« برتر موويز – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ bartarmoviz ] ‫یوســف کارگر
‫به استفانو و مائورو...
‫دستت درد نکنه، عزیزم.
‫مزاحم تو هم شدم، خیلی متاسفم.
‫تو خود فرشته‌ی کمکی.
‫بیا تو...
‫خودم سعی کردم درستش کنم؛ ‫ولی دستام آرتروز داره.
‫شوهرم سعی کرد بازش کنه، ‫ولی پیچ‌ها خیلی سفت بودن.
‫خب، همه‌اش اینجاست.
‫سردوش حموم جدید، و یه دونه ‫هم انبردست، اگه لازم بشه.
‫- حلش کردم. ‫- چه زود؟
‫خیلی خب، یکم بشین دیگه.
‫- حداقل یه فنجون دمنوش گیاهی بخور. ‫- باشه.
‫خوبه. ‫دست ساز خودمه.
‫مثل چای های مارکت های صنعتی نیست.
‫- شیرینی بردار. ‫- باشه.
‫توش پوست لیمو رنده کردم.
‫یه دقیقه ببخشید.
‫به خاطر تعویض سردوش، بازم ممنون.
‫نوه‌ام هم هی قول داد عوض کنه؛ ولی عوض نکرد.
‫همسایه‌های جدید رو دیدی؟
‫- نه ندیدم. ‫- خیلی سر و صدا میکنن.
‫- تا حالا شنیدی؟ ‫- آره.
‫به نظرم باید بهشون در ‫این مورد هشدار داده بشه.
‫اینقدر بلند نباید موسیقی گوش بدن.
‫فکر کنم خونه‌ی قبلیشون آتیش گرفته.
‫- تمومه. لباس‌ها رو مبل هست. ‫- ممنون.
‫الان میام.
‫- فردا میبینمت. ‫- آره. فردا میبینمت.
پایانی دیگر
‫یه نگاه به این بنداز، خیلی بامزه نیست؟
‫قیمتش چنده؟
دارم میام دیگه!
‫قطعش کن، سال.
‫داشتی خاطرات اونو نگاه میکردی؟
‫فردا باید دسترسی رو قطع کنم ‫قبل از اینکه کسی بفهمه.
‫بگو من می‌دیدم.
‫خاطرات رفتگان رو نگاه نمی‌کنم.
‫فقط مدیریتشون می‌کنم.
‫امشب بیرون شام بخوریم؟
‫باشه، یه چیزی می‌پزم.
‫از املت مادرم درست کنم، باشه؟
‫خوش اومدی خواهرکوچولو. ‫چه خبر؟
‫- حرومزاده! ‫- وایسا!
‫سلام کلارا.
‫- می‌تونم بیام تو؟ ‫- البته.
‫میدونم واسه چی اومدی، ‫ولی خب میدونی که هیچ فایده‌ای نداره.
‫بعد از تصادف در ‫موردش صحبت کرده بودیم.
‫تو اون تصادف، فقط زندگی تو نابود نشد.
‫- ببخشید، کاری از دستم بر نمیاد. ‫- نه، خیلی کارها هست.
‫داری سعی می‌کنی باعث شی حس گناه بکنم؟
‫- نه. ‫- خوبه.
‫چون، اون ماشین لعنتی رو من نمی‌روندم!
‫- تراپی کمک خواهد کرد. ‫- تراپی؟
‫- این یه تاکتیک بازاریابیه؟ ‫- نه.
‫دارم اینو میگم چون فکر کردم بهت کمک میکنه.
‫چه فایده‌ای داره که توی بدن یه غریبه باشیم؟
‫یه غریبه نخواهد بود.
‫فقط یه بدن متفاوت خواهد بود.
‫بدنی که خاطرات و افکار زویی رو داره.
‫- بذار دوباره زندگی کنه. ‫- فکر می‌کنی ما نمی‌خوایم زندگی کنه؟
‫ها؟!
‫ از این خونه برو بیرون!
‫برو بیرون!
‫توی یه هفته، آترنا خاطره‌ش ‫رو از آرشیوها پاک می‌کنه و...
‫بهش دست نزن.
‫تنها چیزی که ازش برات می‌مونه...
‫...همین خواهد بود.
‫به شما حق دسترسی به خاطراتش را می‌دهم.
‫و این شمایید که باید تصمیم ‫بگیرید زویی توی اون خاطراته...
‫...یا اینجا توی این گلدون.
‫پایانی دیگر: ‫برای خداحافظی وقت بگذارید.
‫پایانی دیگر، یه فرصت دوباره‌ست واسه ما
‫وقتی یه فقدان ناگهانی رو تجربه می‌کنیم ‫زندگی واسه ما انگار متوقف میشه
‫و منتظر می‌مونیم تا زمان همه‌چیو حل کنه
‫پایانی دیگر، همون موقع رو بهمون میده
‫زمانی برای آماده کردن خودمون ‫و خداحافظی کردن
‫اتصال بین بدن‌های غایب و حامل
‫...تعداد جلسات احتمالی بعدی...
‫تنها پس از تکمیل محاسبات همسان‌سازی انجام می‌شود
‫محاسباتی که تعداد جلسات احتمالی آینده و مدت زمان کلی شبیه‌سازی را مشخص می‌کنند
بعد از انجام همسان‌سازی بدن میزبان خاطرات غایب را
...در خواب جذب می‌کند
‫وقتی بیدار میشی حافظه فعال میشه ‫و شبیه‌سازی رو شروع میکنه
‫طبیعیه که خودآگاهیِ حامل ‫در طول کل جلسه معلق بمونه
‫شبیه‌سازی و بعدش، چیزی که ارائه می‌دیم...
‫...درباره‌ی پشتیبانی روانی...
‫اینجا میتونید تمام اطلاعاتی که ممکنه ‫بهش نیاز داشته باشید رو پیدا کنید.
‫- یه سوال دیگه بپرسم؟ ‫- البته.
‫میشه یه حامل یکم جوون‌تر داشته باشم؟
‫همونطور که قبلاً توضیح دادم، ‫جفت سازی‌ها بر اساس همسان‌سازی انجام می‌شه.
‫نمیتونی حامل رو انتخاب کنی.
‫متاسفم.
‫باشه پس.
‫ممنونم.
‫- عکس‌ها رو بردارم؟ ‫- نه.
غایب‌ها خودشون رو ‫همون‌جوری که قبلاً بودن می‌بینن.
‫پس، لازم نیست چیزی رو حذف ‫کنی، مگه اینکه خودت بخوای.
‫اشکالی داره یه نگاهی به ‫کابینت‌های آشپزخونه بندازم؟
‫بفرمایید، بله.
‫خیلی چیزها رو برداشتم. نمی‌دونستم.
‫- می‌خواید بذارمشون سر جای قبلی‌شون؟ ‫- هر جور خودت صلاح می‌دونی.
‫بعد از اینکه «پل خاطره» ساخته شد، ‫همسرتون توی بیمارستان بیدار میشه.
‫براش مثلِ بیدار شدن از ‫یک کمای طولانیه.
‫ببخشید، احتیاط شرط عقله.
‫منظورتون از «پل خاطره» چیه؟
‫خاطره‌ی نجات پیدا کردن.
‫دوباره بیدار شدنش یه کم باورپذیرترش می‌کنه.
‫راستی، میشه با من بیایید؟
‫این رو پوشیده بود؟
‫بله.
‫خب. و همه چیز حاضره.
‫یادت نره لیستی که فرستادیم ‫رو چک کنی. لیست مخاطبان همسرت رو.
‫اگه یه نفر رو پیدا کردین که خبر نداره، ‫لطفاً به ما اطلاع بدین.
‫برای مواقعی که همسرت با ‫یک آشنای قدیمی روبرو می‌شه.
همسرم نیست.
‫- ما اصلاً ازدواج نکردیم. ‫- باشه.
‫به هر حال، اگه کسی به ذهنتون رسید، اونارو ‫هم به لیست اضافه کنید...
تا درباره شبیه‌سازی بهشون اطلاع بدیم
‫باشه.
‫ممنون
‫چند دقیقه طول می‌کشه.
‫وقتی رسیدیم اونجا، دوباره بیهوشش می‌کنیم...
‫...و بعدش برای مرحلۀ دوم به هوش ‫آوردن توی بیمارستان آماده میشیم.
‫باشه.
‫و یادت نره، نباید هیچوقت ‫بزاری غایب بفهمه مرده.
‫حتی یه کلمه هم در این مورد حرف نزن.
‫نباید هیچ تردیدی توی نگاه‌هات ‫و حالت صورتت حس کنم.
‫اگه حس خوبی نداری...
‫...یا اگه یه چیزی درست پیش نرفت، ‫فقط به یه طرف دیگه نگاه کن.
‫یه استراحتی بکن و خودتو جمع و جور کن.
‫وقتی رسیدیم بیمارستان هم ‫از برانکارد دور بشو.
‫چون كوچک‌ترين شکی در مرحله‌ی بيدار ‫شدن، می‌تونه شبيه‌سازی رو به خطر بندازه.
برای همیشه.
باشه.
‫آماده‌ای؟
‫حاضرم.
‫شروع می‌کنیم!
‫ممنون.
‫پانزده ثانیه.
‫پنج ثانیه.
‫آروم باش. ‫همه چی مرتبه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خوبی؟ ‫- همه چی مرتبه.
‫میشه اسمتون رو بگید؟
‫زویی س... ‫زویی استرن.
‫- یادت میاد کجا زندگی می‌کردی؟ ‫- شماره‌ی ۳۵ خیابون پاین‌کون.
‫خب، کجا می‌رفتید؟
‫فکر کنم به آتلانتیک...
‫من خوبم.
‫هیچ مشکلی نیست.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫کجا میری؟
‫متاسفم... نمیتونم انجامش بدم.
‫- میتونی. ‫- نمیتونم.
‫- تو این مورد، گروه‌هایی هستن که می‌تونی ازشون کمک بگیری. ‫- نمی‌خوام.
‫- بذارش همینجا، نیارش خونه. ‫- سازگاریش خوبه.
‫میتونیم تمام روز بیدارش نگه داریم.
‫اون زویی نیست.
‫یه آدم دیگه که نمی‌دونم کیه...
‫- اسمش چیه؟ ‫- کی اهمیت میده اسمش چیه؟
‫اون، تا وقتی رسید خونه و ‫خوابید، هیچی یادش نمیاد...
‫...زویی، با همه‌ی وجودش.
‫- این یه معجزه‌ست، سال! ‫- نه، نمیتونم.
‫نه، اونو نیار خونه و لطفا ‫اون لباس رو از تنش دربیار.
‫لطفاً.
‫- سلام ‫- سلام
‫- میشه لطفاً صدای موزیک رو کم کنید؟ ‫- ببخشید.
‫- دخترم... ‫- کیه؟
‫- همسایه‌ست. نگران نباش. صدای آهنگو کم کن... ‫- یه تعارف بزن بیاد تو.
‫- دیر وقته. ‫- اشکالی نداره، بیدارش کردیم دیگه.
‫به نظر من این ایده خوبی نیست.
‫- به فلو بگو صدای آهنگ رو کم کنه. ‫- ببخشید.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره؟
‫سلام. لطفا قصور ما رو ببخشید.
‫- نمیای تو؟ ‫- نه، نه.
‫نه، واقعا.
بیا یه نوشیدنی بخور. بالاخره فرصت پیدا کردیم همدیگه رو بشناسیم. بیا.
‫- فلو، میشه صدای آهنگ رو کم کنی؟ ‫- باشه.
‫آبجو می‌خوری یا کولا؟
‫!آبجو
‫- خب. ‫- گفتم صداشو کم کن دیگه!
‫- مامان، برو از جلوی چشمام دور شو! ‫- با من اینطوری حرف نزن!
‫همونطور که گفتم، امشب ‫اجازه نداری بری بیرون!
‫تا ابد که نمی‌تونم تنبیه باشم، مامان!
‫- پیژامه‌هاتو بپوش و برو تو تختت! ‫- باشه بابا!
‫ولی اول از اتاق من برو بیرون. برو بیرون!
‫بزن بیرون دیگه! ‫مامان، از اتاق من برو بیرون!
‫از اتاق من برو بیرون.
‫ببخشید، میشه کمکم کنید؟ ‫نمیدونم چطوری خاموشش کنم.
‫بالاخره.
‫دود خیلی زیاد بود...
‫...و من...
‫هیچی نمی‌دیدم.
‫...و اونا...
‫هنوز نمیدونه تقصیر خودشه.
‫متاسفم.
‫فکر میکنه نمیدونم سیگار میکشه.
‫- این چجوری ممکنه؟ ‫- با همسان‌سازی.
‫فکر کنم اینطور میگن.
‫وقتی دو تا غیب‌گو همزمان بیدار شن، ‫اوضاع باید همین‌طوری باشه.
‫یعنی، شوهرم وقتی بهش نگاه می‌کنه...
‫...فلو رو دقیقاً همون‌جوری ‫که قبلاً بوده می‌بینه، یا برعکس.
‫واقعاً یه چیز خارق‌العاده‌ایه. ‫به همه چیش فکر کردن.
‫ولی تو چطوری میتونی این کارو بکنی؟
‫چطوری تحمل می‌کنی؟
‫بالاخره بدن بدنه، مگه نه؟
‫میدونی... با گذشت زمان...
‫...عادت میکنی.
عزیزم، بیا درست دراز بکشیم.
‫عزیزم، همینه.
‫راستی، میشه بهم نشون بدی اون ‫کوفتی رو چطوری خاموش میکنن؟
‫اینجوری دفعه‌ی بعد مزاحمت نمیشیم.
‫البته.
‫خدای من.
‫اومدن.
‫- منم دلم میخواد بتونم. ‫- منظورت رو نمی فهمم.
‫- می‌خوام اون رو تو حالت قبلیش ببینم... ‫- این ممکن نیست.
‫به این عکس وسطی نگاه کن.
‫- چی می‌بینی؟ ‫- یه اردک.
‫ولی اگه بهت بگم ‫که اون در واقع یه خرگوشه چی؟
‫- الان می‌تونی ببینی؟ ‫- آره، می‌بینم.
‫به این میگن تصویر دو طرفه.
‫این رو به دفترم آویزون کردم، چون کمکم ‫می‌کنه توضیح بدم مغزمون چجوری کار می‌کنه.
‫اینکه چیزهایی که می‌دونیم چطور روی ‫چیزهایی که درک می‌کنیم تاثیر می‌ذارن.
‫الان، تو یه اردک دیدی.
‫ولی وقتی گفتم اون خرگوشه، ‫مغزت این اطلاعات رو گرفت.
‫یا به عبارت دیگه، آگاهی جدید رو.
‫و بلافاصله شروع کردی به دیدن یه خرگوش.
‫راستش رو بخوای، اون هم خرگوشه، هم اردک.
‫ولی ما فقط میتونیم ‫یکیشون یا اون یکی رو ببینیم.
‫حالا، با دقت نگاه کن.
‫‏هیچوقت نمیتونی دو تا حیوون رو ‫‏همزمان با هم ببینی.
‫مغزمون بر اساس چیزایی که ‫می‌دونه چی رو ببینه، انتخاب می‌کنه.
‫و اینو همیشه انجام میده.
‫توضیح قشنگیه، ولی من بازم ‫میخوام اون رو تو حالت قبلیش ببینم.
‫من هم بهت توضیح دادم که این ممکن نیست.
‫چون، برعکس همسایه و ‫دخترش، تو میدونی که زنت مرده.
‫و حتی اگه یه جور دیگه بهش نگاه کنی ‫متوجه این خواهی شد.
‫میتونیم درک‌مون رو از تصویر عوض کنیم...
‫...برای این کار یه ادیت ‫کوچیک فتوشاپ کافیه...
‫...البته به شرطی که ....
‫...موضوعی را که سوژه از ‫قبل از آن آگاه است تغییر نده.
‫به عبارت دیگه، ما می تونیم ‫کاری کنیم یه خرگوش ببینی...
‫...البته، اگه نفهمی که اون یه مرغابیه.
‫به خاطر همینه که غایبین ‫هیچوقت متوجه مرگشون نمیشن.
‫اگه به این پی ببرن...
‫...قبول کردن خودشون تو بدن یه ‫نفر دیگه براشون غیرممکن میشه.
‫وقتی متوجه میشن که مردن...
‫...فرایند سوخت و ساز دوباره فعال نمی‌شه.
‫و دفعه‌ی بعدی که به خواب برن، می‌میرن.
‫برای همیشه.
‫برای باور کردن ‫شبیه‌سازی، باید یه کم تلاش کنی.
‫تلاش کردم.
‫- اما نتونستم. ‫- پس باهاش بحث کن.
‫بحث کردن میتونه ناخوشایند یا خشن باشه...
‫...اما در عین حال، به قوی‌تر بیرون اومدنِ ‫احساسات و خاطراتِ آشنا هم کمک می‌کنه.
‫...به ظاهر شدن دوباره‌ی قوی اون ‫احساسات و خاطرات هم کمک میکنه.
‫چرا باید بخوام باهاش بحث کنم؟
‫برگشت و...
خدای من.
خیلی مسخرست.
چون این، سریع‌ترین ‫راه برای ارتباط با اونه.
‫توی اتاق خواب.
‫تا چند دقیقه دیگه بیدار میشه.
‫- ممنونم. ‫- خب پس.
‫- خداحافظ ‫- خداحافظ
‫رو کاناپه خوابیدی؟
‫آره.
‫خیلی وقته بلند شده؟
‫نه.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫- امروز دلت می‌خواد یه کاری انجام بدی؟ ‫- آره.
‫آره، فکر کردم یکم بنویسم...
‫...بعد اگه خواستی میتونیم ‫بریم چند تا خونه رو هم ببینیم.
‫اگه خیلی خسته‌ای، می‌تونیم ‫بشینیم یه فیلم هم تماشا کنیم.
‫- با پروژکتور. ‫- باشه.
‫- باشه چی؟ ‫- میتونیم فیلم ببینیم.
‫هنوز داری کتابت رو مینویسی؟
‫آره.
‫پس اوضاع چطوره؟
‫خوب پیش میره.
‫بخش مربوط به پایین صحرای ‫آفریقا رو تقریباً تموم کردم...
‫...ولی منابع رسمی خیلی کمه، واسه ‫همین مجبورم همه‌جور چیز بخونم.
‫متون مذهبی و اسناد حقوقی رو.
‫ولی در واقع خیلی هم جالبه...
‫فکر کنم حالا تو این راه پر پیچ و ‫خم چیزهای مختلف زیادی دیدم...
‫حالا که برات مهم نیست، چرا میپرسی؟
‫حداقل مثل احمقا با خودم حرف نمی زنم.
‫نه، دارم گوش می‌دم.
‫آخه دیروز یادم رفت ‫بهش غذا بدم، واسه همینه...
‫...اما دارم بهت گوش میدم.
‫- تموم کردم. ‫- گفتم که دارم گوش میدم.
‫منم گفتم تموم کردم.
‫اینجا هم مگه آسایش نداریم؟
‫نمیدونم چی شد. یعنی، دلیلش رو.
‫یعنی، گوش میدم، باشه؟
‫می‌گفتی پایین صحرای ‫آفریقا، منابع مختلف و غیره...
‫و بعد یهو عصبی شدی.
‫چرا عصبی شدی، چی شده؟
‫چیزی که شد اینه که منو نادیده گرفتی.
‫خب، پس چرا الان داری اینو میگی؟
‫چون نه کاری که میکنم ‫برات مهمه و نه حسی که دارم.
چه حسی داری؟
‫- گاییدمت. ‫- گوش کن، زویی.
‫یه کم دیگه.
‫دارم میپرسم چه حسی داری، بعد تو میگی گمشو؟
‫- بهم دست نزن. ‫- بخاطر خونه‌ست؟
‫- واقعاً میخوای اون خونه رو ببینی؟ ‫- خونه اصلا برام مهم نیست.
‫کاراوان هم. ‫ایسلند هم.
‫همه‌ی اون چیزای دیگه‌ای هم که سرهم‌بندی کردیم ‫تا طوری رفتار کنیم که انگار هیچ مشکلی نیست.
‫ما با هم در موردشون تصمیم گرفتیم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫ما هیچ تصمیمی نگرفتیم، سال. تو گرفتی.
‫پس فقط نقش بازی می‌کردی؟
‫حالا هم داری نقش قربانی رو بازی می‌کنی.
‫دقیقا قربانی منم. ‫قربونی لعنتی منم!
‫زویی، بیخیال دیگه.
‫فقط بهم بگو مشکلت چیه.
‫- باشه؟ بیا حرف بزنیم. ‫- بارها حرف زدیم.
‫- یه بار دیگه حرف بزنیم. ‫- میشه از اتاق بری بیرون؟
‫- این موضوع رو بارها بحث کردیم. ‫- خواهش می‌کنم. نه، خواهش می‌کنم.
‫- لطفا بگو مشکلت چیه. ‫- برو دیگه.
‫میرم، فقط بگو مشکل چیه.
‫مشکل رو خیلی خوب میدونی، سال.
‫اگه ندونی هم، پس یه لاشی به تمام معنایی.
‫متاسفم.
‫چیه؟
‫نه، حتی امتحان هم نمیکنم! میدونی که میبرم!
‫- واقعا؟ همیشه تو میبری؟ ‫- اینو خوب میدونی!
‫ببینیم چی میشه.
‫آماده‌ای؟ من آماده‌ام. ‫بزن بریم. یک، دو...
‫چطور بود؟
‫خیلی خوب بود.
‫- یه لحظه حس کردم واقعیه. ‫- آره.
‫دقیقا همینطوری کار می‌کنه.
‫بی سر و صدا.
‫هر چند یکم زیادی هم هست، نه؟
‫- متاسفم. ‫- واسه چی؟
‫به خاطر اون قرص‌ها و اینکه دیگه ‫یه کار احمقانه نکنم...
‫...برای اینکه حواست بهم باشه، مگه نه؟
‫قبلاً من ازت مراقبت می‌کردم.
‫البته. من همیشه تو رو به این باور رسوندم.
‫ولی حقیقت این نیست.
‫اگه من نبودم، هنوزم با اون ‫یارو نوازنده ساکسیفون بودی.
‫کی میدونه... اگه تهدیدش نکرده ‫بودم، شاید یکم بیشتر با هم می بودیم.
‫اون خیلی بد باهات رفتار ‫می‌کرد. دائم گریه می‌کردی.
‫- اون موقع ها خیلی کوچیک بودی. ‫- ۱۴ سالم بود.
‫- دوستام خیلی وقت بود شروع کرده بودن به سکس کردن. ‫- میدونم، درسته.
‫خیلی زشته! این حرفا رو به من نزن!
‫- نه، داری چیکار می‌کنی؟ نه، نه. ‫- وایستا...
‫- ایناهاش شد. ‫- اوف، نه.
‫بالاخره یه لبخند ازش شکار کردم!
‫باید گرفتار می‌شد.
‫وقت رو تلف نکن.
‫ارزش این لحظه ها رو بدون؛ ‫باهاش خوش بگذرون...
‫...و براى خداحافظى باهاش آماده شو.
‫زود باش، زود باش، زود باش!
‫- برای هر دومون، باشه؟ ‫- باشه.
‫خیله خب.
‫خیلی گرسنمه.
‫اعتیاد آوره.
‫همش بخاطر مونو سدیم گلوتاماته.
‫محشره.
خب.
‫آماده‌ای؟
‫واسه چی؟
‫- نه... ‫- آره.
‫- تو کمد گذاشته بودم. ‫- آره، نباید تکونش می‌دادی.
‫میتونی امشب مستند حیوونا رو ببینی. یالا.
‫باشه. ‫بزن بریم.
‫- خوبه؟ ‫- خوبه.
‫تمومه.
‫- چراغو هم خاموش کن. ‫- آره راست میگی.
‫- و پرده رو. ‫- آره، آره...
‫- امشب می‌خوای مست کنی؟ ‫- آره.
‫اونا میگوهای آب شیرین ‫تازه بودن ولی پا هم داشتن...
‫- اسمش چی بود؟ ‫- مانتیس میگوی آب شیرین.
‫نه، نوعی که تو اقیانوس زندگی ‫میکنه. امشب از اونها میخوریم.
‫ولی اون موقع‌ها میگو ‫آب شیرین پیدا کرده بودم.
‫اونا شبیه خرچنگ‌های کوچولو بودن.
‫- چی بهش می‌گفتن… ‫- مهم نیست چی بهش می‌گفتن.
‫مهم‌تر از همه، فوق‌العاده تازه بودن.
‫بعضی‌ها هنوز تکون می‌خوردن.
‫من هم به خاطر مهمون ‫یه کیلو اضافه کرده بودم.
‫نه، نه...
‫- اینو سر میز غذا تعریف نکن، خیلی حال‌به‌هم‌زنه. ‫- تعریف کن تعریف کن، کنجکاو شدم.
‫باشه، گذاشتمشون تو یخچال.
‫بعدش هم برای پختن درشون ‫آوردم؛ تکون نمی‌خوردن.
‫برای اطمینان، کیسه رو تکون دادم.
‫حرکت نمی‌کردند.
‫منم شروع کردم بندازمشون تو تابه داغ.
‫و بعدش، باورت میشه، ‫شروع کردن به فرار کردن.
‫- نه، نه... ‫- همشون زنده بودن. همشون.
‫داشتن مثل دیوونه‌ها از ‫روی تابه‌ی داغ فرار می‌کردن.
‫- انگار فیلم ترسناک بود. ‫- دقیقا...
‫مثل فیلم ترسناک بود.
‫یهو یه فکر خیلی خفن به سر مادرم زد، ‫اینکه بندازتشون زمین تا نجات پیدا کنن...
‫...و بعد همه‌جا، زیر مبل‌ها، به ‫سمت کتابخونه فرار رو شروع کردن...
‫...و بعد همه‌شون رو ‫مُرده، تو کل خونه پیدا کردیم.
‫- یادت میاد زیر ماشین لباسشویی پیداش کردیم؟ ‫- آره.
‫دو هفته بعدش بود.
‫- حتما بوی خیلی بدی گرفته، نه؟ ‫- آره، بعد از اون ماجرا گیاهخوار شدم.
‫- آره، مدت کوتاهی بعد هم خوب شده بودی. ‫- خوب شدم، آره.
‫تو هم با من گیاهخوار شده بودی.
‫دقیقا ‫آره، منو قانع کرده بودی.
‫- چطوری قانعت کرد؟ ‫- با کلی توفو.
‫آره، مجبورش کرد یه عالمه توفو بخوره.
‫ولی بعدش...
‫...تبدیل شدی به یه ‫نویسنده که تو زمینه‌ی این‌که
‫چطوری دام‌پروری مسیر تاریخ ‫بشریت رو تغییر داد تخصص داره.
‫- قسمت اول رو خوندم. ‫- یه تحقیق جدید رو شروع کرده؟
‫به چگونگی تغییر...
‫...سبک زندگی ساکنان نقاط مختلف جهان...
‫...تحت تأثیر الگوهای تغذیه‌ای ‫متفاوت می‌پردازه، درسته؟
‫- آره، کی خوندی؟ ‫- وقتی تو خواب بودی.
‫بله.
‫اساساً، یعنی، داره یه داستانی تعریف میکنه ‫درباره اینکه چطوری بود، واقعاً خیلی خوبه.
‫اروپایی‌های مهاجر آمریکا...
‫...چطور تمام جمعیت بومی ‫رو نابود کردن، نه برعکسش.
‫خب، این ‫چه ربطی به عادات غذایی داره؟
‫این نظریه‌ای که نوشتم، اهلی کردن حیوانات...
‫...در مورد اینکه چطوری اروپایی‌ها در برابر ‫میکروب‌ها و بیماری‌ها مقاومت نشون دادن.
‫...چطور در برابر میکروب‌ها ‫و بیماری‌ها مقاومت پیدا کردن.
‫یعنی وقتی اومدن آمریکا، ‫مثل یه بمب ساعتی بیولوژیکی بودن.
‫خب، صحبت از جنگ بیولوژیکی شد، ‫آخرین مصوبه شهرداری رو شنیدی؟
‫- نه. ‫- دلم می‌خواست بخونمش.
‫- کتابت رو. ‫- البته، می‌تونی بخونیش.
‫چون بهار چاپ میشه، باید ‫تا چند ماه دیگه تمومش کنم.
‫حتی اگه تموم نشده، الان دوست دارم بخونمش.
‫باشه.
‫اونایی که جلوتن همون‌جوری سر ‫جاشون وایسادن. آخرش سرخپوست میشید.
‫چی؟
‫مگه اینجوری میگن؟
‫- یالا، یالا. ‫- اینجوری نمیگن.
‫- غذاتو بخور، زود باش. ‫- باشه، باشه.
‫یه کم دیگه بذارم؟
‫- جدی؟ ‫- ممنون، خداحافظ.
‫ممنون
‫میبینمت.
‫دوباره کی میاین؟
‫ما رو تو طول هفته ‫چند بار می خوای ببینی؟
‫- سامسون چشه؟ ‫- سامسون، بسه دیگه!
‫می‌خوای بگی مشکلت چیه؟
‫هیچ مشکلی نیست.
‫از جواب آزمایش هاست؟
‫آره.
‫درست میشه.
‫به مادرم یه سر بزنم.
‫- باشه. ‫- خداحافظ.
‫به این میگیم مراسم خداحافظی
‫مهم اینه که از این دیدار ‫آخر خوب استفاده کنیم.
‫قبل از اینکه بذاریم کسی ‫رو که دوست داریم بره...
‫...چیزهایی رو که نتونستیم بگیم...
‫...باید بگیم واقعا چه حسی داریم.
‫خیلی‌ها ترجیح میدن لحظه‌ی ‫مرگ رو دوباره زندگی کنن.
‫یعنی میتونم بهش بگم مرده؟
‫میدونم که این واقعاً یه وظیفه ‫وحشتناک به نظر میرسه...
‫...اما بهت اطمینان میدم که ‫یه نوع درمان خیلی موثره.
‫نه.
‫نمی‌خوام.
‫هرچقدرم که التیام بخشه ‫برام مهم نیست، نمیخوام.
‫می‌فهمم.
‫سال، شاید این به نظرت باعث مرگ زنت شده...
‫...اما حقیقت اینه که ‫زنت دیگه زنده نیست.
‫«پایانی دیگر، فقط یه شبیه‌سازیه.»
اما تو مجبوری با این رنج روبرو بشی.
‫یه پایان متفاوت، سوگواری ‫رو نادیده نمیگیره...
فقط این امکان رو میده که این دوران رو
‫...با کسی که دلت می‌خواد ‫باهاش باشی، بگذرونی.
‫فقط یکم وقت بیشتر می‌خوام.
‫متاسفم، یه پروتکل خیلی ‫سخت‌گیرانه داریم که اجرا می‌کنیم.
‫خواهرم گفت میزان همسان‌سازی خیلی بالاست.
‫ببخشید، خواهرت کی بود؟
‫نه. بیخیال، بیخیال.
‫به زمان بیشتری نیاز دارم.
‫قرار بود این آخرین ملاقات باشه.
‫آره، ولی حس می‌کنم باید دوباره ببینمش.
‫نمیدونم، انگار خیلی وقتمو تلف کردم.
‫نه. کارها اینجوری پیش نمیرن.
‫تعداد ملاقات‌ها از قبل تعیین میشه.
‫آره، ولی روانپزشک چی گفت، ‫مراحل سوگواری، مراسم...
‫...و بقیه چیزها به کی اهمیت داره، مگه نه؟
‫من رو تو دردسر انداختی. ‫نباید از من حرف میزدی.
‫- اسمتو نگفتم. ‫- واقعا؟
‫به نظرت پیدا کردنم از روی ‫حرفایی که زدم خیلی سخته؟
‫محدودیت‌ها به بدنِ حامل وصلن، چون خطرناکن، ‫نمیشه طولانی مدت ازشون استفاده کرد.
‫نمیشه چند بار دیگه این کارو بکنیم؟
‫سعی می‌کنم به بدن یه نفر دیگه انتقالش بدم.
‫بدنش رو میخوام.
‫سعی می‌کنم با حامل‌ صحبت کنم.
‫- چه خبر؟ ‫- تقریبا حاضرم.
‫بله.
‫- ببخشید. ‫- ببخشید، عجله کن.
‫نباید عجله کنیم؟
‫باید، ولی یه کاری هست که باید انجام بدیم.
‫چون کوکتل‌های آتلانتیک ‫هم خیلی گرونن هم آبکی.
‫به علاوه تو هم ‫بدون مستی نمیرقصی، برای همین...
‫- نگفتی برای چی جشن بگیریم. ‫- هیچی.
‫دکمه‌هامو می‌بندی؟ ‫باشه.
‫ولی تو گفتی امشب جشن می‌گیریم.
‫آره.
‫منظورم این بود که با هم ‫بودنمون رو جشن بگیریم.
‫- همش همینه. ‫- داری پیر میشی.
‫این لباس داره روز به روز ‫کوتاه‌تر می‌شه، یا من اشتباه می‌کنم؟
‫- سرم خیلی گیج میره. ‫- بیا.
‫فکر کنم یه کم زیاده روی کردیم توی ویسکی.
‫داری تازه از شوک سانحه در میای.
‫تکیه کن به من.
ابه.
‫میدونم داداشتو دوست داری؛ اما ‫کاری که میکنی به شدت اشتباهه.
‫- اینو قبلا هم گفتی. ‫- بله، گفتم.
‫منو مجبور نکن اینو به یکی دیگه بگم، لطفا.
‫تو هم منو مجبور نکن.
‫فکر می‌کنی نمی‌دونم برای ‫مادرت چه کارا که نکردی؟
‫هیچ کس اینجا وجدانش راحت نیست.
‫- همه‌مون باید بدون رد کردن مرزها کار کنیم. ‫- ولی هردومون این کارو کردیم.
‫همچنین این یه حقیقته که...
‫...همه‌ی اون داستان‌ها، درباره‌ی ‫شفابخش بودنش، فقط چرت و پرته.
‫و اگه می‌تونستیم این کارو بدون ‫نابود کردن یه زندگی دیگه انجام بدیم...
‫...ما به همه این فرصت رو ‫می‌دادیم که بعد از مرگ هم زندگی کنند.
‫تا ابد.
‫از چی خوشت میاد؟
‫واسه تصمیم گیری ببرمت اونجا؟
‫دنبال یه نفر می گردم.
‫تو هم از اون مردهای عاشقی؟
‫دیدم که اومد تو.
‫قدش خیلی بلنده...
‫...و موهاش هم...
‫...مثلِ مالِ تو.
‫بازم رو کاناپه خوابیدی؟
‫آره.
‫برات خوب نیست، میدونی
‫میدونم.
‫منم حس خیلی بدی دارم.
‫دیشب تو نوشیدنی من چی ریختی؟
‫همه‌جام درد می‌کنه.
‫دقیقا چه حسی داری؟
‫خسته‌ام.
‫- خوب نخوابیدم، خواب‌های عجیبی دیدم. ‫- چه جور عجیب؟
‫چیز واضحی یادم نمیاد.
‫نمیدونم.
‫شاید... یعنی... ‫نگو خوابای عجیب غریب می‌بینی.
‫فقط... ‫کجاش اشتباهه مگه؟
‫آره، یعنی میگی بخاطر رویاهای ‫عجیبی که میبینی خسته ای...
‫...ولی در واقع اونا رو یادت ‫نمیاد، یعنی... عجیبیش اینجاست.
‫شاید هم... ‫...بخاطر یه چیز دیگه خسته شدی.
مثلا چی؟ ‫مثل این‌که دیگه پیش من نه، رو کاناپه می‌خوابی؟
‫نه، فقط دارم میگم اگه خسته ای...
‫...و اگه میگی خوابای عجیب ‫غریب میبینی ولی یادت نمیاد
سر صبحی روزمون رو زهرمار نکنیم، باشه؟
‫کی به مشاور املاک برای خونه زنگ می‌زنیم؟
‫این کار منتفی شد. فروختن خونه.
‫- نه. ‫- آره.
بازوت چی شده؟
‫اصلاً متوجه نشدم.
‫از کِی اینجاست؟
‫گفتم متوجه نشدم، واسه همین نمی‌دونم.
‫- یه نگاهی بندازم. ‫- چیز مهمی نیست.
‫حتما یه جایی خوردم نفهمیدم.
‫- صبر کن، درد می کنه؟ - داری چیکار می کنی؟ نه، چیزی نیست.
‫نه.
‫اونایی که تو بیمارستانن بعضی وقتا... ‫...وقتی هوشیار نیستی، میدونی که...
‫- ...شاید، نمی‌دونم... ‫- سال، من خوبم. خوبم.
‫- ‎درد نداری؟ ‫- ‎نه، خوبم.
‫باشه. باشه.
خواب مرگ زویی رو دید.
‫فقط خرده‌رویاها باقی موندن.
‫گفته بودم یه مدت طولانی با هم ‫بودن، اثرش رو روی بدن حامل میذاره.
‫- مریضه؟ ‫- بسه، سال.
‫میدونم چی دیدی.
‫حامل‌ها از نظر جغرافیایی مکان‌یابی شده‌اند.
‫تو آتلانتیک.
‫یه جای خیلی معروفه. عادیه یه ‫دختر واسه رقصیدن بره اونجا.
‫- این یه تصادف بود. ‫- نه.
‫هیچ ربطی به موضوع نداره.
‫احساساتت هستن که تو رو به یه ‫طرف یا طرف دیگه می کشونن.
‫به این خاطر اسمشون اینه که به ‫جای تصادف، به احساساتمون مربوطن.
‫سال، دیگه نمیتونم کمکت ‫کنم. نمیتونم برش گردونم.
‫انتصاب‌ها رو تو انجام میدی.
‫تو با باربرها سروکار داری، ‫برنامه‌ریزی‌ها رو تو انجام میدی...
‫...تصمیم می‌گیری که ‫چقدر و چند تا ملاقات باشه.
‫ولی خب، اینا رو تحت یه ‫سری قواعد مشخص انجام میدم.
‫برو بابا... قواعد!
‫مسئله قوانین نیست. ‫اینو خیلی خوب میدونی.
‫پس مشکل چیه؟
‫مشکل اینه که تو میخوای ‫من حس بدی داشته باشم.
‫برای اینکه حالم بهتر شه، ‫می‌خوای حس بدی داشته باشم.
‫- واسه اینکه کمتر احساس تنهایی کنم. ‫- داری حرفای دیوونه وار میزنی.
‫آره، دارم چیزای دیوونه‌واری میگم، ‫چون خیلی گیجم، نمیدونم. میترسم.
‫آخرین باره...
‫ولی دیگه از من چیزی نخواه.
‫این آخریشه.
‫یه چیزی فهمیدم.
‫اون خونه، چون کفش پارکت بود، ‫خیلی قشنگ بود.
‫متوجه شدم که چقدر مهم ‫بود که زمین پارکت باشه.
‫- تو هم خوشت اومده بود؟ ‫- خوشم اومد که به مدرسه نزدیک بود.
‫راجع به این یکم بیشتر حرف بزنیم؟
‫وقت زیادی ندارم.
‫- میدونی. ‫- اینجوری نگو.
‫ممکنه نگم...
‫...اما این واقعیت را از بین نمی‌بره.
‫میدونم ترسیدی.
‫ولی تو که کلا از همه چی می‌ترسی.
‫دیگه نمی‌ترسم.
‫نمیتونی حدس بزنی چقدر دلم میخواد ‫همه چیو جور دیگه ای انجام بدم.
‫می‌خوام اینو بدونی.
‫به نظرم تو پدر فوق‌العاده‌ای میشی.
‫تو هم.
من هم؟
‫بابای فوق‌العاده‌ای می‌شدم؟
‫- چرا که نه؟ ‫- معلومه.
‫میتونیم جامونو عوض کنیم.
‫اولش فقط شوهرم رو از دست داده بودم.
‫خدای من!
‫خیلی وحشتناک بود. ‫خیلی خیلی وحشتناک بود.
‫ولی می‌دونستم بدون اون از پسش برنمی‌آم.
‫واسه همین همش همدیگه رو ‫بغل می‌کردیم و گریه می‌کردیم.
‫بعدش منتظر فلو شدیم.
‫دخترم...
‫و...
‫فقط...
‫اصلاً اون جوری که فکرشو می‌کردم نبود.
‫وقتی بهش گفتیم، فکر کرد داریم دروغ میگیم.
‫گفت: چرا یه همچین چیزی میگید؟
این درست نیست!
من اینجام. داشت می‌گفت.
‫و پوستش رو نیشگون می‌گرفت.
‫من اینجام...
‫پس این یعنی چی؟
‫یعنی چی؟
‫و...
‫یه جورایی فکر میکردم هردوشون همزمان می‌خوابن.
‫اما آخرش کارل زودتر کم آورد و ...
‫...مدت زیادی منو با فلو تنها گذاشت.
‫و اونو...
‫...خیلی دلم می‌خواست می‌تونستم تسلی‌اش بدم.
‫به خاطر همين، فقط...
‫...فقط تونستم بگم نخواب.
‫لطفاً نخواب.
‫- همین... ‫- ممنون.
‫ممنون که در میون گذاشتی.
‫خیلی خوب داری پیش میری.
‫تجربیاتی که در تلاش برای کنار اومدن با ‫نبودشون و درد ناشی از اون داشته رو...
‫...امروز کسی دیگه هست که ‫بخواد با ما به اشتراک بذاره؟
‫هیچکس نمیخواد چیزی رو به اشتراک بذاره؟
‫باشه.
‫از همتون می‌خوام که تو چند روز آینده...
‫یه چیزی انتخاب کنین که تو این چند روز ‫آینده، آدمِ از دست‌داده‌تون رو یادتون بیاره.
و بعد سعی کنید بدون اون انجامش بدید.
‫این یه قدم اولیه، ولی خیلی مهمه.
‫میشه این رقص مخصوص ‫رو باهاتون داشته باشم، لطفا؟
‫شماره‌های زیر عکس‌ها برای ‫اینه که ببینی کی تو کدوم اتاقه.
‫چرا گریه کردی؟
‫خوشت نیومد؟
‫- زنم ترکم کرد. ‫- متاسفم.
‫اگه بخوای کارم تموم ‫شد میتونیم بریم خونه من.
‫اگه لازم داشتی، توالت اینجاست.
‫آره، قبلاً به عنوان دفتر استفاده میشد...
‫الان پر از بی‌خانمان‌هاست یا ‫یه سری دختر از کلوپ.
‫چیه؟
‫نمی‌خوای؟
‫پس چی می‌خوای؟
‫نمیدونم.
‫فقط می‌خوام اینجا باشم.
‫چقدر آب می‌خوره؟
‫- فقط اگه اینجا باشم... ‫- بدون سکس؟
‫...گرونه.
‫می‌خوام بخوابم، پس می‌تونی بری.
می‌تونی
‫- لطفا ‫- باشه.
‫سلام.
‫- کی هستی، یه جورایی دیوونه‌ای؟ ‫- نه.
‫اما مطمئنم اینجا زیاد میبینیشون.
‫به نظر میاد با هم گشتن رو دوست دارن.
اون مرد.
همسرم.
‫من رو ترک نکرد.
‫گوش کن...
‫مطمئنم خیلی تنهایی، اگه نصیحت منو ‫بخوای تنها چیزی که نیاز داری یه دوسته...
‫...نه یه جنده.
‫- می‌تونم بهت کمک کنم. ‫- راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫اوريگامی توی آپارتمانت رو ديدم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫من یه حامل هستم.
خب؟
‫اوریگامی برای مشتری‌هاست، نه برای حامل‌ها.
‫چی میخوای لعنتی؟
‫- بهت کمک کنم. ‫- واقعاً؟
‫- خواهرم تو شرکت آترنا کار می‌کنه. ‫- جدی؟
‫یه پسردایی اونجا دارم، ‫ولی خواهر خیلی بهتره خب.
‫- مسئله‌ی پوله. من... ‫- اون چطوری بهت کمک کرد؟
‫آره راست میگی، شبیه یکی از اون احمقایی.
‫کی دلش میخواد عشق مردشو ‫توی بدن یکی دیگه ببینه؟
‫بهش چی گفتی؟
سلام زندگیم، من اومدم!
بگو ‫ببین چی شد؟ مُردی.
و حالا، دیگه همه چی حل شد.
‫- نه. ‫- نه.
‫به پول احتياج ندارم.
‫پس چرا حامل شدی؟
‫چون تخم خودکشی ندارم.
‫- کیه؟ ‫- منم.
‫معلومه که اسممو نمیدونی.
برو.
‫غذای چینی آورده بودم.
از غذای چینی متنفرم
‫آره.
‫منم...
‫منم زیاد دوست ندارم.
‫سلام.
‫اومدم معذرت خواهی کنم.
‫میتونم بیام تو؟
‫نمي‌خوام اينجا بمونم، ‫بذار كتم رو بردارم.
‫- من اسمم ساله. ‫- آوا.
‫بریم.
‫- این کارو زیاد انجام میدی؟ ‫- نه. فقط گهگاهی.
‫آره، تازه تمومش کردم و دوباره اینجا هستم ‫وقت زیادی برای زندگی کردن دارم.
‫منتظر دستورات جدیدم.
‫یه شاهزاده‌ی سوار بر اسب سفید ‫دیگه که با یه بوس منو بخوابونه...
‫...و برای مشتری درمانده‌ی آترنا.
‫ببخشید.
‫چرا فکر می‌کنی اینقدر بدی؟
‫بچه داری؟
‫من... من وقت نداشتیم.
‫یعنی نخواستی؟
‫«مالِ» من زمانی نبود.
‫غذا رو بخوریم.
‫اونقدرها هم بد نیست.
‫حتما بخاطر مونو سدیم گلوتاماته.
‫شايدم خيلي گرسنمه.
‫خیلی خب. بذار ببینم این ‫شیرینی شانس چی میگه.
‫چی نوشته؟
‫زیر درخت گیلاس ‫برگ‌ها همه‌جا رو می‌پوشونن.
‫حتی سوپ ماهی ترش رو.
‫این یه شعره.
‫آره شعر، یه هایکو.
‫تا حالا شعری در مورد ‫سوپ ماهی ترش نشنیده بودم.
‫آره.
‫نمیدونستم بهش چی بگم.
‫این...
‫...با بزرگترا راحت‌تره.
‫چون اونها می تونن حرف بزنن.
‫اما بچه ها...
‫...به نظر من خیلی خاصن...
‫...و همشون واقعاً دارن ‫حرفای یکسانی رو میزنن.
‫فکر کنم فقط...
‫...می‌خوام بوش کنم.
‫دوباره بوش کنم.
‫تا وقتی بچه دار نشی ‫نمی‌فهمی بو چقدر مهمه...
‫...متوجه نمیشی.
‫اینجوریه دیگه...
‫خاطره‌ای اهداشده توسط توسط کریما بوعودم.
‫خاطرات، با چیزی که ‫تصورش رو می‌کردم فرق داره.
‫اونا رو تو ذهنت با موسیقی تصور میکردی؟
‫- مثل فیلم‌ها؟ ‫- نه.
‫فقط خیلی ساده به نظر میرسن.
‫انگار یکی سهواً دوربین ‫فیلمبرداری رو روشن گذاشته.
‫یه بار خاطرات زنم رو تماشا کردم.
‫اینجان؟
‫نه.
‫خواهرم نشونم داده بود... ‫توی آترنا کار می‌کنه، گفته بودم.
‫چه حسی داشتی؟
‫اگه یکی میتونست خاطراتمو ببینه...
‫تو چی؟
‫نه، فکر کنم واسه من فرقی نداره.
‫یه عالمه کفش می‌دیدی.
‫- کفش؟ ‫- آره.
‫آره، چون...
‫...تو لحظه‌های مهمم...
‫...کفشای آدمایی که باهاشون ‫بودم رو خیلی خوب یادمه.
‫لحظه‌ای که فهمیدم برای اولین ‫بار می‌خوام رابطه جنسی داشته باشم...
‫...مثل کفش تنیس آبی که توی ساحل دیدم.
‫یا اینکه دختری که میگفت باهام ‫به یکی دیگه خیانت کردی...
‫...کفش‌های پاشنه بلند بنفش تیره اش رو.
‫یا وقتی مامان مُرد، دمپایی های پای خواهرم.
‫همون کفشایِ کسایی که جرئت ‫نمیکنی تو چشماشون نگاه کنی.
‫یه کم میدونستم دیوونه‌ای.
‫می‌خوای بیای پیش من؟
‫به اندازه کافی پول داری که سکس نکنی؟
‫یه لاکپشت داشتم قدیما.
‫اسمش ری بود.
‫ولی نمیدونم کجاست.
‫یه جایی باید به خواب زمستونی رفته ‫باشه، چون همه‌جا رو گشتم ولی پیداش نمی‌کنم.
‫- خیلی عجیبه. ‫- لاک پشته؟
‫نه.
‫اینجا با تو بودن.
‫اولین باری که همدیگه رو دیدیم یادت میاد؟
‫البته.
‫منو از خونه‌ات بیرون کرده بودی.
‫ترسیده بودم.
‫مشتری‌هام رو خونه نمی‌برم.
‫به هیچ‌کس حتی اجازه نمی‌دم نزدیک بشه.
‫منطقیه.
‫یه کم مثل دیوونه‌ها رفتار کردم.
‫فکر نمی‌کردم مثل یه روانی رفتار کنی.
‫پس چرا ترسیدی؟
‫چون...
‫...می‌خواستم پیشت بخوابم.
‫بخاطر همین بیرونت کردم.
‫مال همسرم بود.
‫از سمساری خریدیمش.
‫همراه چندتا نوار کاست.
‫اون دوست داشت با اون موسیقی گوش کنه.
‫زنت تو تصادف ماشین مُرد؟
‫داشتیم می‌رفتیم رقص...
‫...و قبلش ‫تصمیم گرفتیم یه چیزی بخوریم...
‫...چون همیشه همین کار رو می‌کردیم.
من رانندگی می‌کردم.
‫هیچوقت خودم رو بابت این نمی بخشم.
‫این رو توی یه رویا درباره‌ی ‫کسی که حاملش بودم دیدم.
‫متاسفم.
‫منم باید می مردم.
‫میتونم کمکتون کنم؟
حامل هستم. باید با کسی ‫که من رو فرستاده حرف بزنم.
‫- میدونی کیه؟ ‫- اِبه رویز.
‫- اسمت چیه؟ ‫- آوا آدامز.
‫- طبقه شش. ‫- ممنون.
‫حلقه‌ام رو گم کردم.
‫- مادربزرگ داده بود... ‫- باشه، بیا تو.
‫اون اومد دفترم. ‫همه چیو میدونه.
‫- میخواد از ما شکایت کنه؟ ‫- نه، نمیکنه.
‫شايد اينجا افتاده.
‫میشه کمک کنی، اون طرف رو یه نگاه بندازی؟
‫ممنون که تو این روزهای ‫سخت کنارم بودی.
‫- باهاش حرف بزن. ‫- نه. خیلی مسخره‌ست.
‫اصلا هم اینطور نیست.
‫خیلی تعجب کردم وقتی دیروز اومد.
‫حرفاش باعث شد بفهمم ‫همه چیو اشتباه انجام دادم.
‫یه بارم که شده تو زندگیت به حرفم گوش کن.
‫برو باهاش حرف بزن.
‫- قول میدی؟ ‫- نگران من نباش.
‫نه.
‫تو بیشتر نگران خودت باش.
‫برو پیشش.
‫سلام.
‫بازم معذرت می‌خوام.
‫بهت دروغ گفتم و... ‫معذرت می‌خوام.
‫نتونستم جلوی خودمو بگیرم.
‫مجبور بودم این نقش رو بازی کنم و...
‫وقتی گفتی بچه می‌خوای هم دروغ گفتی؟
‫گفتی چون دیگه میدونستی ممکن نیست.
‫زویی؟
‫این زن...
‫حامل...
‫با خواهرت حرف زد و حقیقت رو فهمید.
‫اون پیشنهاد داد منو بیدار کنه.
برای بار آخر.
‫چرا؟
‫چرا اینجایی؟
‫برای خداحافظی...
و اینکه تو رو ببرم...
‫...با خودم.
‫نیازی نیست به خاطرِ هیچی احساس گناه کنی.
‫چون از اون تصادف ماشین، ‫هیچ‌کس جون سالم به در نبرد.
‫خواهرت چند بار امتحان کرد...
‫...اما هرگز نتونست ازت خداحافظی کنه.
هی... می‌ترسم
‫من اینجام، باهاتم.
‫کجا؟
‫ترجمه و زیرنویس: ‫یوســف کارگر