
بذار دقیقاً بهت بگم چیکار کردم
میبینی هیکس زیاد لبخند میزنه
مثلاً وقتی ریپلی رو با لودر میبینه
توی صحنه‌های اول یک لبخند بزرگ رو صورتشه
«کجا میخوای بذارمش؟»
یکی از اولین سکانس‌هایی بود که فیلمبرداری کردیم
وقتی برای اولین بار نیوت رو پیدا می‌کنند
«هی، آروم باش، مشکلی نیست»
اگه اشتباه نکنم
همون موقع خم شدم بگیرمش و اون گازم گرفت
«گرفتمش. آخ»
خواه توی فیلم باشه یا نه توی چند برداشتی که انجام دادم
یک جورایی خندیدم، غافلگیر شده بودم، لبخند زدم
یادم میاد اولین هفته فیلمبرداری
با جیم و گیل شام میخوردیم
هر دو به اون لبخندی که به شخصیت هیکس اضافه کرده بودم اشاره کردند
که با جیمز رمار فرق داشت
این ویژگی متفاوتی بود که نسبت به بازی جیمز رمار داشتیم
«بیا اینو بپوش»
«– چیه این؟» «– یک ردیابه»
میخواستم هیکس رو با کمی همدردی بازی کنم
ترس و مسئولیت پذیری
نه یک آدم خشن معمولی که فقط میخواد بزنه زیر همه چیز
فیلم بیگانه‌ها تاریخ مصرف داره؟
میدونی چیه؟ صادقانه فکر نمیکنم گذشت زمان بهش آسیب زده باشه
برخلاف قسمت‌های سوم و چهارم که کاملاً تاریخ مصرف دارند
به نظرم چون آخرین فیلم از این سریعه
که به جلوه‌های کامپیوتری تکیه نکرده
یک چندتا صحنه افکت خاص داره
مثلاً سقوط شاتل که میشه صفحه نمایش رو پشت صحنه دید
و بازیگرا پشت سنگ‌ها قایم شدن
شاید اون صحنه بهترین نباشه
کل این سکانس با ماکت فیلمبرداری شده بود
تا روی یک پرده بزرگ در صحنه اصلی پروجکت بشه
صحنه چرخش شاتل موقع سقوط
یک سکانس فوق‌العاده پیچیده بود که هفته‌ها وقت برد
تا به تکامل برسه
هیچ بخش زنده‌ای فیلمبرداری نشد تا جیم کامرون از ماکت راضی بشه
یک چند نقطه ضعف کوچک توی فیلم میبینم
مثلاً دست بیگانه‌ها موقع گرفتن بازیگرا یک کمی تیکه میخوره
البته بیشتر توی عکس‌های ثابت مشخصه
یک چند شات از ملکه
ممکنه ماکتش کوچیک به نظر بیاد مخصوصاً صحنه‌های دویدن
اما یک چیز خاصی تو این فیلم هست
که باعث شده پس از اینهمه سال هنوز پابرجا بمونه
«– ۱۵ تا» «– چندتا؟»
«نمیتونم بگم»
تکنولوژیش هنوز قابل قبوله
روابط عاطفی شخصیت‌ها کاملاً باوره
اینها تغییر نکردند
صمیمیت بین نظامی‌ها همیشه ثابت مونده
یک سری المان هستند که هنوز جواب میدن
«المان نه، کل فیلم هنوز عالیه»
«آیا امروز شبیه فیلم آواتار میشد؟ نمیدونم»
«پارک ژوراسیک ترکیب درستی داشت»
«توی سربازان فضایی هم همین ترکیب رو داشتیم»
«که بخشی ازش عملی بود چون»
«تعامل فیزیکی بین بازیگرا لازم بود»
«توی فیلم شکارچی: طعمه هم اتفاق مشابهی افتاد»
«ماکت کامل شکارچی با کلاهخود و سلاح ساختیم»
«بعضی بخش‌ها رو با جلوه‌های کامپیوتری تقویت کردیم»
«وقتی میپرسن "چقدر میشد عملی ساخت؟"»
«میگم "بیگانه‌ها رو ببینید"»
این فیلم اصلاً از جلوه‌های دیجیتال استفاده نکرده
ببینید چقدر هنوز تأثیرگذار هست
این واقعیه نور روی اشیای واقعی میافته
با درک کامل از محدودیت‌های تکنیکی زمان خودش ساخته شده
این باعث تقویت روایت میشه چون مجبوری کمتر نشون بدی
«این داره متوقفشون نمیکنه»
«۱۵۰ فشنگ روی خط D»
محدودیت‌های جیم کامرون توی بیگانه‌ها
منجر به صحنه‌های ترسناک بهتری شد
فکر نمیکنم با تکنیک‌های امروزی میشد بهترش کرد
اگه همه امکانات مدرن رو داشتیم
«یک لحظه صبر کن، یک چیزی اونجاست»
«بیا بالا»
«من پایه‌ام. رمپ داره بسته میشه»
«تا اونجا که به من مربوطه، ممکنه زنده باشم»
«توی صحنه نمردم»
همیشه این ایده رو دارم که توی ادامه بیگانه‌ها
من روی سیاره بمونم
«هنوز اونجام»
«جنبش اسپانکمایر، داریم حرکت میکنیم»
وقتی مردم به سرباز اسپانکمایر فکر می‌کنند
اگه اصلاً فکر کنن
به اون صحنه خاص فکر می‌کنند
صحنه‌ای که دارم لجن رو بررسی میکنم
و نمیدونند این صدا مال من نیست
وقتی از پله‌ها بالا میرم و میگم:
«هی، یک چیزایی اینجاست... این لجن رو پله‌ها»
اما همون موقع خارج از صحنه کشته میشم
توی نوا اسکوشیا مشغول اجرای تئاتر بودم
جیمز کامرون میخواست منو به لس آنجلس بفرسته برای صداگذاری مجدد
اما به خاطر تعهدات تئاتری نتونستم برم
بنابراین از یک نفر دیگه برای این کار استفاده کردند
و این صداییه که جیمز کامرون به عنوان صدای من انتخاب کرد
یک نیویورکی بی‌ربط آورده که اصلا شبیه من نیست
«– انگار... یک لحظه صبر کن یک چیزی اینجاست»
«هی اینجا چیزایی هست»
خنده‌داره ولی این صدا مال من نیست
«من توییم رمپ داره بسته میشه»
مردم میپرسن «تو صحنه‌های بیگانه‌ها ترسیده بودی؟»
باید بگم اصلا نترسیده بودم
یا نگران مرگ قریب الوقوعم بودم؟ نه
فقط میخواستم نقش بزرگتری داشته باشم
«خب کجای...»
صحنه مرگ من رو دو جور فیلم گرفتن
یکی که مرگم رو نشون میداد
یکی هم فقط خون پاشی بود
میدونم اون روز متن دیالوگا مدام تغییر میکرد
همه حواسم به حفظ کردن خطوط جدید بود
بقیه چیزا اهمیتی نداشتن
فقط تلاش میکردم دیالوگها رو حفظ کنم
«خب کجای...»
بعد از صحنه، یادمه سیگورنی حرف خیلی خوبی در موردش زد
خب، عالیه
فوق‌العاده بود، رفیق
اصلاً فکرش رو نمیکردم جیم دنیایی بسازه که آدم رو تو خودش غرق میکنه
دنیا رو انقدر استادانه خلق کرد
از نظر من همین فیلم رو تو آزمون زمان مقاوم میکنه
چون هیچوقت به دنیاش شک نمیکنی
استعداد درخشان استن وینستون
همه تیمش، گروهش، ماکت‌هاش
اما یک نفر بود
که مدام بهم میگفت این فیلم شاهکار میشه . بیل پاکستون
«خب حالا ما باید چیکار کنیم؟»
بیل دقیقاً شبیه همون شخصیتی بود که تو بیگانه‌ها بازی کرد
البته بدون جنبه ترسو بودن
خیلی پرسر و صداست
وقتی وارد میشد: «هی مایکل»
«پاشو پسر»
«حالا کارت تمومه پسر»
با هم توی «اربابان انضباط» بازی کرده بودیم و همدیگه رو میدیدیم
وقتی داشتیم ترمیناتورو میساختیم
«نوبت منه»
همیشه دیدنش باعث هیجانم میشد
«چطوری از این گروه احمقانه فرار کنم؟»
«اینو سفت ببند هادسن»
«بیل، خدای من، من ترسیده بودم»
«اصلاً نمیدونستم شات اصلی چیه»
اولین روز دستم رو گرفت و گفت:
«خب عزیزم، ما همزمان با یادگیری پول درمیاریم»
«– به دویدن ادامه بده» «– باهام درگیر نشو»
نمیشد جلوی انرژی بی‌پایانش رو گرفت
همیشه کلی ایده و روش اجرا برای سکانس‌ها داشت
«هی دست از خندیدن بردارین و آماده بشین»
بیل واقعاً بی نظیر بود
اون یک منبع سرشار از خلاقیت بود
مثل یک لونه مورچه میموند
«– زنبورا لونه دارند رفیق» «– میدونی چی میگم»
تو صحنه مثل برادر بزرگم بود
همیشه دنبالش میچرخیدم
«– هادسن» «– خدایا»
«مواظب باش بچه»
سیگورنی مثل یک ژنرال بود
بیل پاکستون چسب گروه و منبع خنده بود
«ما تجهیزات سونیک داریم، خردکن بیضه الکترونیک»
«کلاهک اتمی داریم، چاقو داریم، چوب تیز داریم»
«بسه دیگه هادسن»
ویژگی فوق‌العاده بیل انرژی مسری اش بود
همه میخواستند کنارش باشند
اشتیاقش همه چیز رو بهتر میکرد
یادم میاد فکر میکردم «بیل داره صحنه رو میدزده»
هنوز هم داره صحنه رو میدزده
عالی بازی میکرد
«متاسفم خبر بدی دارم»
«خب این تغییر وضعیتیه»
وقتی به بیل پاکستون و شخصیت هادسن فکر میکنید
احتمالاً بهترین شخصیت پردازی فیلم بود
«چقد بعد از اعلام تأخیر میتونیم منتظر نجات باشیم؟»
«۱۷ روز»
«۱۷ روز؟»
«اصلاً آدم مسخره‌ای نبود»
«بیشتر یک واقع‌بین بود»
«هی رفیق نمیخوام جو رو خراب کنم»
«۱۷ ساعت هم دووم نمیاریم»
یادمه شب اول اکران بیگانه‌ها رو دیدم
و واکنش به دیالوگ‌های معروف هادسن
که فوراً به نقل قول تبدیل شدن
میدونید بعد از تموم شدن فیلم
مردم تو لابی سینما میگفتن «بازی تمومه بازی تمومه»
«– بازی تمومه رفیق» «– بازی تمومه رفیق»
«بازی تمومه رفیق بازی تمومه»
«همین دیگه رفیق بازی تمومه بازی تمومه»
اینا شوخی نیستن، لحظات شخصیت‌پردازی اند
اما کاملاً کنترلش رو از دست میده
مثل از دست دادن کنترل شِف در «اینک آخرالزمان» میمونه
از یک طرف خنده‌داره، از یک طرف استرس رو حس میکنی
«هی، شاید از اتفاقات روز عقب موندی»
«اما ما تازه کتک مفصلی خوردیم رفیق»
مثل بانداژ فشاریه
محکمتر میپیچونی، یک لحظه شل میکنی
بعد باز محکمتر میپیچونی
«اونا داخلن، داخل محیط امنیتی»
«اینجان»
«هادسون، خونسردی رو حفظ کن»
فکر نکنم آرنولد شوارتزینگر از این حرف ناراحت بشه
که بگم اون همیشه همون آرنولد شوارتزینگر بوده
و همین باعث موفقیتش شده
اما بیل از یک شخصیت بزرگتر از زندگی
به یک بازیگر ظریف و توانا تبدیل شد
«این حرکت بزرگه، سطح بعدیه، نقطه عطف کل ماجراست»
«دارم از پول کلان توی جیبمون حرف میزنم رفیق»
و دلم براش تنگ شده
یک بار تو مراسم سالگرد فیلم شرکت کردیم
آخرین بارایی بود که اونو دیدم
توی هتل به ژانت برخوردم
بهم گفت: «بیل اینجاست»
خیلی وقت بود اونو ندیده بودم
گفتم «برم قبل از شلوغی دیدارش کنم»
اول محافظاش نمیذاشتن نزدیکش برم
گفتم «من باهاش آشنام، دنبال امضا نیستم
مزاحم نمیشم فقط میخوام سلام کنم»
رفتم پشت سرش
با نگاه میپرسید «این چرا اینجاست؟»
مردم حاضر توی صف منو میشناختن
از دوتاییمون که ایستاده بودیم عکس میگرفتن
ناگهان متوجه شد منم
گفت: «بچه ها اینو میشناسین؟
این کَریه»
گفتن: «آره از قبل میشناختیم»
گفت: «تازه چشمام باز شد»
آدم خوبی بود و خوشحالم باهاش آشنا شدم
جیم تو کُمیک-کان برامون مهمونی خصوصی گرفت
برای سالگرد فیلم
مردم بچه هاشون رو آوردن، خیلی خوب بود
و دقیقاً بعد از اون، اونو از دست دادیم و باورم نمیشد
حتی باور نمیکردیم چقدر خوش شانس بودیم
که آخرین بار دور هم دیدیمش
«داره ریملم آب میشه اگه مواظب نباشیم»
اما همکاری باهاش فوق‌العاده بود
مردی بااخلاق و دوست‌داشتنی
با کلی ایده و طرح باقی مونده برای آینده
خیلی زود رفت
یکی از تراژدی‌های زندگی
مرد خوش‌قیافه‌ای بود
تاثیرگذارترین صحنه‌ای که تو مراسم یادبودش در برادران وارنر دیدم
این بود که
هزاران نفر اومده بودند
چهره‌های سرشناس و کارگردانای بزرگ
اما تاثیرگذارترین سخنرانی رو جیمز کامرون انجام داد
موقع حرفاش اشک ریختم
خلاصه حرفاش این بود:
«من به گرم و خوش‌مشربی معروف نیستم
اما بزرگترین حسرت زندگیم
اینه که شب قبل از عملش بهش نگفتم دوستش دارم»
«که بهش نگفتم دوستش دارم»
گفتم «وای»
این حرف قلبمو به درد آورد، هنوزم آزارم میده
....:::: ترجمه : marthia ghasemi ::::.... telegram : @subforu
....::::هادي عليزاده و مهدي عليزاده::::.... ( HaDi AliZade & Mahdi AliZade ) تـيـم تـرجـمـه قـقـنـوس
جديدترين زيرنويس ها را از اينجا دانلود کنيد @subforu
«منو حساب نکنید»
«پس همه چیز رو بدون تو حساب میکنیم»
«درست میگی رفیق»
«تو چرا نمیری؟» «من میرم»
«چی؟» «میگم میرم»
«یک بار تو معدن کار کردم، برام مشکلی نداره»
توی یک لوله بزرگ سوراخی ایجاد کرده بودند
با دستگاه جوشکاری بریده بودنش
وقتی داشتم وارد میشدم
یکی از سربازا یک تفنگ دستم داد
به تفنگ نگاه کردم و پسش دادم
این کار حواسم رو از مسیر پرت کرد
«به زودی میبینمت»
«مواظب انگشتات باش»
بعد با دوربین جلویم شروع به خزیدن کردم
پشت سرم رو جوش دادن
مجبور به ادامه بودم
صحنه با تفنگ دستی؟
عجیبه، هیچ برنامه‌ریزی خاصی یادم نمیاد
شخصیت اون موجود عجیب
ریپلی بهش اعتماد نداشت ولی باهاش کار میکرد
واسکوئز خودش بدون اسلحه اون پایین نمیرفت
من این رفت و برگشت رو دوست دارم
بین اعتماد کردن به بیشاپ و عدم اعتماد
«اون میره و شاتل رو میاره»
«ممکنه سینتتیک باشه، اما احمق نیست»
«نمیخواد بمیره»
«اما حاضر شده برای بقیه اینکار رو بکنه»
«توی لوله میره و تا آخر میخزه، و تو فکر میکنی»
«آره باهاتیم رفیق، قلب داری»
«شاید»
نیازی نیست زیاد دور جیم بمونی
تا ببینی چقدر نابغه ست، چقدر سختکوشه
چقدر پرشور هست
و این فیلم هم فرقی نداشت
حداقل 18 ساعت در روز کار میکرد
دو سه روز بعد از شروع فیلمبرداری، ساعت 4:30 صبح حاضر باش داشتم
باید نقاب مرگ رو به صورتم میزدم
و تو استودیو راه میرفتم
تاریک بود، اما تو انتهای دور یک نور دیدم
و یک نفر رو دیدم
وقتی از دکور رد شدم، گفتم «اوه، جیمه»
با چراغ قوه و دفترچه یادداشت
مشغول بررسی صحنه و نوشتن یادداشت بود
آرام گفتم: «صبح بخیر جیم»
آنقدر متمرکز بود
که حتی متوجه نشد
من شخصاً به نظام مؤلف اعتقاد دارم
همون دیدگاه واحد
هیچکاک، اسکورسیزی، کامرون
موضوع غرور شخصی نیست
این فیلمه که باید تحمیل بشه
فیلم باید با اراده محض ساخته بشه
موضوع قدرت نیست، موضوع خلق اثر هنریه
وقتی تصویرش تو ذهنم شکل بگیره، باید اجراش کنم
هیچکس جرأت تغییر این فیلم رو نداشت
چون فیلمنامه تقریباً بی‌نقص بود
هیچکس نمیتونست ایده‌های جیمز کامرون رو بهبود ببخشه
ممکنه گروه از این بابت مشکل داشتن
اما مسائل دیگه هم بود
نمیدونستم چی انتظار داشته باشم
آدم معمولیه؟ یا هیولاست؟
وقتی داشت از زیر شاتل فیلمبرداری میکرد
بهش نزدیک شدم و گفتم:
«هی جیم، یک ایده دارم»
گفت: «نمیتونی ببینی مشغولم؟»
گفتم: «وای خب، باشه، اوکی»
اما همون جیم رو دوست دارم
نمیخوام حتی یک ذره از شخصیتش کم بشه
اون موقع در اوج حرفه‌اش فکر نمیکنم
دنیا آماده کمال‌گرایی سطح اون بود
اما بیگانه‌ها اولین باری بود
که مجبور شد با «غریبه‌ها» کار کنه
همه تنش‌ها بین اون و گروه بریتانیایی
اگر منصفانه بگیم
صنعت فیلمسازی بریتانیا عالی بود
اما اگر بی‌رحم باشیم
اونها با ما تو یک فرکانس نبودن
ما تازه از پروژه ترمیناتور اومده بودیم
تو انگلیس با یک ریتم آرام مواجه شدیم
ما بازیگرا قبول نداشتیم
شایعات رو درباره جیم به عنوان یک آدم خودخواه روانی نه
اون میدونست چی میخواد
و چون جیم از پایین شروع کرده بود
همه کارهای صحنه رو بلد بود
اگه کسی حواس پرتی میکرد، تذکر میداد
مطمئنم الان همه میدونند
گروه بریتانیایی عاشق ریدلی اسکات بودن
جیم مدام نشستای نمایش ترمیناتور برگزار میکرد
اما آخر روز کسی زحمت تماشاش رو نمیکشید
شروع کار براش واقعاً سخت بود
یکی از آزاردهنده‌ترین چیزا صدا زدن جیم با لقب «یانکی» بود
درحالی که جیم کانادایی بود
جیم هیچوقت شهروند آمریکا نبود ولی اونها به این اسم صداش می‌کردند
اون سال‌ها، ۸۵-۸۶
سینماهای انگلیس به خاطر ورود وی سی آر روبه افول بود
هیچکس از گروهم ترمیناتور رو ندیده بود
داشتیم سعی میکردیم جای ریدلی اسکات بزرگ رو پر کنیم
که اونم فقط چندتا فیلم ساخته بود
مثلاً آلفرد هیچکاک نبود
روز اول فیلمبرداری باید شش صحنه رو میگرفتم
قرار بود یک ساعت و نیم زودتر تموم کنیم
با یک پذیرایی شامپاین و toast میخواستیم
به همکاری موفقمون بپردازیم
و به ساخت فیلمی عالی امید داشته باشیم
ساعت ۴:۳۰-۵ عصر رسیدیم
و مشخص بود گرفتن صحنه چهارم هم داره سخت میشه
دیدم دارند لیوان‌های شامپاین رو میچینند
رو میز
گفتم «این چرتو پرتا رو از صحنه بردارین»
«تا آخرین ثانیه کار میکنیم» و همه چی تاریک شد
به نظرم کامرون تو شرایط سخت
بهترین عملکرد رو داره
همه خون، عرق و اشکش رو تو این فیلم گذاشت
این ویژگی مشترک بیشتر فیلم‌هاشه
بعضیا فکر می‌کنند اگه شرایط سخت نباشه
نمیتونه فیلم خوب بسازه
مثل وقتی که گروهش اعتصاب کردند یا با مسئول چای درگیر شد
بیچاره خانم چای‌ده
بارها به فکر عذرخواهی از خانوادش افتادم
اما اون فقط قربانی برخورد دو فرهنگ بود
بین دو دنیای کاملاً متفاوت گیر کرده بود
روز اول یک چیز منو دیوونه میکرد
داشتیم کم کم پیشرفت میکردیم
میخواستم اولین صحنه بزرگ رو بگیرم
با کلی سیاهی لشکر و حرکت‌های برنامه‌ریزی شده
برگشتم دیدم گروه رفته
«کجان؟ اوه، تو وقت چای بودن»
گفتم «چی؟»
تمام گروه صف کشیده بودن، یکی یکی
شیرینی چسبناک و چای و اسکون میخریدن
بعد نوبتی میرفتند
با دو پنی و این چیزا
گفتم «دارین شوخی میکنید؟»
با وحشت 20 دقیقه تماشا کردم
تو 20 دقیقه میشد دو تا صحنه گرفت
گذشت
بعد همه برگشتند
با چای و شیرینی‌هاشون مشغول کار شدند
با خودم گفتم «کارتم تمومه»
حس میکردم تو یک دنیای موازی فرود اومدم
یا تو یک سیاره بیگانه
روز بعد کل گروه صف کشیده بودند
گفتم «میشه من...»
گفتن «بیخیال رئیسه، شما اول»
پرسیدم «قیمتش چنده؟»
گفتم اگر قراره وقت تلف کنیم
حداقل با حالش کنیم
«این چند؟» «فلان قدر»
«اون چند؟» «فلان قدر»
«یک فنجون چای؟»
«همه چی رو یکجا چند میدی؟»
و او پرسید: «خب منظورت چیه؟»
گفتم: «همه چیز، همه چیز روی این چرخ دستی
همه ش چقدر میشه؟»
اما حالا زمزمه ای بین صف میشنوم: «آه، فرماندار داره خرید میکنه
میخواد بابت لغو سلامتی شامپاین عذرخواهی کنه»
دارم اینجا حسابی توجه جلب میکنم باید همونجا تمومش میکردم
اما من این شکلی ام
یک مشت پر از اسکناس درمیارم، همشو میشمرم
میگم: «حله؟» زن گفت: «کاملا»
گفتم: «میشه یک ذره به کنار بری لحظه ای؟»
اون گفت: «باشه»
کنار رفت
منم با تمام قوا لگد محکمی به اون چرخ دستی کوفتی زدم
چرخ دستی پرت شد تو هوا و همه چیز به اطراف پاشید
برگشتم و گفتم: «همه همین الان برگردید سر کار
وگرنه این تولید رو متوقف میکنم
هممون برمیگردیم آمریکا
همتون کارتونو از دست میدید
فردا اینجوری کار میکنیم:
از هر بخش یک نفر رو انتخاب میکنید
بره وسایل مورد نیازتون رو بیاره
بهش دستور میدید، پول میدید
اونم براتون میاره تو صحنه و ما کارمونو ادامه میدیم
اگه این روش براتون قبول نیست، همینجا همه چیز تمومه»
اگر این غیرقابل قبول نیست، کار ما در اینجا تمام شده است."
سکوت سکوت مطلق
الان که فکر میکنم، با گذشته نگری
میتونستم کمی دیپلماتیک تر عمل کنم
اما دیگه چایی باقی نبود
براشون زمان برد که فقط کار کردنش رو تماشا کنند
و نوع کاری که انجام میشد رو ببینند
تا متوجه بشن چقدر به عنوان فیلمساز خارق العاده ست
ترمیناتور روی نوار ویدئویی اومد
و تک تک در طول هفته بعد
همه اومدن، خب نه همه شون
اما خیلیهاشون پیشم اومدن: «فیلم خوبیه، فرماندار»
و بعد از اون، همه چیز یک ذره تغییر کرد
گل ان هرد، فکر کنم، توی این فیلم واقعاً زمان سختی داشت
فکر میکنم بخشی به دلیل مردسالاری
که اون زمان در صنعت فیلم خیلی ریشه دار بود
اون جوون بود، کارگردان هم متاهل بود
هیچکس به حرفش گوش نمیداد هیچکس به مقامش احترام نمیذاشت
اما راستش، فکر میکنم کارای فوق العاده ای کرد
من خیلی از مصاحبه‌های اولیه با روسای بخشها رو انجام دادم
قبل از اینکه با جیم ملاقات کنند
خیلیهاشون دستشونو دراز می‌کردند برای دست دادن، خیلی مودب
و میگفتن: «فقط میخوام بدونید من از یک زن دستور نمیگیرم
حتی یک دستور هم قبول نمیکنم»
و من هیچوقت خجول نبودم
گفتم: «خب پس تو توی این فیلم کار نمیکنی»
و باورشون نمیشد
بری انگلیس، الان داری یک فیلم استودیویی میسازی
توی فرهنگ استودیویی پاینوود
و این زن جوون تازه کاری که فقط یک فیلم ساخته
میاد تو شبکه مردانه قدیمی انگلیس و به حرفش گوش نمیدن
مدام دنبال این بودن ببینند واقعاً چه کسی داره فیلم رو تولید میکنه
هیچکدوم از سه تهیه‌کننده فیلم اول
یعنی دیوید گییلر، گوردون کارول و والتر هیل، در دسترس نبودن
تا صد درصد وقتشون رو تو استودیو توی انگلیس بذارن
پس لازم بود یک نفر حضوری کار رو مدیریت کنه
من کوچکترین کمبود اعتماد به نفسی نداشتم
فکر نمیکنم استودیو قرن بیستم
به اندازه من به تواناییهام اعتماد داشته باشه
پریدن از کار برای راجر کورمن، جایی که تهیه‌کننده خطی یک فیلم
۳۸۰,۰۰۰ دلاری بودم
به ساخت ترمیناتور با ۶.۴ میلیون، یک جهش خیلی بزرگتر بود
تا رفتن از ۶.۴ میلیون به ۱۳ میلیون
که بودجه بیگانه‌ها بود
پس برام اصلاً جهش بزرگی نبود
اون برام مثل آتنا بود، خیلی خردمند، سختکوش و روشنفکر
فکر نمیکنم مردم به اندازه کافی درموردش حرف بزنند
وقتی از ترمیناتور، بیگانه‌ها و ژرفناک حرف میزنیم
به نظرم اون واقعاً احتمالاً تنها کسیه که میتونه
یک ذره جیم رو مهار کنه
توی اول فیلم یک لیزر هست که میگه بیزززززززز
این توی فیلمنامه اصلی نبود
اما اتفاقی که افتاد اینه که جیم تصمیم گرفت این لیزر تو فیلم باشه
درحالیکه تو بودجه جایی نداشت
گیل گفت: «جیم، جیم، این فلان قدر هزینه داره
فلان و بهمان نمیتونیم اینو داشته باشیم»
اما جیم میگفت: «نه، ولی این چیزیه که میخوام، اینو نیاز دارم»
«این چیزیه که حس میکنم واقعاً
فیلم رو به سبک آینده گرایی شروع میکنه»
در نهایت گیل بهش گفت: «ببین،
مجبوری هزینه ش رو از جیب خودت بدی
اگه انقدر بهش نیاز داری، خودت انجامش بده»
نکته جالب این مکالمه این بود که
گیل دقیقاً وظیفه ش رو انجام میداد
یک تهیه‌کننده خوب بود
و جیم هم کار کارگردان رو میکرد
داستان اینه که نهایتاً هزینه رو از جیب خودش داد
و اون لیزر رو گرفت و فیلم اینجوری شروع شد
یادمه فکر میکردم: «خدایا، امشب باید برن
کنار هم بخوابن»
تمرکز، شدت و اراده جیم و گیل برای ساختن این فیلم به سبک خودشون
این نقطه عطفشون بود، یا موفق میشدن یا نابود
ترمیناتور؟ آره، فیلم خوبی بود
جیمز، این بچه کانادایی هرکی بود: «آره، فیلمنامه ات رو دوست داریم»
اما باید درست انجامش میدادی و خودشونم میدونستن
این بلیط اونها بود
هی، گوش کن
هممون خسته و فرسوده ایم
اما حواس جمع باش
همه چیزو بهم نشون بده
میتونم از خودم مراقبت کنم
آره، متوجه شدم
مشخص بود که جیم یک «داستان علاقه» نوشته بود
چیزی که من بهش میگم
و اینکه من و ریپلی خیلی از هم خوشمون میومد
هیچ شکی توش نبود
چیزی که بازی کردیم همون چیزی بود که جیم میخواست
من عنصر عاشقانه، تنش و رابطه بازی
بین ریپلی و هیکس رو دوست دارم
چون تو فیلم بیگانه چنین چیزی ندیدیم
دیدن این عشق نوپا
و بعد دیگه ای از شخصیتش واقعاً عالیه
همدلی بیشتری باهاش داری
احساس میکنی یک آدم آشناست، یک زن واقعیه
فقط یک احتیاطه
ممنون
معنیاش این نیست که نامزدیم یا چیزی
اصلاً آخرین چیزیه که به ذهن کسی میرسه، مخصوصاً خود اون
بیا، آروم باش
با گذشت زمان و از طریق تمام این تجربه‌ها
همدیگه رو میپذیرن و به هم علاقه مند میشن
پس این احساس در حال رشد، از نظر من خیلی واقعیه
مطمئناً قرار گرفتن در موقعیتهای مرگ و زندگی هم محرکیه
همه چیز خیلی طبیعی بود
فکر میکنم جفت شدن ریپلی و هیکس
یکی از چیزهای ناراحت‌کننده که دیدیم این بود که دیوید فینچر هیکس رو کشت
چه برسه به نیوت
فقط کامرون میتونه یک جلسه توضیح درباره نحوه استفاده از تفنگ پالس بذاره
و اونو به عاشقانه ترین صحنه فیلم تبدیل کنه
و اینطوری کامرون با تضادها کار میکنه
عاشق این ایده فلز خشن، اسلحه‌ها و جنگه
اما همیشه با حساسیت عاطفی و قلب توشون نخ میکشه
چند وقته نخوابیدی؟
۲۴ ساعت؟
من معمولاً دستورالعملهای صحنه رو نمیخونم موقع خوندن فیلمنامه هیجانزده میشم
راستش تا روی صحنه نرفته بودم نمیدونستم اسلحه‌ها چین
میخوام یک دوست شخصی رو بهت معرفی کنم
این ام۴۱ای ای پالس رایفله
ما انگلیسیم، همه صحنه‌ها ساخته شدن
داریم فیلمبرداری رو شروع میکنیم، تو تمرینیم که اون میگه
«نمیتونم با مسلسل شلیک کنم من طرفدار کنترل اسلحه‌هام»
گفتم: «تا حالا با مسلسل شلیک کردی؟»
گفت: «نه»
گفتم: «دوست داری امتحان کنی؟»
خب، چیکار کنم؟
پس وایساد اونجا در حالی که عصبانی بود
و رفت: «بررررررررر»
«بدک نبود» بررررررررر
خودِ این هیجانو داشت که مجبور بودم
از یک اسلحه سنگین استفاده کنم، هم مسلسل بود هم بازوکا
مجبور بودم از نیوت محافظت کنم، بخشی از این گروه سربازا بشم
تا حدی که بقای ما بهش وابسته بود
اما اون همیشه با این بخش از شخصیتش راحت نبود
پس مجبور شدم برگردم و بگم: «ببین،
ریپلی هیچوقت مسلسل شلیک نکرده
پس این عالیه، دقیقاً مناسب توئه
همون واکنش و تردیدت رو حفظ کن
چون درگیری در فیلمها از کجا میاد؟
وقتی آدما مجبور میشن کارایی بکنند که خارج از
رفتار عادیشونه، برای یک دلیل بزرگتر»
من تازه از ترمیناتور اومده بودم، پس اسلحه‌ها حضور داشتند
حتماً باید اسلحه می بود
اون موقع تو زندگیم، یا حداقل تو کارم،
خیلی خوشحال بودم که استفاده درست از اسلحه رو نشون بدم
و صلح از طریق برتری تسلیحاتی
۱۰ میلیمتر
به‌همراه یک پرتابگر نارنجک پمپ اکشن ۳۰ میلیمتری
وزنش رو حس کن
صدای پالس رایفل، اون صدای تق تق
ـ بیا، بیا ـ بلند شو
یک مسلسل تامپسونه، نه؟ که به یک تفنگ ساچمه‌ای وصل شده
با یک چاشنی علمی تخیلی روش
پس یک چیز خیلی پایه‌ایه
اما با تغییر صداش، تغییر قاعده
چیزی که ما به عنوان اسلحه مدرن میشناسیم
این یک صدای نازک تق تق خاصی ایجاد میکنه
صدای تق تق ناهماهنگ و منقطع
این حس خاص بودن رو القا میکرد
به شکلی متمایز میکرد که
فکر نمیکنم هیچ سلاح علمی تخیلی دیگه‌ای چنین حسی داشته باشه
هر بار مسلسل شلیک می‌کردند استروبها روشن میشدن
پس صحنه‌ها استروبوسکوپیک و امپرسیونیستی می‌شدند
جالبه که چطوری اسلحه‌ها رو نگه میداشتند
چون اسلحه‌ها وزن داشتند
میشد فهمید بازیگرها چطور حملشون می‌کنند
اسلحه‌هایی که ساختند
بخش اکسسوری واقعاً کار زیبایی انجام داده بودند
من توی بچگی بعضی از این اسلحه‌ها رو گرفتم
واقعاً باعث میشد سینه‌ات رو بدی جلو
یک تفنگ پالس بگیری و آره
یعنی واقعاً عالی بود
از نظر ظاهر فیلم، فیلم‌برداری و نورپردازی
مثل بقیه عناصر فیلم، همه‌چیز زیر نظر کامرون پیش میرفت
آدریان بیدل رو استخدام کردیم
اون قبلاً با ریدلی روی تبلیغات زیاد کار کرده بود
پس فکر کردم با سبک و دی‌ان‌ای ظاهری فیلم آشناست
اما تا اون زمان فیلم سینمایی نساخته بود پس یک جورایی ریسک بود
پرسید: «چطوری میخوایم این کار رو انجام بدیم؟»
گفتم: «من کلی نورپردازی تو صحنه تعبیه کردم
میشه همون رو استفاده کنی؟»
به جای نورپردازی تک‌به‌تک نماها، از منبع نور موجود استفاده کنیم
گفت: «باشه، همون منبع اصلی رو میگیریم»
همه‌جا حرکت و جنب‌وجوشه
برگردید به موقعیتهای عملیاتی
وقتشه بازی شروع شه
جیم سبک خودشو «تک نوآر» می‌نامه
به نظرم اصطلاح درستیه
«نابودگر» یک جورایی اون فضا رو تعیین کرده بود
یه چیز تازه‌ای داشت
یه چیز کاملاً پیشرو و نوآورانه
انتخاب پالت رنگی جیم، کاملاً خاص خودشه
آبیها و قرمزهای عمیق خفن
هری داری چیکار میکنی؟
دارم یک وظیفه کوچیک بهش میدم
با رنگ و المانهای نوآر زیاد بازی میکنه
واقعاً به سمت فضاهای تاریک و مرموز میره
موسیقی تقریباً همه چیز این صحنه‌هاست
هورنر با سازهای زهی فضایی غریب و فرازمینی میسازه
و به حس ناآرامی صحنه اضافه میکنه
یه جور ریتم نظامی کوبنده داره
توی نسخه ویژه ساندترک
نسخه‌های تنها کوبه‌ای بعضی آهنگها رو داریم
که واقعاً بی نظیرند
و این ریتم مداوم رو حفظ میکنه
موسیقی هورنر برای این فیلم یکی از محبوبترین کارهامه
و برام عجیبه که کامرون وقت شنیدنش خوشش نیومد
ایده اینکه اونجا نشسته بود و داره موسیقی رو تکه تکه میکنه
من میکسر صدابرداری مجدد تو استودیو پاینوود بودم
توی یک تئاتر دیگه شبها کار میکردیم
با یک میکسر دیگه از پاینوود که موسیقیها رو میکس میکرد
چون جیمز کلی تغییر تو موسیقی جیمز هورنر ایجاد کرده بود
میدونم که از موسیقی راضی نبود
و حتی بخشهایی رو تکرار کرد
مهیجترین قطعه اکشن که بهش میگفتیم «سندان»
چندبار تو فیلم پخش میشه
اما جواب میده
کلی جای قطعه‌ها رو عوض کرد
فکر کنم با جیمز هورنر به مشکل خورد
هورنر برای موسیقی بیگانه‌ها نامزد جایزه شد
پس که خیلی هم بد نبوده
نامزدهای بهترین موسیقی متن:
فکر کنم برای این یکی باید درست و حسابی بایستم
برای فیلم بیگانه‌ها، جیمز هورنر
یکی از بهترین مصاحبه‌هایم با جیمز هورنر بود
چون با صراحت و فصاحت کامل از تجربه اش گفت
و گفت: «با توجه به شرایطی که توش بودیم
دیگه کار خلاقانه‌ای نبود، محاسباتی بود»
مثلاً مجبور بود نتها رو
با برشهای فیلم هماهنگ کنه
با این حال، یکی از ماندگارترین قطعه‌های موسیقی رو خلق کرد
که بارها تو تیزرها ازش استفاده شده
«کانتداون بیشاپ»
ممکنه مشکل داشته باشیم
میدونم بیرون بودی
یکی بهم بگه چه خبره
حتماً یک چیزی داره اینو سریعتر میکنه
میخوایم ازش رد بشیم
این نه فقط یک موسیقی اکشن خارق العاده ست
بلکه پالایشگر و اوج گیرندست
یه بخش دیگه از موسیقی جری گلداسمیت برای فیلم اول بیگانه برداشته شده
وقتی مادر انتهای آسانسور ظاهر میشه
خیلی از فضاسازیها با موسیقی ایجاد شدن
نکته عالی این بود که جیمز اجازه میداد سکوت رو تجربه کنیم
سکوت یا نزدیک به سکوت میتونه اینقدر قدرتمند باشه
دو جای فیلم به ذهنم میاد
وقتی نیوت زیر کف گیر کرده و انگشتاش از شبکه بیرون زده
چند فریم تقریباً سکوته اونجا
ریپلی
و همینطور وقتی ریپلی اونو حمل میکنه
به عنوان یه پسر ۱۵ ساله
که میفهمه باباش قراره دنباله یکی از بهترین فیلمهای ترسناک رو بسازه
هیجان خیلی زیادی داشت
من خیلی خوشحال بودم که توی استودیوی لس آنجلس کار میکردم
قبل از اینکه گروه به لندن منتقل بشه
تو کارگاه قالبسازی جارو میکردم
و میدیدم چطور زنومورفهای جدید
و ملکه بیگانه و بقیه شخصیتها جان میگیرند
بعد استن به خانواده گفت: «هممون داریم میریم لندن
این فیلمبرداری طولانی میشه»
از اونچه از جیمز کامرون فهمیدم
تو بیگانه‌ها از طراحی آچار گیگر استفاده نکرد
چون اصلاً به ذهنش نرسیده بود
حتی نمیخواست بهش اعتراضی بشه
«این فیلم منه، من خودم یه هنرمند و طراحم
ایده‌های خیلی مشخص و واضحی داشتم
و در نهایت مجبور شدم به نوعی عذرخواهی کنم
چون از طریق شایعات شنیدم
که اون خیلی ناراحت بود که دعوت نشده»
استن و جیمز کامرون تو اولین ترمیناتور باهم آشنا شدن و همکاری کردن
یه ارتباط فوری و مستقیم بینشون شکل گرفت
یه درک متقابل که دوطرفه بود
این شخص استانداردهای هنری خیلی بالایی داشت
بلندپرواز بود و بیضه‌های غول پیکری داشت
چیزی که در استن دوست داشتم اشتیاقش بود
وقتی ایده ای رو میدید که خوشش میومد
هیچی جلودارش نبود
وقتی به استودیوی استن وینستون میرفتی
عکسهای مرجع از هیولاها نمیدیدی
بلکه عکس حشرات و موجودات واقعی میدیدی
البته مرجع اصلی طراحیها اچ آر گیگر بود
مثلاً برای صحنه کالبدشکافی فیس‌هاگر
از جگر و پوست مرغ واقعی استفاده کردند
یکی از فیسهاگرهای اصلی رو بعنوان مرجع گرفتیم
این عروسکی بود که راجر دیکن ساخته بود
راجر دیکن قهرمان گمنام فیلمهای بیگانه ست
شاید خوب هم باشه چون نبوغ اصلی پشتش مال گیگر بود
اما راجر دیکن قطعاً یه نیمه خدا بود
و روش ساختش خیلی تأثیرگذار بود
از لاتکس بدون رنگ زیاد استفاده کرد
کار ما این بود که پویایی بیشتری بهش بدیم
وقتی به مجسمه خودم نگاه میکنم
فکر میکنم نسخه کم ظرافتتر فیلم اوله
فیسهاگرهای بیگانه‌ها خیلی فعالترن
نسبت به فیسهاگر فیلم بیگانه
فیسهاگر بیگانه کار خاصی نمیکرد
از تخم بیرون پرید
و بعد ثابت روی صورت جان هارت موند
لحظه‌ای هست که دارند برش میدند دمش سفت میشه
داره دمش رو سفت میکنه
میدونم
فیسهاگرهای بیگانه‌ها همه جا بودند
میپریدن
با عجله حرکت میکردن
سیگورنی ویور و کری هن رو تو صحنه آزمایشگاه پزشکی وحشت زده میکردن
و این به خلاقیت بسیار زیادی نیاز داشت
میخواستیم قدم بعدی رو برداریم
به سمت یه جور واقعگرایی یا اجرای غیرمنتظره
کاری که کردن ساخت چندین عروسک
که هرکدام کار خاصی میکردن
اون عضو بارورکننده وحشتناک شروع به مکیدن میکنه
و دمش داره به اطراف میزنه
این یه عروسک بود که با کابل کنترل میشد
از نظر چرخه زندگی
برگردیم به فیلمنامه کامرون
حالا میبینیم لوله کوچیک بیرون میاد
و فکر میکنم اون لحظه ازت خوشش میاد
به نظرم مثل عشق در نگاه اول میمونه
کار کردن با فیسهاگرها جالب بود
تقریباً مثل ماشینهای کنترل از راه دور بودند
اما کمی پیچیده تر از اون بودند
من خیلی خوش شانس بودم چون استن وینستون
همه تلاشش رو کرد تا مطمئن بشه من طرز کار همه چیز رو میدونم
همون تکنیکهایی که تو اسباب‌بازیهای کشیدنی قدیمی استفاده میشد
اسباب بازی رو میکشی و پاهاش حرکت میکنن
یک سری پا به شکلی ارگانیک در دو طرف حرکت میکنن
و بعد دیدیم یه فیسهاگر روی یه میز برگردون پرید
میپره بالا، مکث میکنه، و بعد به جلو میپره
طراحی حرکتهای زیبا برای یه موجود عجیب وغریب
شرکت میخواست این موجود رو برای بخش تسلیحاتش بدست بیاره
و براش مهم نبود چطوری اینکار رو میکنن
براشون مهم نبود
و این موضوع در شخصیت کارتر برک تجسم پیدا کرده بود
با هر معیار منطقی
من هیچ جایگاهی تو این فیلم نداشتم
دوستانم میگفتن: «واقعاً؟ تو رو گرفتن؟»
«علاقه تو به این چیه؟ چرا داری میری؟»
«شرکت توی تأمین هزینه مستعمره با اداره مستعمرات شریک بود»
من فیلم بیگانه و ترمیناتور رو دیده بودم
پس میدونستم این فیلم عالی میشه
وقتی فیلمنامه رو خوندم، نفسگیر بود
تنها فیلمنامه‌ایه که موقع خوندنش احساس حرکت داشتم
انگار دارم فیلم رو میبینم نه متن رو
چون کامرون خیلی سینمایی و تقریباً هایکووار مینوشت
اگر یه کلمه کافی بود، از جملات استفاده نمیکرد
با خودم گفتم: «این فیلم یه موفقیت بزرگ میشه
و اصلاً باورنکردنیه که منم توش در نظر گرفته شدم»
«خوشحالم که خودتو سرگرم نگه میداری»
«و میدونم این تنها کاری بود که تونستی گیر بیاری»
«اشکالی هم نداره»
اینکه کامرون یه کمدین رو برای نقش یه آدم شرور شرکتی انتخاب کرد
درحالیکه همه اونو با کمدی میشناختن، واقعاً جسورانه بود
«تو کل روز اینکارو میکنی، برای ناهار برنامه‌ای داری؟»
«نمیدونم»
«شام چی؟ نمیدونم»
«این آخر هفته چیکار میکنی؟ دیگه نپرس داری میکشمم»
وقتی جیم کامرون رو ملاقات کردم، فکر کنم
صحنه‌های کوچیکی که تو «بورلی هیلز کاپ» بازی کرده بودم رو دیده بود
ـ میخوای نصیحتمو بشنوی؟ ـ نه
میدونی جای تو چیکار میکردم؟
ـ نه نمیدونم ـ میرفتم تو، حرف میزدم و برمیگشتم
از من دور شو وگرنه شلیک میکنم، باشه؟
و منطق جیم این بود که
کسی رو میخواست برای نقش برک که مشکوک به نظر نرسه
یه آدم دوست داشتنی
اما فکر کنم تماشاچیا موقع ظاهر شدنم تو فیلم میگفتن: «این درست نیست»
هی، بیا اینجا
چون اون نماینده شرکت بود
و ما شرطی شده بودیم که به آدمهای قدرت اعتماد نکنیم
هرچند جوون و چرب زبون به نظر میرسید
بهم گفتن ضعف و سرگیجه‌ها باید به زودی برطرف بشه
اینا عوارض طبیعی خواب هایپر طولانیه
و شخصیتش کاملاً دهه ۸۰یه
ظاهرش، جلیقه‌ها، یقه بالا زده و مدل مو
کاملاً دهه هشتادیه
شاید یه چیزایی که فیلم رو کمی تاریخدار میکنه
همین ظاهر برکه
انگار میتونه با مارتی مکفلای هم صحبت بشه
براش مثل یه ماجراجویی شکاره
پیراهن فلانل و جلیقه پوشیده
و لباساش مسخره تر از بقیه سربازای مجهزه
در مقایسه با بقیه بچه ها با وسایلشان
همه اینا تجهیزات داشتن
و من حسودیم میشد، انگار دارن کابوی بازی میکنن
با اسلحه و تجهیزات، ولی من چیزی نداشتم
گفتم: «خب یه فایلوفکس با خودم میبرم»
که الان خیلی قدیمی به نظر میاد
از بخش اکسسوری، اندازه و رنگ مناسب رو انتخاب کردیم
قبل از اولین صحنه م، جیم کامرون بهم گفت:
«خوب فکر کن،
میخوای اینو همراه داشته باشی؟ چون تو هر صحنه باید دستت باشه»
برام خنده دار بود
همه دارن میرن جنگ، منم میگم: «یه چندتا یادداشت برمیدارم»
اگه نسخه رمان الن دین فاستر رو بخونین
متوجه افکار ریپلی میشین
اون حتی به این فکر میکنه
که برک خوشتیپه
اما سریع این فکر رو پس میزنه
نکته جالب دیگه توی رمان
نگاه ریپلی به برک اینه
که اون حتی تا انتها به عنوان یه انسان دیده نمیشه
فقط بهش میگن «نماینده شرکت»
توی صنعت نشر شایع شده بود
که من میتونم اینجوری کتابها رو خوب پت کنم
کتابهای استارترک انیمیشن
فیلم اول جان کارپنتر، دارک استار
و یه چیز کوچیک به اسم استاروارز که کسی نمیشناخت
وقتی وارنر بوک حق ساخت کتاب
فیلم ترسناک-علمی تخیلی جدیدی به نام بیگانه رو گرفت
گفتم: «چشم» و برای بیگانه‌ها هم دعوت شدم
و وقتی فیلمنامه رو گرفتم، فکر کردم
«خب، این کاملاً منطقیه»
فیلم اول درباره فضاسازیه
فیلم دوم درباره اکشن
و رمان نویسی براش خیلی راحتتر بود
فیلمنامه خیلی توصیفی تر بود
ننوشته بود فقط «فضاپیما»
یک نفر توی وارنر بوک اون زمان
تصمیم گرفته بود کتاب بین نوجوانها بهتر فروش بره
اگه فحشها رو حذف کنن
فکر میکنم منطقش این بود که نوجوانها
تا حالا چنین کلماتی نشنیدن و شوکه میشن
«پندهو خایه مال»
همه اینا تو کتاب حذف شدن
و صحنه نهایی کتاب
که دیالوگ معروف ریپلی به ملکه بود:
«ازش دور شو، پتیاره»
عوض شد به یه چیز کاملاً بی ضرر
که واقعاً به صحنه آسیب زد
نظر من اینه اگه خواننده حداقل یه سوم مطالب اصلی رو نداشته باشه
پولش رو دور ریخته
یکی از نکات اصلی افکار شخصیتهاست
میتونم توی ذهن ریپلی، نیوت
و بقیه شخصیتهای اصلی برم
حتی شرور اصلی، برک
چرا اینقدر آدم بدیه؟ واضحه فقط یه مزدور شرکتیه
اصلاً چرا یه مزدور شرکتی، مزدور شرکتی میشه؟
آیا ذاتاً شروره؟ یا فقط داره کارش رو انجام میده؟
فکر میکردم باهوشتر از این باشی
خوشحالم که ناامیدت کردم
برک در واقع بیشتر نشانه‌ای از یه مشکل بزرگتره
نه علت اون
هزاران برک دیگه وجود دارند
که میتونستن به سیاره LV-426 فرستاده بشن
میلیونها نماینده شرکت دیگه
همون کاری رو میکردن که اون کرد
در نهایت مشکل اصلی خود شرکته
و نگرشی که نسبت به پیدا کردن این نمونه داره
تو دیوونه ای برک، میدونی؟
و یادم میاد وقتی فیلم اومد
چقدر مردم ازش متنفر بودند
از پل رایزر بدشون نمیومد، پل رایزر عالی بود
«این مردم مردن برک!»
«اصلاً میدونی اینجا چیکار کردی؟»
انگار همه از برک بدشون میومد
اما این کارش بود
تقصیر برک بود
«به نظرم باید همینجا این حرومزاده رو له کنیم»
هنوزم فکر نمیکنم برک با نیات بد اونجا رفته باشه
توی لحظات بحرانی، آدما انتخابهای اخلاقی وحشتناکی میکنن
اما فکر نمیکنم قصدش این بوده
ـ تو اونها رو به اون فضاپیما فرستادی ـ اشتباه میکنی
لاگ مستعمره رو چک کردم، دستور مورخ ۱۲ ژوئن ۷۹
امضا شده توسط برک، کارتر جی
سالها شوخیام این بود که
مردم میپرسن: «بازی کردن نقش آدم بد چطور بود؟»
و من میگفتم: «تو میگی بد، من میگم سوءتفاهم»
فکر میکنم جوون و جویای نام بود و میخواست
از نردبان شرکت بالا بره و وظیفش رو انجام بده
و تو اون فضا، آدما اغلب به مسیر اشتباه میفتن
تصمیم بدی بود
تصمیم بدی بود ریپلی
برک تو صندلی نشسته و بقیه دورش جمع شدن
و همه دارن راجع بهش حرف میزنن
فکر میکرد میتونه یه بیگانه رو از قرنطینه عبور بده
اگه یکی از ماها تخمگذاری میشد
همه متوجه میشن کی واقعاً بیگانه توی جمعشونه
دروغی که خیلی شیطانی بود، چون اصلاً شیطانی به نظر نمیرسید
این حرفش بود:
این چیزا خیلی مسخره است
یعنی گوش کنید به حرفایی که میزنید
توهم پارانوئیدیه
انگار «وای خدای من، این خیلی بده»
واقعاً ناراحت کننده ست
تحقیرآمیز
داره دروغ میگه، داره دروغ میگه
و به چه قیمتی؟
ـ خب، حسابش رو میرسیم. بی احترامی نیست ـ نه!
هفت
شش
نمیتونه باشه، داخل اتاقه
توی راهروها حرکتی هست، سیگنال تمیز
سیگنال تمیز است
برد 20 متر، و مانند "پنج متر، مرد."
"چهار. چه جهنمی؟" و تو خیلی می ترسی
خیلی ترسیده
بریم
- 13 متر. - درست بیرون از در.
هیکس، واسکز، برگرد.
و این یک سیگنال لعنتی بزرگه
ایده این ردیاب های مکان
تبدیل شدن به شخصیت تقریبا به عنوان بیگانگان خزش تا آنها را به
ردیف فیلم ترسناک کلاسیک برسونند
- پس آنها حق دارند با ما 9 متر
انفجارهای کنترل شده کوتاهو یادتون بمونه
واضحه که زبان تنش خاص خودشو داشت
و این صدایی بود که به گونه ای بود که همه چیز را قطع می کرد
بنابراین ما مجبور نبودیم برای آن سوراخ ایجاد کنیم.
ردیاب حرکت بسیار ساده است.
ریدلی این کار را کرد.
وای خدا داره به سمت تو حرکت میکنه
تغییرات کوچک در چگالی هوا.
حالا می بینید که چیز نزدیک تر می شود.
من فقط اونو گرفتم و ایده تصویربرداری حرارتی را در آن گنجاندم.
بعد به سراغ ایده اپتیک نظامی رفتم
برای من، این یک موتیف بود
این رشته ای از DNA است که مستقیماً از Alien به Aliens سرازیر شده است.
هیکس بالا می رود و از سقف افتاده نگاه می کند
و بیگانگان در حال خزیدن هستند و آن شات بیگانگان
خزیدن بالای سقف به صورت عمودی شلیک شد.
یک تصویر جالبه که کاملاً بهبود یافته
واقعیت مخمصه آنها
تماشاگران هرگز فرصت دیدن پیدا نکردند
چیزی که ممکنه برای آنها جعلی به نظر برسه
این فقط یک تصویر بود که آنها باید خودشان را تغییر می دادند تا کار کنند.
این موضوع بیش از هر چیزی بود
که زنومورف ها را از بیگانگان از فیلم اصلی جدا می کند.
آنها به گونه ای حرکت می کنند که یک انسان هرگز نمی تونه
این اسکریپت کارهای بدلکاری زیادی داشت و بیگانگان فعال زیادی داشت
که استن به آن نگاه کرد و گفت:
"من باید بر خلاف کاری که گیگر انجام داد، بروم
از نظر انعطاف پذیری."
بنابراین از یک نظر تکنیک ساخت
این به معنای واقعی کلمه کت و شلوار سیاه بود - یونیتارد
با قطعات لاستیکی ریخته گری متصل به آن،
روی آن شناور، آویزان شده،
قفسه سینه خم شد، از این جور چیزها
تا این بدلکاران بتوانند سیم کار کنند و تلنگر بزنند
و تمام کارهای دیوانه کننده ای را که در فیلم دیدید انجام بدند
خیلی ممنونم که این فیلم ها را نساختم
زمانی که تصویربرداری گرافیکی کامپیوتری وجود داشت
چون همیشه چیز واقعی داشتم
ریپلی چیزهای واقعی برای مبارزه داشت.
آنها حتی مجبور نبودند دنبال پسرهای شش فوتی بگردند
مانند Bolaji Badejo در اولین Alien بود.
اونها پسرانی داشتند که حدود شش فوت قد داشتند
برای ما، زمانی که آنها را مناسب می‌کردیم، آنها مانند بیگانگان بی‌حساب به نظر می‌رسیدند.
اما کامرون می‌گفت: «نگران نباش.
خواهید دید که من چطور بهشون شلیک میکنم."
به جای یک تیراندازی بزرگ در یک کلوپ شبانه،
از سقف میان و ناگهان اینها
موجودات شنیع در سراسر اتاق می پرند و مستقیم به سمت شما می آیند.
فکر نمی‌کنم بتوانیم آن‌طور که من در ذهنم دیدم، این کار را انجام دهیم،
اما وقتی همه را با هم خرد کردیم
در واقع چنین جنبش دیوانه کننده ای داشت
کیفیت تقریبا توهم آمیزی که
تقریباً از محدودیت ها بیرون آمده
خوب، من به عنوان یک بازیگر می دونم که شما همیشه
از اتفاقاتی که در حال رخ دادنه استفاده می کنید
اگر یک موقعیت استرس زا، پر سر و صدا، ترسناک و پر از دود با اسلحه است،
که من از آن می ترسم
پس من وانمود نمی کنم که اون نمی ترسه
من به معنای واقعی کلمه هر بار که اسلحه منفجر می شد، قاب های واضح را برش می دادم
بنابراین کل تصویر برای یک فریم سفید میشد
و بعد در مورد برخی از انفجارهای بارق و غیره
50 فریم واضح در آن دنباله وجود داشت،
و همه فکر می کردند من دیوانه شدم
در ذهن من سینمای تجربی بود
فاز بعدی که در درمانگاهه
و وقتی بیگانگان وارد می شوند و آنها در حال سقوط هستند،
برای من یک لحظه واقعاً، واقعاً، واقعاً شدید بود
اما یکی از دلخراش ترین صحنه های فیلم هم هست.
این پایان برخی از مقدس ترین شخصیت های ما مانند هادسونـه
او را می بینید که با فریاد و فریاد به پایان خود می رسه
بهترین کاری که میتونه انجام بده
وقتی بیگانگان از سقف ها بیرون می آیند
و او می گوید: "تو می خواهی، مقداری می خواهی؟ پسر عوضی"
و این همه چیز
ماه ها بعد برگشتند تا دیالوگ‌ها رو دوباره ضبط کنند
نمیدونستند بیل چی میگه
اسلحه‌ها شلیک میکردن و جیم بعضی خطوط رو ننوشته بود
اما میخواست بخشهایی از بداهه گویی‌های بیل رو نگه داره
فکر کنم کلی مشکل داشتن تا بفهمن اون چی میگفت
جیم بهش غر میزد چون نمیدونست چی گفته
و بیل هم بهش غر میزد
«اگه نمیتونی بفهمی چیه، تو فیلم نذارش»
این نشان دهنده کیفیت بازی پل رایزره
لحظه‌ای که برک حقیر
با یه زنومورف روبرو میشه
نگاهش، اون وحشت خالص تو اون لحظه
واقعاً باهاش احساس همدلی میکنی
«خب، برک مرد» من میگم: «خب، مرد؟»
کی میتونه مطمئن باشه؟
نمیدونم از کمیک مارول الان بازار خبر داری
نمیدونم جیم هم میدونه یا نه
اسمشه «وات ایف: بیگانه‌ها»
داستانش درباره اینه اگر برک زنده میموند
و به ۳۵ سال آینده میپره
و متوجه میشی شاید دلیل شرافتمندانه‌ای داشته
که میخواسته این موجود رو برگردونه
اوضاع خراب شد، شکی نیست
اما عمدی نبود
برام خیلی تاییدکننده هست
چون همیشه میگفتم: «برک لزوماً آدم بدی نبود»
توی نسخه بلوری فیلم یه صحنه حذف شده هست
که نشون میده برک نطفه‌دار شده و توی لونه گیر افتاده
صحنه‌ای هست که ریپلی از اونجا رد میشه و اونو میبینه
یادمه اون صحنه رو فیلمبرداری میکردم و استرس داشتم
از نظر فیزیکی مطمئن نبودم
چقدر جلف میشم، چقدر چندش میشم
یا چقدر محدود میشم
پس یه ذره عصبی بودم
فکر کنم جیم اون صحنه رو به واحد دوم محول کرده بود
خودش مشغول فیلمبرداری ماکتها بود
گفتم: «نه، این صحنه مرگ مهم منه»
میدونی، نمیشه همینطوری رهاش کرد
اومد و گفت: «اکشن»
«کات! خب، راضی شدی؟»
چیز خاصی نداشت
وای خدای من
تو بدن منه
مطمئنم نتونستم قانعش کنم اما ناامید شدم
و حس میکردم کنار گذاشته شدم، انگار که
«تو این صحنه حاضر نمیشی؟»
و البته ریپلی به عنوان یه شخصیت کاملاً انسانی
بهش رحم میکنه، یک نارنجک میده دستش
هیچ حس انتقامی نداره، اونو رها نمیکنه
با وجود کارهای وحشتناکی که کرده بود
و نقشه‌های شیطانیش
اجازه میده با مرگی سریع بمیره
این یک لحظه کوچیک اما قدرتمنده
اما کامرون اونو برای حفظ ریتم فیلم حذف کرد
چون سرعت رسیدن ریپلی به نیوت رو کند میکرد
روز خیلی سختی بود چون همه تو کانال‌های هوا نشسته بودند
ـ کدوم طرف؟ ـ مستقیم برو و چپ
گیل ان هرد بدل من شد
ازش استفاده کردن چون خیلی خوب بود
میدونست چطوری شلیک کنه و قدش مثل من کوتاه بود
و لباس‌های من بهش میخورد
نماهای نزدیک از شلیک به بیگانه رو اون انجام داد
وقتی دارین کلوزآپ شلیک اسلحه رو فیلمبرداری میکنین
باید لگد اسلحه رو دقیقاً درست نشون بدین
جنت گلدشتاین قبلاً با اسلحه کمری شلیک نکرده بود
من و جیم همیشه به تمرینات تیراندازی میرفتیم
و من تیراندازی با اسلحه کمری رو خیلی خوب بلد بودم
پس جیم پیشم اومد و گفت: «باید
لباس واسکز رو بپوشی و یک کلوزآپ بگیریم»
رفتم و انجامش دادم و فکر کنم فقط چند تا برداشت گرفتیم
درست انجامش دادم
برگشتن برای نجات واسکز
من چی فکر میکردم؟
دستور رو اجرا کردم و کل صحنه رو انجام دادم
و حالا بعد از سالها که بهش نگاه میکنی
یک لحظه خارق العاده از بازپسگیریه
دوستانی دارم که سرباز کهنه کارند
خیلی معموله که آدما موقع اولین تجربه تیراندازی ترسیدن
اما گورمن خودش رو جمع کرد و تبدیل شد به یک تفنگدار دریایی تمام عیار
و تصمیم گرفت برگرده و همقطاراش رو نجات بده
کاری رو میکرد که یک تفنگدار دریایی باید بکنه
تو خیلی فیلمها
آدمای نالایق رو به عنوان آدمای پست نشون میدن
یا جوک داستان میکنند تا آخر فیلم
و همون آدم بیعرضه میمونند
اما تو پایان زندگی گورمن توی بیگانه‌ها
اون کنار واسکزه، همونی که قبلاً میخواست بکشش
و حالا کنارش میمونه
و مأموریتش رو تا حد توانش به پایان میرسونه
و فکر میکنم این خیلی زیباست
«همیشه یک احمق بودی گورمن»
یک صحنه مرگ impactful داشتن یک موهبته
واقعاً میخواستم مهم باشه
اما نمیشه اهمیت یک چیز رو تحمیل کرد
فقط باید به کاری که من و ویلیام هوپ
و بقیه تا اونجا انجام داده بودیم اعتماد میکردم
تا تو ذهن بیننده‌ها ادغام بشه و براشون مهم بشه
صحنه سخت بود، ولی همه روزها سخت بودند
با خودت میگی: «بازم یک روز سخت، بیا تمومش کنیم»
ـ کمک! ـ گرفتمت
گرفتم
نیوت! نه!
دوستانم تعجب میکنند چون من فیلم‌های ترسناک دوست ندارم
ولی موقع فیلمبرداری فرق داشت، چون بیگانه همینجا بود
اما دو ثانیه قبلش دوست بدلکارم بود
باهم شوخی میکردیم، بعد لباسش رو میپوشید
و من باید ازش میترسیدم
یادمه جیم بهش میگفت وقتی بیگانه جنگجو
پشتش تو آب بلند میشه، باید از این هیولا بترسه
حالا این هیولا وجود خواهد داشت.
اون به جیم نگاه کرد و گفت: «جیم، این یک آدم با لباس هیولای لاستیکیه»
و ما همه مبهوت موندیم
میفهمید که این بازی بود، اما اجراش طوری بود که واقعاً ترسیده به نظر میرسید
اون از بقیه ماها مقاومتر بود
دوست دارم بگم روی فریادم خیلی کار کردم، اما نکردم
حتی توی فیلمنامه هم نبود که فریاد بکشم
یک موقع جیمز کامرون گفت: «بعد از اینکه این خط رو گفتی،
میخوام فریاد بکشی»
گفتم: «باشه»
خط رو گفتم و فریاد زدم
و مدام فریاد میزدم و میزدم و میزدم
و هیچکس نگفت کات بدید
در نهایت خودم قطع کردم و به جیم نگاه کردم
همه داشتن بهم زل میزدن
و واقعاً نمیدونستم چی شده
جیم گفت: «وای، باید از این بیشتر استفاده کنیم»
یکی از بزرگترین نقاط قوت بیگانه‌ها تکمیل
چرخه زندگی زنومورفهاست
این ایده کاملاً از ذهن جیم کامرون نشأت گرفت
اون از اون تصویر
بیگانه اولیه با انبوه تخمها الهام گرفته بود
این ایده جیم رو به سمت ساختار کندو سوق داد
در بیگانه اولیه مثل خیلی از دنباله‌ها
سازندگان اصلی فکر نمیکردن قراره دنباله داشته باشه
پس به حفظ منطق درونی داستان فکر نکرده بودند
مثلاً تو فیلم بیگانه، دن اوبنون یا ران شاست
هیچ تاریخچه زیست شناختی برای گونه بیگانه تعیین نکرده بودند
ما به عنوان هنرمند در مورد چرخه زندگی بیگانه زیاد بحث کردیم
و این ایده ای بود که در حال توسعه بود
توی فیلم اول بخشهایی ازش رو دیده بودیم
اون همزیستی انگلی بی نظیر
اما مثلاً، تخمها از کجا میان؟
خداروشکر که اون صحنه تو نسخه اصلی وجود داشت
جایی که دالاس داشت تبدیل به تخم میشد
ایده این بود که یک انسان تبدیل به تخم بشه
اگه اون صحنه میموند، ملکه‌ای وجود نداشت
یا اضافه کردن ملکه سخت میشد
این راه رو برای یک سلسله مراتب باز میکنه
و اون ملکه بزرگ که قراره
نقطه اوج سوم فیلم باشه
یک ایده جالب دیگه تو فیلمنامه‌های اولیه کامرون
وجود داشت
این شخصیت‌های کارگر بودند
بیگانه‌های کوچیک ۱ تا ۱.۲ متری
وظیفه شون جا به جایی تخمها بود
اما به دلایل بودجه‌ای و دیگر موارد، اجرا نشد
اما ما خیلی هیجانزده بودیم
مثلاً: «وای، میخوایم این کارگرهای آلبینو رو بسازیم»
این نگاه بسیار منطقی بود یک جور رویکرد مهندسی گونه به مسئله
باعث میشد خیلی از رمزورازها از بین بره و فقط بگی «یک ملکه وجود داره
هزاران تخم میذاره، تخمها تفریخ میشن به محیطی برای تکثیر نیاز دارن
پس به میزبان نیاز پیدا میکنند
و در نتیجه
در واقع این موجودات انگل هستند»
به نظرم حضور ملکه در فیلمنامه عنصر عجیبی بود
چون خیلی شبیه حشرات رفتار میکرد برای من که از فیلم اول میومدم
جایی که ریدلی ما رو با موجودی آشنا کرده بود که منشأش نامعلوم بود
همچنین ظاهری بسیار باشکوه و مرگبار داشت
ولی ناگهان نسخه مؤنثش رو ساختن و ساختاری رو انتخاب کردن
که روی زمین در ملکه زنبورها مشاهده میشه
این ایده از یک طرف خیلی منطقی بود
ولی من در ابتدا چندان پذیراییشو نداشتم
ملکه جوانه، فقط چند ساله اونجاست
هرچیزی که در اون سیاره مستعمره ای ظهور کرد بسیار سریع تکامل یافت
پس اون یک ملکه جوان و بی تجربه است
که تازه وارد چرخه تولیدمثل شده
من برای این شخصیت مؤنث یک پیشینه کامل ساختم
درست مثل کاری که برای ریپلی کردم
مشکل تفنگداران دریایی این بود بیگانگان رو حیوانات میپنداشتن
درست مثل کاری که برای ریپلی کردم
مشکل تفنگداران دریایی این بود بیگانگان رو حیوانات میپنداشتن
موجوداتی ابتدایی و کم‌هوش‌تر از انسانها
ریپلی در پایان متوجه میشه که اونها هم سطح انسانها هوشیارن
حتی ممکنه به اندازه انسانها باهوش باشند
من بخش کوچکی از این مفهوم رو در کمیکهام بررسی کردم
تلاشی برای درک عمیقتر
ماهیت واقعی بیگانه‌ها
به نظرم اونها نوعی توانایی تلپاتیک دارن که از خود ساطع میکنند
ایده این قضیه از این حس نشأت میگیره
که ملکه میتونه تا حدی با کلونی خودش ارتباط برقرار کنه
این تقریباً حد توسعه افسانه بیگانه‌ها بود در مقایسه با اونچه
در فیلمهای بیگانه و بیگانه‌ها دیدیم
همیشه این سؤال مطرحه: آیا چیز خوبی رو میشه بیش از حد داشت؟
مثلاً من میخوام دوباره وارد اون دنیا بشم تا بدونم چه اتفاقاتی میافته
کمیکهای دارک هورس رو خوندم که بعد از بیگانه‌ها منتشر شدن
و البته به سرعت توسط فیلم بیگانه ۳ باطل شدن
به نمایش رادیویی هم گوش دادم
که مایکل بین سال ۲۰۱۹ در اون حضور داشت
و نشون میداد اگر بیگانه ۳ ساخته نمیشد
دنباله چطور میتونست باشه
فکر میکنم تقریباً همه
بازیهای مرتبط با بیگانه رو تجربه کردم
دنیایی که جیمز کامرون خلق کرده
آنقدر غنی و گسترده است
از نگاه یک طرفدار
در دنیای گسترش‌یافته، کمیک‌ها، رمانها
یا حتی بازیها گناهه که بیشتر کاوش نشه
این مفاهیم غنای زیادی به فیلم بخشیدند
و شکافهای داستانی رو پر کردن
مثلاً کتاب «رودخانه رنج: بیگانه»
تمام ماجرای پایگاه هادلیز هوپ رو
از آغاز تا پایان بررسی میکنه
گاهی اوقات جواب نمیده
مثلاً بازیهایی مثل «بیگانه‌ها: تفنگداران استعماری»
با حضور مایکل بین و لنس هنریکسن ساخته شد
که قرار بود یک تجربه انقلابی در دنیای بازیها باشه
اما اینطور نشد
«بیگانه: انزوا» عالی بود
یک بازی واقعاً فوق‌العاده
در دهه ۹۰ یک بازی ویدیویی منتشر شد
عجیب اینکه تو بولینگ محله‌مون نصب شده بود
برادرم عاشق این بود بره اونجا
اما مثل آدمهای معمولی بازی نمیکرد
هدفش این بود به کاراکتر من شلیک کنه
محتوای مرتبط خیلی زیاده بعضیها غنای تجربه رو بیشتر میکنند
بعضیها هم کاملاً بی‌معنا هستند
من «قاضی دِرد علیه بیگانه‌ها علیه شکارچی» رو خوندم
«بتمن علیه بیگانه‌ها» را هم خوندم
تعداد این آثار واقعاً حیرت‌آوره
مثلاً «ترمیناتور علیه بیگانه‌ها» رو میتونید در کمیک‌های دارک هورس پیدا کنید
دلیل ماندگاری فرنچایز بیگانه
به نظرم طراحی خود زنومورف توجه مردم رو جلب کرد
اما مهمتر از اون، فکر میکنم فیلم بیگانه‌ها تونست چیزی رو
در ضمیر جمعی بیدار کنه که نمیتونیم رهاش کنیم
ریپلی من نمی خواهم در موردش چیزی بشنوم، بیشاپ
زنده است هنوز وقت هست
صحنه آسانسور رو یادم میاد
وقتی داره خودش رو آماده میکنه بره ملکه رو ببینه
با جمع کردن دستها و آماده شدنش
حالتی داشت مثل سامورایی که داره برای نبرد آماده میشه
شما ۱۴ دقیقه فرصت دارید به فاصله ایمنی برسید
آژیر خطر به صدا دراومده که همیشه نشانه وضعیت اضطراریه
یک اعلامیه اضطراری داریم
وضعیت اضطراری تمام پرسنل باید فوراً تخلیه شوند
و وقتی به پایین آسانسور میرسه
ردیاب کنترل رو به دست میگیره
و اینجاست که ضرب آهنگ ایستگاه قدرت شروع میشه
برمبمبم... داره ما رو با خودش میبره
و یکم هم ضربان قلب به صدا اضافه کردیم
همیشه ضربان قلب وجود داره
تو یک فیلم پر از لحظه‌های نفسگیر
صحنه‌های مربوط به ملکه بیگانه اون رو به سطح کاملاً جدیدی میرسونه
ایده ملکه بیگانه رو من داشتم
بردم پیش استن و طرح‌هام رو بهش نشون دادم
کلی وقت گذاشتیم تا بفهمیم چطور انجامش بدیم
و استن کلی اشتیاق داشت
قبل از ساختن ملکه واقعی
استن حس میکرد خیلی مهمه که اول نمونه اولیه رو بسازیم
تا مطمئن بشیم میتونیم اجراش کنیم
اونا در واقع از فوم کور استفاده کردند تا این نمونه اولیه کامل ملکه بیگانه رو بسازند
چوب اسکی برای بازوها، پاهای فوم کوری
بدنه فوم کوری، سر فوم کوری
و اکشن
کمرون اومد، دوربین فیلمبرداریش رو آورد
و از زوایای مختلف فیلمبرداری کردند
خب، بازوها کاملاً باز، حداکثر عرض
تو نور آفتاب دره سانفرناندو داشتیم فیلمبرداری میکردیم
جمع کردن ایده‌ها خیلی سخت بود
استن یا جیم، فکر میکنم این یکی استن بود
کلش رو با کیسه زباله پلاستیکی پوشوند، محکم پیچید
بعد این موجود بزرگ سیاه براق رو داشتیم
و اینطوری اولین تست کیسه زباله تو استودیوی استن وینستون متولد شد
اصطلاح "تست کیسه زباله" بعد از فیلم بیگانگان تبدیل به مترادفی برای نمونه سازی اولیه شد
خب، کات
اگه به آثار هنری جیمز کمرون نگاه کنین، میشه المانهای زنانه رو دید
کمر باریک مثل زنبور داره و بخش لگنش یک جورایی پهن‌تره
یکی از چیزایی که بهش حالت زنانه میده پاشنه بلندهاشه
یعنی واقعاً پاشنه بلند پوشیده
دوباره به طراحی نگاه کنین
اگه به خطوط پاهاش دقیق نگاه کنین
هم خطوط عضلانی رو میبینین
هم بندهایی شبیه بند جوراب
این برمیگرده به اولین همکاری من با جیم توی صنعت سینما
برای راجر کورمن در فیلم «نبرد فراتر از ستارگان»
جیم اونجا یک فضاپیما طراحی کرده بود
یک فضاپیمای زنانه که سینه داشت
و اگه از بغل نگاه میکردین
شکلی شبیه تنه یک زن با کمی پیچش داشت
چیزی که به عنوان سازنده جالبه، وقتی کارت رو
از کارگاه به صحنه میاری
یا در مورد موجودات، از کارگاه موجودات به صحنه فیلمبرداری
کارت تبدیل به یک چیز دیگه میشه
وقتی تو صحنه فیلمبرداری زیر نور قرار میگیره
تبدیل به همونی میشه که باید باشه
صحنه ای که وارد اتاق ملکه میشه با کلی تخم
این ایده از یک خواب اومده بود
تخم نبودند
اتاق تاریکی بود که دیوارها صددرصد پوشیده از زنبورهای بی عسل بود
که میتونستن یک لحظه حمله کنند و منو بکشن
یخ زده بودم، اون لحظه آهسته فهمیدن موقعیتم رو داشتم
سکوت، آرامش قبل از طوفان
وقتی آروم برمیگرده و صدای
نفسهای سنگین و خشن رو میشنوی
اون خیلی ترسناکه
به طور باورنکردنی وحشت آوره
ترسناک و باهوش
داره با ریپلی یک گفتگو میکنه
اونا در این سطح بین گونه‌ای تعامل دارن بدون استفاده از کلمات
احتمالاً یکی از پرتنش‌ترین لحظات سینماییه که به خاطر میارم
اینجاست که موضوع مادری واقعاً شکل میگیره
من الان مادر نیوتم و اون هم بچه‌هاش رو داره
مطمئنم به عنوان ریپلی میدونستم دارم چی فکر میکنم
و با این حال یک شخصیت ملکه برام ساخته بودند که زیرک بود
متوقف نشدنی
خیلی قدرتمندتر از یک انسان کوچیک
واقعیت این که اینقدر تخم ریزی میکنه
که به نظر ریپلی خیلی وحشتناکه
این رو ببینه که یک نیروی زندگی
داره این چیزهای شیطانی رو تولید میکنه
همه اینا تو ذهنم جریان داره
بازی کردن دوباره این شخصیت خیلی باحاله
چون ناخودآگاه فیلم اول رو هم با خودت میاری
اینها موجودات بی‌خانمان‌اند یک دستور زیستی دارن
هیچ چیزی رو تشخیص نمیدن، فقط میخوان زنده بمونند
به نظر من بیگانه‌ها شیطانی نیستن، خالصن
بیاین راجع به تم‌های زیربنایی کل ماجرا حرف بزنیم
اول از همه، همه‌چی سکسه
کیر، واژن، اون طرح پلی‌بوی تو دهن
همه‌ش موارد جنسیه
و دومین تم مادر-دختره
نتیجه همون چیزیه
به من بچسب
هزینه اش و معنای واقعیش
به عنوان مادر سه بچه، چیزی که دوست دارم
اون صحنه پایانیه که بچه رو روی کمر میندازه
و تفنگ رو تو دست دیگه
به این فکر میکنم چند زن هستن که بچه رو پهلو میگیرن
همزمان خرید میکنند و سعی دارن سوار ماشین بشن
اما اون هم تفنگ داره، هم شعله‌انداز، هم بچه
بی نظیره
حالا چهار دقیقه وقت دارید تا به فاصله ایمن برسید
بعضی مواقع واقعاً حس میکردم به دنبال منه
مخصوصاً تو صحنه تخمگذاری
چون هم تاریک بود هم خیلی دراماتیک
میدونستیم باید دقیق اجرا بشه هم برای سگوورنی هم برای من
به نظرم تا حدی بازی واقعی بود
چون فقط میخواستیم در امان بمونیم
مشخصه که از تخمها محافظت میکنه
تا هیچ اتفاقی براشون نیفته
چون در اصل بچه‌هاش هستن
حتی وقتی بزرگ میشن و به زنومورف تبدیل میشن
اونها هم بچه‌هاشن
یک لحظه هست که به نظر میرسه ریپلی میخواد لونه رو دست نخورده بذاره
و خودشو از اونجا بیرون بکشه
فکر میکنم میدونیم هدف نابودی کامل مستعمره است
اما در اون لحظه یک جور درک متقابل به وجود میاد
بخشیدن ملکه برای انجام کارهای طبیعی در دنیای خودش
من عاشق صحنه تقابل ریپلی و ملکه ام
ریپلی با شعله‌انداز به تخم‌ها اشاره میکنه و با ملکه ارتباط برقرار میکنه
«اگه عقب نکشی این تخم‌ها رو نابود میکنم»
اما ملکه به قولش عمل نمیکنه و یک تخم باز میشه
ریپلی اون نگاه معروفش رو میندازه «خیلی خوب، جنگ شروع شد»
البته که باهاش همدردی میکنیم
حتی ریپلی هم کمی باهاش همدردی میکنه
اما نه آنقدر که از کارش منصرف بشه
این شناخت اولویت‌های طرف مقابل و شباهت‌هامونه
چه کسی میتونه تعیین کنه بچه کدوم مهمتره
توی داستان، ملکه بیگانه احساس خطر میکنه
مخصوصاً وقتی میبینه ریپلی با شعله‌انداز چیکار میکنه
و واکنش نشون میده
ترکیبی از صداهای خوک، انسان و ببر استفاده کردیم
این صداها رو پردازش کردیم
نه تنها انگار از خود ملکه میاومدن
بلکه باهم ترکیب میشدن
تا به عنوان صدای واقعی پذیرفته بشن
بعضی منتقدان منطق فیلم رو زیر سوال میبرن
مثلاً چطور ملکه بلده از آسانسور استفاده کنه؟
جواب من اینه: زنومورف‌ها بسیار باهوشن
فشار یک دکمه کار پیچیده‌ای نیست
چشات رو ببند عزیزم
به نظرم بسیاری از عناصر ترسناکی که کامرون
آگاهانه یا ناخودآگاه در ترمیناتور استفاده کرد
تو بیگانگان به اوج رسوند
و در واقع تبدیل شد به این فیلم ترسناک اکشن
که بر اساس چیزی که در ترمیناتور دیدیم ساخته شده
و در رأس همه اینها ملکه قرار داره
مثل ترمیناتور، اینجا هم پایان‌های کاذب داریم
یادم میاد نقد اولیه راجر ایبرت رو
که گفت: «نمیتونم بگم از فیلم لذت بردم
حالت تهوع گرفتم
بیگانگان اونقدر خشن بودند که زیاده‌روی بود
واقعاً آزارم داد
میتونید دلیلش رو بفهمید
تمام این صحنه‌سازی تا جایی که
ریپلی و نیوت تو اتاق پزشکی میخوابن
و از همون لحظه دیگه تمام
هیچ توقفی نیست مستقیم به سمت پایان
برق قطع میشه، فرار شروع میشه
نیوت گرفتار میشه
نمیریم دیگه واقعا
- نمیریم - جدی
مثل اینه که پایان بندی رو
با مشت‌های سریع و آپرکات توصیف کردند
که برام عالیه
بهت فرصت تجدید قوا نمیده
نفس گرفتن هم نمیده مستقیما زمینت میزنه
ازش دور شو پتیاره
اون صحنه نمادین دم ملکه رو داریم
که سینه بیشاپ رو میدره
همون موقع که فکر میکنیم تموم شده
یک جور بازسازی صحنه سینه‌خراش فیلم اول
ماکت لنس هنریکسن در نقش بیشاپ که من و الک گیلیس ساخته بودیم
روی یک صفحه چرخان نصب شده بود
بدنش تو دو جهت مختلف میچرخه و از هم جدا میشه
در حالی که دستهای ملکه هنوز متصل بودند
این یک جلوه عملی بسیار تاثیرگذار بود
خون سفیدی که میبینیم تو فیلم اول با شخصیت اش معرفی شده بود
جیم کمرون به این المان وفادار موند
وای من از اون صحنه حسابی مریض شدم
مخلوطی از شیر، خامه و ماست استفاده کرده بودند
که چند روز مونده بود بیرون
این مایع رو به من دادن
که دقیقاً از یک طرف وارد شد و از طرف دیگه خارج
توی لندن کمبود خامه تازه و غلیظ نداشتیم
رو یخ گذاشته بودیم و موقع فیلمبرداری استفاده میکردیم
آنقدر برداشت داشتیم که تموم شد
در حالی که هنوز صحنه‌ها مونده بود
رفتم سمت چای خوری تنظیمات
و خامه‌ها رو از روی چرخ دستی برداشتم
متوجه نبودم اون خامه‌ها مدت زیادی مونده بودند
شیر فاسد بود، من نمیدونستم، لنس هم نمیدونست
اومد تو، حالش خیلی بد بود، رنگش پریده بود
گفت تمام شب بالا آورده چون خامه فاسد بوده
با خودم گفتم «لعنتی الان اخراج میشم»
وقتی داشتم لباس رو دوباره تنش میکردم
لباس دو تکه شده بود که بوی شیر ترشیده میداد
گفتم «معذرت میخوام»
گفت «نگران نباش رفیق، ازش استفاده میکنم»
برای من یکی از بهترین صحنه‌های اکشن تاریخ
همون موقعیه که توی لودر صنعتیه
نمیدونم چطوری ساختنش، واقعاً حیرت آور بود
من زیاد به فرآیند ساخت توجه نکردم
چون حضور اون به عنوان رقیب برام جذاب بود
یک صحنه تو اوایل فیلم هست
که نمایش عالی فیلمنامه نویسیه
وقتی تفنگداران آماده میشن و ریپلی میپرسه «کمک میخوای؟»
میگه «میتونم یک لودر رو کنترل کنم»
«میتونم اون لودر رو برونم»
فیلمنامه نویسی واقعاً محکمی داره
نشون میده ریپلی نمیخواد بیکار بمونه
همزمان ارتباطش با هیکس رو هم شکل میده
و وجود لودر رو هم معرفی میکنه
همون چیزی که بعداً کنترلش رو بلده
جالبترین بخش برام دیدن طرحها و استوری بردها بود
وقتی سگوورنی تو لودر قدرتی با ملکه میجنگه
دقیقاً همون کادربندی رو کشیده بود
که تو نسخه نهایی فیلم میبینین
ماه ها یا شاید سالها قبل از ساخت
همه چیز رو تو ذهنش داشت و دقیقاً همونو تو پرده پیاده کرد
همونطور که تو روانش تصور کرده بود
به جز صحنه بارون اشک تو بلید رانر
نمیشه نمادین تر از ریپلی تو لودر قدرتی پیدا کرد
این دیگه فقط ریپلی تو لودر نیست
همه چیزایی که برامون مهمه تو اون لودره
همه رنجهایی که تو بیگانه و بیگانگان کشیدیم
از دست دادن تمام اون شخصیتها
و مرگ سربازا همه تو این یک نفر جمع شده
که تو این ماشین اون پایانی رو میسازه که نیاز داریم
ازش دور شو پتیاره
بی پرده اینو میگه، فوق العاده است
توی سینما هر بار تماشاگرا دست میزنند
میدونستیم باید حداکثر تاثیر رو داشته باشه
و کاملاً واضح اجرا بشه
اون موقع نمیدونستم چقدر مهم میشه
اما یک دیالوگ عالی بود
ریپلی الان رئیس بازیه
این دیالوگ خیلی حال میده
این گرفتن کنترل، استفاده از قدرت خودت و اظهار وجوده
میدونستم دیالوگ مهمیه
فقط چند بار فرصت اجراش رو داشتم
چون باید در به سرعت باز میشد
و من سریع بیرون میومدم
کل صحنه یک پلان پیچیده بود
یادمه بار دوم که اجرا کردم
با توجه به آموزشهای بازیگری
گفتم «ازش دور شو پتیاره»
صدام بالا رفت درحالی که برای قدرت باید پایین میبود
جیم گفت «عالیه، همینه که میخوام»
گفتم «ولی صدام بالا رفت»
برام بامزست چون به نظر خودم خیلی خوب جواب داد
پذیرفتم و فکر میکنم حق با اون بود
دیالوگ عالیه
کاملاً
و قطعاً با انگیزه کافی اجرا شد
صادقانه بگم تعداد صحنه‌های ویژه بصری
که امروز بهش میگیم ویافکس
تو بیگانگان حدود ۲۰۰ صحنه بود
شامل ماکت‌ها، جلوه‌های نوری و غیره
ولی فیلم هنوز هم عظیم به نظر میرسه
در مقایسه با استانداردهای امروز
تقریباً هر صحنه فیلم‌های مارول دیجیتالیه
با هزاران هزار صحنه پردازش شده
هر فیلمی محصول زمان خودشه
و نمایی از فناوری دوران خودش رو نشون میده
امروز همه چیز رو با CGI میسازن
فیزیک صحنه‌ها بهتر میشه
ملکه بیگانه میپرید روی لودر و پرتش میکرد
به دیوار میکوبید و دوباره برمیگشت
پویاتر میشد ولی اتمسفر رو از دست میداد
چون ما تکنیک‌هامون رو پشت
کابل‌ها و تجهیزاتمون قایم میکردیم
با بخار و کادرهای بسته و حرکت‌های پیچیده دوربین
صحنه خیلی خشن و پرخشونته
دو عروسک اصلی تو صحنه بودند
ملکه بیگانه و لودر قدرتی
جان ریچاردسون و تیمش تمام اعتبار رو ساختند
برای ساخت اون لباس لودر قدرتی فوق العاده
در واقع یک بازیگر داخلش بود
درست پشت سر سیگورنی ویور
وقتی جیم و گیل دستور دادن فیزیکم رو حجیم کنم
یک مربی فوق العاده رو استخدام کردند
جان لیز از شمال انگلیس، یک کشاورز
اصلاً بدنش ورزیده بود
عضله‌هاش به اندازه رانهای من بودند
واقعاً بدنش خیلی حجیم بود
اون موتور حرکتی سیگورنی توی لودر قدرتی بود
با لباس سیاه مثل تئاتر کابوکی حرکتش میداد
آدم خیلی قدرتمندی بود
هر روز ظهر هفته‌ها با جان ریچاردسون تمرین میکردم
میرفتم تو لودر قدرتی
و حرکت کردن رو تمرین میکردیم
تا بتونم سریع حرکت کنم بدون اینکه واژگون بشم
کلی روی صداها کار کردیم
مخصوصاً صدای قدمهای لودر
تدوینگران صدا عالی عمل کردند تو صدای هیدرولیک
و سیستمهای مکانیکی
به علاوه اجرای صوتی بی نظیر سیگورنی
بیا دیگه، بیا
دوباره از صداهای حیوانات برای ملکه استفاده شد
و همه چیز جواب داد
نماهای بسته همه چیز رو تکمیل میکنند
مثل زمانی که سیگورنی مشعل رو روشن میکنه
یا آرواره‌ها که به صورتش نزدیک میشن
این صحنه‌ها پایه‌های عاطفی داستانند
و بینشون نماهای بازتری هست
که هیبت و شکوه صحنه رو کامل میکنند
منم تو سینما به اندازه تماشاگران شوکه شدم
من موقع فیلمبرداری صحنه‌های واقعی بودم
صحنه‌های ماکتی رو توی لندن بعد از پایان فیلمبرداری اصلی ساختن
کمرون یک مدت رفت تعطیلات بعد برگشت
احتمالاً بخشی از صحنه‌ها رو مونتاژ کرده بودند
تا بدونند دقیقاً چی لازم دارن
جلوه‌های مینیاتوری اونقدر بی‌نقص بودند
تو سینما با خودم میگفتم «یادم نمیاد این صحنه رو بازی کرده باشم
چطوری ملکه رو انداختیم پایین»
نکته دیگه اینه که یادتون باشه
ملکه فقط لاستیک و فایبرگلاس بود
اما سیگورنی واقعاً یک موجود رو میدید
و شما هم باور میکنید
با بازی قدرتمندش، باید عمداً خرابکاری میکردیم تا باورنکنی
کار استن وینستون و تیمش روی ملکه
واقعاً بهش جان داد
اگه با جیم صحبت کنین میگه
این کار من بود که به ملکه جان داد
نه
این تلاش تیم بود که باعث میشد باور کنم
یادمه دیک اسمیت، آرایشگر معروف، بعد اکران فیلم
بهمون زنگ زد
استن تماس رو روی اسپیکر گذاشت و اون شدید تعریف میکرد
شوکه شده بود وقتی فهمید لودر قدرتی یک ماشین صنعتی واقعی نیست
همش ساختگی بود
دوران پرجنب‌وجوشی بود
فیلم قدیمی بیگانگان رو دیدین؟
وای، شبیه رباتای بیگانگان شدم
وایسا! اینقد سریع نرو
هی!
بمیر حرامزاده
سال ۱۹۸۶ صحنه بازی چاقو از بیگانگان رو بازسازی کردیم
و به انگشت وسطت چاقو زدم
پاکسازی شروع شد
- اه، این دیگه... - درست فهمیدی عزیزم
تا آخر سفر حتی یک بار دیگه
اشاره به فرهنگ پاپ نکنی
فکر میکنم موضوع درمان اونه
پیدا کردن اون قطعه گمشده که نیوت بهش میده
میدونم سیگورنی ویور خصوصاً از حذف اون صحنه اول ناراحت بود
وقتی متوجه مرگ دخترش میشه
این شروع سفر شخصیتیه که انتهای فیلم
وقتی نیوت صداش میکنه «مامان» کامل میشه
- مامان! - خدای من
امیدی که تو بیگانگان هست اساس کل داستانه
ما به عنوان انسان و طرفدار
همیشه به امید نیاز داریم، نه؟
- خوب بخوابی - تایید میشه
با وجود تمام آشوبها و آسیبها
که ریپلی، نیوت، هیکس، بیشاپ و بقیه شخصیتها تجربه میکنند
یک نور امید همیشه راهنماشونه
که میتونند زنده بمونند
تصویر پایانی فیلم خیلی کلیدیه
اون دختربچه که اونم قربانی تروماس
شاید حتی بیشتر از ریپلی آسیب دیده
تو لحظه آخر فیلم حس درمان رو میگیری
میتونم خواب ببینم؟
آره عزیزم، فکر کنم هر دو میتونیم
شاید یک ذره سطحی باشه، ولی راضی کنندست
تو یک سفر پراسترس و وحشتناک رو پشت سر گذاشتی
یادمه تریلر رو دیدم و شوک زده شدم
طراحی تریلر خیلی شبیه تریلر فیلم اول بود
با اون باس سنگین و تپش دار
و صدای سیرن عجیب و غریب
اولین نمایش رو تو سینمای آوکو تو وستوود دیدم
همونجا اولین نمایش جهانی با حضور بازیگران و عوامل برگزار شد
سالن پر از جمعیت بود
تماشای فیلم با اون جمعیت پرانرژی واقعاً واگیردار بود
همه فریاد میزدن و تشویق میکردند
طوری که نمیشد درگیرش نشی
من تو نیویورک بودم، بازیگرا اونجا بودند
و جیم داشت فیلم رو به مطبوعات نشون میداد
نیویورک تایمز، لس آنجلس تایمز، سیسکل و ایبرت
همه منتقدانی که قرار بود نقد بنویسن
میخواست اول به اونا نشون بده
و نمیخواست بازیگرا تو اون نمایش حضور داشته باشند
من و بیل پاکستون
رفتیم تو اتاق پروژکتور
هر دو از اون پنجره کوچیک فیلم رو تماشا کردیم
تو اتاقک بالای سالن نشسته بودیم
کلی ذوق زده شده بودیم
دست میزدیم و به هم مشت میزدیم
اولین بار فیلم رو تو اولین نمایش تو وستوود دیدم
هممون لباسهای رسمی پوشیده بودیم
مقامات استودیو
با کت و شلوارهای رسمی اومده بودند
آخرش رفتیم به هتل بورلی هیلز
تو سوئیت سیگورنی تو هتل ویلشایر
کلی شامپاین آورده بودند
همه با هم نشسته بودیم و شامپاین مینوشیدیم
راستش تا اون موقع خودم رو روی پرده سینما ندیده بودم
کلی غرق شده بودم
روز بعد دوباره رفتم تماشاش کنم هممون رفتیم
من و بیل پاکستون و لنس و مارک
رفتیم تو یک سانس عادی و بین تماشاگران نشستیم
میتونستم واکنش مردم اطرافم رو حس کنم
که از فیلم شوکه شده بودند
یادمه اولین نمایش رو تو نیویورک دیدم
چون خانوادم همراهم بودند
پدرومادر و خواهر بزرگترم
یادمه وقتی خیانت برک آشکار شد
هیچ مکثی نکرد
خواهرم مشت محکمی زد بهم
نتونست نقش و واقعیت رو جدا کنه
همگی با اشتیاق به ال ای اومدیم
جیم بهم نگفته بود کدوم صحنه‌ها رو حذف کرده
و این برام واقعاً سخت بود
احتمالاً حواسم پرت میشد
برام سخت بود فیلم رو قضاوت کنم
با حذف اون صحنه، رابطه‌مون...
میتونم راحت به جیم بگم چی میخوام
و سریع ازش میگذریم
اما میفهمید چقدر ناراحتم و پشیمون بود که اون صحنه رو حذف کرده
همدیگه رو با این چیزا اذیت میکنیم
خاطره اولین باری که بیگانگان رو دیدم
مثل بقیه مردم بود تو زیرزمین روی نوار ویدئو
بچه بودم، شاید ۱۲ ساله، تو تاریکی تنها نشسته بودم
در حال تماشای فیلمی که ترس وجودم رو فرا گرفته بود
کاملاً مجذوب این دنیا شدم
بیگانگان: این بار جنگ است
اولین بار رو نوار ویدئویی دیدمش
مطمئنم سال ۱۹۸۷ بود
تصادفاً مادرم اجاره ش کرده بود
رفته بودیم یک مغازه ویدئویی محلـی من دنبال «داستان بیپایان» میگشتم
اما مامان گفت «بیگانگان» اون موقع ۱۱ ساله بودم
رفتیم خونه و تماشا کردیم
یادم میاد بیشتر فیلم رو از لای انگشتام میدیدم
از ترس میلرزیدم
بعدش بیش از ۵۰ بار اجاره ش کردم
تو دو سال بعد
انقدر که یک روز بهم گفتن:
«صادقانه بگم برات ارزونتر میشه نوار رو بخری
تا هر بار بیای اجاره کنی»
تا امروز هم نمیتونی مقاومت کنی
هنوزم میخوای قهرمانا برنده بشن
ساعت ۱ شب هست، فردا کار داری
اما بعد از یک ساعت و نیم هنوز مشغول تماشایی
فقط میدونم هر بار میبینمش
یک نکته جدید تو هر صحنه پیدا میکنم
یک احترام خاصی تو نماها به شخصیتها میبینم
تمرکز فقط روی قهرمان یا هیولا نیست
به هر حال
نکته اول اینه که استودیو باید
به فیلم اعتماد کافی داشته باشه
تا کمپین تبلیغاتی اسکار راه بندازه
غافلگیر شده بودیم و ممنون از فاکس قرن بیستم
که تو همه دسته‌بندی‌ها مخصوصاً برای سیگورنی ویور کمپین زدن
قبلاً بازیگران ژانر علمی-تخیلی اصلاً
چه برسه به ژانر وحشت، جایزه آکادمی نمیگرفتن
وقتی هفت نامزدی اسکار گرفتیم
کاملاً شوکه شدیم
واقعاً باورنکردنی بود
سیگورنی ویور در بیگانگان
خوشحالم آکادمی این بار نسبت به ژانر
ذهن بازتری داشت
همیشه دوست داشتم ژانرهای مختلف رو امتحان کنم
برام داستان مهمترین چیزه
ممکن بود آکادمی سطحی نگاه کنه، اما نکرد
با نگاه به فیلم شناسی درخشان جیمز کامرون
به نظرم بیگانگان اثرِ عشق واقعی اونه
فیلم شناسی او اگرچه بسیار گسترده نیست، اما پراهمیته
با وجود بودجه نسبتاً کم بیگانگان
جایگاهش در محبوبیت
واقعاً شگفت‌انگیزه
همیشه آرزو می‌کردم قسمت بعدی رو بسازه
اما به انتخابش برای ادامه ندادن احترام میذارم
دوست دارم بدونم اگه میساخت چی میشد
یادمه موقع پایان فیلم از جیم پرسیدم:
«جیم، میخوای بازم از اینا بسازی؟»
با قاطعیت گفت: «نه، همینه دیگه»
«امضای من همینه، تموم شد»
مطمئنم فاکس التماسش کرد
حتما براش التماس کردند که ادامه بده
این تنها فیلمیه که جیم کارگردان استخدامی بود
اون یک خالق هست
بیگانگان رو خلق کرد
اگرچه شخصیتایی مثل ریپلی از قبل وجود داشتن
اما کل داستان رو از صفر ساخت
در حالی که مالک حقوقی اثر نبود
از اون به بعد نخواست کارگردان استخدامی باشه
کاملاً منطقیه
به نظرم بیگانگان فیلم منحصر به فردیه
به عنوان دنباله‌ای بر
یک فیلم بی‌نقص دیگه ساخته شد
اما کاملاً روی پای خودش وایستاد
با وجود اینکه جهانش رو
نابغه‌هایی مثل ریدلی اسکات و اچ آر گیگر ساختن
ولی هویت مستقل خودش رو داشت
هم از نظر لحن منحصر به فرد بود
من عاشق فیلم بیگانه‌ام، واقعاً دوستش دارم
یک موجودیت بی‌نقص به حساب میاد
کاملاً بی‌نقص
اما برام جای بیگانگان رو نمیگیره
اون حس رو تو من ایجاد نمیکنه
همیشه بحث بوده کدوم بهتره
فیلم اول یا دوم
اما برای من هیچی به پای بیگانگان نمیرسه
چون فیلم اول اون حس رو تو من ایجاد نکرد
انگار از صندلی رشد کرده
«بیگانه» خودش یک اثر بی‌نقص بود و «بیگانگان» هم به همین شکل
کشتن موجودات راحت‌تر شده بود که شاید
برای پیشبرد داستان راحت‌گیری به نظر میرسید
اما به نظرم با گذشت زمان اون انتقادها کم رنگ شدن
و در نهایت یک فیلم ماندگار
با هویت مستقل خودش باقی موند
خب، بیگانه ۳
وقتی رفتیم تماشاش هیچی دربارش نمیدونستیم
با کلی اشتیاق رفتم دنبال یک فیلم عالی دیگه
اما نیوت و هیکس رو توی تیتراژ کشتن
باورم نمیشد
نه فقط به خاطر تاثیرش روی داستان کمیکهام
یک سفر قهرمانانه رو گرفتی و نابودش کردی
مرسی دیوید
با وجود علاقه به دیوید و درک دلیلش
که «فیلم باید مال خودم باشه»
میخواستم یک داستان کاملاً متفاوت بگم
به شخصیتا اهمیت نمیدادم
اما طرفدارا اهمیت میدادن
جالب اینجاست که کل سری بیگانه
از نظر تنوع ژانری خیلی گسترده عمل کرده
و مدام نوآوری داره
مثلاً «بیگانه» یک فیلم ترسناک فضایی
«بیگانگان» یک فیلم جنگی فضایی
بیگانه ۳ یک جور سفر اگزیستانسیالیستی
تقریباً یک سفر مذهبی برای ریپلی بود
غیرممکنه
همه فیلم‌ها ورود متفاوتی به دنیای داستان دارن
و خروج متفاوتی هم ازش دارن
یک جور اختلال استرس پس از سانحه بین طرفدارا
از زمان پخش بیگانه ۳ وجود داره
که بارها و بارها ناامید شدن
سه فیلم اول رو میشه اینطور دید:
«بیگانه» درباره تولده
«بیگانگان» درباره بقا
و «بیگانه ۳» درباره مرگ
یک قوس داستانی تمیز بین این سه فیلم
شاید با حرفم مخالف باشین
اما فکر میکنم ریپلی تو بیگانه ۳ تکامل یافته‌ترین نسخه
این شخصیته
سری فیلم‌های بیگانه همیشه با جنجال همراه بوده
یادمه جیمز کامرون مجبور شد تو مجله استارلاگ نامه بنویسه
و به انتقادات طرفدارا پاسخ بده
چون اون زمان هم «بیگانگان» جنجالی بود
که الان به خاطر محبوبیتش فراموش شده
مثل خارشی که استودیوها رو راحت نمیذاره
"چرا یک قسمت دیگه نسازیم؟"
اون دوران بخش فوق‌العاده زندگی من بود
هنوزم هست
به لطف کنوانسیون‌ها و طرفدارا
هر از گاهی همکارای قدیمی رو میبینم
عاشق این دورهمی‌ها هستیم
چون فرصتی میشه باهم باشیم
اینقدر به هم اهمیت میدیم
این میراثی هست که برامون باقی مونده
و آدمایی که دوستشون دارم همیشه همراهمن
و این یک چیز خاصه
تو کمیک کان سن دیه گو بودیم، جیم و گیل برامون
یک مهمانی فوق العاده ترتیب دادن
کلی سوشی و غذاهای عالی داشتیم
جیم یک سخنرانی خیلی صمیمانه برامون کرد
چیزایی میگفت که قبلاً نگفته بود
درباره قدردانی خودش و گیل
از همه کاری که باهم انجام دادیم
و اینکه اون موقع نمیدونستیم
این اثر چقدر برامون ارزشمند میشه
ارزش واقعی طرفداران
وقتی پیدا میشه که یک فیلم اسطوره میشه
و مردم با احترام باهاش برخورد میکنند
این اسطوره سازی رو ادامه میدن
مردم واقعاً شیفته اون ماجراجویی بودند
که باهم تجربه کردند
و من هنوز بخشی از اون دنیام
من توی اون دنیا واقعی ام
اولش میومدن پاهامو لمس میکردند
میپرسیدن: «پاهات کو؟»
اولین بارم بود کمیک کان میرفتم
مردم با لباس شخصیت‌ها، با لباس تفنگداران فضایی
با لباس سیگورنی میپوشیدن، ولی کمتر کسی برک رو تقلید میکرد
اونقدر محبوب نبود
مردم معمولاً میومدن و میگفتن:
«وای داداش، مدت‌ها طول کشید دوباره بهت اعتماد کنم»
برک!
چیزی که باعث میشه بارها و بارها به این فیلم برگردیم
کمتر به خود فیلم ربط داره
و بیشتر به تأثیر احساسیش روی ما
مثل آتش کمپی هست که دورش جمع میشیم
یا یک گفتگوی نیمه‌شبی
با بهترین دوست‌هامون
هویت بیگانگان همینه
کارهایی که بخشی از زندگی مردم میشن
و به طور مستمر باهاشون میمونند، خیلی نادره
چیزی که واقعاً حیرت‌آوره و براش ممنونم
تعداد دختران و زنانیه که
بهم میگن:
«ریپلی برام خیلی ارزش داره
تو بچگی پوستر بیگانگان رو تو اتاقم داشتم»
باورکردنی نیست چقدر این اتفاق برام افتاده
یک مفهومی هست به اسم «روابط پاراسوشال»
که اساساً یک ارتباط غیر وهمیه
با داستان‌ها و شخصیت‌های خیالی
موجودات یا آدمایی که باهاشون همذات‌پنداری میکنیم
با وجودی که میدونیم واقعی نیستند
مطالعاتی نشون میدن وقتی از دوستان خیالیمون دوریم
اشتیاق همنشینی باهاشون رو داریم
میخوایم برگردیم و باهاشون وقت بگذرونیم
آره، اونی که تو داشتی مرد بود
طرفداران علمی-تخیلی خاصند
هم باهوشن، هم کنجکاو و پذیرای ایده‌های جدید
یک جورایی علمی فکر میکنند
و شیفته تمام جزئیات ساخت چنین دنیاهای سینمایی اند
چیزی که واقعاً منو تحت تأثیر قرار میده اشتیاق بی‌حدشونه
طرفداران استاروارز یا مارول
با طرفداران بیگانگان خیلی فرق دارن
مثل خود جیم کامرون
غرق در جزئیات فیلم میشن
به شیوه‌ای دوست‌داشتنی خوره علمی اند
و صادقانه بگم
همه ما سازندگان فیلم هم دقیقاً همینطوریم
درست مثل طرفداران خودمون
عوامل زیادی دخیلن، ولی قطعاً بخشی از تاریخ سینماست
همه میتونند تمام دیالوگ‌های بیل پاکستون رو از بر بخونند
خب حالا ما چیکار کنیم دیگه؟
همه میتونند دیالوگ‌های کری هرن، سیگورنی
مایکل بین، ژانت و مارک رو از بر بخونند
- واقعاً حیفه - لعنت
همه دیالوگ‌ها و لحظات کلاسیک دارن
از اون فیلم‌هایی هست که به رفیقت میگی:
«حتماً بیگانگان رو دیدی؟»
میگه: «نه، ندیدم»
میگی: «پس باید بریم ببینیم»
فکر میکنم نسل‌های بعد هم باهاش ارتباط برقرار میکنند
سریع کار کن
مبارزه انسانیتو تو خودت میبینی
یک جورایی فلسفی میشه
یک جادوی خاصی تو کاره
چه سینما باشه، چه مجسمه‌سازی یا موسیقی جاز
وقتی شیمی بین عوامل درست میشه، معجزه‌ست
میتونی دوستش داشته باشی چون اکشنیه
میتونی دوستش داشته باشی چون داستان احساسی قوی داره
میتونی دوستش داشته باشی چون هیولا داره
میتونی به خاطر تفنگدارا یا هر بخش دیگه‌اش دوستش داشته باشی
یا همه‌چیش رو با هم دوست داشته باشی
جیم کامرون واقعاً توضیح داد
یکی از مهیج‌ترین
فیلم‌های جنگی علمی-تخیلی تاریخ رو ساخت
خیلی به یاد ماندنی و تأثیرگذاره
یک دستاورد بزرگ سینمایی
چرخه زیستی که طراحی کردند
همیشه در جریانه، از اول تا آخر فشار میاره
انتخاب بازیگرا عالین
ببینش
- من خفن‌ترینم - آره، حتما
دنیای عالی، داستان گیرا، اجرای بی‌نقص
همین باعث ماندگاری بیگانگان شده
برای همین هنوز دربارش حرف میزنیم
بیگانگان به دلایل زیادی برام مهمه
شروع همکاری من با جیمز کامرون بود
که همکاری فوق‌العاده‌ای از آب دراومد
فیلم‌های آواتار بیشتر بهم نشون دادن چقدر خوش‌شانسم
اون عاشق داستان‌هایی هست که میگه
و با وضوح کامل میبینه و حس میکنه
و هیچ سازشی نمی‌کنه
الان کمی بیشتر از ساختن فیلم‌ها لذت میبره
هیچکدوم فکر نمی‌کردیم
پس از ۴۰ سال هنوز دربارش با مردم صحبت کنیم
ساختنش کلی حال میداد
همکاری‌ها، اسلحه‌ها، صحنه‌ها
هیولاها و همه‌چی
دوران خیلی خوبی از زندگیم بود
شب افتتاحیه تو لس آنجلس
من و جیم یک ماشین با راننده اجاره کردیم
و به چند سینمای مختلف رفتیم
خاطره‌ای که خیلی خوب یادم مونده
نمایش نیمه‌شب تو هالیوود بولوار بود
رفتیم تو سالن و ایستادیم عقب
و بخش زیادی از فیلم رو تماشا کردیم
تماشاگرا کاملاً درگیر فیلم شده بودند
همه به دیالوگ‌های هادسون میخندیدن
یادمه یک خانم اونقدر ترسیده بود
که دسته صندلی رو کَند
خوشبختانه قسمت نرم داشت
و با اون قسمت دوست پسرش رو میزد
از شدت ترس
مردم اولین باری که دیدنش رو یادشونه
یا وقتی والدینشون بهشون نشون دادن
و تاثیری که گذاشت
زیاد فیلم‌هایی از این دست وجود ندارند
که تجربه زندگی‌تون رو عوض کنند
....:::: ترجمه : marthia ghasemi ::::.... telegram : @subforu
....::::هادي عليزاده و مهدي عليزاده::::.... ( HaDi AliZade & Mahdi AliZade ) تـيـم تـرجـمـه قـقـنـوس