‫سان.
‫حدس می‌زدم اینجا باشی.
‫مایو...
‫- چیزی اونجاست؟ ‫- هان؟! نه... هیچی!
‫عـــه...؟ مشکوک می‌زنی ها.
‫هان...؟ هان...؟
‫اینجا واقعاً آرامش‌بخش‌ـه...
‫این جزیره مثل بهشت می‌مونه، ‫همیشه گرمه.
‫سان... تو تا حالا برف دیدی؟
‫برف؟
‫وقتی روزهای برفی نفست رو بیرون می‌دی،
‫عین تار کش میاد.
‫شبیه کرم ابریشمی که ‫در حال تنیدن تاره.
‫کرم ابریشم...؟
‫روزهای برفی دنیا در سکوت فرو می‌ره.
جوری که صدای خودت از همیشه بلندتره؛ ‫انگار توی یک پیله گیر کرده باشی.
‫توی پیله...؟
‫امیدوارم بتونم روزی نشونت بدم.
‫آه... اوهوم!
‫خب دیگه... بهتره راه بیفتیم.
‫- آه... ‫- موقع تغییر شیفت‌ـه.
‫- انگار زیادی از زیر کار در رفتیم. ‫- بریم!
‫بگیر!
‫یک... دو! یک... دو!
‫درست به موقع رسیدیم.
‫ای داد! هنوز لباس‌هامون رو عوض نکردیم!
‫«پیله: تابستانی دخترانه»
‫‫مترجم: Prometheus
@AWSub | @TheuSub
‫همگی امروز سخت زحمت کشدید.
‫همون‌طور که قبل‌تر هم گفته بودم،
‫از فردا به بیمارستان جدید ‫ارتش منتقل می‌شیم.
‫پرسنل ارتش و من...
‫...مقدمات رفتن رو آماده خواهیم کرد.
‫- دم آخری رسیدیم! ‫- گروه 3، کار گروه 2 رو دست می‌گیره.
‫ماری و یوری دارن این طرف رو نگاه می‌کنن.
‫من و گروه 2 هم برمی‌گردیم مدرسه.
‫کلاس‌های ظهر هم تشکیل می‌شن...
‫متوجه شدید؟!
‫شرایط جنگ روزبه‌روز داره بحرانی‌تر می‌شه.
‫همگی باید سعی کنید مسئولیت‌پذیرتر باشید.
‫بنابراین لطفاً دیر نکنید.
‫خب دیگه. همگی برگردن سر کارهاشون.
‫چشم!
‫واقعاً که! تقصیر ماری و یوری ‫شد که خانوم معلم ازمون عصبانی شد.
‫ما که یه گوشه وایساده بودیم و بادقت...
‫- ...داشتیم گوش می‌کردیم، نه؟ ‫- چرا.
‫بعدش هم خودت دیر کردی! به ما چه!
‫دقیقاً!
‫اون که آره... اما...
‫- خوبی؟ طوریت که نشد؟ ‫- آخ...
‫هعی... گفتم این همه رو برندار ها.
‫نخیرم! خودت گفتی یه‌باره تمومش کنیم بره!
‫فعلاً که فقط تو خوردی زمین!
‫کی داشت هل می‌داد؟!
‫بعدشم گفتی باید بجنبیم که ‫برای جشن آماده شیم!
‫خودِ خودت گفتی!
‫جشن؟
‫هیس! مثلاً قرار نبود مایو بفهمه ها!
‫از بس می‌پری بهم مگه حواس برام می‌مونه؟!
‫سان، من کمکشون می‌کنم.
‫تو زودتر برو پیش هینااینا.
‫باشه.
‫- چه گرمه... ‫- تاماکی...
‫- خیس عرق شدم. ‫- تابستونه دیگه...
‫پوست نازنیم سوخت رفت...
‫پس برای همین از زیر کار در میری، هان؟
‫- انگار لو رفتم... ‫- چه‌جورم...
‫- حالت خوبه؟ ‫- اوهوم. از همیشه بهترم.
‫هینا!
‫برات آب آوردم.
‫- بیا. ‫- ممنون.
‫- من چی؟ ‫- برو خودت بیار.
‫- هاااان... ‫- یه‌کم از مال من بخور...
‫کرم ابریشمه، هان؟ ‫چه خوب کشیدی.
‫دارم درس‌ها هفته‌ی پیش ‫رو مرور می‌کنم.
‫هوم؟ پی.. پی...؟
‫این رو می‌گی؟ ‫نوغان‌داری.
‫سال بعد می‌خونیدش.
‫من که از حشرات هیچی سرم نمی‌شه...
‫برای استخراج ابریشم باید ‫کرم‌های ابریشم رو جوشوند، درسته؟
‫- درسته. ‫- اما اینجوری که بعدش...
‫...کرم‌ها از بین می‌رن.
‫گمونم بهتره از اول بهت توضیح بدم.
‫طول عمر کرم ابریشم دو ماه بیشتر نیست.
‫لاروهایی که از تخم بیرون میان،
‫با تغذیه از برگ توت، به سرعت رشد می‌کنن.
‫پس از چندین بار پوست‌اندازی...
‫...بزرگ و بزرگ‌تر می‌شن.
‫در نهایت ابریشم ذخیره‌شده در بدنشون رو ‫بالا میارن و طی 2-3 روز دور خودشون پیله می‌سازن.
‫- که اینطور. ‫- سپس دوباره تبدیل به شفیره می‌شن.
‫در نهایت... ‫ما شفیره رو می‌جوشونیم،
‫- و ابریشم خام رو استخراج می‌کنیم. ‫- شفیره‌هه...
‫اما...
‫...بعضی از اون‌ها هم می‌تونن وارد ‫مرحله‌ی بعد بشن و زنده بمونن.
‫پس همه‌شون هم از بین نمی‌رن.
‫بسیار هم عالی، خانوم معلم.
‫می‌خوای تو هم تصویرشون رو بکشی، تاماکی؟
‫هان؟... من که گفتم از حشره‌ها چیزی سرم نمی‌شه.
‫اما امتحانش که ضرری نداره...
‫سان...! سان...!
‫محض اطلاعات...
‫...کرم‌های ابریشم نمی‌تونن پرواز کنن ها.
‫پس اینجاش رو نخونده بودی، نه؟!
‫بقیه‌ش رو نمی‌خوری، هینا؟
‫وقت ناهار الآن تموم می‌شه ها...
‫چون کاری نکردم، گرسنه‌م نیست. ‫بیا یوری، تو بخور.
‫- جدی؟ ممنون! ‫- نپره گلوت!
‫سان داره چیکار می‌کنه؟
‫غلط نکنم اون‌ها گل‌های کمیابی باشن...
‫- دلم می‌خواد هنوز استراحت کنم... ‫- چقدر هم که از صبح تا حالا کار کردی!
‫هی، سان! ‫استراحت تمومه!
‫امروز باید درخته رو قطع کنیم.
‫اومدم!
‫ســان!
‫-دیر نکنی ها! ‫- ما جلوتر می‌ریم.
‫بچه‌ها...
‫اگه تمومش نکنیم، خانوم معلم ‫حسابی عصبانی می‌شه!
‫بدو بیا! بدو!
‫سان. چیزی شده؟
‫نـ نه. بریم که که زودتر به بقیه برسیم.
‫سان.
‫خب... انگار دیگه نیستش...
‫ولی حس کردم یه‌چیزی ‫توی آسمون درخشید.
‫یعنی می‌خوای بگی...
‫- می‌رم به نگهبان‌ها خبر می‌دم! ‫- صبر کن!
‫شاید... اشتباه دیده باشم...
‫نگران نباش. می‌گم خودم دیدم. خب؟
‫هوی! شیهو! ‫بیا اینجا!
‫چیه؟ چی شده؟
‫سمت باد رو دقیق نگاه کن!
‫باشه!
‫ای وای...
‫مایو! سان! ‫وضعیت اضطراریه.
‫هواپیماهای دشمن دارن ‫از دماغه نزدیک می‌شن!
‫فوراً همگی آماده‌ی تخلیه بشید!
‫چقدر وقت داریم؟
‫یک دقیقه!
‫زود باشین... از این طرف.
‫ما هم باید عجله کنیم.
‫بیا هینا، از این طرف!
‫منم میام!
‫- از این طرف. ‫- ممنون.
‫آره، همین طرف!
‫هی مراقب باش!
‫دیگه؟
‫اینم هست!
‫بده بیاد!
‫اینجا!
‫تاماکی! دیگه کافیه!
‫سان، عجله کن!
‫- تاماکی! ‫- چیه؟
‫مایو! تاماکی! چیکار می‌کنین؟ ‫برگردین!
‫- چیزی نیست. به من تکیه بده. ‫- ببخشید...
‫- زود باشین! ‫- عجله کنین!
‫شما می‌تونین!
‫ایول!
‫آخیش!
‫- کاری هم نداشت ها! ‫- راحت می‌تونیم از پسش بربیایم!
‫خب پس...
‫امروز شش ماه از اومدن مایو می‌گذره.
‫ضمناً امروز تولدش هم هست!
‫و هم‌اکنون مایو وارد می‌شود!
‫بفرمایید مایو خانوم!
‫- انگار همین دیروز بود. ‫ - اوهوم.
‫چرا ساکتی؟ یه‌چیزی بگو!
‫هان؟! خب...
‫بابت این جشن... ممنونم.
‫شش ماه از اومدنم به اینجا می‌گذره،
‫اما انگار از اولِ اول همین‌جا بودم.
‫واقعاً خوشحالم که با شماها آشنا شدم.
‫حتی از آشنایی با من؟!
‫آخ! لپ‌هات گل انداخت...
‫ساکت.
‫خب. این مال توئه.
‫- این چیه؟ ‫- کادوی من.
‫امروز تصمیم گرفتیم بهت کادو بدیم.
‫این دفتری از شعرهای مورد علاقه‌مه.
‫هنوز که نخوندیش، خوندی؟
‫ممنون! واقعاً ارزشمنده!
‫این هم از کادو من. بیا.
‫شونه‌ی چوبی؟!
‫- چه خفن! ‫- چه خوشگله!
‫یادم باشه دفعه بعد یه مدل ‫مو قشنگی برات بزنم.
‫سلیقه‌ی تاماکی حرف نداره.
‫نوبتی هم باشه، نوبت ماست!
‫این هدیه... از طرف هر دومونه!
‫بفرما! چوق الف مزین‌شده با گل تقدیم به شما!
‫- چه خوب درستش کردین. ‫- قشنگه...
‫واقعاً قشنگه!
‫برای درست کردنش که اذیت نشدین؟
‫با هم انجامش دادیم!
‫- عـ عالیه... ‫- چقدر زدن سروکله‌ی همدیگه.
‫تاماکی! دهانت را ببند!
‫و اما... می‌رسیم به سان.
‫خـ خب...
‫آماده‌ش کرده بودم ها، ولی گمش کردم... ‫شرمنده مایو. کادوت بمونه برای یه‌وقت دیگه.
‫همیشه دست‌وپا چلفتی‌ای...
‫- خوبه خودت این جشن رو تدارک دیدی... ‫- شرمنده دیگه
‫خوبه کلی هم براش مشتاق بودی.
‫همین که دور هم هستیم، خوشحالم.
‫عاشقتیم، مایو جون!
‫- اما من بیشتر! ‫- نخیرم! من زودتر گفتم!
‫خب دیگه... شماهام.
‫هی!
‫محض اطلاعت کرم‌های ابریشم ‫نمی‌تونن پرواز کنن ها.
‫سان. اینجایی؟
‫کرم ابریشم؟
‫مطالعه می‌کردی؟ ‫چه عجب.
‫اوهوم.
‫با اینکه امروز کلی اتفاق افتاد ‫اما حسابی خوش گذشت!
‫شیرینی‌های هینا واقعاً خوشمزه بودن.
‫چیزی شده؟
‫اگه امروز درمورد هواپیماها چیزی نگفته بودی...
‫- ...الآن همه‌مون... ‫- راستی!
‫به لطف تو همه‌مون نجات پیدا کر...
‫نخیرم!
‫من فقط دیدمش. ‫اصل کار رو تو کردی.
‫سان...
‫دلم می‌خواد مثل تو باشم، مایو.
‫دلم می‌خواد مثل تو... ‫راحت حرف‌هام رو بزنم...
‫من...
‫...اصلاً اون کسی که فکر می‌کنی نیستم.
‫اما...!
‫نترس! فقط خودت باش!
‫منم هوات رو دارم! ‫حالا هم برو دوش بگیر.
‫اِوا... هنوز نخوابیدی؟
‫زودتر بگیر بخواب.
‫خانوم! کرم‌های... ابریشم...
‫...که نمی‌تونن پرواز کنن، ‫پس چرا از تخم بیرون میان؟
‫طرز فکر جالبیه.
‫راستش در اصل...
‫...کرم‌های ابریشم می‌تونستن ‫خودشون پرواز کنن.
‫اما وقتی ما برای بازدهی بیشتر، دست به ‫اصلاح نژادشون زدیم، اونا هم رفته‌رفته...
‫...توانایی پرواز رو از دست دادن.
‫وقتی ما کرم‌های ابریشم رو می‌جوشونیم، ‫اونا هنوز توی پیله‌شون زنده‌ن...
‫دلم... براشون می‌سوزه...
‫زنده‌زنده می‌جوشونیم‌شون تا ‫آسیبی به ابریشم خام نرسه.
‫اما حق با توئه. آدم دلش می‌سوزه.
‫انگار فقط به دنیا میای تا ‫ابریشمت رو بردارن...
‫این اواخر وقتی هم برای کلاس نمونده...
‫کاش می‌شد چیزهای بیشتر یادت بدم.
‫اما صبح زود باید بیدار شم. شب به‌خیر.
‫خیلی ممنون.
‫شب شما هم به‌خیر.
‫نیست گفتن بیمارستان، گفتم حتماً ‫می‌ریم مرکز شهر.
‫- چقدر راه اومدیم. ‫- آره، کامل اومدیم سمت جنوب.
‫ای بابا، گندش بزنن. ‫آینه دستی‌م رو یادم رفت.
‫تاماکی... ناسلامتی قراره تو بیمارستان کار کنیم ها.
‫حالا هر جا. آدم باید همیشه خوشگل باشه.
‫- انگار رسیدیم. ‫- آره.
‫خب بچه‌ها، فقط کافیه از اینجا کمی بریم پایین‌تر.
‫از امروز توی بیمارستان مشغول به کار می‌شیم.
‫ظاهراً کار ساختش هفته پیش تموم شده.
‫از فردا شروع به پذیرش بیمارها می‌کنیم. ‫پس لطفاً همه‌ی گروه‌ها آماده باشید.
‫فقط... گذرگاه باریکه.
‫- گروه‌گروه رد شید. ‫- چشم.
‫کو بیمارستان؟ ‫اینجا که غاره...
‫یه‌جورایی حس ماجراجویی به آدم دست می‌ده. جالبه.
‫از دست تو. نیومدیم که بازی کنیم.
‫- مایو... ‫- حواست کجاست، سان؟
‫ممنون.
‫وااای... چه قشنگه...
‫- عین استیج می‌مونه! ‫- آره...
‫همه‌ش همینه.
‫یه چشمه آب طبیعی اون پشت هست.
‫از هر دوتون ممنونم.
‫فقط می‌شه اونا هم بیارین تو باغ؟
‫هعی... خیلی هم فرقی با اردوگاه سازندگی نداره.
‫- آره. ‫- واقعاً.
‫تا هفته پیش صرفاً یه غار بوده، ‫اما الآن دیگه بیمارستانه.
‫باید زمین رو صاف کنیم. ‫چند تا چراغ هم می‌خوایم.
‫- کاش خانوم معلم زودتر بهمون گفته بود. ‫- آره.
‫- کاش لباس‌های بیشتری آماده می‌کردم. ‫- الآن خوبه، هینا؟
‫فقط در مورد قسمت پذیرش یه کاریت داشتم.
‫باشه. الآن میام. ‫سان، تاماکی.
‫می‌شه پارچه‌ها رو با آب اون پشت بشورین؟
‫چراغ‌ها هم خواستن خاموش بشن، ‫نفت‌شون رو بیشتر کنین.
‫مایو، تو برو کمک ماری و یوری.
‫- همگی متوجه شدین؟ ‫- آره.
‫ببخشید.
‫- سرچشمه‌ی آب همین طرفه؟ ‫- آره، آخر همین راهه...
‫ظاهراً نیروهامون به دو بخش ‫شمال و جنوب تقسیم شدن.
‫- از مرکز فرماندهی شمالی چه خبر؟ ‫- هنوز موفق به برقراری ارتباط نشدیم.
‫مثل اینکه همین‌جاست.
‫- تهِ‌تهش هم هست... ‫- باید راه‌های کوتاه‌تری هم باشه.
‫- سان، چراغ. ‫- اوهوم.
‫چه بزرگه...
‫آدم رو غرق خودش می‌کنه.
‫هعی... گرفتار هم شدیم...
‫زودی تمومش کنیم و بریم ‫یه گوشه استراحت کنیم.
‫دیر برگردیم، سر و کارمون با هیناست. ‫بدجور عصبانی می‌شه.
‫آی گفتی.
‫تازه اولشه...
‫کی می‌خوای اون رو بهش بدی؟
‫کادوت رو می‌گم.
‫ندادی بهش.
‫اوهوم...
‫برای چی دست‌دست می‌کنی آخه؟!
‫بهت غبطه می‌خورم، ‫هر کاری دلت می‌خواد می‌کنی.
‫خودخواهم دیگه.
‫دقیقاً...
‫اونجوری نگاهم نکن ها...
‫برعکس من، تو همیشه به فکر بقیه‌ای.
‫اینت رو خیلی دوست دارم.
‫تموم شد! دیگه برگردیم.
‫تاماکی، هنوز همه‌ش رو تموم نکردی.
‫لو رفتم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫- اصلاً حال ندارم. ‫- منم ندارم.
‫- نفسم بالا نمیاد. ‫- خیلی شرجی‌ـه.
‫باید عادت کنیم.
‫نیمه‌ی پر لیوان رو نگاه ببین؛ ‫اقلاً آفتاب‌سوخته نمی‌شم!
‫- چه خوشگله... ‫- چه نازه...
‫چه آرامش‌بخشه. آدم رو شفا می‌ده.
‫- چطوره منم چند تا پچینم. ‫- منم همین‌طور! منم همین‌طور!
‫یعنی کی گذاشتتشون اینجا...؟
‫صب به‌خیر.
‫صبح تو هم به‌خیر.
‫قشنگه... ‫دیروز تاریکِ تاریک بود.
‫اون گل‌ها کار توئه، نه؟
‫هان؟ آمم...
‫جون به جونت کنن، سانی.
‫البته انتظار نداشتم این‌قدر از ‫دیدنشون خوشحال بشن.
‫مایوئه.
‫- سان! برو همین الآن بده‌ش! ‫- الآن؟!
‫- الآن! ‫- آخه باید برم قسمت پذیرش کمکشون...
‫- خیالی نیست. اون با من. ‫- آخه...
‫آخه ماخه نداریم!
‫باید بیشتر از این‌ها خودت رو باور کنی!
‫گرفتن هدیه خودش به قدر کافی ‫خوشحال‌کننده هست.
‫چه برسه از طرف تو باشه.
‫- فهمیدی؟ ‫- اوهوم. فهمیدم.
‫پس برو ببینم چه می‌کنی.
‫تاماکی!
‫ممنون.
‫فدات!
‫شماهام تنبلی بسه! برین سر کار!
‫این رو ما باید به تو بگیم، تاماکی!
‫صبح به‌خیر.
‫- صبح به‌خیر. ‫- پس اون گل‌ها کار تو بود.
‫همون گل‌هایی که دوست داری.
‫مایو!
‫راستش روز تولدت می‌خواستم ‫این رو بهت بدم، ولی...
‫تاماکی! ‫تامـــاکی!
‫اگر کرم ابریشم بودم،
‫و می‌دونستم رسم دنیا اینه،
‫هرگز از پیله‌م بیرون نمی‌اومدم.
‫تا ابد توی همون پیله‌م می‌موندم...
‫...تا آروم‌آروم بمیرم.
‫اما حقیقت...
‫سان، کمک می‌خوای؟
‫- سان؟ ‫- سربازهای زخمی رو آوردن!
‫راه رو باز کنید!
‫- چند نفرن؟ ‫- نمی‌دونم!
‫- تخت کافی داریم؟ ‫- نه!
‫از سر راه برید کنار!
‫چیه؟شماها چرا ماتتون برده؟!
‫اولویت با بیماران وخیم‌تره! ‫ببریدشون اون پشت!
‫هنوز باند داریم؟
‫یوری؟
‫یوری... برو کمی استراحت کن.
‫آهای!
‫زیادی خونسرد نیستی؟
‫همه‌مون دارم از جون مایه می‌ذاریم!
‫سان! تو ناسلامتی بزرگ‌تری!
‫باید الگوی کوچک‌ترها باشی و سخت کار کنی!
‫الگو...؟
‫اصلاً نمی‌فهمم سخت کار کنم که چی بشه...
‫این چه حرفیه؟!
‫به خاطر میهن‌مون داریم این کارو می‌کنیم!
‫میهن‌مون...؟ برای همین باید ‫این‌قدر عذاب بکشیم؟
‫چی می‌گی...؟ به لطف میهن‌مون هنوز ‫داریم نفس می‌کشیم.
‫هر کاری که برای میهن‌مون کنیم ‫تهش به خودمون می‌رسه!
‫این‌قدر درکش سخته؟
‫در این‌صورت... من...
‫دارم این کارها رو... به خاطر خودم می‌کنم؟
‫تاماکی...
‫...به خاطر خودش مرد؟
‫این حرف‌ها...!
‫همه دارن از جون مایه می‌ذارن، ‫پس این‌قدر بحث نکن.
‫همه داریم برای میهن‌مون از جون مایه ‫می‌ذاریم که هنوز غذا و مدرسه داریم.
‫سان، فکر کردی تنهایی زنده می‌مونی؟
‫دیدی؟ پس ساکت باش و حرف‌های ‫خانوم معلم رو آویزه‌ی گوشت کن.
‫همه‌مون با هم.
‫اینجا. از این طرف!
‫یعنی کاری ازمون برنمیاد؟
‫دشمن دست از حمله برنمی‌داره!
‫دانش‌آموزها چی می‌شن؟
‫الآن وقت این حرف‌هاست؟!
‫مامان؟ مامان!
‫مامان!
‫اشتباه گرفتی! ‫کمک!
‫سان! خوبی؟
‫باید برگردم سر کارم...
‫سان...
‫باید دوباره برم آب بیارم...
‫سان، یه‌کم استراحت کن...
‫چه استراحتی؟! ‫تو هم برو یه کاری کن!
‫اگه برای استراحت کردن وقت داری، ‫اون رو صرف کار کردن کن!
‫من... من باید...
‫...به‌جای تاماکی هم تمام تلاشم رو بکنم.
‫چون تقصیر من بود...
‫بیا یه‌کم استراحت کنیم.
‫- دیگه نمی‌تونم... ‫- می‌دونم...
‫خون... اجساد... مجروح...
‫طاقت دیدن‌شون رو ندارم...
‫چیزی نیست. من کنارتم.
‫سان... می‌خوام یه طلسم ‫شانس روت اجرا کنم.
‫- طلسم شانس...؟ ‫- اوهوم.
‫چشم‌هات رو ببند.
‫اینجا نه جسدی هست و نه مجروحی.
‫همه... سایه‌هایی سفیدن.
‫خون‌های جاری مثل گلبرگ‌های رنگارنگ می‌مونن.
‫هنوز نباید باز کنی...
‫تصور کن.
‫تصور کن داریم از یه پیله‌ی سفید محافظت ‫می‌کنیم، درست مثل آسمون برفی.
‫همه هستن دیگه؟
‫این‌ها دستورات ارتشه. ‫لطفاً خوب گوش کنید.
‫از این لحظه به بعد، این بیمارستان...
‫...به‌عنوان مقر ارتش استفاده می‌شه.
‫همگی وسایلتون رو آماده کنید تا ‫به زودی اینجا رو ترک کنید.
‫اما... قراره کجا بریم؟
‫برید سمت سواحل جنوبی. ‫اونجا باید امن باشه.
‫من اینجا می‌مونم تا به سربازهایی ‫که هنوز مجروحن، کمک کنم.
‫اینکه از این به بعد چیکار کنید، تصمیمش با خودتونه.
‫اونجا دشمن نیست؟
‫همین بود و...
‫...بس.
‫باورم نمی‌شه...
‫- شهر... ‫- دشمن بهش حمله کرده...
‫باید فوراً خودمون رو به ساحل برسونیم.
‫آره، اگه از شهر بریم، زودتر می‌رسیم.
‫درسته...
‫دودی در کار نیست. احتمالاً حمله برای قبل بوده.
‫پس نباید دشمنی این اطراف باشه.
‫سان، چیزی شده؟
‫آه، نه...
‫گفتم شاید بهتر باشه از توی جنگل بریم؛ ‫ما که نمی‌دونیم، شاید دشمن هنوز در کمین باشه.
‫حق با توئه...
‫- چی شده؟ ‫- سان می‌گه بهتره از جنگل بریم.
‫جنگل...؟
‫ولی اینجوری راه رو دوره کردیم.
‫نمی‌دونم همه از پسش برمیان یا نه... ‫آخه مسیرش کمی دشواره.
‫مهم نیست. صرفاً یه نظر بود. ‫می‌گم... مایو...؟
‫پای یوری صدمه دیده.
‫تمام روز داشتیم راه می‌رفتیم. ‫بهتره تا شب نشده از شهر خارج شیم.
‫درسته.
‫شاید بتونیم یه‌چیزی هم برای ‫خوردن پیدا کنیم.
‫چیکار کنم؟ به بقیه هم بگم؟
‫نه، ولش کن. ‫گمونم از همون شهر بریم بهتره.
‫خب پس... ‫بریم بچه‌ها.
‫- هیچ نشونی از کسی نیست. ‫احتمالاً همه تخلیه کردن.
‫اینجوری شاید برای پای یوری هم بهتر باشه.
‫سان.
‫حواست باشه جا نمومی.
‫مایو!
‫سان! زود باش!
‫حالا چیکار کنیم؟
‫احتمالاً دوره‌مون کردن. ‫چاره‌ای نیست. باید از اینجا رد شیم.
‫هان؟
‫به خیابون اصلی که رسیدیم، ‫می‌ریم سمت خارج شهر.
‫غیرممکنه! همه می‌میرن...
‫ای کاش از همون جنگل...!
‫سان، چیزی نیست. من کنارتم.
‫طلسم شانس رو که یادته؟
‫- اوهوم. ‫- خب پس، بریم.
‫الآن!
‫سان، وای‌نستا!
‫بدو!
‫به قدر کافی دور شدیم...
‫- هینا! ‫- سان!
‫- خدا رو شکر که سالمی! ‫- اوهوم... از اون بالا داشتم می‌دیدمت.
‫مایو...
‫- الآن کجاییم؟ ‫- نمی‌دونم. راه رو گم کردم.
‫نگران نباشین، خورشید داره از اون طرف ‫غروب می‌کنه و از اونجایی که فصل برداشته...
‫...گمونم اگه همین راه رو مستقیم بریم، ‫بتونیم به ساحل برسیم.
‫- بیاید فوراً بریم. ‫- اوهوم.
‫هینا!
‫هینا؟
‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم...
‫- چی داری می‌گی...؟ ‫- تا فرصت هست خودتون رو نجات بدین.
‫جلو نیـــا!
‫با این پا فقط سربارتون می‌شم!
‫بعدش هم با این وضع محاله بتونم ‫از صخره‌های ساحل رد بشم.
‫تا سعیت رو نکنی که نمی‌فهمی!
‫مایو!
‫داری چیکار می‌کنی؟!
‫نه، ول کن!
‫هینــا!
‫سان...
‫باید تا صبح نشده به ساحل برسیم.
‫می‌شد نجاتش داد...
‫سان...
‫می‌تونستیم با هم برسیم به ساحل...
‫- سان... ‫- تقصیر تو بود.
‫تقصیر تو بود... وگرنه هینا...
‫چاره‌ای نبود! می‌خواستم از تو محافظت کنم!
‫کی خواست از من محافظت کنی؟! ‫دو نفری کمکش می‌کردیم، نجات پیدا می‌کرد.
‫باشه پس!
‫باشه... پس بیا برگردیم و ما هم بمیریم!
‫منم مثل تو... دلم می‌خواست نجاتش بدم.
‫مایو... تو هرگز... حال من رو... نمی‌فهمی...
‫تو هم حال من رو نمی‌فهمی!
‫منم... دلم می‌خواست...
‫می‌رم... کمی آب بیارم.
‫سرده... سرده...
‫اینجا نه جسدی هست و نه مجروحی.
‫همه... سایه‌هایی سفیدن.
‫ولش کن! مایو!
‫کثافت... می‌خواست...!
‫تو رو خدا ولش کن!
‫لطفاً... این کار رو نکن...
‫وحشتناکه...
‫برای چی...
‫خودکشی کردن.
‫- چون نتونستم فرار کنن. ‫- آخه...
‫کاریش نمی‌شه کرد. ‫همه‌مون بالاخره می‌میریم...
‫- بریم. ‫- باشه.
‫بچه‌ها اینجان.
‫- سان‌ـه! ‫- اون هم مایوئه!
‫ماری! یوری!
‫- خوشحالم که اومدی. ‫- اوهوم.
‫تو هم همین‌طور، مایو!
‫- خوشحالم که سالم‌اید. نگرانتون بودم. ‫- ما هم نگرانتون بودیم.
‫هینا چی شد؟ ‫مگه با هم نبودین؟
‫- که اینطور... ‫- سان...
‫شماها احتمالاً آخرین نفر هستین.
‫تا ساحل راهی نیست، ‫پس منتظر چی هستین؟
‫اونجا راحت دیده می‌شیم، ‫رفتن به اونجا فکر خوبی نیست.
‫ولی... دشمن الآن بهمون می‌رسه.
‫اوهوم. می‌دونیم. ‫برای همین تصمیم‌مون رو گرفتیم.
‫همین‌جا خودکشی می‌کنیم.
‫اینجا مردن، بهتر از اسیر ‫شدن دست دشمنه.
‫همه با هم این تصمیم رو گرفتیم، مگه نه؟
‫سربازها گفتن اگر راهی نداشتیم این کار رو کنیم.
‫- چون دشمن خیلی بی‌رحمه. ‫- منم شنیدم.
‫اما... نمی‌شه... نباید...
‫چیکار کنیم...؟
‫یادت رفته خانوم معلم چی گفت؟
‫از اینجا به بعد، تصمیم با خودمونه.
‫خودت هم که شنیدی!
‫ماری... یور...
‫سان... دیگه راه برگشتی نیست...
‫مایو...!
‫خب بچه‌ها، می‌ریم جلوتر.
‫زود باشین. شما هم بیاین.
‫دور من حلقه بزنید.
‫اگه همه با هم انجامش بدیم، ترس نداره.
‫- تو هم بیا، سان. ‫- همه با هم.
‫«کرم‌های ابریشم نمی‌تونن پرواز کنن ها...» ‫«شاید... اشتباه دیده باشم...»
‫«توانایی پرواز رو از دست دادن.»
‫«چه سخت‌کوشی تو سان.» ‫«طاقت دیدنشون رو ندارم.»
‫«ولش کن. گمونم از همون شهر...»
‫«پس ساکت باش و حرف‌های خانوم معلم ‫رو آویزه‌ی گوشت کن.»
‫نه!
‫بچه‌ها...!
‫همگی گوش کنین!
‫سان، چی شده؟
‫به‌نظر من...
‫...این کار اصلاً درست نیست!
‫- منظورت از... این حرف چیه؟ ‫- سان...
‫همه با هم این تصمیم رو گرفتیم... ‫به خاطر خودمون این تصمیم رو گرفتیم...
‫اما من نگرفتم.
‫ماری، یوری... بیاین بریم.
‫من... می‌خوام پیش بقیه بمونم.
‫منم... می‌خوام پیش ماری بمونم.
‫ما می‌ریم سمت سواحل جنوبی.
‫بریم مایو.
‫ساحل...
‫کرم‌های ابریشم...
‫...تمام زورشون رو می‌زنن تا از پیله‌شون خارج شن.
‫دیگه چیزی نمونده... فقط یه‌کم دیگه...
‫مایو... مایو...!
‫مایو...! مایو...!
‫- سان... ‫- مایو...!
‫بهت دروغ گفتم...
‫راستش من...
‫...نتونستم یه سرباز بشم.
‫اشکالی نداره.
‫عجب...
‫مایو...؟
‫سان...
‫فهمیدین؟ کرم‌های ابریشم ‫اینجوری ابریشم می‌سازن.
‫و ما در نهایت ازش پارچه ‫لباس تهیه می‌کنیم.
‫خب دیگه. بریم توپ‌بازی.
‫سان، یه‌چیزی بپرسم؟
‫چجوریه که کرم‌های ابریشم ‫بال دارن، ولی نمی‌تونن پرواز کنن؟
‫خب می‌دونی...
‫بای‌بای! خدانگهدار!
‫«بالاخره از پیله‌م بیرون اومدم و بال درآوردم،
‫اما همچنان نمی‌تونم پرواز کنم.»
‫پس...
‫«عوضش زندگی می‌کنم.»
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Tv::.
‫این داستان برگرفته از نبرد اوکیناوا، در طی ‫مراحل پایانی جنگ اقیانوس آرام است. اما ‫رویدادها، شخصیت‌ها و مکان‌های آن ‫کاملاً خیالی‌اند.