« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫نیویورک
‫اسم من گالا اسکاته.
من دلبرِ ادا و اصولی یه قاچاقچی نیستم
‫یا دوست‌دختر رقاص یه خلافکار
‫دیروز به نظر زندگیم عالی میومد.
‫حداقل فکر می‌کردم عالیه.
یه سری نشونه‌های خطر رو حس می‌کردم. یکیش شوهرم بود.
‫اگه همچین آدم... مزخرفی نبود،
‫الان درحال جشن گرفتن بودم به جای اینکه پول‌ها رو به بدنم بچسبونم.
‫دو روز قبل
‫شبیه مرده‌ها شدم.
‫فکر می‌کردم قبلاً لباس داشتی.
‫داشتم. یه لباس سفارش دادم. ‫اینی که اومد.
‫آره. من که همین‌جوریش بحران میانسالی دارم.
‫فکر می‌کنی می‌خوام باسنمو تو یه چرم مصنوعی جا بدم؟
‫اوکی، اولاً، این بحران میانسالی نیست. خب؟
وقتی فهمیدی سینه هات دارن آویزون میشن اون وقت خبرم کن
‫آره.
‫ببینم. راستی کیت چطوره؟
‫خوبه. اون... می‌دونی...
‫از وقتی رفته مدرسه، زیاد حرف نمی‌زنیم،
‫ولی خیلی هوامو داره، میدونی یه جورایی نظر خودش بود
‫خوبه دیگه. ‫حداقل بچه‌ت هنوز باهات حرف می‌زنه.
بچه من تو همه‌ی شبکه‌های اجتماعی بلاکم کرده ‫چون زیادی براش پیام میفرستادم.
‫خوب کاری کرده.
هنوزم باورم نمی‌شه که امشب نمیای.
‫می‌دونم، ولی یه ماهه دارم با این یارو پیام بازی می‌کنم.
اینجا رو داشته باش. قراره امشب روبرتو رو ببینم
‫- اسمش رونالدوئه. ‫- رونالدو. آره.
‫می‌تونم اینا رو امتحان کنم؟
‫باورت میشه مامان ایشون تو ناپا مشروب درست می کرد؟
حالا، امشب قراره مغازه خودشو راه بندازه.
‫می‌دونی، این پنجمین نفریه که داری بهش میگی؟
‫می‌دونم، خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫- بریم. ‫- این لـ... این مال من بود.
‫خب. همه چی آماده‌ست.
‫غذاها برای ساعت ۷ ردیف شده.
‫-همه‌ی مهمون‌ها هم تاییدِ اومدن دادن. ‫- باشه.
‫کت و شلوارتو از خشکشویی گرفتم.
‫- مرسی. ‫- اون سبزه.خیلی دوستش دارم.
‫- بالاخره تونستم. یه لباس پیدا کردم! ‫- عالیه.
قیمتش چقدر شد؟
‫نمی‌دونم. سه تا خریدم.
‫اَه! میدونی که چندتا لباس رو واسه یه جا نمی‌تونی بپوشی.
‫می‌دونم، می‌دونم، ‫ولی هفته‌ی دیگه مراسم خیریه داریم،
‫گفتم یکی دیگه از اونا رو میپوشم.
‫آره، باشه.
‫باید به صاحبخونه زنگ بزنم. ‫برام پیغام گذاشته.
‫- نه، من زدم. ‫- عه زدی؟ باشه
‫درباره‌ی ایمیل از شرکت نورپردازی چی؟
‫هنوز پیش پرداخت رو ندادی؟
‫- نه، همه چی تحت کنترله. ‫- آره؟
‫- آره. حل شده. ‫- باشه.
‫خیلی خوشحالم که به موقع برگشتی.
‫هی.
‫همه چی عالی میشه ‫چون تو عالی هستی.
‫تو تاجر محبوب منی.
‫هی، من فقط کارای اولیه رو انجام دادم.
‫بقیه‌ش رو تو انجام دادی.
‫درسته.
‫لعنتی.
‫یه چیزی رو تو دفتر جا گذاشتم. ‫باید برم بیارمش.
‫چی؟
‫نه، نه، نه. الان؟
‫آره. ببخشید.
‫ببین، می‌رسونمت خونه ‫میام مهمونی ساعت...
‫- چی؟ نمی‌دونم ۸:۱۵؟ ‫- عزیزم، نه،
‫- باید بریم خونه و آماده شیم. ‫- عزیزم. ساعت ۸:۱۵، قول میدم.
‫قول میدم.
‫باشه.
‫خب، ‫بهم بگو نظرت چیه؟صادق باش.
اینقدر قشنگه که میخوام زار بزنم و مست کنم.
‫از وقتی کیت رفته مدرسه شبانه‌روزی، ‫فقط تا همین جا پیش رفتم.
باید همه چی اوکی باشه.
‫عزیزم، هیچکی رو نمی‌شناسم ‫که بیشتر از تو درباره‌ی شراب بدونه.
‫نگران خبرنگارا نباش.
‫فقط به اندازه‌ی کافی مستشون کن، ‫بعد کلی ازت تعریف می‌کنن.
‫نکته‌ی خوبیه.
‫خدایا، نمی‌دونم فرد کجاست. ‫باید تا الان دیگه می‌اومد.
‫مطمئنم تو راهه.
خب، تو به نوشیدنت ادامه بده
انگار شوهرت یکم دیر کرده، هان؟
‫خب، نیویورک بدون ترافیک که نمی‌شه.
‫من شما رو می‌شناسم؟ دوست‌های فرد هستید؟
‫قرار بود فرد رو اینجا ببینیم ‫تا طلبمون رو بگیریم.
‫بهت نگفته؟
شما از طرف خدمات پذیرایی هستید.
‫خیلی متاسفم. ‫فکر می‌کردم فرد حلش کرده.
‫می‌تونم براتون چک بنویسم. ‫چقدر بدهکارم؟
‫پونزده میلیون دلار.
‫دارید شوخی می‌کنید دیگه، درسته؟
وقتی درباره‌ی پول حرف می‌زنیم شوخی نمی‌کنیم.
‫فرد این پول رو از رئیس ما قرض گرفت.
‫حتما اینجا خرجش کرده.
‫پس الان شریک شدیم.
‫راستی خیلی قشنگ شده.
خب، هزینه اینجا حتی نزدیک 15 دلارم نشده.
‫آره.
‫کی می‌دونه با اون همه پول چیکار کرده؟
‫آره، خب، مسئله اینه که، همونطور که می‌بینید...
‫فرد اینجا نیست.
‫باشه، من نمی‌دونم شما درباره‌ی چی حرف می‌زنید،بهتره برم.
‫نگهبان.
‫این ایده‌ی خوبی نیست.
‫۲۴ ساعت وقت داری.
‫اگه پول رو نیاری،
‫باید بریم دخترت کیت رو تو رود آیلند ببینیم.
‫و بعد مامانت رو تو خانه‌ی سالمندان.
‫دیگه نمی‌بینیشون.
‫پس تصمیمتو بگیر.
‫فرد؟
‫فرد.
خدایا شکرت
‫دو تا یارو تو فروشگاه بودن
‫که می‌گفتن تو ۱۵ میلیون دلار بهشون بدهکاری ‫مثل یه شوخی مسخره بود.
‫شوخی نیست.
‫- چی؟ کجا داری با اون میری؟ ‫- نه.
‫- چیکار داری می‌کنی؟ فرد! ‫- الان وقت ندارم توضیح بدم...
‫- چی؟ وقت نداری؟ ‫- آره.
‫چه خبر شده لعنتی؟
‫اگـ... اگه همین الان نرم، ‫می‌میرم.
‫- چی؟ ‫- آره، من...
‫- خب، فرد، نمی‌تونی بری. ‫- باید برم... باید...
‫- باید درستش کنی. ‫- باید... باید...
‫- بهم بگو که درستش می‌کنی. ‫- آره، می‌کنم. می‌دونم. می‌کنم!
‫همه چیو درست می‌کنم. ‫مـ... بهم اعتماد کن. باشه؟
‫پیش من در امان نیستی.
‫برو کیت و مامانت رو بردار ‫و از نیویورک برو.
‫از اینجا برو. پیداتون می‌کنم.
‫فرد.
‫فرد!
‫سلام. صبح بخیر. می‌خواستم ‫یه مقدار از پس‌اندازم رو برداشت کنم.
‫متاسفم، خانم اسکات، ‫ولی حسابتون خالیه.
‫همه‌ی حساب‌ها و کارت‌هاتون ‫از کار افتاده.
‫این هدیه‌ی سالگرد ازدواجمون بود، ‫پس نمی‌شه روش قیمت گذاشت.
‫شاید. ولی تقلبیه.
‫چی؟
‫ببین، برای اون تیکه‌های اونجا ‫۵۰ هزار تا بهت میدم.
‫و می‌تونم ‫۵ هزار تای اضافه هم برای حلقه بدم.
‫سلام، من کیتم.
‫الان یه کم سرم شلوغه، ‫پس بعداً بهت زنگ می‌زنم. بوس بوس.
‫سلام عزیزم، منم مامان.
‫دارم میام دنبالت.
‫سورپرایز! سفر دخترونه! ‫یه کم دیگه می‌بینمت.
‫وای خدا.
‫- ترامادول داری؟ دیازپام؟ ‫- نه.
‫باید بیشتر بگردی، ‫چون تقاضاش خیلی زیاده.
‫جدی میگم. همه می‌خوان امتحانش کنن.
‫زاناکس دارم.
‫داریم حرف می‌زنیم.
‫بیا بریم سر اصل مطلب! ‫بیا دیگه. باشه، باشه.
‫مامان، داری چیکار می‌کنی؟
‫فقط داشتم با یه دوست ‫از گروه اسپانیایی حرف می‌زدم.
‫- ها؟ خداحافظ! ‫- خداحافظ!
‫- خب، می‌دونی که من اسپانیایی درس میدم. ‫- داری قرص می‌فروشی؟
‫نه، نه، عزیزم. نه. همه‌شون قانونیه.
‫یکی باید این بدبخت‌ها رو شاد کنه. همونطور که می‌بینی.
‫بعداً درباره‌ش حرف می‌زنیم. بریم.
‫ولی اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫امروز یکشنبه‌ست؟
‫نه، مامان. قبلاً تلفنی حرف زدیم.
‫بهت گفتم که میام. ‫یادت نمیاد؟
‫تقریباً یادمه.
‫خب، بیخیال.
‫اومدم چون داریم میریم سفر!
‫- عالیه. ‫- بیا چمدونت رو جمع کنیم.
‫چمدونم؟
‫گفتی کجا داریم میریم؟
‫یه سفر دخترونه‌ست! ‫همیشه میگی اینجا مثل زندونه.
‫اگه اون شوهر احمقت میاد، ‫پس من نمیام.
‫داری این عکس‌ها رو میاری؟
‫آره. نمی‌خوام یادم بره چقدر خوشگل بودم.
‫مامانت خوشگل‌ترین دختر ‫تو لاموگا بود.
‫لاموگا؟ ‫اون... اون یه شهر کوچیکه، درسته؟
‫ولی قشنگه.
‫نه، ولی خیلی‌ها نمیرن اونجا.
‫نیازی به آدم‌های بیشتر نیست.
‫خانه‌ی زاتارت
‫ این خونه تو اسپانیا، ‫مال تو بود، درسته؟
‫آره. نصف خونه مال منه، ‫و نصف دیگه‌ش مال خواهرمه.
داریم میریم اونجا
‫به لاموگا؟
تو همیشه درباره بابا یه داستان مشهور میگی
‫و... همیشه می‌گفتی ‫دوست داری برگردی.
‫من اینو گفتم؟
‫آره، معلومه که گفتی.
‫فقط الان یادت نمیاد.
خیلی خوب میشه که دوباره با ‫فامیلامون ارتباط برقرار کنیم.
‫"ارتباط برقرار کنیم" رو خوب اومدی
‫- فقط برای چند روز، لطفاً. ‫- خب، من سوار هواپیما نمیشم.
‫می‌ترسم بیفته.
‫پس اگه می‌خوای سوار هواپیما شم، ‫باید مستم کنی.
‫وقت این چیزا رو نداریم.
‫تو ۱۴ سالگی نمی‌تونستی سیگار بکشی، ‫ولی وقتی من نمی‌دیدم می‌کشیدی.
‫فکر کردی خرم؟
‫باشه، فقط یه نوشیدنی تو هواپیما. ‫فقط یکی.
‫سه تا با یه شات.
‫دو تا با یه شات.
‫- باشه. ‫- بجنب، مامان! عجله داریم.
‫اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫بهت که گفتم، مامان.
‫اینجا مدرسه‌ی کیته.
‫کیت! کیت!
‫اون مامانته؟
‫- مامان؟ ‫- کیت! سلام!
‫سلام، خانم اسکات!
‫مگی، خیلی خوشحالم می‌بینمت!
‫- تو دروغگوی افتضاحی هستی. ‫- خفه شو، مامان.
‫- فکر نکنم از من خوشش میاد. ‫- نه، نه، معلومه که دوستت داره.
‫- امشب می‌بینمت، باشه؟ ‫- باشه.
‫خوشحال نیستی که ‫دخترت یه دوست‌دختر داره؟
‫معلومه که خوشحالم. ‫فقط دوست ندارم مگی باشه.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خب، حالا دیگه پیام‌هامم گوش نمیدی؟
‫مامان، بس کن.
‫باشه، یه سورپرایزه. سفر دخترونه!
‫از من نپرس. همه‌ش کار مامانته.
آخه این کارا واسه چیه؟
‫مامان‌بزرگت می‌خواد بره سفر
شهر قدیمیش ‫و جایی که بزرگ شده رو نشونمون بده.
می‌خواد با دخترش ‫و نوه‌ی محبوبش بره.
‫تنها نوه‌ش. نمی‌شه صبر کنیم؟
‫- نه. ‫- چرا نه؟
‫چون مامان‌بزرگ مریضه. آلزایمرش داره بدتر میشه.
‫مامان، اون... اون که مثل همیشه هستش.
‫نه، بدتر شده. ‫آره، دکتر همینو گفت.
‫چقدر بدتر؟
‫مثلاً اگه الان این سفر رو نریم...
‫شاید خیلی دیر بشه.
‫پس، آره، این آخرین آرزوی قبل مرگشه.
‫فرد، ببین، ‫ما داریم میریم به شهر مامانم تو اسپانیا.
‫هزار بار بهت زنگ زدم. خواهشا بگو که حالت خوبه.
‫باشه خانم، از این طرف.
‫لطفاً رد شید.
‫خب.
‫- میشه از این طرف بیاید؟ ‫- بیا عزیزم.
‫رد شید خانم.
‫لطفاً رد شید.
‫مامان‌بزرگ، بالش می‌خوای؟
‫نه.
‫می‌تونم یه پتوی دیگه برات بیارم. ‫هر چی که نیاز داری.
‫مرسی عزیزم. نگران نباش، ها؟ من خوبم.
‫خب، باشه، ‫ولی اگه چیزی خواستی من اینجام.
خیلی دوستت دارم. ‫اینو می‌دونی که، مگه نه؟
‫- آره، آره. ‫- باشه.
‫دخترت خیلی عجیب رفتار می‌کنه.
‫یه کم بخواب، مامان.
‫آره، دوست دارم بخوابم ‫اگه اون بذاره و همش بهم زل نزنه
‫داره عصبیم می‌کنه.
‫شما دو تا امروز چتونه؟ ‫خیلی عجیب رفتار می‌کنید.
‫هیـ... هیچی! ‫فقط واسه سفر استرس داریم.
‫آره.
‫تو نجات‌دهنده‌ای.
‫تو خوشگلی، ها؟
‫یکی دیگه، مامان؟
‫مامان، ولش کن.
‫فقط یه نوشیدنیه. مهم نیست که. ‫نمی‌خوای خوشحال باشه؟
‫ممنون.
‫بهم اعتماد کن، گالا. تو و کیت ‫مهم‌ترین دارایی زندگی منید.
‫کی ناامیدت کردم؟ ‫قول دادم خوشحالت کنم، و می‌کنم.
‫توجه مسافران عزیز. ‫ما به مقصد رسیدیم.
‫به بارسلونا خوش آمدید.
‫امیدواریم از پرواز لذت برده باشید ‫و روز خوبی داشته باشید.
‫گوشیم کار نمی‌کنه.
‫یعنی، فک میکنی بتونی یه مدت بدون گوشیت زندگی کنی؟
‫ببین، چرا نمیری یه چیزی ‫برای خوردن پیدا کنی تا من یه ماشین اجاره کنم؟
نظر خوبیه. خیلی تشنمه.
‫نه، یه چیزی برای خوردن. ‫نشنیدی چی گفتم؟ ویسکی نه!
‫ای بابا. من که راننده نیستم.
‫بریم عزیزم.
‫فقط باید اینجا، اینجا و اینجا رو امضا کنید.
و به یه کارت اعتباری ‫برای ودیعه نیاز دارم،
بعدش بهتون اجاره میدیم
‫- کارت؟ ‫- بله.
‫کارت اعتباری.
‫آره.
‫مرسی.
‫کـ... کار نمی‌کنه. ‫یه کارت دیگه دارید؟
‫بله، البته.
‫نه.
‫اونا... اونا کار نمی‌کنن.
‫ولی نقد دارم.
‫نه. متاسفم،
‫ولی ما... ما نمی‌تونیم پول نقد قبول کنیم. ‫سیاست شرکته.
‫باشه.
‫می‌فهمم. مانوئل.
‫- مانوئل؟ آره. ‫- درسته، مانوئل. این منم.
‫مانو.
‫تو خیلی خوبی.
‫خوش‌تیپ.
‫و خوش‌قیافه.
‫مطمئنم خیلی کار می‌کنی، ‫ولی رئیس حقوق خوبی بهت نمیده.
‫متاسفم. نه.
‫ببخشید! معذرت می‌خوام. ‫میدونم عجیبه ولی...
‫خب. اینجوری کار می‌کنه.
‫بگو که شوخی می‌کنی.
‫خب، میای یا نه؟
‫بیا دیگه.
‫این چه جور ماشین کرایه‌ایه؟ ‫باید بهت پول بدن که باهاش رانندگی کنی.
‫- ببخشید! ‫- وای، راننده‌ی افتضاحی هم هستی!
‫مامان، دنده‌ایه.
‫با اتوماتیک خیلی راحتترم
‫به خیرونا خوش آمدید
‫داری چیکار می‌کنی؟ با کی حرف می‌زنی؟
‫فقط دارم به بابا پیام میدم ‫که بدونه رسیدیم.
‫ولی اینترنتت که روشن نیست.
‫تو فرودگاه روشنش کردم. خوبه.
‫اون گوشی مثل مواده. ‫بابات چی گفت؟
‫هیچی. گوشیش خاموشه.
‫خب، ببین. دیگه داری قبول میکنی که ‫معتاد این چیزا شدی.
‫این یه سفر دخترونه‌ست. گفتم گوشی نه. ‫هی، بده به من.
‫نه، مامان. بس کن.
‫- تو بس کن. بدش به من. ‫- نه.
‫دیوونه شدی؟ نمیدمش به تو.
‫- گوشی رو بده. ‫- نه.
‫بهتره من نگهش دارم.
‫- نه، مامان. ‫- این به نفع خودته، کیت.
‫گوشی رو بده!
‫نمیدمش بهت.
‫- مامان، می‌شکنیش. ‫- بدش به من. بدش به من.
واقعا؟ گوشیم جدید بود.
‫متاسفم. عمدی نبود.
‫ماشینو نگه دار. نگهش دار. ‫باید برگردم برش دارم، مامان.
‫عزیزم، برنمی‌گردیم. باشه؟
‫احتمالاً شکسته. ‫یه دونه جدید برات می‌گیرم.
‫داریم میریم خونه‌ی مامان‌بزرگ، ‫خیلی خوش می‌گذره.
‫پس، وقتی مامان‌بزرگ می‌گفت ‫شهرش یه کم دور افتاده‌ست،
‫منظورش این بود که ‫وسط ناکجا آباده؟
‫وسط هیچ‌جا نیست. ‫یه جایی هست.
‫فقط... شاید اگه بریم چپ...
‫شما دو تا چرا همینجوری وایسادید؟
‫راهو گم کرده مامان‌بزرگ.
‫لاموگا؟ بهم نگفتی ‫داریم میریم لاموگا.
‫دوباره، مامان؟ صد بار بهت گفتم.
‫خب، من نمیرم.
‫- صبر کن. فکر کردم نظر خودش بوده ‫- اره خب ایده خودش بود.
‫نه. مامان، لطفاً.
‫تو که می‌خواستی بیای! درسته؟
‫تو می‌خواستی شهرت رو نشونمون بدی، ‫جایی که به دنیا اومدی،
‫خونه‌ی خانوادگی که توش ‫با خاله ماریونا زندگی می‌کردی.
‫مامان‌بزرگ، راه رو بلدی یا نه؟
‫از اون طرفه.
‫مامان، یه ساعته داریم می‌رونیم. ‫هیچ تابلویی نمی‌بینم.
‫مطمئنی همین راهه؟
‫آره. مطمئنم.
‫این مسیر درسته. نگران نباش.
‫خوش شانس باشیم تا قبل از ‫پرواز برگشت برسیم اونجا.
‫عزیزم، این رفتارت کمکی نمی‌کنه.
‫- می‌خوای خندمو ببینی؟ ‫- آره، عالی میشه. مرسی.
‫پس برگرد و بذار گوشیمو بردارم.
‫نه. برنمی‌گردیم عزیزم.
نمی‌تونی کل سفر سر این قضیه اذیتم کنی
‫می‌خوای درباره‌ی انداختن گوشی حرف بزنیم؟
‫- چون تو زندگیمو پرت کردی دور. ‫- واقعاً؟
‫پیرمرد تاکستان رو می‌کاره،
جوون محصولشو برمی‌داره.
‫ولی هیچ جوونی نمی‌بینم. ‫فقط پیرزن‌ها.
‫چته تو؟
‫- گوشیت زندگیت نیست. ‫- هست.
‫- گوشیت زندگیته؟ این حقیقت نداره. ‫- همه چیم اونجاست.
‫- خانواده‌ت زندگیته. ‫- آره، اون زندگیمه.
‫مواظب باش!
‫- وای خدا. حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫- مامان، تو خوبی؟ ‫- خب، یه جورایی، عزیزم. یه جورایی!
‫همه چی خوبه.
‫باشه.
‫دیدی؟ راننده‌ی افتضاحی هستی.
‫شما از کجا اومدید؟ دیوونه‌اید؟
‫چیه، ‫چشمتو به جاده نمی‌دوزی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- می‌خوای من برم باهاش حرف بزنم؟ ‫- نه، مامان. من میرم.
‫- از ماشین نیا بیرون. ‫- مگه چاره دیگه ای هم دارم؟
‫حداقل باهاش مهربون باش. اینجا تو شهر...
‫- داره دردسر درست می‌کنه. ‫- می‌دونی چیه؟ میرم کمکش.
‫آره. فکر کنم بهتره.
‫ببین چیکار کردی!
‫این انگورا دیگه به درد نمی‌خورن!
‫تریلی من هم داغون شده.
‫می‌دونی یکی از اینا چند می‌ارزه؟
‫سلام، حالتون چطوره؟ یه تصادف بود.
‫نه، تقصیر شما بود. داشتی زیگزاگ می‌رفتی.
‫متاسفم. ندیدمت.
‫منو ندیدی؟ این یه تراکتوره!
‫شاید نباید با این تو جاده برونی.
‫آره. آره، تقصیر توئه.
‫یه تراکتور باید تو "گرانخه" باشه.
‫گرانخا.
‫- "گرانخه." ‫- نه، مامان. مزرعه میشه گرانخا.
‫الان به درس اسپانیایی نیاز ندارم.
‫همینم کم داشتم. شما توریستید.
‫اوه، نه، نه. ما توریست نیستیم. ‫ما اسپانیایی هستیم.
‫مامان، تو تا حالا اسپانیا نیومدی.
‫کمک که نمی‌کنی. برو تو ماشین!
‫ببین، برام مهم نیست ‫اهل کجایی، کجا میری یا چیکار می‌کنی.
‫- نباید پشت فرمون باشی. ‫- خیلی حواسم به رانندگی بود.
‫خب... ماشین دنده‌ایه، ‫ دنده‌ها خوب جا نمیرن.
‫شاید باید بدون پاشنه‌بلند ‫رانندگی می‌کردی.
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫من با پشت بلند هم عالی رانندگی می کنم.
‫یه بار انگور کامل... ‫یه بار انگور هدر رفت!
می دونی چند نفر منتظر این بار هستن؟
‫باید همه‌ی خسارت‌ها رو بپردازی.
‫خسارت بدم؟
‫نه. نه، نه، نه.
‫ماشین منم خراب شده، با مامان و دخترم هستم.
‫نمی‌خواستم تصادف کنم.
می‌دونی چیه؟ ‫نمی‌خوام باهات بحث کنم.
‫خیلی کله‌شقی.
‫مدارک بیمه رو داری؟ ‫باید ادعای خسارت کنیم.
‫معلومه که مدارک دارم. ‫بذار پیداشون کنم.
‫مامان‌بزرگ کجاست؟
‫یعنی چی؟ همین‌جاست.
‫خولیا!
‫تو خیلی کله شقی!
!چه خبره! شهر جشن گرفته
‫فکر می‌کنی عادیه که همینجوری ‫لخت شنا کنی
‫که همه ببینن؟
‫مایو ندارم!
آبش خیلی خوبه ‫باید امتحانش کنی!
‫اگه مامان ببیندت، حسابتو می‌رسه!
‫می‌خوای بهش بگی، ماریونا؟ ‫دقیقاً.
‫یکی می‌بینتت، ‫بعد کل شهر برات این قضیه رو دست میگیرن. بیا
‫خب، هر چقدر می‌خوان شایعه درست کنن! ‫برام مهم نیست!
‫جولیا!
‫بیا دیگه، خولیا! دارن میان! خولیا!
‫نمی‌خوام!
‫لعنتی، تو لجبازی.
تو هم لج دربیاری
‫منو دید؟
‫زنده باد سن وینسنت!
‫مامان! داری چیکار می‌کنی؟
‫اوه، ماریونا، گیر نده ‫فقط دارم شنا میکنم
‫مامان، من گالام.
‫بیا تو! بیا تو ‫آب عالیه.
‫خدایا، چه حس خوبی داره!
‫کیت، بیا.
‫تو از اونجا بکشش. بیا بیاریمش بیرون.
‫باشه، بیا اینجا. پاتو بذار اونجا.
‫- اینجوری بگیرش. ‫- اینجا، اینجا...
‫یوهو!
‫وای خدا...
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫- نه. وای نه، نه، نه، نه. ‫- این دیگه چیه؟
‫خیس نشو.
واسه چی زیر لباست پول گذاشته بودی؟
‫صبر کن. خیس نشو. خیس نشو.
‫وای خدا.
‫باشه، باشه.
!قاچاقچی موادی
‫داستانش طولانیه، مامان.
‫چند روز پیش تو تلویزیون، ‫یکی مثل تو رو با پلیس‌ها دیدم.
‫من قاچاقچی مواد نیستم، مامان!
‫- مامان، این عادی نیست. ‫- می‌دونم!
‫می‌دونم. بعداً توضیح میدم. ‫فقط بیا کمکم کن. عجله کن!
‫باید اینو قایم کنیم ‫قبل از اینکه یارو تراکتوریه ما رو ببینه.
‫- باشه. ‫- کاپشنت رو بده.
‫وای خدا. باشه. باشه، بازش کن. ‫نگهش دار. اینجوری.
‫باشه.
‫آروم‌تر، مامان. آروم. و عادی.
‫هیچی نپرس.
‫یه اتفاق کوچیک افتاد.
‫لعنتی.
‫فکر کردم فرار کردی.
‫خیلی خب. اینو کجا بذارم؟
خوبه.
‫بیا.
‫کار می‌کنه؟
‫چی؟
‫ماشین کار می‌کنه؟
‫نه.
‫باید ماشین رو بذارید و زنگ بزنید یدک‌کش بیاد.
‫تو شهر یه مکانیک هست.
‫من فقط می‌خوام برسم لاموگا!
‫دارید میرید لاموگا؟
‫- آره. ‫- دیدی؟ حواست نبود.
‫داری اشتباه میری. ‫لاموگا از اون طرفه.
‫راست میگی؟ حواسم پرت شد.
‫حتماً به خاطر جت‌لگ بوده. ‫مرسی، خوشتیپ.
‫من تو لاموگا زندگی می‌کنم. اگه می‌خواید...
‫می‌تونم ببرمتون.
‫آمریکایی هستید، ها؟
‫یه کم. معلومه؟
‫"یه کم"، آره.
‫به دختر روستایی هم نمی‌خوری.
‫- داره بهت میگه خودشیفته ای. ‫- آره. اسپانیایی بلدم، عزیزم.
‫می‌خوای تو برونی؟
‫اگه اون میخواد برونه، من پیاده میشم.
‫منم همین طور.
‫ما از نیویورک اومدیم، ‫ولی نه سال تو مکزیک زندگی کردیم.
‫و مادرم... مادرم...
‫مامان، لازم نیست ‫کل شجره‌نامه رو بگی.
‫اینجا چیکار می‌کنید؟
‫یه سفر خانوادگیه.
‫درسته، مامان؟
‫فکر کنم هنوزم ‫همون شهر کسل‌کننده‌ی قدیمیه.
‫خب، روزهای خاص خودشو داره.
‫و حالا که شما اینجایید، ‫مطمئنم اوضاع جالب میشه.
‫ما داریم میریم خونه‌ی مادرم. ‫می‌تونی ما رو ببری اونجا؟
‫خانه‌ی زاتارت
‫این خونه‌ی مادرت نیست.
‫معلومه که هست. این خونه‌ی خانوادگیه ‫که خاله‌م و مادرم توش به دنیا اومدن.
‫خب، الان این خونه مال منه.
‫چی؟
‫چند سال پیش خریدمش. ‫چه تصادفی، درسته؟
‫یعنی چی خریدیش؟ ‫این غیرممکنه.
‫این خونه‌ی ماست. ما اینجا می‌مونیم!
‫نه. نه، نه، نه، نه. نمی‌تونید اونجا بمونید.
‫چرا نه؟ این خونه‌ی ماست.
‫من خریدمش، ‫و الان این خونه مال منه. فهمیدی؟
‫باشه، صبر کن. کی بهت فروختش؟
‫دختر خانم کارمن.
‫مامان، تو خونه رو فروختی ‫و هیچی بهم نگفتی؟
‫من؟ فکر نکنم. یادم نمیاد.
‫نه اون. دختر دیگه‌ش، ماریونا.
‫نه، نه، نه. خاله‌م نمی‌تونه خونه رو بفروشه.
‫نصفش مال مامانمه.
‫- این... اینـ... ‫- غیرقانونیه.
‫- غیرقانونیه! ‫- تقصیر من نیست.
‫می‌برمتون شهر بعدی. ‫اونجا یه مهمون‌خونه‌ی روستایی هست.
‫- یه چی چی روستایی؟ ‫- یه مهمون‌خونه!
‫ما نمیریم مهمون‌خونه. ‫ما خونه داریم! خونه‌ی خودمون!
‫دوباره شروع شد. شما خونه‌ای ندارید!
‫ببین، می‌خوای شکایت کنی؟
‫با ماریونا حرف بزن.
‫اون پایین زندگی می‌کنه.
‫تو اولین خونه.
‫قرار نیست تموم بشه!
ما اصلاً بهت نیازی نداریم!
‫هوا آفتابیه که!
‫نمی‌شه به آب و هوای اینجا اعتماد کرد. ‫دیوونه‌ست.
‫فقط آب و هوا؟
‫فکر نکنم این ایده‌ی خوبی باشه.
‫خیلی وقته ندیدمش، ماریونا خیلی خاصه.
‫باورم نمی‌شه خونه رو بدون اینکه بهت بگه فروخته.
‫بهت که گفتم دیگه در تماس نبودیم.
‫خیلی غمگین بودم چون بابات ‫فوت کرده بود،رفتم آمریکا.
‫نمی‌تونستم از اونجا زنگ بزنم.
‫مامان، چرا نمیریم ‫همون مهمون‌خونه‌ی روستایی؟
‫نه، ما به اون خونه نیاز داریم.
اون خواهرته. ‫میریم... الان حلش می کنیم.
‫سلام، ماریونا.
‫مشخصه که خیلی از دیدنت خوشحاله.
‫ماریونا، در رو باز کن! ماریونا!
‫اَه، لعنتی!
‫چـ... چه بلایی سر تراکتور اومده؟
‫چـ... چیکار کردی؟ ‫به یه گراز وحشی زدی، یا چی؟
‫بدتر. ماشین چندتا زن آمریکایی دیوونه ‫بهم زد.
‫همه‌ی انگورای تاکستان نالدا ‫رو از دست دادیم.
‫- چی؟ ‫- همه‌ش؟
‫یا خدا! حالا باید چیکار کنیم؟
‫- اون قدیمی‌ترین تاکستانمونه. ‫- حالا چی میشه؟
‫از نظر فنی، تاکستان من قدیمی‌تره.
‫مامانم همیشه اینو می‌گفت.
‫- انگورای من از مال تو قدیمی‌تره. ‫- باز شروع شد.
‫هی، خیلی خب، خانم‌ها. آروم باشید.
‫- خفه میشی؟ ‫- نه!
‫یه راهی پیدا می‌کنیم درستش کنیم.
‫گوش کن، الان چیکار کنیم؟
‫- چون خیلی گرون میشه. ‫- تعاونی تو ضرره.
‫- یکی دیگه ورشکست شد. ‫- گوش کنید!
‫هی، گمونم شماره تلفن زن آمریکایی رو گرفتی.
‫نمی‌ذاریم قِسِر در برن! ‫باید همه خسارت رو بدهند
‫از نظر فنی، بیمه پرداخت می‌کنه.
به نظرم امروز قراره یه چَک محکم از من بخوری!
‫بیمه نداشتن. ‫تو شهر ولشون کردم.
‫حتی بهشون سواری هم دادی!
‫وقتی شروع کردن به گفتن اینکه ‫خونه‌م مال اوناست، پیاده‌شون کردم.
‫اون خانم مسن‌تره خواهر ماریوناست.
‫خولیا برگشته؟
‫لعنتی!
دیگه واقعاً عصبانیم
‫پس نه ماشین داریم، نه خونه، ‫ولی یه کیف پر از پول خیس داریم.
‫عجب سفر خوبیه، مامان.
‫هی، کیت، میشه... ‫میشه کم غر بزنی؟
‫فقط یه بار. تو مثل...
‫بس کن!
بقیه کجان؟
‫چرا مهمون خونه نریم؟
‫نگاه خودتو. ‫آخرش سینه‌پهلو می‌کنی.
‫فقط یه لکه‌ست.
‫آره، اگه این پاشنه بلندهارو نمیپوشیدی نمیفتادی تو گودال
کتونی ندارم، مامان.
‫مامان، بسه.
‫اینجا چیکار می‌کنیم؟ خواهشا نگو ‫به خاطر اینه که مامان‌بزرگ داره می‌میره.
‫من دارم می‌میرم؟
‫چرا زودتر بهم نگفتی؟
‫نه، مامان. فقط به یه بهونه نیاز داشتم. ‫اولین چیزی بود که به ذهنم رسید.
خواهشاً حقیقت رو بگو.
‫باشه. این یه سفر دخترونه نیست.
‫ما...
‫ما هیچ پولی نداریم.
‫بابات خیلی عاقلانه سرمایه‌گذاری نکرده، ‫حالا هم نمی‌تونم شهریه‌ی دانشگاهت رو بدم.
‫نمی‌تونم هزینه‌ی خانه‌ی سالمندان مامان رو بدم. ‫مغازه رو هم از دست میدم.
‫پس همه‌ی چیزی که داریم اون خونه‌ست ‫و پول‌های تو این کیف.
‫بابا؟ اون خوبه؟
‫آره. آره، عزیزم. اون... اون خوبه.
‫داره همه چیو درست می‌کنه. ‫ما فقط باید اینجا بمونیم.
اینجا حالمون خوب میشه.
‫عزیزم، نگامون کن. داغونیم.
‫فکر می‌کردم همه چی جور دیگه‌ای پیش میره. ‫ولی...
‫واقعاً متاسفم.
‫باشه، بیا. باشه. باشه.
‫اشکال نداره. ما داغونیم. درسته. ‫ولی با همیم.
‫کیت.
‫همه چی درست میشه.
‫آره؟
‫آره.
‫می‌دونی چیه؟
‫ما کیلومترها سفر کردیم. ‫یه ماشین رو خراب کردیم، افتادیم تو رودخونه،
‫من دو ساعته دارم با پاشنه‌بلند راه میرم. ‫خسته‌م. داغونم
‫نمی‌خوام تا یه شهر دیگه پیاده برم ‫تا برسم به یه مهمون‌خونه‌ی مزخرف.
‫مامان، یادت میاد خونه‌ت کجاست؟
‫- اون طرف. ‫- بریم.
‫وای خدا! حالا دیگه همه اینجاییم.
‫اوف.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- نمی‌خوام از کنارش رد شم.
‫- نمی‌خوام ببینمش. نمی‌تونم تحملش کنم. ‫- عصر بخیر. حالتون چطوره؟
‫نمیخواد با من مهربون باشی! ‫نمی‌تونی گولم بزنی.
‫جادوگر!
‫به حرفش گوش نده.
‫ببخشید، مامان‌بزرگم بعضی وقتا نمیدونه داره چی میگه.
‫- فکر می‌کنی کس دیگه‌ای هستی، مامان. ‫- نه. اون کاتالیناست.
‫الان لاغرتر شده. ‫حتماً زهر خودشو خورده.
‫نه خانم. من مونتسه‌م.
‫خیلی متاسفم، عزیزم.
‫فکر کردم یکی دیگه از اهالی شهری.
‫یه افعی زبون دراز
‫نه، من کاتالینا رو می‌شناختم. ‫اون مادرم بود. سال پیش فوت کرد.
‫- وای خدا. ‫- خدا رحمتش کنه.
‫ولی حقیقتاً زبون درازی داشت.
‫می‌خواید یه نوشیدنی بخورید؟ ‫اولیش مهمون من
‫به یکم شراب نه نمیگم...
‫نه، مرسی. ‫ما دنبال خونه‌ی زاتارت می‌گردیم.
‫خونه‌ی آمات؟
‫باید باهاش حرف بزنم.
‫می‌تونید از اینجا پیاده برید. ‫یک کیلومتر از اون طرف.
‫دیدی؟ داشتیم درست می‌رفتیم.
‫هیچوقت گوش نمی‌کنن. نمی‌دونم چرا.
‫ممنون.
‫خیلی بزرگ شدی.
‫خونه نیست.
‫باید صبر کنیم تا برگرده.
‫مامان، شنیدی چی گفت. ‫این خونه‌ی اونه. نمی‌ذاره بریم تو.
‫نه، عزیزم. اگه فقط باهاش حرف بزنیم... ‫بدون داد و بیداد...
شرایط رو براش توضیح بدیم،
‫شاید بذاره تو نصف خونه‌مون بمونیم.
‫نمی‌دونم. ما فقط... ‫باید یه راه حل پیدا کنیم تا باهاش کنار بیایم.
‫خب، اونم مثل تو شراب دوست داره. ‫این باید کمک کنه.
‫چطوری اومدی تو؟
‫این خونه رو ‫مثل کف دستم می‌شناسم.
‫مثل این کوچولو. درسته، پسر کوچولو؟
‫- نه، مامان. مامان، مواظب سگه باش. ‫- باشه، بیا.
‫نگران نباش. مثل صاحبشه. ‫فقط پارس می‌کنه، گاز نمی‌گیره.
‫خب؟ گرسنه‌ای؟
‫بالاخره تر و تمیز شدم.
‫مامان‌بزرگ. حالت خوبه؟
‫آره.
‫فقط... برگشتن به شهر، ‫این خونه...
‫خاطرات زیادی داره.
‫از وقتی بابا زنده بود؟
‫عزیزم، یه کم شراب دیگه بیار.
‫نمی‌تونی گولم بزنی. ‫یه چیزی هست که بهمون نمیگی.
‫اون فرد عوضی چیکار کرده؟
‫تو چی مامان؟ بهم راستشو گفتی؟
‫حتی خواهر خودت هم ‫از دیدنت اینجا خوشحال نیست.
‫اتفاقی افتاده ‫که نمی‌خوای بهم بگی؟
‫مامان، اومد
‫کدوم قسمت از ‫"این خونه‌ی منه" رو نفهمیدی؟
‫نمی‌تونید اینجا باشید.
‫گولفو، هیچی نگفتی؟ خائن.
‫عدس‌های منو خوردید؟
‫خاله‌م خونه رو غیرقانونی بهت فروخته. ‫این حقو نداشت.
‫می‌دونی چی دیگه غیرقانونیه؟ ‫ورود بی‌اجازه به خونه. باید برید.
‫ما هیچ‌جا نمیریم.
‫تو قسمت خودمون از خونه می‌مونیم ‫و مزاحمت نمیشیم.
‫منصفانه‌ست.
حالا میبینیم
‫خوشمزه‌ست!
‫آندرو...
‫پلیس
‫حالا می بینی!
‫خدا رو شکر که اینجایید.
‫این خونه مال ما هم هست. ‫حق داریم اینجا باشیم.
‫کل روز همینجوری بوده. ‫"این خونه‌ی منه، نه مال تو."
‫- میشه ببریدشون؟ ‫- نه! چون این خونه‌ی ماست.
‫خولیا.
‫آندرو. خیلی وقت گذشته.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم. عالی‌ام.
‫آندرو.
‫ببین، نمی‌تونیم این رو ‫با حرف زدن آروم حل کنیم؟
‫چی گفت؟
‫کاتالانه.
‫- یه زبان دیگه هم هست؟ ‫- آره، آره.
‫باشه، عالیه. اینجا شده سازمان ملل.
‫برام مهم نیست. ‫ما اینجا می‌مونیم. اون باید بره.
‫خانم‌ها، ‫باید با ما بیاید کلانتری.
‫کوینتانیا، بازداشتشون نکن، مرد.
‫یعنی چی "بازداشتشون نکن"؟ ‫این دستورالعمله.
‫نه، ما صاحب‌های قانونی هستیم. ‫من هیچ‌جا نمیرم.
‫چرا میری.
‫نمی‌تونی اینجا بمونی.
‫گوش کن...
‫مـ... مـ... من فکر می‌کنم بهتره ‫این رو با آرامش حل کنیم.
‫آروم باشیم.
‫پس لطفاً با ما بیاید کلانتری.
‫البته، البته. هر چی شما بگید. ‫میرم وسایلمون رو بیارم.
‫- راه بیفت. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫نه. من می‌خوام به یه وکیل زنگ بزنم!
‫به هر کی می‌خوای زنگ بزن، ‫ولی از خونه‌ی من برو بیرون.
‫- این خونه‌ی ماست! ‫- باز شروع شد.
‫چرا همیشه جایی هستی ‫که نباید باشی؟
‫- من باید اینجا بمونم. تو خونه‌مون. ‫- تو جاده، تو خونه‌ی من،
‫تو آشپزخونه‌ی من، داری عدس‌های منو می‌خوری!
‫تو یه... یه...
‫کیت، بهش بگو عوضیه.
‫من این رو نمیگم. ‫اونم جلوی پلیس
‫باشه. می‌دونی چیه؟ مهم نیست.
‫این خونه‌ی مامان‌بزرگه. ‫نمی‌تونن با ما کاری بکنن.
اینو به کاتالانی هم می‌گفتم ‫ولی بلد نیستم حرف بزنم!
‫دوباره داد و بیداد. ‫آندرو، ببرشون.
‫نه. نه، نه، نه، نه. مامان، عمراً.
‫اگه می‌خواید ما بریم، ‫باید دستگیرمون کنید.
‫کوینتانیا، من همه‌ی روز رو وقت ندارم.
‫منتظرن برم پتانک بازی کنم
‫ببخشید.
‫هیچوقت اینجا اتفاقی نمی‌افته، ‫پس به این چیزا عادت ندارم.
‫درسته.
‫پول‌ها...
‫نگران نباش. خوب قایمشون کردم.
‫باید از این سفرهای دخترونه بیشتر بریم!
شما رو نمیدونم ولی به من داره خیلی خوش میگذره.
‫حداقل می‌دونیم ‫شب رو کجا می‌گذرونیم.
‫بیا اینجا.
‫عزیزم، بیا پایین. مگه اینکه بخوای ‫از ارث محرومت کنم.
‫مامان‌بزرگ، تو که پول نداری.
‫دقیقاً.
‫شما دو تا همه‌ی چیزی هستید که برام مونده.
‫از اینجا میریم بیرون قول میدم
‫نمی‌دونم کی یا چطوری، ‫ولی میریم بیرون.
البته فکر کنم.
‫می‌خوام یه تلفن بزنم.
‫هی. می‌خوام یه تلفن بزنم.
‫سلام، مگی هستم. پیام بذارید.
‫سلام، منم.
‫این سفر دخترونه با مامان و ‫مامان‌بزرگم، شده بلایِ جون من.
‫گوشی هم ندارم.هیچ پولی نداریم، ‫پس نمی‌تونیم برگردیم خونه.
‫ بدتر از همه، الان داریم به خاطر ‫ورود غیرقانونی به یه خونه دستگیر میشیم.
‫واقعاً دیگه بدتر از این نمی‌تونه بشه.
‫اومدم.
‫میگن معیار یه مرد ‫به اینه که موقع بحران چطور رفتار می‌کنه.
‫جنگ یا فرار.
‫مشخصاً، شوهر من اهل فراره، و من...
‫خب،خودم باید ‫این قضیه رو حل کنم.
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]